ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่17

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17
แบบอักษร

....ผมไม่เคยคิดว่าจะมาเจอเรื่องที่ทำให้ชีวิตผมต้องพลิกผันขนาดนี้ ผมเป็นแค่เด็กธรรมดาที่พ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก อยู่กับยาย2คนที่ห้องเช่าเล็กๆ ทำงานหาเงินตั้งแต่เช้ายันเย็นเพื่อให้ตัวเองและยายอยู่รอด ผมไม่เคยได้กินของดีๆหรืออยู่แบบสุขสบาย 

....แค่เรื่องที่ร้านอาหารโดนสั่งปิดในวันนั้น ทำให้ผมต้องเจอเรื่องราวมากมายโดยที่ไม่ได้คิดไว้เลยว่าในอนาคตชีวิตผมกับยายจะเป็นยังไง ทุกคนอาจจะคิดว่าเรื่องมันผ่านมาแป๊ปเดียว แต่ผมกลับคิดว่ามันยาวนานมากกว่าจะผ่านไปได้ในแต่ละวัน 

....ส่วนเรื่องความรักนั้น คนที่ผมรู้สึกรักที่สุดคือพ่อแม่และยาย นี่คือความรักในแบบของผม แต่เรื่องความรักแบบชู้สาวผมไม่เคยมีหรอกครับ ผมไม่เคยมีแฟน มีแต่ชอบโดนผู้ชายแกล้งและลวมลามบ่อยๆ ยิ่งมาเจอคุณลุคผมก็ยิ่งเข้าใจในสิ่งที่พี่ส้มเคยบอกผมว่า 

"หนูเป็นเด็กน่ารัก พี่กลัวว่าถ้าหนูไปเจอคนไม่ดีเข้าหนูจะโดนเขารังแกและทำร้ายจัง พยายามอยู่ให้ห่างจากคนพวกนี้เข้าไว้นะ พวกมาเฟียหรือพวกอันธพาลยิ่งต้องระวัง พวกนี้มันโหดร้ายป่าเถื่อน" 

....เหมือนพี่ส้มจะเห็นอนาคตของผมเลยแฮะ เพราะคุณลุคน่ะเขาชอบทำร้ายผม มาเฟียจอมโหด ป่าเถื่อน ทำร้ายคนอื่นเป็นว่าเล่นโดยเฉพาะเรื่องทำร้ายความรู้สึกต้องยกให้เป็นที่1 

"เราจะกลับไทยวันพรุ่งนี้...อยากไปไหนก็บอก ชั้นมีเวลาให้เที่ยววันนี้วันเดียว" 

"ผมเจ็บหนักขนาดนี้คงไม่มีอารมณ์ไปเที่ยวหรอกนะ" 

"ตอนอยู่กับไอ้ปีเตอร์มันคงพาเที่ยวจนทั่วอเมริกาแล้วล่ะสิ" เขาพูดประชดใส่ผมเสียงแข็ง 

"ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้ผมต้องเจ็บหนักขนาดนี้...คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ทำแรงชะมัด ไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหน" ประโยคหลังผมบ่นเสียงเบาแต่ก็จงใจพูดให้เขาได้ยินนั่นแหละ 

....ใช่ครับ เมื่อวันก่อนผมมีอะไรกับเขาหนักมาก เมื่อวานนี้ผมก็เลยนอนซมทั้งวัน...ก็มันเจ็บก้นหนิ แค่จะลุกไปเข้าห้องน้ำยังล้มเลย จนคุณลุคต้องมาอุ้มผมไป 

"แล้วใครล่ะที่บอกว่า 'ต้องการ' น่ะห้ะ...รีบแต่งตัวซะ ชั้นจะไปรอข้างล่าง" เขาพูดแค่นั้นก็เดินออกไปเลย 

....ผมรีบแต่งตัวและประคองตัวเองให้เดินลงมาข้างล่าง บ้านของเขาไม่ต่างอะไรกับคฤหาสน์เรโนเวอร์ที่อยู่ไทยเลย แต่ที่นี่จะดูอบอุ่นกว่าเพราะด้วยสภาพอากาศที่ต่างออกไป เขามีลูกน้องอยู่ที่นี่เยอะพอสมควร เพราะต้องดูแลบ้านนี้และคอยดูแลเรื่องธุรกิจที่นี่ให้ด้วย 

....และผมก็ยิ่งตกใจที่รู้ว่าบ้านเขากับบ้านคุณปีเตอร์อยู่ไม่ไกลกันมากเท่าไหร่ แต่พูดแล้วก็นึกถึงวันนั้น วันที่คุณปีเตอร์และลูกน้องตายกันเกลื่อนบ้าน บ้านบางส่วนถูกระเบิดจนถล่มลงมา....คุณลุคน่ากลัวเกินไป แต่ผมก็ยังมาอยู่กับเขา ยอมเขา เห้อออ ผมก็น่าจะบ้าไปแล้วเหมือนกัน 

"อ๊ะะะ!" ผมที่เดินลงมาบันไดขั้นสุดท้ายแล้วแต่จู่ๆขากลับไม่มีแรงจนจะล้มหน้าคะมำ แต่พี่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่เข้ามารับผมไว้ทัน 

"อะ..เอ่อ..ขอบคุณครับ" 

"ระวังนะครับนายหญิง"  

"ทำอะไรกัน!!" เขาเดินมาเห็นภาพตรงหน้าก็ตะโกนเสียงดัง พี่บอดี้การ์ดที่จับแขนผมไว้อยู่ถึงกับรีบปล่อย หน้าพี่เขาซีดจนเห็นได้ชัด 

"ขอโทษครับนายท่าน!" 

"ผมจะล้ม พี่เขาก็เลยมาช่วยไว้ คุณจะเสียงดังแล้วทำหน้าดุทำไมครับ" ผมอธิบายให้เขาฟัง เดี๋ยวเขาจะสั่งลงโทษพี่คนนี้ทั้งๆที่พี่เขาไม่ได้ผิดอะไรเลย 

"ออกไป!...ส่วนนาย ทีหลังอย่าให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวนอกจากชั้นอีก เข้าใจมั้ย!" เขาหันไปสั่งพี่บอดี้การ์ดเสียงดัง และหันมาพูดกับผมเสียงแข็ง แถมสายตาก็เหมือนจะคาดโทษผมไว้ด้วย นี่ผมผิดอะไร... 

"ดีแต่โมโห ไม่เคยดูหรือถามก่อนเลยรึไงว่าเกิดอะไรขึ้น" ผมพูดเสียงเหนื่อยกับเขา ผมไม่ชอบคนที่ไม่ฟังอะไรก่อนจะตัดสิน 

"กล้าต่อปากต่อคำกับชั้นแล้วหรอ ไอ้ปีเตอร์มันสอนมาดีรึไงห้ะ!"  

"เป็นบ้าอะไรของคุณอีกเนี่ย ถ้าโมโหมากนักก็ไปทำใจให้เย็นลงก่อนเถอะ!" เขาดูโมโหมากจนผมเผลอเสียงดังใส่เขาไปเหมือนกัน ผมเองก็ยังตกใจที่ผมกล้าพูดมากขึ้น ทั้งๆที่เมื่อก่อนผมไม่ค่อยพูดแถมยังดูอ่อนแออีกด้วย 

"เอ่อ...ผมขอโทษ..อื้อออ!" เขาบดจูบริมฝีปากของผมอย่างหนักหน่วง ทั้งๆที่มีลูกน้องเขายืนอยู่เต็มไปหมด และเขาก็ค่อยๆถอนจูบออกเพราะผมทุบอกเขาเป็นเชิงบอกว่าผมไม่มีอากาศหายใจแล้ว 

"แฮ่ก..แฮ่ก...ถ้าผมตายคุณจะทำยังไง แล้วไหนจะลูกน้องคุณอีก ไม่อายบ้างหรอ!" 

"หึ...ไปขึ้นรถ เสียเวลามามากแล้ว" เขาแสยะยิ้มมุมปากและลากผมขึ้นรถไปเลย ผมอายลูกน้องเขานะไม่ใช่ไม่อาย แต่ผมก็ต้องทำนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

....แต่เหมือนผมลืมอะไรไป ใช่แล้ว! ตอนผมจะล้มพี่บอดี้การ์ดเรียกผมว่า 'นายหญิง' ผมได้ยินไม่ผิดแน่  

...................................................................................................................................................................................................... 

19.30 น. 

@Renover Thai Restaurant 

....วันนี้เขาพาผมไปช้อปปิ้งและเดินเล่นหลายที่มากครับ คนก็มองกันเต็ม เดินก็ไม่ถนัดเลยต้องเกาะแขนเขาไว้ จนมาถึงช่วงเย็นเขาก็พาผมมาที่ร้านอาหารหรูซึ่งเป็นของคุณหญิงทิพย์ครับ ร้านอาหารไทยซึ่งมันดูดีมากๆ เขาพาผมขึ้นมายังชั้นบนสุดของร้านซึ่งเป็นชั้นVIP มองเห็นวิวได้ทั่วเลยครับ  

"ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น...มานั่ง" เขาพูดขัดจนผมสะดุ้ง ก็คนกำลังดื่มด่ำบรรยากาศที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนหนิ 

"ชั้นสั่งอาหารไว้แล้ว กินซะ" เขาพูดและตักอาหารมาให้ผม  

....มาแปลกแฮะ มีมุมดีๆกับเค้าด้วยหรอ นึกว่าจะโหดอย่างเดียว เห็นทุกทีไม่เคยจะสนใจเลย 

"ขอบคุณครับ" ผมตักข้าวเข้าปาก...มันอร่อยมากก! ทั้งต้มยำกุ้ง กุ้งอบวุ้นเส้น และอีกหลายอย่าง  

"ขออนุญาตค่ะ เมนูพิเศษสำหรับคุณไออุ่นค่ะ" พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาและเสิร์ฟอาหารบางอย่างบนโต๊ะ ซึ่งมันคือของโปรดผม! 

"ไข่ตุ๋น!...หืมมม น่ากินจัง ขอบคุณนะครับ" ผมตอบอย่างดีใจและหันไปขอบคุณพี่ผู้หญิงซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้าของที่นี่ ผมยิ้มให้เขาจนลืมไปว่ามีคนจ้องผมอยู่...อ่าาา นี่ผมแสดงอาการดีใจเหมือนเด็กๆออกมาสินะ บ้าจริง 

"ค่ะ เราตั้งใจทำเมนูนี้เพราะนายท่านบอกว่าคุณไออุ่นชอบมาก" พี่เขายิ้มให้ผมและเดินออกไป  

"กินไปซะ อย่าถามมาก" ผมกำลังจะอ้าปากถามแต่เขาก็พูดแทรกซะก่อน เขารู้ได้ยังไงว่าผมชอบไข่ตุ๋น แถมพี่ผู้หญิงยังบอกอีกว่าตั้งใจทำ แค่ไข่ตุ๋นนี่เรียกว่าเมนูพิเศษเลยหรอ ผมได้แต่เก็บคำถามไว้ในใจและกินข้าวต่อจนอิ่ม 

"อิ่มมั้ย"  

"อิ่มมากครับ...เอ่อ ผมขอถามหน่อยได้มั้ย" 

"อะไร" 

"คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบไข่ตุ๋น แล้วทำไมต้องเอาใจผมขนาดนี้ด้วย" ผมถามอย่างต้องการคำตอบ วันนี้เขาพาผมเที่ยวทั้งวัน ไหนจะพากินของอร่อยๆแถมยังได้ดื่มด่ำบรรยากาศดีๆแบบนี้อีก  

"ชั้นไม่ได้เอาใจ อย่าเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย" เขาตอบอย่างไม่สนใจนัก 

"แล้วที่คุณมาที่นี่ เพราะต้องการฆ่าคุณปีเตอร์งั้นหรอ" ผมถามเขาเสียงจริงจัง เพราะเรื่องนี้ผมยังไม่เคยได้ถามเขาเลย 

"ใครเป็นศัตรู ชั้นก็ต้องตามฆ่าทิ้งอยู่แล้ว"  

"อ๋อ มาที่นี่เพราะเหตุผลนี้สินะ" ผมพูดเสียงเบา แอบเสียใจเล็กน้อยที่เขาไม่ได้มาตามหาผม...เห้ยย! นี่เราคิดอะไรอยู่วะ เขาจะตามหาเราทำไมไออุ่น อย่าเพ้อเจ้อนักเลย 

"เรากลับกันเถอะครับ ผมหนาวแล้ว" ผมรีบสลัดความคิดเมื่อกี๊ทิ้งไปและบอกเขา เพราะลมแรงมากจนผมหนาวแล้วจริงๆ ถึงแม้จะไม่มีหิมะตกแต่มันก็หนาวยะเยือกเหมือนกัน 

"เดวิด ไปเตรียมรถ" เขาหันไปสั่งพี่เดวิด จากนั้นผมก็เดินนำเขามาก่อนเลย โดยที่ไม่ได้ยินคำพูดบางอย่างจากเขา 

"ชั้นมาตามหานายนั่นแหละ...เด็กน้อย"  

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก แต่ไออุ่นมีการพัฒนาการพูดและอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงออกมามากขึ้น 

**เม้นติชมได้เลยนะค้าาาา 

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว