email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กุญแจแห่งโซโลมอน(9)

ชื่อตอน : กุญแจแห่งโซโลมอน(9)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 481

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2564 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กุญแจแห่งโซโลมอน(9)
แบบอักษร

ไรท์เห็นคอมเมนท์จากตอนที่แล้วว่าอยากให้จักรวาลของบรูซนั้นมีฮงไกและก็อตทูน่า ไรท์ก็จะจัดให้

 

.

 

.

 

.

เคร้งๆๆ

เสียงฟาดฟันของสองอาวุธนั้นดังลั่นในห้องเก็บสมบัติใต้ดินของอาคารสหรัฐ หนึ่งดาบสีดำของเทพพระเจ้าแห่งความมืดมิดอันว่างเปล่าที่อยู่มานานนับตั้งแต่จักรวาลนั้นยังมีเพียงความมืดมิดไร้ซึ่งสิ่งใดแม้แต่อากาศ

หนึ่งหอกสองคมรูปค้างคาวที่เต็มไปด้วยพลังของโลหิตแห่งราชนิกูลแวมไพร์ ราชันย์แห่งรัตติกาลที่แท้จริง ตามตัวหอกนั้นถูกเคลือบไปด้วยสสารปรสิตสีดำที่อยู่ภายในกายหยั่งลึกไปในระดับดีเอ็นเอของโนเบลสหนุ่ม

หากแต่ภายใต้การเผชิญหน้าของสองอาวุธที่ราวกับพายุในวันสิ้นโลกนั้นกลับมีแค่โนเบลสหนุ่มที่ได้รับบาดแผลมากกว่าเทพแห่งความมืด

หาใช่เพราะโนเบลสหนุ่มนั้นอ่อนด้อย หรือเทพแห่งความมืดนั้นมีฝีมือดาบที่เหนือกว่า

แต่เป็นเพราะค่าสถานะพื้นฐานร่างกายที่แตกต่างกัน โนเบลสหนุ่มนั้นหากให้พูดก็มีพลังมากกว่ายอดมนุษย์ที่แข็งแกร่งเพียงนิดหน่อยเท่านั้น(แค่มากกว่ายักษ์เขียวกางเกงไม่เคยขาดช่วงแรกๆ)

แต่ทางเทพแห่งความมืดนั้นเพียงแค่ชื่อเทพก็บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งแล้ว ต่อให้โนเบลสหนุ่มนั้นจะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่าราชาแห่งแอสการ์ด

แต่เทพแห่งความมืดตรงหน้าเขานั้นกลับแข็งแกร่งกว่านั้นนับสิบเท่า ดีกรีของผู้ที่สังหารเซเลสเซียล ตัวตนระดับคอสมิคบีอิ้งของจักรวาลไปได้หนึ่งตัว และผู้นำกองทัพแห่งความมืดทำลายจักรวาลจนแทบพินาศนั้นไม่ได้มาเล่นๆ

เพียงแค่พลังกายก็มากกว่าโนเบลสหนุ่มแล้ว ยังไม่พูดถึงความสามารถร่างกายที่ทำให้โนเบลสหนุ่มนั้นยากจะรับมือ เพราะทุกวิชาที่โนเบลสหนุ่มสร้างขึ้นนั้นมีไว้เพื่อต่อกรกับมนุษย์หรือสิ่งที่มีโครงสร้างร่างกายคล้ายมนุษย์

หาใช่มีไว้ต่อกรกับเทพแห่งความมืดผู้นี้ที่สามารถใช้ความมืดนั้นรังสรรค์การโจมตีใหม่ๆมาแก้ทางตัวของเขาได้

'ชิ นี้ถ้าไม่มีอวาลอนเราคงตายไปเป็นสิบรอบได้แล้วมั้งเนี่ย'

บรูซคิดพรางหลับตาข้างหนึ่งที่มีเลือดอาบ ก่อนที่บาดแผลและเลือดนั้นจะหายไปด้วยการรักษาของอวาลอนที่ทำการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของเขาอย่างรวดเร็ว

แต่ด้วยความที่บาดแผลนั้นเพิ่มขึ้นทุกวินาทีนั้นเพิ่มขึ้นทุกวินาทีทำให้ความเร็วในการฟื้นฟูนั้นไม่สัมพันธ์กับบาดแผลที่ได้รับ แม้จะได้รับพลังงานผ่านการดูดซับของซิมไบโอตที่กำลังใช้พลังกลายพันธ์ุ​ของเขาอยู่ก็ตาม

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังพอให้เขาสามารถสู้กับอีกฝ่ายต่อไปได้

'ทั้งๆที่เจ้านี้มันยังใช้แค่ร่างทรงแท้ๆ จริงสิ!'​

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันเต็มไปด้วยคราบโลหิตแห่งการต่อสู้เป็นตายหลังเขาราวกับพึ่งคิดอะไรขึ้นมาได้ จนนัลล์ เทพแห่งความมืดผู้มีอายุนับตั้งแต่จักรวาลถือกำเนิดนั้นอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้

เจ้ามนุษย์ตรงหน้าตนนั้นเสียสติไปแล้วเหรอ?

"ยิ้มอะไรของเจ้ากันเจ้ามนุษย์ อย่าบอกน่ะว่าเจ้าได้สิ้นหวังในการจะชนะข้าแล้วจึงคิดจะยอมรับความตาย"

"หากเป็นเช่นนั้นข้าก็จะส่งเคราะห์ให้!"

เทพแห่งความมืดดตรียมง้างดาบรวบรวมพลังทำลายล้างอันมหาศาลหวังปลิดชีพนักรบจากเผ่าพันธ์ุแสนอ่อนแอ่ตรงหน้าด้วยการให้เกียรติสูงสุดนั้นคือการที่ตัวมันที่เป็นถึงตัวตนระดับคอสมิคจะทำลายล้างอีกฝ่ายในการโจมตีเดียว

"อย่าคิดเองเออเองสิว่ะ ข้ายังไม่คิดจะตายซธหน่อย"

"เจ้านั้นแหละที่จะต้องพ่ายแพ้!"

บรูซคำรามลั่นเป็นเวลาเดียวกันกับที่นัลล์นั้นเริ่มฟันดาบสร้างคลื่นพลังแห่งความมืดอันเต็มไผด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายทุกอย่างให้กลับสู่ความว่างเปล่า

แต่ทันใดนั้นไม่ว่าจะพลังจิต พลังชี่ พลังเวทหรือแม้แต่พลังคอสมิคในกายของบรูซก็ได้ปะทุออกมาสั่นพ้องกลายเป็นคลื่นความถี่สูงราวกับแผ่นดินไหว

คลื่นแห่งความมืดนั้นแตกสลายในทันที พร้อมกับร่างกายของเทพแห่งความมืด ไม่สิ ร่างกายของโกเอเทียที่กลายเป็นร่างทรงให้ผู้สร้างของมันมาสถิตย์ใช้ร่ายกายของมันนั้นกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงประหนึ่งภาพหน้าจอที่ผิดพลาด(เออเรอร์)

"แค่กๆ นี้มันเกิดอะไรขึ้น?"

นัลล์ไอออกมาเป็นเลือดพรางจ้อมมองมือของมันที่ปริแตก แต่นั้นหาใช่มือของมันแต่เป็นมือของมนุษย์ท่ี่ถูกโกเอเทียสิงสู่อยู่อีกทีต่างหาก

นั้นทำให้ตัวของนัลล์รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวของมันนั้นอยู่มานานยิ่งกว่าจักรวาลย่อมมีสติปัญญาที่ไม่ตํ่าต้อย แต่ถึงอย่างนั้นตัวมันก็ยังสงสัยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ดี

"แกใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของเจ้านี้ให้การเชื่อมต่อระหว่างข้าและเจ้านี้ร่วมถึงร่างพาหะนั้นไม่เสถียรเพื่อที่จะไล่ข้าสิน่ะ"

นัลล์พูดก่อนที่จะพยายามสมานร่างของตนอีกครั้งแต่ด้วยความที่บรูซนั้นปลดปล่อยคลื่นความถี่สูงจากพลังในตัวอยู่ตลอดนั้นทำให้นัลล์ไม่อาจสมานร่างได้

"แต่คลื่นความถี่ธรรมดามันไม่ควรทำอะไรข้าได้สิ"

นัลล์พูดด้วยนํ้าเสียงที่ไม่เข้าใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น​ ต่อให้คลื่นความถี่นี้จะเป็นจุดอ่อนของสิ่งที่ตนสร้างขึ้นมาทั้งหมด

แต่อย่างไรด้วยตัวตนของมันที่มาสถิตย? อยู่ในร่างนี้​ แถมร่างของสิ่งที่ตนสร้างขึ้นร่างนี้นั้นก็ยังนับได้ว่าก้าวข้ามจุดอ่อนของตนขึ้นมานิดหน่อย

นั้นทำให้คลื่นควาทถี่ปกติธรรมดาต่อให้รุนแรงแค่ไหนก็ไม่อาจทำลายการเชื่อมต่อของตนได้มากเพียงนี้

"นี้แกไม่สังเกตุเลยเหรอว่าคลื่นความถี่พวกนี้ถูกสร้างขึ้นจากอะไร"

บรูซแสยะยิ้มอย่าง​เย้ยหยัน​ ประกายสายฟ้าสีม่วงจากพลังงานคอสมิคนั้นแฝงไว้อยู่ทั่วหอก

"พลังงานคอสมิค​ เช่นนี้นี้เอง​ ดูเหมือนข้าจะต้องเอาจริงแล้วสินะ"

นัลล์ที่ไขข้อสงสัยก็พูดขึ้นพรางตั้งท่าต่อสู้ยกที่สอง(สาม)​กับมนุษย์ตรงหน้าด้วยความจริงจัง​ ดาบสีดำนั้นตัดแขนที่กลายเป็นมนุษย์ออก

เพื่อที่จะได้ใช้พลังความมืดสร้างแขนใหม่​ ยังไงแขนมนุษย์ธรรมดาก็ยังไม่อาจสู้แขนแห่งความมืดที่สร้างจากตัวตนแห่งความมืดและความว่างเปล่าได้อยู่ดีละน่ะ

"จะได้เอาจริงรึเปล่าน่ะ"

บรูซพูดด้วยนํ้าเสียงติดเล่นปนเยือกเย็นแต่ภายในใจนั้นกลับร้อนรุ่มไปด้วยความกังวล

การปะทุพลังงานหลายสายพร้อมกันจำนวนมากให้เกิดการสั่นพ้องเป็นคลื่นความถี่เช่นนี้นั้น

แม้จะไม่สร้างความเจ็บปวดให้เขา แต่ความเหนื่อยล้านั้นตรงกันข้าม

แม้ตนจะหนุ่มสำหรับโนเบลสแต่สำหรับมนุษย์นั้นเขาก็ค่อนข้างชราภาพมากพอที่จะเกษียณ​แล้ว

แถมเขาเองก็ไม่ได้เอาจริงเช่นนี้มานานมากจะเป็นทศวรรษ​แล้ว​ นั้นทำให้ร่างกายที่ไม่ค่อยได้ใช้งานอย่างเต็มกำลังแม้จะออกกำลังกายทุกวันนั้น

แต่มันก็ไม่พอให้ร่างกายคุ้นชินกับสภาพนี้​ ไม่เหมือนกับความว่างเปล่าตรงหน้าที่ใล้พลังระดับนี้ตั้งแต่เกิด

นั้นทำให้ตัวของบรูซนั้นจำต้องจบศึกนี้ให้เร็วที่สุด!!!

"[Accel]"

บรูซพูดพร้อมกระตุ้นคุณสมบัติเวลาในร่างกายของตนเองที่ได้ผ่านการดูดซับเพชรแห่งกาลเวลา

ร่างกายของบรูซนั้นเรืองแสงสีฟ้าเขียวอ่อนๆก่อนที่จะเคลื่อนไหวเข้าหาตัวของนัลล์ด้วยความเร็วที่แม้แต่นัลล์ที่เคยประหัตประหาร​กับเซเลสเซียลมาแล้วก็ยังมิอาจมองได้ทัน

คมหอกค้างคาวสายฟ้าผสมซิมไบโอตกลายพันธ์ุ​ตัดผ่านร่างของนัลล์ไป

ตัวท่อนซ้ายของผู้ที่เกิดมาพร้อมกับความว่างเปล่านั้นหายไปในทันที

และแน่นอนว่าการรักษานั้นเป็นไปได้ยากเพราะพลังแห่งสายฟ้าที่เป็นคลื่นความถี่และความร้อนอันรุนแรงนั้นกระจายไปทั่วบาดแผลที่โดนโจมตี​

ทำให้แม้แต่ตัวของนัลล์ก็ไม่อาจฃอกขึ้นมาใหม่ได้ด้วยพลังความืดอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกกก​ แกนะแกเจ้ามนุษย์!!!"

นัลล์คำรามลั่นอย่างเจ็บปวดด้วยโทสะอันประทุออกมาอย่างมหาศาล

มือที่เหลืออยู่นั้นจับดาบสีดำแห่งความมืดขึ้นมาปลดปล่อยพลังทำลายอันมหาศาลออกมา(นึกถึงเอ็กคาลิเบอร์มอแกนของเซเบอร์อัลเตอร์เข้าไว้)​

"ฮึ​ [อวาลอน]!!!"

บรูซพูดพร้อมเรียกอวาลอนออกมาดูดซับการโจมตีของนัลล์

อวาลอนนั้นจุดสูงสุดของมันไม่ใช่การฟื้นฟูอันยอดเยี่ยมมอบความเป็นอมตะให้ผู้ใช้

แตามันคือการสร้างมิติพิเศษ​ อวาลอน​สรวงสวรรค์​ในตำนานที่ไร้ซึ่งการเกิดแก่เจ็บตาย

พลังของมันคือการป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดชนิดที่แม้แต่ลอร์ดคาเมล็อตที่เขาใช้เพราะใช้ง่ายไม่ยุ่งยากแถมเสียพลังเวทน้อย

เพราะการปลดปล่อยพลังของโล่นั้นจะสัมพันธ์​กับจิตใจที่อยากปกป้องของผู้ใช้​ หากจิตของผู้ใช้โล่นั้นยังต้องการปกป้องไม่เสื่อมคลาย

พลังของโล่ก็จะทรงพลังปัดเป่าทุกสิ่ง​ หากแต่แม้แต่โล่ที่ดูโกงนี้แล้วก็ยังไม่อาจเทียบกับอวาลอน!!!

ลำแสงทำลายแห่งความมืดนั้นถูกฝักดาบสีทองแห่งดาบศักดิ์​สิทธิ์​นั้นรับไว้ได้ทั้งหมด

โดยที่ตัวฝักดาบนั้นไม่มีรอยขีดข่วนแตาน้อย

"แกนะแก​ เจ้ามนุษย์! เจอกันครั้งหน้าข้าจะสังหารเจ้าให้ได้!!!"

นัลล์คำรามลั่นก่อนที่จะถูกบรูซที่ใช้พลังเวลาเร่งความเร็วของร่างกายนั้นฟันร่างทั้งร่างเป็นชิ้นๆในชั่วพริบตา​ เช่นเดียวกับวงเวททั้งหมดภายใยห้องที่โดนทำลายจากการต่อสู้

นั้นทำให้การเชื่อมต่อของนัลล์กับโกเอเทียนั้นหายไปในชั่วพริบตา​

คัมภีร์เวทที่ถูกใช้เป็นทางเชื่อมนั้นก็ได้ปิด​ลง​ เช่นเดียวกับรัศมีพลังเวทอันบ้าคลั่งที่หายไป

ร่างของบรูซนั้นล้มลง​ เพราะการฝืนใช้ร่างกายอย่างหนักก่อนที่จะสลบไป

'ครั้งหน้าเหรอ? ดูเหมือนเราจะต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้สิน่ะ'​

บรูซคิดในใจก่อนที่ห้วงสติของเขาจะดับลงพร้อมกับทุกอย่างที่กลับสู่สภาพเดิม

เหลือเพียงแค่ร่องรอยความเสียหายอันมากมายเท่านั้น

แน่นอนว่าก่อนจะหมดสติจริงๆตัวของบรูซก็ได้ส่งสัญญาณ​ไปให้ลูกน้องของเขามาจัดการช่วยเรื่องนี้แล้ว

อีกไม่นานลูกน้องของเขาก็คงมาเก็บกวาดและพาเขากลับเอง

โดยในขณะที่บรูซได้สลบไสลไป​ ตัวของคัมภีร์ที่ถูกใช้เป็นสื่อกลางอัญเชิญตัวตนแห่งความว่างเปล่าออกมานั้ยก็ได้ลอยขึ้นมาหยุดอยู่เบื้องหน้าบรูซ

{ถึงจะไม่ชอบใจ​ แต่ก็คงไม่มีทางเลือกแล้วสิน่ะ}

คัมภีร์นั้นได้เรืองแสงออกมาพร้อมเสียงของหญิงสาวนั้นดังออกมาจากตัวของคัมภีร์

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนแรงราวกับจะสูญสลายไปได้ทุกเมื่อ

ก่อนที่แสงนั้นจะโอบอุ้มร่างของบรูซพร้อมกับคัมภีร์ที่น่าจะเป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดของราชาโซโลมอนนั้นจะได้หายเข้าไปในตัวของบรูซ

.

.

.

+++

จบบทกุญแจแห่งโซโลมอน.

ทุกคนไรท์ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะอัพสเกลจักรวาลของบรูซพร้อมจำนวนมณีให้มีสิบสองเม็ด(ไม่นับอีโก้เจม)//และอาจมีจำนวนมณีมากกว่านี้หากไรท์คิดออกว่าจะเอามณีอะไรดี

บันเทิงแน่งานนี้ แบทแมนฟาร์ม​ เจอมันม่วงฟาร์ม

ปล.ขอโทษที่ลงช้าแถมตัดจบอย่างเร็วแต่ไรท์อยากรับข้ามเนื้อหาบทนี้แล้ว

ปล2.ไรท์อยากถามว่าก่อนขึ้นบทที่สอง(ซึ่งจริงๆก็มีเวลาตอนพักให้บรูซสองสามตอนอยู่แล้ว)​ นักอ่านทุกท่านอยากให้บรูซไปผจญอีเว้นท์ย่อยอะไรหน่อยมั้ย

เช่น

1.venom​verse

2.spiderverse

3.ข้ามเวลาไปช่วยจัดการธานอสend gameในจักรวาลหลัก

4.อื่นๆรีทอยากให้บรูซไปฟาร์มไปปั่นงานที่ไหนก่อนเนื้อเรื่องหลักบทสองก็บอกมาได้เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว