ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 5

คำค้น : นิยายyaoi,เมียหลวง,ชู้,ท้องได้,ครูส,คอส,มิเกล,เบลล่า,Back to square one 5

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2559 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 5
แบบอักษร

 

 

 

" กรี๊ดดดด!!! ปล้อยกู!! เดี๋ยวนี้!! " 

 

หญิงสาวพยามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการที่กำลังรัดเธอแน่น เธอไม่สามารถที่จะมองเห็นสถานที่รอบๆตัวเธอได้เพราะหัวของเธอถูกถุงผ้าสีดำครอบหัวเธออยู่ 

 

ถุงผ้าแทบจะไม่มีรูให้เธอซูดอากาศ 

 

หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง คิดแค่ไหนก็คิดไม่ออก 

ร่างกายที่สั่นเทาของหญิงสาวทำให้คนที่ยืนมองอยู่รู้สึกดีไม่น้อย 

 

" ฮึก ฮืออ ปล้อยฮึก...ฉันเถอะนะ... " 

 

หญิงสาวเริ้มใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นว่าการใช้เสียงตะโกนดังๆพร้อมกับคำด่าและคำสาปแช่งมากมายไม่ได้ทำให้อะไรดีขึนเลยแถมยังส่งผลเสียต่อลำคอเธออิกด้วย

 

" ขะ ขอร้อง ฮืออออ ฉันรู้นะว่ามีคนอยู่ " 

 

หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้ด้วยความจำนน ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่เชือกที่พันตัวเธอให้ติดกับเก้าอี้ก็ยิ่งรัดเธอแน่นขึน 

 

" หึ...! "

" คะ คะ ใครน่ะ ฮึก " 

" กระชากหัวมันออกมา! " 

" โอ๊ย!! ฮึก " 

 

หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกมือของใครบางคนกระชากถุงผ้าออกอย่างแรง

ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างบอบบางเจ้าของด้วยตาคมกริบนั่งไขว่ห้างมองเธออยู่พร้อมกับยกแก้วน้ำชาขึนมาจิบอย่างสบายอารมณ์ 

 

ทำเหมือนกับว่ากำลังนั่งชมโชว์คณะละครสัตว์ก็ไม่ปาน... 

 

คอสโม่!!! 

" หืม? " 

 

ร่างบางยกยิ้มขึนส่งไปให้หญิงสาวที่กำลังมองมาที่ตน

 

" จับกูมาทำไม! " 

" เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลยทำไมตอนนี้ไม่ร้องแล้วล่ะ " 

" แก...!!! " 

" หรือว่าฉัน...น่ากลัวไม่พอ " 

 

ร่างบางดีดนิ้วให้เกิดเสียงดังเป็นสัญญาณให้คนรับใช้คนสนิทเทน้ำโคนโสโครกใส่หญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า 

 

" แค่กๆ อึก กรี๊ดดดๆ!! ฉันจะฟ้อง แค่ก ฟะ ฟ้องครูส กรี๊ดดดดๆๆ!!!! " 

" หนวกหู! เธอคิดว่านี้เป็นหนังงั้นหรอ ที่จะมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยนางเอกที่กำลังตกอยู้ในอันตราย ฮ่าๆตลก ถุ้ย!! " 

 

ร่างบางถมน้ำลายใส่หน้าของหญิงสาวที่เปอะน้ำโคลนไปทั่วทั่งร่างกาย 

ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆสวมถุงมือสีขาวช้าๆ... 

 

" ฮึก ฮือออ อึก แน่จริงฆ่ากูเลยสิ---โอ๊ย! " 

 

ร่างบางใช้มือที่สวนถุงมือแล้วบีบคางของหญิงสาวอย่างแรงแล้วจับส่ายไปมา 

 

" ฉันยังจะไม่ฆ่าเธอตอนนี้หรอก :) " 

 

ร่างบางส่งยิ้มไปให้หญิงสาวที่กำลังตั้งท่าหวาดกลัวตนอยู่ 

 

" ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอกตั้งแต่แรก ให้ระวังตัวเข้าไว้ อยู่ห่างๆจากฉันซะ! แต่เธอไม่ทำเธอเลือกที่จะท้าทายคนฉัน  " 

 

 

 

[ย้อนไป 10ชัวโมงที่แล้ว] 

.

.

.

 

" มาม๊า มิเกลกลับมาแล้วฮับ!! " 

 

ผมละสายตาออกจากหนังสือที่กำลังเปิดอ่านไปมองมิเกลที่วิ่งมาหาผมหลังจากที่กลับมาจากโรงเรียน 

 

ฟอด ฟอด! 

ผมหอมแก้มขาวๆของมิเกลทั่งสองข้าง 

 

" มาม๊า สอนการบ้านมิเกลได้ไหมอ่าา " 

 

มิเกลกอดคอผมอย่างออดอ้อนจนผมต้องกอดเจ้าตัวกลับไป 

 

" ได้ครับ แต่มิเกลคนเก่งของมาม๊าต้องไปอาบน้ำก่อนนะครับ " 

" รับทราบครับมาม๊า " 

 

มิเกลส่งยิ้มกว้างให้ผมก่อนที่จะหยิบกระเป๋าและวิ่งเข้าบ้านไป

 

ผมยิ้มให้กับตัวเองก่อนที่จะเปิดหนังสือขึนมาอ่านต่อจากเดิม

ผมไม่รู้ว่าผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือตั้งแต่ตอนไหน มันเริ้มจากมีเวลาว่างเลยหยิบขึนมาอ่าน จนกลายเป็นงานอดิเรก 

มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายเวลาอ่านเรื่องราวในหนังสือ ไม่ว่าจะเกิดขึนจริงหรือถูกปรุงแต่งขึนมาก็ตาม 

 

นอกจากมิเกล ก็มีแค่หนังสือเท่านั้นที่ผมสามารถอยู่ด้วยแล้วมีความสุข

ส่วนเพื่อนน่ะหรอ...

มีแต่พวกที่หวังผลประโยชน์ เห็นแก่ตัว เหยียบหัวคนอืนเพื่อทำให้ตัวเองสูงส่งขึน เพื่อนแบบนี้ผมไม่ต้องการ 

ต่อหน้าก็ทำดีประจบประแจง พอลับหลังก็พร้อมที่จะหักหลังกันได้ง่ายๆ

เพราะอยากปกป้องตัวเอง เลยต้องถอยออกห่าง ไม่อยากถูกทำลายเพราะคนจำพวกนั้น 

 

 

" คอส เบล ขอนั่งด้วยได้ไหม " 

" ...! " 

 

ผมเงยหน้าขึนจากหนังสือไปมองต้นเสียงหวานๆที่ออกแนวดัดจริตกำลังยืนส่งยิ้มมาให้ผมอยู่หน้าโต๊ะ 

ผมยอมรับมันทำให้ผม เซอร์ไพรส์  ไม่น้อยเลยล่ะ

แต่ผมเป็นพวกเก็บความรู้สึกเก่งถึงแม้ภายในของผมกำลังร้อนระอุอยู่ก็ตาม ถ้าเอาปรอทมาวัดอุณหภูมิในร่างกายของผมตอนนี้ล่ะก็ คงเกิน 100 เซลเซียส

 

เอาสิ... กำลังว่างอยู่พอดี 

 

" เชิญ " 

" ขอบคุณนะคอส " 

 

ผมปลายตามองมันเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปให้ความสนใจกับหนังสือบนหน้าตักของผมต่อ 

 

" ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากมา เหยียบจมูก คอสหรอกนะ แต่เพราะครูสลืมของเอาไว้ที่นี้ ฉันก็เลยถือโอกาสมาเดินสำรวจดูนิดหน้อย... เผื่อวันข้างหน้าฉันได้มาอยู่ที่นี้ 

 

ผมปิดหนังสือของตัวเองลงช้าๆก่อนที่จะเงยหน้าขึนไปมองหน้ามันตรงๆโดยที่ไม่พูดอะไรออกไป 

 

อืม... รู้สึกว่าความหน้าด้านกับคำพูดยั่วโมโหของมันจะพัฒนาขึนนะ...

ผมให้มันสามกะโหลกแล้วกัน ถือว่าเป็นรางวัลแห่งการพยาม 

 

" อะไร มองหน้าแล้วไม่พูด! " 

 

ผมยกยิ้มขึนน้อยๆเมื่อเห็นเจ้าตัวเริ้มลนลานทำตัวไม่ถูก 

 

" ฉันว่าฉันไปหาครูสดีกว่าป่านี้คงรออยู่บนรถแล้ว "

" เดี๋ยว " 

 

ผมเอ่ยเรียกมันเมื่อเห็นว่ามันกำลังจะเดินพ้นประตูออกไป 

 

" อะไร! " 

" เธอน่าจะฟังที่ฉันพูดนะ .... ฉันเตือนเธอแล้ว 

" คิดว่าฉันจะกลัวรึไง! " 

 

เจ้าตัวหันมาตอบผมก่อนที่จะเปิดประตูออกไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ครูสจะเปิดประตูเข้ามาพอดี

 

" เบล! ครูสบอกให้รออยู่บนรถอย่าลงมาไม่ใช่รึยัง! " 

" คือ... คือเบลขอโทษ เบลแค่หิวน้ำมากเท่านั้นเอง " 

" ... " 

 

ครูสไม่ได้ตอบอะไรมัน แต่ส่งสายตามามองผมอยู่หลายวิก่อนที่จะลากแขนมันออกไป 

 

ผมซูดอากาศเข้าปอดลึกๆซึมซับกลิ่นธรรมชาติหลังบ้านที่มีต้นไม้นานาชนิดปลูกอยู่ ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ 

 

ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าผมกำลังระงับอารมณ์ของตัวเองหรอกนะ ... ไม่สิมันเป็นส่วนนึงต่างหาก 

ผมแค่ตื่นเต้นมากไปเท่านั้นเอง 

เวลาที่ได้สั่งสอนสัตว์ที่ไม่ยอมฟังคำพูดของนายพราน 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

 

" นี้มึงจะทำอะไร!! กรี๊ดดดดด!!!!! " 

" ใจเย็นๆ ฉันเชื่อว่าวันนึงเธอจะต้องชอบมัน จนต้องขอร้องอ้อนวอนฉันเลยล่ะ 

 

ผมหยิบเข็มเรียวยาวที่ภายในหลอดบรรจุน้ำสีม้วงเข้มจนเกือบเต็มหลอด 

 

" เฮือก! มะ มึงจะฉีด อึก! อะไรให้กู " 

 

ผมค่อยๆกดเข็มฉีดยาลงไปที่เนื้อขาวๆของมันอย่างแผ่วเบา แล้วฉีดตัวยาลงไปที่เส้นเลือดออกมันช้าๆ

 

" ฮ... ฮึก อืออ อึก " 

 

ผมยืนมองมันที่มีอาการกระตุกเกร็งเป็นระยะๆ ก่อนที่สายตาของมันจะเหม่อลอย 

จะว่าไป ยามันก็...ออกฤทธิ์เร็วดีนะ 

ผมค่อยๆยกยิ้มขึนเมื่อเห็นว่าแรงขัดขืนของมันค่อยๆอ่อนลงจนกลายเป็นเหมือนคนไม่ได้สติ 

 

" ถึงเวลาที่เธอต้องเลือกแล้วนะ ระหว่าง ชีวิตของตัวเองหรือชีวิตของเด็กในท้องของเธอ " 

:)

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

หายไปนานเลย แฮร่ ไม่มีคำแก้ตัวค่ะแต่มีคำขอโทษ 555

 

ขอบคุณทุกคนที่มาคอมเม้นติดตามมณีมากๆนะคะ <3

 

ปล. มณียังไม่ได้ตรวจคำผิด 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

 

 

 

ความคิดเห็น