email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5
แบบอักษร

“ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากครับ เพราะคุณซาตานพามารักษาก่อนที่จะเกิดภาวะช็อกจากไข้เลือดออก อีกสักระยะหนึ่งเธอน่าจะหายดี”

เสียงบทสนทนาของใครบางคนแว่วเข้ามาในโสตประสาทของฉัน…รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตัว ปวดหัวราวกับสมองจะระเบิดออกมา

“ตอนนี้หมอแนะนำว่าให้เธอพักอยู่ที่นี่ไปสักระยะก่อน อย่างตํ่าก็ประมาณ 3 วัน เพื่อรอดูอาการ” เสียงบทสนทนานั่น ดังเข้ามาในโสตประสาทฉันอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันฝืนลืมตาขึ้นมามอง

บรรยากาศรอบ ๆ ตัวเปลี่ยนไป ห้องสีขาวเงียบสงัด ปลายเท้าของฉันมีคนสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ แต่ว่าฉันมองไม่ชัดเพราะตาเบลอ..ฉันยกมือขยี้ตานิด ๆ แต่มือข้างขวาเหมือนติดสายอะไรบางอย่างอยู่…

ฉันก้มมองมือตัวเองด้านขวาที่ถูกเจาะใส่สายนํ้าเกลือ พลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัยแม้ในตอนนี้เปลือกตาของฉันจะหนักอึ้งมากก็ตาม

ฉันเป็นอะไรไป…? ฉัน..อยู่ที่โรงพยาบาลงั้นเหรอ..

“หลับไปซะ ไม่จำเป็นต้องตื่นขึ้นมา จนกว่าจะหายดี” นํ้าเสียงนุ่มทุ้มแฝงไปด้วยความหยิ่งยโสพูดขึ้น ราวกับว่าเขากำลังพูดกับฉันอยู่

เปลือกตาของฉันปิดลงทันทีหลังจากฟังประโยคนั้นจบ และสติสัมปชัญญะของฉันก็ดับวูบลงไปทันที…

 

 

 

 

 

1 วันต่อมา..

10.30 นาที

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง พลางนึกคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ พร้อม ๆ กับมองบรรยากาศรอบ ๆ ที่ดูแปลกตา

ฉัน..ความทรงจำสุดท้าย จำได้ว่า…ฉันอยู่ที่ระเบียง…ไม่สิ โดนขังอยู่ที่ระเบียงเป็นเวลาหลายวัน ตากแดดตากฝน ตากยุง จนสุดท้ายฉันก็หมดสติและมาโผล่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ นึกแล้วก็รู้สึกโกรธแค้นเขาที่ทำแบบนั้นกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ได้ลงคอ

แต่ก็นับว่าเขายังมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างแหละนะที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาลน่ะ นึกว่าจะแค่ปล่อยฉันให้ตายอยู่ที่ระเบียงแล้วนั่งมองดูฉันเฉย ๆ ซะอีก…

พอนึกถึงเขาแล้วฉันก็รีบหันรีหันขวางทันที เพราะกลัวเจอเขาเข้า แต่ไม่พบใครสักคนในห้อง มีเพียงแค่ตัวฉันเท่านั้น..ดีเหมือนกัน ฉันก็ไม่อยากเจอเขาในตอนนี้สักเท่าไหร่หรอกนะ ไม่สิ ในตอนหน้าก็ไม่อยากเจอด้วย

แอดดด~

“โอ๊ะ ตื่นแล้วแฮะ” เสียงประตูเปิดออกปรากฎร่างของผู้ชายหน้าตาดีเดินเข้ามาหาฉัน เขาดูมีปฏิกิริยาดีใจมากตอนที่เห็นฉันนั่งตาแป๋วอยู่บนเตียง

“…เอ่อ..” ฉันจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็ต้องเงียบเมื่อควานหาเสียงเดิมของตัวเองไม่เจอ

“ฉันมาดีน่ะ ไม่ต้องกลัวหรอก !” เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวแล้วทรุดนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง “ฉัน…เควินนะ เป็นเพื่อนไอ้ซาตานมันน่ะ แต่ เฮ้ ! อย่าเพิ่งทำหน้าตกใจสิ ฉันไม่ได้มีนิสัยแบบนั้นหรอกนะ ฉันใจดีกับผู้หญิง^^”

ฉันพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ อ่า…เควิน ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนกับซาตาน..ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น.. แต่ลักษณะนิสัยไม่เหมือนกันสักนิด เขาดูไม่มีพิษมีภัยและจริงใจ ดูจากแววตาที่สื่อออกมาน่ะ

“อ่อ ! คุณเพิ่งตื่นนี่นา เสียงน่าจะยังไม่มีแต่ไม่เป็นไรหรอก ที่ฉันมาวันนี้น่ะ ซาตานมันสั่งให้มาดูอาการคุณว่าคุณตื่นรึยัง”

มาดูอาการ ? ฉันขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อยกับประโยคนั้นพลางจ้องตาเควินเพื่อเอาคำตอบอีกรอบ

“อืม เจ้านั่นแหละ มันติดงานที่บริษัทน่ะเลยมาเยี่ยมคุณตอนนี้ไม่ได้ มันเลยส่งฉันมาเยี่ยมแทน แต่…ก็ดูไม่ค่อยเป็นอะไรแล้วนะ นอกจาก อืมม…โทรมนิดหน่อย ตัวก็…ไม่ร้อน” เควินถือวิสาสะใช้มือมาอังที่หน้าผากของฉันแล้วเปรียบเทียบกับหน้าผากตัวเอง

แต่ฉันฟังไม่ผิดจริง ๆ ใช่มั้ย ซาตานคนนั้นน่ะนะมาแยแสฉันถึงขั้นส่งเพื่อนมาเยี่ยมน่ะ ไม่น่าเชื่อเลย !

“เรื่องจริงเห..”

แอดดด~ !!

“ฟ้า !! แกเป็นอะไรมั้ย” เสียงเล็กแหลมดังขึ้น ไม่กี่วิต่อมาฉันก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินตรงมาอย่างเร่งรีบ วีนัส ! โอ้พระเจ้าเธอมาที่นี่ได้ยังไงกัน !

“วี..นัส”

“คุณเองเหรอ…ที่ทำให้ฟ้าเข้าโรงพยาบาลน่ะ พวกคุณทำอะไรเพื่อนของฉันไม่ทราบ ! เพื่อนฉันถึงได้มีสภาพโทรมและซีดเซียวแบบนี้ !” วีนัสแว้ดขึ้นแล้วเดินตรงไปหาเควินที่ทำหน้างงงวยอยู่

“เดี๋ยว ๆ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“แล้วทำไมยัยฟ้าถึงเป็นไข้เลือดออกได้ ถ้าพวกคุณไม่ได้รังแกยัยฟ้าของฉันน่ะ !”

“วี..เดี๋ยว เธอ..มาที่นี่ได้ยังไง” ฉันพยายามพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงแหบพร่าแล้วมองเพื่อนรักหน้าสวยที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ขณะนี้

“เมื่อคืนก่อนฉันโทรหาแก เพราะเป็นห่วงว่าแกจะเป็นยังไงบ้าง แต่กลับมีผู้ชายรับสายแทนแล้วก็มาบอกว่าแกป่วย นอนอยู่ที่โรงพยาบาล จะให้ฉันคิดยังไงในเมื่อแกแข็งแรงจะตายไป”

“คือ..ฉันโดนยุงกัด..ก็เลยป่วยน่ะ ไม่ได้ร้ายแรงหรอกวี..”

“แกคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ คุณตรงนั้นน่ะ ฉันขอถามคุณเป็นครั้งสุดท้ายว่าคุณทำอะไรเพื่อนฉันกันแน่ !” วีนัสหันไปคาดคั้นกับเควินแทนฉันทันทีเมื่อฉันทำท่าจะไม่พูดอะไรออกมาอีก

“ไม่…ผมแค่มาเยี่ยมฟ้าตามคำสั่งเพื่อนผมเฉย ๆ ผมเพิ่งรู้จักฟ้าก็วันนี้ ผมจะไปทำอะไรเขาได้ยังไง”

แอดดด~

“มีอะไรกัน” เสียงประตูเปิดออกอีกครั้งปรากฎร่างหนาที่คุ้นเคย…ซาตาน เขาเดินเข้ามาพลางขมวดคิ้วเมื่อเห็นวีนัสและเควินกำลังถกเถียงกันอยู่

“ไอ้ซา มึงมาได้ก็ดีล่ะ เคลียร์ดิ้ กูไม่รู้เรื่องอะไรเลยเนี่ยแค่มาเยี่ยมฟ้าตามที่มึงสั่ง กูยังมีงานต่อเพราะงั้นมึงเคลียร์ด้วยล่ะกัน ฟ้าเองก็หายไว ๆ นะ ไปล่ะบาย !” เควินลุกขึ้นหนีทันทีเมื่อเห็นซาตานเดินเข้ามา เขาพูดเร็วรัวจนฉันฟังไม่ทัน ฟังทันแค่ประโยคสุดท้ายที่ว่าให้ฉันหายไว ๆ เท่านั้น..

ในตอนนี้ในห้องก็เหลือเพียงแค่ ฉัน ซาตานในใบหน้าเรียบเฉยและวีนัสที่กำลังอยู่ในอารมณ์โกรธ และบรรยากาศในห้องที่มาคุ

“คุณเหรอ ที่เป็นเจ้านายฟ้าน่ะ” วีนัสชิงพูดออกมาก่อนแล้วเดินเข้าไปประจันหน้ากับเขาตรง ๆ

“ใช่ ทำไม ?”

“งั้นตอบมา ทำไมยัยนี่ถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะป่วย ?”

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนั้น”

“งั้น..กลับเถอะฟ้า แกไม่จำเป็นต้องทำงานแล้ว ฉันจะใช้หนี้ให้แกเอง เท่าไหร่แกบอกมาเลย จะได้กลับบ้านกันสักที” วีนัสหันมาหาฉันแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เหมือนพยายามระงับสติอารมณ์เอาไว้

รู้สึก…มึนหัว อยากจะอ้วกออกมา..

“จ่ายเป็นเงินไม่ได้หรอก ยัยนี่จะต้องทำงานกับฉันเป็นเวลา 3 เดือนตามสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านั้น” ซาตานแทรกขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินดุ่ม ๆ ลงไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ เตียงฉันแทน

“งาน ? งานอะไรล่ะ ทำงานเรอะ ทำไมฟ้าถึงได้มีสภาพแบบนี้ล่ะฮะ ??”

“อืม ก็เป็นของเล่น ฉันก็แค่ลงโทษเพราะยัยนั่นไม่ทำตามที่ฉันสั่งก็เท่านั้น”

วีนัสเหวอกินไปเลยกับประโยคที่ซาตานพูดออกมา เธอยืนนิ่งเงียบ แต่แผ่รังสีความโกรธเคืองออกมา นี่เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉยขนาดนั้นได้ยังไง

เหมือนเขาเห็นชีวิตฉันเป็นแค่ผักปลาอย่างนั้นเหรอ ถึงมาพูดแบบนี้ได้น่ะ

“…มันจะเกินไปแล้วนะ คุณ..เห็นชีวิตคนเป็นอะไรกัน ฉันจะแจ้งความและเอาเรื่องคุณให้มากที่สุด ให้สาสมกับที่คุณทำกับเพื่อนของฉัน !”

“ก็เอาสิ ถ้ากฎหมายหน้าโง่นั่นสามารถทำอะไรฉันได้ล่ะก็นะ แต่ยังไงก็ตามสัญญาก็ยังเป็นสัญญา เธอจะละเมิดสัญญาเพราะแค่เป็นคนใหญ่คนโตไม่ได้หรอกนะ”

“เหอะ งานพิสดารแบบนั้น ขอเถอะ คิดว่าคุณหลุดมากจากนวนิยายเหรอ ถ้ายังติดอยู่ก็แนะนำให้ตื่นนะ” วีนัสพูดมาอีกแล้วเดินเข้ามาหาฉันพลางใช้มือลูบหัวฉันเบา ๆ

“หลังจากแกหายดีแล้วกลับบ้านกันนะฟ้า”

“คือ..”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ ทำไมต้องให้พูดซํ้า ๆ ซาก ๆ ด้วยนะ น่ารำคาญชะมัด”

ฉันตวัดสายตาหันไปมองเขาด้วยความขุ่นเคืองเมื่อเขาเปิดปากพูดประโยคที่ดูหยิ่งยโสนั่นออกมา

“ทำไมจะทำไม่ได้ ไม่มีมนุษย์คนไหนในโลกทำแบบนี้หรอกนะ ไม่มีใครกดขี่กันและกันแบบนี้ !”

“เฮ้อ ช่างเถอะ พูดกับเธอไปก็เหมือนพูดกับตอไม้ เพราะงั้น…” ซาตานละสายตาจากวีนัสแล้วหันมาสบตากับฉันแทน “รีบหายสักทีเถอะ ฉันให้เธอมาใช้หนี้ไม่ได้ให้มานอนซมเป็นผักอยู่ที่โรงบาลนะ”

“..มันจะมาก..ไปแล้วนะ ฉันก็เป็นมนุษย์..มีเลือด ความรู้สึก ไม่ใช่ของเล่น หรือตุ๊กตาของนาย ที่นายจะมาทำตามอำเภอใจ..แบบนั้น” ฉันฝืนพูดออกมา

“อืมใช่ เธอเป็นมนุษย์แต่แล้วยังไงต่อในเมื่อเธอเป็นของเล่นของฉันอยู่ในตอนนี้”

เพียะ !

“ถ้าความเป็นคนของคุณมันไม่มีเลยจริง ๆ ฉันก็คงพูดอะไรไม่ได้แล้ว อยากจะให้คุณคิดได้เหมือนกันนะว่าการกระทำที่คุณทำอยู่มันเกินไป ถึงเพื่อนฉันจะจำเป็นต้องอยู่ใต้อาณัติของคุณ คุณก็ควรคิดบ้างนะว่าการกระทำของคุณในตอนนี้มันช่างแย่” วีนัสเดินไปตบซาตานอย่างจังจนหน้าเขาหันไปทางซ้าย ซาตานหันกลับมาแล้วทำท่าจะตบเพื่อนของฉันคืน

ฉัน…ทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่จะขยับตัวเองไปช่วยเพื่อนก็ไม่สามารถทำได้…

ฟึ่บ !

ฉันขยับตัวแล้วไปคว้าวีนัสเอาไว้ก่อนที่ฝ่ามือของซาตานจะมาถึงใบหน้าสวยของเพื่อนสนิท การที่ฉันทำแบบนั้นส่งผลให้ฉันเสียหลักล้มจากเตียงไปกองอยู่บนพื้นแทน

สายนํ้าเกลือหลุดจากมือของฉัน และเลือดจากเส้นเลือดใหญ่ก็เริ่มไหลออกมามาก…ซาตานและวีนัสหยุดชะงักการกระทำทุกอย่างแล้วมาโฟกัสกับฉันแทน

“ฟ้า…ไม่ เรียกหมอ !” ฉันเริ่มรู้สึกมึนหัวอยากจะอ้วกออกมา

และนั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ฉันจะหมดสติลงไปอีกครั้ง…

 

 

***แหะะ มาดึกมากกก เพราะไรท์ป่วย แหะๆๆ ซาตานของเราถ้าเกิดว่ามีคนแบบนี้ในชีวิตจริงนี่..แย่มากเลยนะคะ แต่ว่าก็เป็นแค่นิสัยน้องในตอนแรกเท่านั้นแหละค่ะ ทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่าเพิ่งอ่านแล้วตัดสินกันก่อนนะคะ !

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว