email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4
แบบอักษร

ระเบียงคอนโด DG

ค่ะ…ทุกคนอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันโดนจับมาขังไว้อยู่ที่ระเบียงคอนโดของเขา…โดยที่มีชายชุดดำสองคนยืนเฝ้าฉันไว้ที่หน้าประตู..

ทั้งพยายามจะขืนใจ…ทั้งขังไว้ที่ระเบียง…ทั้งโดนหลอกให้มาทำงาน..ทำไมชีวิตของฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฉันตัดพ้อกับตัวเองแล้วนั่งกอดเข่าพลางปาดนํ้าตาที่ไหลลงมาเป็นรอบที่สิบ สภาพจิตใจของฉันตอนนี้บอบชํ้ามาก…

และเมื่อนึกถึงใบหน้าของเขา ฉันก็รู้สึกกลัวจนต้องหลับตาหนีและพยายามทำจิตใจให้สงบ…ถ้าหากฉันเจอเขาอีกครั้ง..ไม่สิ..ถ้าเขากลับมาแล้ว ฉันควรจะทำยังไง ?

“ฮึก…” ฉันสะอื้นเล็กน้อย พยายามกลั้นไม่ให้นํ้าตาไหลออกมาเพื่อที่จะได้ไม่กลายเป็นคนอ่อนแอไปมากกว่านี้…

ฉันนั่งกอดเข่าอยู่ที่ระเบียงนานกว่าหลายชั่วโมง ก็ไม่มีวี่แววว่า ‘ซาตาน’ จะกลับมาเลยสักนิด ฉันก็เลยมีเวลาใช้ความคิดมากขึ้นว่าควรจะเอายังไงต่อกับชีวิตตอนนี้ดี…

จะทนทรมาน 3 เดือนหรือจะหนี …

แน่นอนว่าฉันต้องเลือกหนีอยู่แล้ว แค่นึกภาพในอนาคตถ้าเขากลับมา..ฉันอาจจะโดนกระทำมากกว่าการพยายามขืนใจ แล้วระยะเวลาทั้งหมดคือ 3 เดือน…คิดแค่นี้ฉันก็รู้สึกหวาดกลัวจนอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ฉันพยายามมองไปรอบ ๆ แล้ว ที่ ๆ ฉันโดนขังไว้คือระเบียงคอนโดแบบปกติ เพียงแค่กว้างกว่านิดหน่อย มีที่พอให้ฉันสามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนหรือขยับหนีสายตาของพวกชายชุดดำได้ แต่ไม่มีทางที่จะให้หนีเลยแม้แต่นิดเดียว

ถ้าหากอยากจะหนีจริง ๆ ละก็ คงต้องพุ่งหลาวลงไปอย่างเดียว แน่นอนว่าสามารถหนีออกจากที่นี่ได้ 100% …ความหมายก็คือหนีลงไปยมโลกนั่นแหละ…

ก็นี่มันตั้งชั้น 7 เชียวนะ ละคอนโดที่ฉันอยู่มันเป็นแบบ 2 ชั้นอะ มนุษย์คนไหนลงไปไม่ตายได้คือไม่ใช่มนุษย์แล้ว

ก็เลยต้องตัดทางพุ่งหลาวลงไป…ฉันไม่ได้ต้องการให้ตัวเองตายหรอก ยังอยากทำอะไรอีกตั้งมากมาย อ้อ ! และฉันก็คิดอีกวิธีหนึ่งได้…

ไม่ใช่การปีนป่ายไปข้างห้องหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ เกิดปีนพลาดตกลงไปสู่ขิตไปเจอซาตานตัวจริงจะทำยังไงล่ะ ! ฉันจะใช้แผน A แผนที่ฉันจะอาศัยจังหวะพวกชายชุดดำเผลอเปิดประตูให้ฉันที่แกล้งทำเป็นปวดท้อง ฉันจะคว้าของแถวนั้นแล้วทุ่มใส่พวกเขา หลังจากนั้นก็จะวิ่งหน้าตั้งออกไปเลย…

เริด ! ถึงมันจะมีความเสี่ยงสูง แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอก โอกาสสำเร็จก็มีสูง ฉันน่ะนะอดีตนักแข่งวิ่งตอนมัธยมปลายเลยนะไม่อยากจะโม้…แต่นั่นแหละถ้าพวกเขาไม่ไวเท่าซาตานการจับฉันให้กลับมาอีกครั้งน่าจะเป็นเรื่องที่ยาก

เอาล่ะค่ะ เรามาเริ่มปฏิบัติการตามแผนเลย !

ฉันเริ่มทำท่าทางปวดท้องตามแผนที่วางไว้ แล้วเคาะประตูกระจกถี่ ๆ รัว ๆ จนทำให้ชายชุดดำหันมามองตามแผน

ครืดดด~

“เอ่อ…คุณผู้หญิงเป็นอะไรรึเปล่าครับ ?” เขาแง้มประตูออกมาเล็กน้อยแล้วพูดกับฉันด้วยนํ้าเสียงสุภาพ แหม…ทำเอารู้สึกผิดเลยนะเนี่ยที่ต้องทุ่มของใส่คน ๆ นี้น่ะ T_T

“คะ..คือ ฉัน..ปวดท้องมากเลยค่ะ ฉันอยากเข้าห้องนํ้า” ฉันแกล้งทำสีหน้าเหยเก บิดท้อง พูดจาตะกุกตะกักให้ดูสมจริง จนชายชุดดำถึงกับหน้าเหวอ เขาหันไปขอความคิดเห็นจากชายชุดดำอีกคนแล้วจากนั้นสักพักเขาก็เปิดประตูกระจกออกมา

“งั้นคุณไปเข้าห้องน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผม…เฮ้ย”

ฉันอาศัยจังหวะตามแผนรีบวิ่งเข้าไปในห้อง หลังจากนั้นก็หยิบอะไรก็ได้แถวนั้นที่ติดมือมาปาใส่ชายชุดดำทั้งสองรัว ๆ

“โอ้ยย แลตโต้ ไปจับเธอไว้ !”

“เหี้ย ! อะไรสักอย่างทิ่มตากู มึงไปจับไว้ดิ้ เดี๋ยวนายกลับมาแล้วจะซวยกันหมด !!”

ชายชุดดำทั้งสองถกเถียงกัน แล้วพยายามจะพุ่งเข้ามาชาร์จตัวฉัน แต่ฉันไวกว่า รีบปิดประตูใส่หน้าพวกเขาทันที และอาศัยพลังเกียร์หมาวิ่งสี่คูณร้อยไปที่ประตูใหญ่ที่เป็นทางออก

แอดดด~

หมับ !

“คุณผู้หญิงจะไปไหนครับ ? นายผมสั่งไว้ว่าให้คุณอยู่ที่ระเบียงไม่ใช่เหรอครับ” ชายชุดพ่อบ้าน..หน้าห้อง ! จับแขนฉันไว้อย่างเร็วเมื่อเห็นฉันกำลังจะวิ่งออกไป..

“ไม่ ! ฉันจะกลับบ้าน…ฉันโดนหลอกมาที่นี่ ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะนะ..” ฉันดีดดิ้นแล้วพยายามสะบัดแขนออกจากการจับกุมของชายชุดพ่อบ้านพลางพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นคลอน

“ไม่ได้หรอกครับ ถึงผมจะสงสารและเวทนาคุณมากแค่ไหนก็ตาม แต่นี่เป็นคำสั่งครับ” ชายชุดพ่อบ้านพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ความกลัวเริ่มเข้ามากัดกินในใจฉันอีกครั้งเมื่อชายชุดดำสองคนวิ่งตามออกมาด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย

“ขอโทษ..ครับ คุณพ่อบ้านคือผม…เอ่อ เธอต้องการไปเข้าห้องนํ้าผมเลย…”

“ไม่เป็นไร ทีหลังอย่าทำอะไรพลาดอีก คุณซาตานสั่งไว้ว่าอย่าให้ออกไปไหนก็คือห้ามทุกอย่าง กระทั่งไปเข้าห้องนํ้าก็ตาม”

“คะ..ครับ !” ทั้งสองคนขานรับเป็นเสียงเดียวกันแล้วรับตัวฉันเอาไว้..

“พวกนายก็รู้ถ้าคุณซาตานโกรธมันจะเป็นยังไง เพราะงั้นอย่าขัดคำสั่งเขา”

“ไม่…ขอร้อง ได้โปรด ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ พวกคุณก็รู้…ว่านายของพวกคุณทำอะไรบ้าง !!” ฉันตะโกนออกมาทั้งนํ้าตาพลางสะอึกสะอื้น ชายชุดดำสองคนมีท่าทีอึกอักเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก

พวกเขากึ่งลากกึ่งจูงฉันให้กลับเข้าไปยังระเบียงอีกครั้ง ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้นั่งเฝ้าเหมือนเดิมแล้ว เขาล็อกกุญแจมือกับมือฉันข้างหนึ่งไว้กับลูกกรงซี่เล็ก ๆ ของระเบียงแล้วเดินออกไป โดยให้เหตุผลกับฉันว่าพวกเขากลัวว่าฉันจะคิดกระโดดลงไป…

ไม่สามารถเดินไปไหนได้ ราวกับถูกขังอยู่ในกรง…ฉันร้องไห้ออกมาจนตัวโยน แล้วพยายามที่จะพังกุญแจมืองี่เง่านั่น แต่ก็ไม่มีผลอะไรเลย นอกจากข้อมือของฉันจะแดงเถือก และมีรอยถลอก

ฉันต้องอยู่รอรับชะตากรรมตัวเองงั้นเหรอ ..?

 

 

 

 

Satan part

3 วันผ่านไป…

ผมกลับมาที่ห้องของตัวเองด้วยสภาพเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักตลอดสองวัน เพราะลูกน้องของผมเสือกไปมีเรื่องกับอีกบริษัทหนึ่ง ทำให้เกิดความเข้าใจผิดกัน.. ทำให้ผมหัวปั่นตลอดระยะเวลา 3 วัน

แน่นอนว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะขังยัยตัวเล็กนั่นไว้สามวันหรอกนะ แต่ว่างานผมมันยุ่งจนไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้เลย ยังไงผมก็ยังสั่งให้ข้าวให้นํ้าแหละนะ

จนในวันนี้ผมก็ได้ปลีกตัวออกมาจากบริษัทได้สักที ผมจะได้มาเล่นของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้ หวังว่ายัยนั่นคงไม่ตายคาระเบียงไปก่อนนะ

“โอ้ ยินดีต้อนรับกลับครับนาย แผลที่หัวเป็นยังไงบ้างครับ..?”

พูดถึงแผล..อืม ผมเข้ารับการเย็บไป 5 เข็ม บอกตรง ๆ ผมรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งโมโหและหงุดหงิดผมไม่เคยแม้แต่โดนผู้หญิงตบด้วยซํ้า แต่ยัยนั่นกล้าดียังไงมาทุ่มแจกันใส่หัวผมแบบนี้

มันทำให้ผมอยากจะบีบเธอให้ตายคามือในตอนนั้นให้ได้ แต่ก็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้เพราะผมไม่สามารถฆ่าเธอได้…หรือ..ฆ่าได้ก็ไม่อยากทำ ถึงแม้อยากจะให้เธอพังคามือไปเลย แต่ก็ยังอยากเห็นว่าของเล่นชิ้นนี้จะมีอะไรน่าดูอีก

ผมมันย้อนแย้ง ผมรู้ตัว

“ก็ดี…แล้วยั่ยนั่นล่ะ หวังว่ายังอยู่ดีนะ” ผมชะเง้อคอมองแถว ๆ ระเบียงพลางเปลี่ยนเสื้อไปด้วย

“เอ่อ..ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะหลายวันนี้เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยครับ ผมส่งข้าวไปให้เธอก็ไม่กิน ไม่แตะเลยสักนิดครับ”

“เหรอ” ผมหรี่ตามองไปยังระเบียง แล้วเดินดุ่ม ๆ ออกไปดู เฮอะ ! ตอนที่ผมไปทำงานผมก็ได้ยินข่าวจากพ่อบ้านอยู่เหมือนกันว่ายัยนั่นพยายามหนีด้วยลูกไม้ตื้น ๆ น่ะ

ครืดดด~

ผมเปิดประตูแล้วยืนมองร่างเล็ก ๆ ที่กำลังนั่งหลับอยู่ ใบหน้าสะสวยของเธอในตอนแรกตอนนี้แดงและทรุดโทรมนิด ๆ ผมหันไปมองกุญแจมือพลางเดินเข้าไปปลดมันออกให้

“อะไรเนี่ย” ผมพึมพำออกมาเบา ๆ เมื่อจับข้อมือของเธอแล้วต้องสะดุ้งเพราะความร้อนจากในตัวเธอแผ่ออกมา จากนั้นสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นข้อมือเธอเป็นชํ้าเลือด จํ้า ๆ ผมถกเสื้อแขนยาวของเธอเพื่อดูแขน พบว่ามีรอยแดง ๆ เป็นจุด ๆ อยู่ทั่วแขน

“อ่า..” เธอพึมพำอะไรบางอย่างออกมาแต่ผมได้ยินไม่ชัด ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอกำลังป่วย

“แลตโต้ โทรเรียกรถพยาบาลให้ฉันหน่อย” ผมพูดขึ้นแล้วช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไว้ จากนั้นก็วางเธอไว้ที่โซฟาพลางยื่นนํ้าดื่มให้

ผม..ทำเกินไปรึเปล่าวะ…? ขังเธอเอาไว้สามวันจนเธอป่วยหนัก หรือว่ามันสมเหตุสมผลดีแล้วเพราะเธอก็ทุ่มแจกันใส่หัวผมเหมือนกัน

“อึก..” เธอดื่มนํ้าแต่โดยดีแล้วสำลักออกมา มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากจมูกของเธอปนลงไปในนํ้าดื่ม..

ผมเบิกตาเล็กน้อย แล้วรีบใช้ทิชชูเช็ดเลือดออกให้แล้วหันไปหาลูกน้องทั้งสองคนที่ยืนดูด้วยท่าทีกังวล

“ไปเรียกพ่อบ้านมา” ผมพูดเสียงเรียบ ไม่นานนักพ่อบ้านก็เดินมาหาผม เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินดุ่ม ๆ มาดู

“มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมคุณผู้หญิงถึงได้..”

“เธอป่วยน่ะ อีกนานแค่ไหนรถพยาบาลจะมาถึง ?”

“อีกไม่นานครับ เดี๋ยวผมพาเธอลงไปเองนะครับ ผมไม่อยากให้นายติดไข้ไปด้วย” พ่อบ้านพูดเสียงเรียบแล้วแบกยัยตัวเล็กขึ้นไหล่ โดยมีผมเดินตามไปด้วย

ผมมองร่างเล็กของเธอด้วยความรู้สึกละอายใจ ละอายใจเหรอ ? ทำไมผมถึงมีความรู้สึกแบบนี้ล่ะ ? ทั้ง ๆ ที่มันก็น่าสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ ??

น่าสมควรแล้ว งั้นเหรอ ?

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว