ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่18

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18
แบบอักษร

"เป็นอะไร" 

"เปล่าครับ...ผมก็แค่คิดถึงยาย อยากกลับไปหายายเท่านั้นเอง" ผมตอบและหันหลังให้เขา นั่งมองท้องฟ้ายามเช้าผ่านกระจกเครื่องบิน 

....ตอนนี้เราอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของเขาแล้วครับ ตลอดเวลาที่อยู่บนเครื่องบินผมไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย จนเขาต้องเป็นคนเปิดประเด็นพูดก่อน 

"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ชั้นไม่ชอบคนอ้อมค้อม" เขาพูดเสียงแข็งนิดหน่อย 

"ก็ผมบอกแล้วไงว่าคิดถึงยาย ผมอ้อมค้อมตรงไหน" 

"แล้วที่หันหลังใส่ชั้นเหมือนคนงอนนี่มันอะไร ชั้นดูท่าทางของนายออกนะ...หันมาคุยเดี๋ยวนี้" เขาพูดและดึงแขนผมให้หันมาหาเขา ชอบบังคับจริงๆ 

"ผมไม่ได้งอน และผมก็ไม่มีอะไรจะคุย" 

"ถ้าอย่างนั้นก็ตอบชั้นมาว่าตอนอยู่กับไอ้ปีเตอร์ มันได้ทำอะไรนายบ้าง" เขาจ้องตาผมเขม็งแบบต้องการคำตอบ 

"ก็ทำทุกอย่างนั่นแหละ เพียงแต่คุณปีเตอร์ใจดีและดูแลผมดีกว่าคุณแค่นั้นเอง" ผมตอบแบบไม่สนใจนัก...เห้ออ ไอ้อาการพูดประชดนี่ผมเอามาจากไหน ทำไมเดี๋ยวนี้ผมช่างเป็นคนประชดแบบนี้ 

"หึ ปากดี...ถ้ากลับถึงไทยเมื่อไหร่ ชั้นจะเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย!"  

"ดีแต่ทำร้ายร่างกายคนอื่น...คุณเคยสงสารผมบ้างมั้ย เคยรับรู้ว่าผมรู้สึกยังไงบ้างรึเปล่า"  

"รู้สิ...รู้ว่านายชอบยังไงล่ะ" 

"คุณเห็นผมเป็นอะไรกันแน่...เป็นที่ระบาย เป็นคู่นอนชั่วคราว หรือเป็นคนอ่อนแอที่คุณอยากจะเก็บไว้รังแกเล่นๆ" ผมเริ่มจริงจังขึ้น ผมแค่อยากรู้ว่าเขาเห็นผมเป็นอะไร 

[ลุค พาร์ท] 

....ผมหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถามของไออุ่นเพราะไม่เคยมีใครถามผมแบบนี้ คนอื่นๆที่ผมมีอะไรด้วย พอเสร็จก็แยกย้าย ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกคิดถึง ว้าวุ่น หรือต้องการมากๆเหมือนไออุ่นเลย แม้กระทั่งวินนี่ที่ผมชอบที่สุด ผมก็ยังให้สถานะเป็นแค่คู่นอนคนโปรดเท่านั้น 

....แล้วสำหรับไออุ่นผมเห็นเขาเป็นอะไรล่ะ ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้แค่ว่าผมปล่อยไปไม่ได้ และจะไม่มีใครมาเอาไออุ่นไปจากผมได้อีกเช่นกัน  

"ยังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ นอนพักสิ...ถึงแล้วชั้นจะปลุก" ผมไม่ตอบแต่ห่มผ้าให้ แล้วไออุ่นก็สบัดหันหลังหนีไปเลย หึ..เด็กชะมัด 

"นายท่านครับ ขอเวลาสักครู่ครับ" เดวิดเดินเข้ามา สงสัยจะเป็นเรื่องที่ผมถล่มไอ้ปีเตอร์แน่ๆ ผมก็ลุกออกมาข้างนอก 

"มีเรื่องอะไร" 

"คุณท่านและคุณหญิงทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว และบอกว่าให้พาคุณไออุ่นกลับไปให้เร็วที่สุดครับ" 

"ใครรายงานพ่อกับแม่ชั้นล่ะ...นายหรอ" 

"ขอโทษด้วยครับ คุณหญิงสั่งให้พูดผมก็เลยไม่กล้าขัดครับ" 

"โทรไปบอกด้วยละกันว่าชั้นจะพา 'นายหญิง' กลับไปหาอย่างเร็วที่สุด" ผมพูดจบก็เอนหลังเพื่อจะพักสายตา แต่ก็เหมือนเดวิดจะถามอะไรบางอย่าง จนผมมองเป็นเชิงให้พูด 

"นายท่านยอมรับแล้วใช่มั้ยครับว่าคุณไออุ่นคือนายหญิง" 

"แปลกนักรึไง" 

"นายท่านไม่เคยมีนายหญิง ไม่เคยรักใคร...แต่นายท่านเรียกคุณไออุ่นว่านายหญิงอย่างเต็มปาก ผมก็ยินดีด้วยครับ" เดวิดพูดและส่งยิ้มให้  

"แม่ชั้นอยากได้เป็นสะใภ้ จะเรียกนายหญิงก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องน่ายินดีอะไร" 

"ความสุขอยู่ตรงหน้าแล้ว ผมว่านายท่านควรจะรีบคว้าไว้นะครับ...ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยพูดออกมา ก็ไม่ควรรีรอเช่นกัน" 

"เดี๋ยวนี้มือขวาอย่างนายกล้าสั่งชั้นงั้นหรอ" ผมพูดไม่ได้จริงจังมากนัก เพราะเดวิดคือคนที่รู้ใจผมดีที่สุดคนหนึ่งและก็เปรียบเสมือนเพื่อนรักด้วย 

"ผมไม่กล้าสั่งนายท่านหรอกครับ ผมแค่อยากให้นายท่านมีความรักดีๆซักที" เดวิดพูดยิ้มๆและเดินออกไป ผมก็ได้แต่นั่งทบทวนตัวเองตั้งแต่ที่ได้เจอกับไออุ่นครั้งแรก จนมาถึงตอนนี้ผมบอกได้เลยว่าไออุ่นคือคนที่ผมขาดไม่ได้แล้วล่ะ... 

[จบ ลุค พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

@คฤหาสน์เรโนเวอร์ 

"ฮึกก..ยายจ๋าาา"  

"เป็นยังไงบ้างลูก..ฮึก..หนูไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" ยายกอดผมแน่นและสำรวจร่างกายผมไปด้วย 

....ตอนนี้ผมอยู่ที่คฤหาสน์เรโนเวอร์แล้วครับ พอมาถึงยายก็ร้องไห้และรีบเข้ามากอดผมเลย คุณลุคบอกว่าตอนที่เขาจะไปอเมริกา เขาสั่งให้ลูกน้องพายายกลับมาอยู่กับคุณหญิงที่นี่ 

"หนูไม่เป็นอะไรจ้ะ..หนูคิดถึงยายมากๆเลยนะ" 

"หนูไออุ่นกลับมาอย่างปลอดภัยพวกชั้นก็ดีใจ" คุณหญิงพูดขึ้นโดยมีคุณท่านยืนอยู่ข้างๆ ผมผละออกจากยายและเข้ามากราบคุณท่านกับคุณหญิง 

"ผมขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ" 

"ไม่เป็นไรนะจ้ะ ชั้นเข้าใจดี...กลับมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยนะ ชั้นจะไม่ยอมให้หนูไปอยู่กับคนอื่นอีกแล้ว" 

"กลับมาเหนื่อยๆก็ไปอาบน้ำแต่งตัวให้สบายเถอะ เสร็จแล้วมาทานข้าวเย็นกัน" คุณท่านพูด ผมกับยายก็เดินกลับบ้านพัก โดยมียายน้อม พี่ๆสาวใช้ และพี่บอดี้การ์ดขนของไปเก็บให้ด้วย 

"ยายหอมกับหนูไออุ่นเชิญนั่งเลยจ้ะ ทานข้าวด้วยกันนะ" คุณหญิงผายมือเชิญเมื่อผมเดินเข้ามาที่ห้องอาหาร โดยมีพี่บอดี้การ์ด2คนจับเก้าอี้ให้ 

"คงไม่เหมาะสมหรอกค่ะ ดิฉันกับไออุ่นเป็นแค่..."  

"นั่งเถอะ ชั้นมีเรื่องจะคุยด้วย" ยังไม่ทันที่ยายพูดจบคุณท่านก็พูดขึ้นมาก่อน ผมกับยายขัดไม่ได้ก็เลยต้องยอมนั่งร่วมโต๊ะด้วย 

....ผมกับยายไม่เคยได้นั่งกินข้าวบนโต๊ะอาหารหรูๆ แล้วเราก็อยู่ที่นี่ในฐานะแม่บ้านอีกด้วย มันคงไม่เหมาะสมที่จะนั่งเทียบเคียงเจ้านาย 

....คุณท่านนั่งหัวโต๊ะ ฝั่งซ้ายคือคุณหญิงและคุณลุค ส่วนฝั่งขวาก็คือยายและผม...รู้สึกเกร็งจัง 

"ชั้นขอพูดแบบไม่อ้อมค้อมเลยนะจ้ะ...เราอยากได้หนูไออุ่นมาเป็นสะใภ้ มาเป็นนายหญิงของเรโนเวอร์" คุณหญิงพูดขึ้นเมื่ออาหารมาวางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อย  

"ดิฉันคิดว่าการเป็นนายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์ คงไม่เหมาะกับไออุ่นค่ะ" 

"ถึงแม้ตระกูลของเราจะไม่เคยมีผู้ชายขึ้นมาเป็นนายหญิง แต่หนูไออุ่นคือคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ที่สุดแล้วนะจ้ะ" 

"ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ แต่ดิฉันคงให้หลานเป็นนายหญิงไม่ได้" 

"เพราะลูกชายของเราทำไม่ดีไว้กับยายและหนูไออุ่นใช่มั้ย" คุณท่านพูดบ้าง โดยหันไปจ้องลูกชายที่ยังนั่งนิ่งอยู่ 

"ถ้าให้พูดตามตรงก็คือใช่ค่ะ นายท่านกระทำย่ำยีหลานของดิฉันอย่างโหดร้าย มันเกินกว่าที่จะรับได้ค่ะ" ยายพูดไม่เต็มปากนัก เพราะว่าอีกคนคือเจ้านาย แต่ก็ต้องพูดไปตามตรง 

"ในฐานะที่ชั้นเป็นพ่อของลุค ชั้นต้องขอโทษยายและหนูไออุ่นด้วยสำหรับเรื่องราวทั้งหมด...ทานข้าวกันก่อนเถอะ เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที" คุณท่านพูดขึ้นเพราะเห็นว่าถ้าพูดต่อไปยายหอมก็คงปฏิเสธอยู่ดี และอาหารก็ดูจืดชืดหมดแล้ว 

...................................................................................................................................................................................................... 

"คืนนี้นายมานอนกับชั้น"  

"อ๊ะะ!..คุณลุค ทำอะไรของคุณ!"

....ตอนนี้ผมกำลังล้างจานอยู่ในห้องครัว เพราะผมอาสาจะทำเอง คนอื่นก็ไปทำหน้าที่อื่นกันหมด แต่จู่ๆคุณลุคก็เดินมากอดผมจากด้านหลัง แถมยังพูดใกล้หูผมอีกด้วย

"ไปบอกยายว่าคืนนี้นายจะนอนกับชั้น" เขาพูดและกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

"ผมจะนอนกับยายครับ...ปล่อยผมก่อนได้มั้ย ผมล้างจานไม่ถนัด!" ผมพูดหงุดหงิดนิดหน่อย และพยายามดิ้นให้เขาปล่อยผม แต่มันก็ไม่เป็นผล

"เสร็จหรือยังละ..ลูก"

"ยาย!...เอ่อ..." จู่ๆยายก็เดินเข้ามาโดยที่คุณลุคก็ยังกอดผมอยู่ ผมรีบวางจานและดึงแขนเขาออก แถมยังมองค้อนใส่เขาด้วย

"นายท่านมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไร แค่จะให้ไออุ่นไปนอนด้วย" เขาพูดหน้าตาเฉย

"พูดอะไรของคุณ!"

"ไออุ่นพึ่งกลับมาจากอเมริกาเหนื่อยๆ และดิฉันก็คิดถึงหลานมาก.." ยายพูดเป็นเชิงว่ายังไงก็ไม่ยอมให้ผมไปนอนกับเขา

"ขอโทษนะครับ แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับไออุ่น" คุณลุคพูดเสียงจริงจัง

....ห้ะะ! เขาพูดคำว่า 'ขอโทษ' งั้นหรอ เป็นไปได้หรอเนี่ย อยู่ดีๆทำไมถึงพูดเพราะขึ้นมาได้ล่ะ หรือสมองเขาได้รับการกระทบกระเทือนมา

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้ไออุ่นเลือกเองเถอะค่ะว่าจะนอนกับใคร...รีบล้างจานนะลูก ยายกลับบ้านพักก่อนนะ" ยายพูดกับเขาและหันมาพูดกับผม และยายก็เดินออกไปเลย

"วันพรุ่งนี้แล้วกันนะครับ วันนี้ผมจะนอนกับยาย ผมเหนื่อย.." ผมบอกเขาและหันไปล้างจานต่อจนเสร็จ จากนั้นก็เดินผ่านหน้าเขามาเลย

....นี่ผมพูดบ้าอะไรออกไปอีกแล้วเนี่ย วันพรุ่งนี้งั้นหรอ ฮึ่ยยย จะไปนอนกับเขารึไง บ้าจริงๆ!

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**เม้นติชมได้เลยนะค้าาา 

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ☺  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว