email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.3
แบบอักษร

ผลั่ก !

ฉันใช้ขาขวาถีบเขาเต็มแรง จนเขาหงายหลังไปกองกับพื้น หลังจากที่เขาเริ่มจะรุ่มร่ามและพูดบางอย่างที่แปลกประหลาดออกมา…

“อะไรของนาย..” ฉันพึมพำเบา ๆ ราวกับคนขาดสติ ฉันลุกขึ้นมานั่งแล้วใช้สองมือกอดตัวเองไว้แน่น พลางหอบหายใจด้วยความหวาดกลัว

“เธอ…!” ซาตานลุกขึ้นมาแล้วทำท่าจะกระชากฉันให้กลับเข้าไปหาเขาอีกครั้ง

“อย่ามายุ่งกับฉัน !!!” ฉันตะโกนลั่นแล้วหยิบหมอนใบใหญ่แถวนั้นปาใส่ซาตาน จากนั้นก็ฉวยโอกาสที่เผลอรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูหมายจะออกจากที่นี่ทันที

อีกนิดเดียวเท่านั้น…!

ฟึ่บ !

“เฮือก !” ฉันสะดุ้งเมื่อมีแรงกระชากจากด้านหลังกระชากของมือของฉันอย่างแรง ส่งผลให้ฉันเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นอย่างจัง

ใจหมา ! ฉันตะโกนในใจลั่น นี่พ่อส่งให้ฉันมาทำงานกับโรคจิตงั้นเหรอ ฉันกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว ยิ่งตอนที่เห็นใบหน้าของเขาตอนที่เขากดฉันลงกับโซฟา…ฉันยิ่งกลัว…สัญชาตญาณดิบของฉันสามารถรับรู้ได้เองเลยว่า..

ในตอนนี้ฉันดันไปเจอเข้ากับสิ่งที่อันตราย

“ของเล่น..ของเล่นไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามอำเภอใจ” เขาพูดเสียงเรียบ “การทำร้ายร่างกายเจ้านายก็ด้วย” เขาเอ่ยออกมาอีกครั้งแล้วพยายามที่จะเดินเข้ามาหาฉัน

“นี่ ! เลิกพล่ามเองเออเองสักทีได้มั้ย นายเป็นบ้าเหรอ สติไม่ดีก็ไปโรงพยาบาลนะ ฉันเป็นมนุษย์โว้ยยย ของเล่นบ้าบออะไรของนายกัน แล้วอะไรคือไม่มีสิทธิ์ยะ ! ฉันไม่ได้จะมาเป็นของเล่นของนาย อย่ามาแต่งตั้งตำแหน่งให้ฉันโดยพลการจะได้มั้ย !” ฉันวี้ดแตกทันที แล้วเปลี่ยนสรรพนามให้เขาเสร็จสรรพ

เมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ ตอนนี้ฉันกลัวมาก..กลัวจนตัวสั่น แต่ว่ากับ…ไอ้ประโยคเมื่อครู่ของเขาทำให้ฉันสลัดความกลัวและวี้ดแตกออกมาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

ซาตานหยุดชะงักเท้าพลางหรี่ตา เขาไม่ได้ทำใบหน้าที่ดูน่ากลัว หรือโหดร้ายอย่างที่ฉันจินตนาการเอาไว้ เขาเพียงแต่ทำสีหน้าเรียบเฉยและหรี่ตามองเท่านั้น

“อืม อืม ดูเหมือนเธอจะยังไม่เชื่อว่าตัวเองกลายเป็นของเล่นนะ” เขาพยักหน้าพลางพึมพำแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาใครบางคนแล้วกดเปิดลำโพงให้ได้ยินทั่วกัน

โดยที่ปล่อยให้ฉันนั่งเหวออยู่ตรงนั้น…

ติ๊ด !

[มีไร วันดีคืนดีแกไม่เคยจะโทรหา ทำไม ของเล่นที่ให้ไปใหม่ไม่ถูกใจแกรึยังไง] เสียงที่คุ้นเคยดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์…

คุ้นมาก..คุ้นซะจนเหมือนกับว่าเป็นคนรู้จัก แต่ก็นึกไม่ออกแฮะ

“ถูกใจ แต่ว่านะพ่อ ยัยนั่นบอกผมว่าพ่อส่งผมมาให้รักษาอะไรนั่นน่ะ”

อ่อ ! ฉันเก็ทล่ะ ตอนนี้เขากำลังคุยกับพ่ออยู่ เสี่ยกิมอะไรนั่นที่ฉันเคยเจอนั่นแหละ นี่ถึงขนาดต้องโทรมาเพื่อถามเลยนะ ยังไงคำตอบมันก็แน่นอนอยู่แล้ว

ฉันไม่ใช่ของเล่นเขา !

[อ้อ ไม่ใช่หรอก แต่ถ้ารักษาแกได้ก็ดีเหมือนกัน เห็นแกบอกอยากได้ชิ้นใหม่ที่สวย ๆ พอดีกับที่พ่อหนูนั่นติดหนี้พอดีน่ะ เลยส่งมา]

“…” ฉันนั่งเงียบ หมายความว่ายังไง ฉันไม่ได้หูฝาด ไม่ได้ฟังไม่ผิดใช่มั้ย ฉันเหวอกินไปพักใหญ่แล้วเงยหน้ามองซาตาน เขาก็มองมาทางฉันเหมือนกัน แต่เขามองมาด้วยแววตาที่สื่อออกมาแบบ ‘นี่ไง ไหนบอกไม่ใช่ ?’ อะไรประมาณนี้น่ะ…

“อ่อ เหรอพ่อ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วผมก็แค่โทรมายืนยันเฉย ๆ น่ะ :)” ซาตานเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

[เออ แต่ก็อย่าทำอะไรรุนแรงกับหนูฟ้ามากนะ พ่อชอบเขา และหนูฟ้าก็เป็นเพื่อนกับเพื่อนพ่อด้วย อย่าอุกอาจมากเกินไปล่ะ]

“ดะ…เดี๋ยวค่ะ ที่คุณบอกมันไม่ใช่แบบนี้นี่คะ !” ฉันตะโกนแทรกเข้าไปเมื่อควานหาสติของตัวเองเจอ

[โอ๊ะ แกอยู่กับหนูฟ้าเรอะ เออ… ถ้างั้นก็พอดี…โทษทีนะหนูฟ้า แต่หน้าที่หนูก็เหมือนเดิมรักษามันให้หาย หายได้ก็ดี ถือว่าเป็นกำไร] เสี่ยกิมพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงขบขัน

มันน่าขบขันตรงไหนไม่ทราบคะ ! สมองฉันประมวลผลได้แล้ว เหมือนกับว่าตอนนี้ฉันกำลังโดนหลอกมาทำงานอะไรก็ไม่รู้…ของเล่นเหรอ ? ไม่ได้การ ! ฉันต้องทวงความยุติธรรมและสัญญาคืน !!

“ไม่ได้นะคะ ! ถ้าคุณทำแบบนี้ฉันจะบอกพ่อ มันผิดกฎหมาย” ฉันตะโกนออกไปพลางมองซาตานที่ทำหน้าเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาสิ่งใด

[บอกพ่อ ? ไอ้กาศน่ะนะ เฮอะ ! พวกรัฐบาลมันจะไปทำอะไรได้ล่ะ ถึงจะบอกไปอันที่จริงลุงก็มีอิทธิพลมากกว่าพวกรัฐบาลโง่เง่านั่นอยู่ดี และ..]

ติ๊ด..!

ซาตานกดตัดสายแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงพลางมองลงมาที่ฉันด้วยสายตาลุกวาวราวกับเด็กเพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่…

ไอ้เสี่ยยยยย เอ็งกลับมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันก็ว่าอยู่ว่ามันช่างแปลกนัก แต่ก็ไม่คิดว่าจะหลอกมาให้เป็นตำแหน่งพิสดารอะไรไม่รู้..

‘แกอาจจะโดนหลอกไปฆ่า..’ คำพูดของวีนัสเข้ามาในหัวรัว ๆ เป็นฉากราวกับมีคนฟลัดข้อความ..เออ ฉันนี่มันช่างโง่เง่าเต่าปลาทองเสียจริง มันมีด้วยเหรอไอ้งานง่าย ๆ แลกกับหนี้สินก้อนโตแบบนั้นน่ะ

แบบนี้ก็เหมือนมาขายร่างกายชัด ๆ !

“เธอคงไม่ได้คิดจะโทรไปบอกใครใช่มั้ย ? แต่นั่นแหละ บอกไว้ก่อนว่าถึงเธอจะโทรไป ก็ไม่มีใครมาช่วยเธออยู่ดี”

“ไม่…ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะมาเป็นของเล่นนะ ! มันผิดกฎหมายชัด ๆ พวกนายล่อลวงฉันให้มาทำงาน !!” ฉันแว้ดอกมา ในหัวพลางจินตนาการถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ผิดกฎหมาย ? นี่เธอไม่รู้จักพวกฉันจริง ๆ เหรอ”

“…” ฉันนิ่งเงียบพลางมองจ้องไปที่ใบหน้าเขาเพื่อสแกนหาความทรงจำของตัวเอง

ใบหน้าคมคาย…ดวงตาเรียวเล็กสีเขียวนํ้าทะเล จมูกโด่งเป็นสัน รูปร่างผอมแต่กำยำ ริมฝีปากบาง..ฉันมั่นใจว่าไม่รู้จักเขามาก่อนเลยด้วยซํ้า…ฉันอยู่ในวงการบันเทิงและวงการหลากหลาย แต่ไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้ง !

“ฉันซาตาน เป็น…มาเฟีย” เขาพูดสั้น ๆ แล้วก้าวเดินมาหาเธออีกครั้ง…

“มาเฟีย..” ฉันพึมพำทวนคำนี้กับตัวเองพลางใช้สมองครุ่นคิด..

มันมีอะไรแบบนี้ในโลกนี้ด้วยเหรอ ? มาเฟีย มาเฟียที่เป็นกลุ่มองค์กรมืดที่เคยดูในซีรี่ย์ ที่พระเอกเป็นซงจุกิอะนะ…มาเฟียแบบนั้นเรอะ !

“อืมมมม เธอไม่รู้จักหรอกนะ แต่ช่างเหอะเธอไม่จำเป็นต้องมารับรู้สักหน่อย เป็นของเล่นไม่จำเป็นต้องมีปากมีเสียง” เขากระชากตัวฉันแล้วช้อนขึ้นอุ้มพาดบ่าทันทีโดยที่ฉันยังไม่มันได้ตั้งตัว ฉันพยายามดีดดิ้นตะกุยตะกาย แต่ก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด

ไม่ว่าฉันจะกรีดร้องขนาดไหน ก็ไม่มีใครเลย ไม่มีใครโผล่หน้าหรือเคาะห้องเขาเลยสักนิด !!

ฟุ่บ !

เขาเหวี่ยงฉันลงบนเตียงอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บ ถึงแม้ที่นอนของเขาจะอ่อนนุ่มเหมือนปุยฝ้ายขนาดไหนฉันก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี…

“หยุด…เดี๋ยวนี้ !!!” ฉันดีดดิ้นมากขึ้นแล้วพยายามจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา ฉันหวาดกลัว…อยากจะออกไปจากที่นี่ อยากจะออกไปจากตรงนี้

“ไม่..ฮึก ฉันเป็นมนุษย์” ฉันเริ่มร้องไห้ออกมาเมื่อเขาเริ่มจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเข้ามานั่งกลางหว่างขาของฉัน..

ฉันต้องเสียความบริสุทธิ์ให้ชายที่เพิ่งเจอหน้ากัน ไม่สิ.. ชายที่ฉันต้องมาทำงานด้วยงั้นเหรอ แบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอ มันก็เหมือนกับ…ฉันขายร่างกายแลกเงินอยู่ดี

ฉันถีบเขาพลวัลจนในที่สุดฉันก็คว้าแจกันดอกไม้ที่หัวเตียงมาทุ่มฉันเขาสุดแรง..จนเกิดเสียงดังสนั่น

ปั่ก !!

“โอ้ย..หัวฉัน..” ซาตานร้องออกมาพลางจับขมับที่มีเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลลงมา…จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉันด้วยแววตาโหดเหี้ยมและใบหน้าดุดัน และการกระทำป่าเถื่อนแบบนั้นก็ได้หยุดลง

แอดดด~~

“นาย…เกิดอะไรขึ้นครับ !” มีชายชุดดำคนหนึ่งเปิดประตูพรวดพลาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขามองเลือดบนหัวซาตานและมองมาที่ฉันสลับไปมา..

“คาร์วิล…ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเสนอหน้ามา ตอนที่ฉันกำลังยุ่งน่ะ” เขาพูดออกมาเสียงดุดันแล้วตวัดสายตาไปมองชายชุดดำคนนั้น

“ขะ…ขอโทษครับ แต่หัวนาย !! เลือดออก..แล้วเสี่ยกิมก็กำชับมาว่าให้ผมคอยดูตลอด…”

“เออ ๆ ฉันรู้ล่ะ…พาฉันไปโรงพยาบาลที” ซาตานพูดปัดแล้วลุกขึ้นออกจากตัวฉันด้วยใบหน้าเซ็งและดูหมดอารมณ์

“เอ่อ…แล้วคุณผู้หญิง..?”

“จับไปขังไว้ที่ระเบียง สำหรับครั้งนี้ นี่จะเป็นบทลงโทษของเธอ ของเล่นที่ไม่เชื่อฟังเจ้านายตัวเอง”

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว