email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 138

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2
แบบอักษร

ฉันตื่นขึ้นมาเหมือนทุกครั้ง ทำกิจวัตรประจำวันปกติเหมือนที่เคยทำมาตลอด แต่วันนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…

ฉันเดินไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของต่าง ๆ จัดใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย รู้สึกมวนท้อง..หัวใจเบาหวิวเพราะต้องจากอ้อมอกของพ่อและบ้านหลังนี้ไป..

แต่มันก็เพื่อทำงานแค่นั้นแหละ หลังจากงานนี้จบทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ ถึงจะทำไม่สำเร็จก็ได้กลับมาอยู่นี่นา !

“ฟ้า…วันนี้ต้องไปทำงานใช่มั้ยลูก..” พ่อโผล่หน้าออกมาจากประตูพลางมองฉันด้วยแววตาเศร้าสร้อย เห็นแบบนั้นฉันก็อดที่จะเดินเข้าไปสวมกอดพ่อแน่น ๆ ไม่ได้..

“ใช่แล้วพ่อ ฟ้าไปแค่ 3 เดือน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้พ่อทั้ง ๆ ที่ในใจเองก็หม่นหมอง

ส่วนเรื่องงานที่ฉันต้องไปทำ…พ่อฉันไม่รับรู้เรื่องนี้หรอก ฉันเลือกที่จะไม่เล่าด้วยส่วนหนึ่ง ถ้าพ่อรู้พ่อคงโกรธเป็นฝืนเป็นไฟและอาจจะนำพาให้ทะเลาะกับเสี่ยกิมอีกด้วย ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ เพราะหลังจากไปพบเสี่ยกิมมาแล้ว ฉันก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพลมาก ๆ ถึงจะไม่เคยเห็นหน้าในวงการไหนเลยก็ตาม..

“ดูแลตัวเองด้วยนะ…”

“ค่ะ ถ้าฟ้ากลับมาแล้ว..พ่อต้องหายนะ !” ฉันยิ้มกว้างอีกครั้งแล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาให้พ่อเกี่ยวก้อยสัญญา

ฟึ่บ !

“อืม พ่อหายแน่นอน” พ่อฉันยิ้มกว้างแล้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวทำสัญญา เหมือนตอนเด็ก ๆ เวลาที่ฉันต้องจากไปที่ไหนสักที่ เราก็มักทำสัญญากันแบบนี้เสมอ..

 

 

 

 

คอนโด DG

หลังจากที่มีรถมารับฉันถึงบ้านแล้ว ชายชุดดำพวกนั้นก็ปล่อยฉันมาทิ้งไว้ในห้องนี้คนเดียวตามลำพัง โดยกำชับว่าให้นั่งรอจนกว่า ‘เขา’ คนนั้นจะมา

นึกแล้วก็แคลงใจชะมัด ! ต้องโดนผู้หญิงหลอกมาขนาดไหนถึงขั้นเป็นแบบนี้กันเนี่ย จากการวิเคราะห์ของฉันมันก็ไม่ธรรมดาด้วย และฉันก็เรียนบริหาร ไม่ได้เรียนแพทย์มา ฉันจะทำให้เขาหายได้ยังไงถ้าไม่ใช่ปาฏิหาริย์หรือพึ่งหวังสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ทำยังไงให้มันใช้ระยะเวลาน้อยที่สุด และทำให้เขาหายดีเพื่อที่จะได้กลับบ้านไว ๆ งี้ ???

ฉันใช้สมองครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างหนัก จนผ่านไปหลายนาทีฉันก็สามารถสรุปได้ว่า…

ไม่มีวิธีไหนเลย !! ใช่..ถูกแล้วล่ะ ไม่มีวิธีไหนเลยที่ฉันคิดออกน่ะ ไม่มีความหวังเลยสักนิดว่าจะทำงานนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี…บางทีฉันอาจจะต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ 3 เดือนเต็ม ๆ เลยก็เป็นได้นะ ._.

แต่ถ้าคิดในแง่ดีมาก ๆ 3 เดือนเนี่ยก็ไม่นานเท่าไหร่หรอกมั้ง ถ้าคิดแล้วก็ 90 วัน 2,190 ชั่วโมง รวม ๆ ก็ไม่นานเลย ไม่น๊านนนน (ประชด)

 

 

 

 

Satan part

แอดดด~ ตึ่ง !

ผมกระชากประตูออกมาอย่างไม่สบอารมณ์มาก ๆ เพราะไอ้ลูกน้องทรพีอย่างคาร์วิลมันเอาไปฟ้องพ่อผมน่ะสิ ว่าผมทำร้ายของเล่นชิ้นล่าสุดเพียงเพราะมันไปเอากับคนอื่นน่ะ

ผลที่ตามมาคือ ผมก็โดนพ่อสวดตามระเบียบครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมให้ทุกอย่าง อย่างดี ! เน้นมากว่าอย่างดี ให้ทั้งอิสระ เงินทอง กระเป๋าแบรนด์เนม โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด รถสปอร์ต แต่ผู้หญิงนั่นแหละที่ไม่รู้จักพอเอง

ผมรู้สึกผิดหวังและขยาดผู้หญิงเกือบจะ 100 % แล้วสิ่งมีชีวิตเพศแม่ที่ทุกคนยกย่องเทิดทูน…เหอะ ถามหน่อยผู้หญิงมันมีความพอใจในสิ่งที่ได้อยู่แล้วรึไง ?

เมื่อได้สิ่งที่สูงขึ้นมาแล้ว ก็ถีบตัวเองขึ้นไปอีก พยายามดั้นด้นจะขึ้นไปสูงอีก สูงอีกขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ตกลงมากระแทกพื้นดังปั่ก ! แล้วก็มาสำนึก คิดได้เองว่าฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัย~ ตีหน้าซื่อตาใส ทำทุกวิถีทาง เหอะ ผมเบื่อที่จะฟังคำพูดและใบหน้าเสแสร้งของผู้หญิงเหล่านั้นแล้ว

และจากนั้นพ่อผมก็เถียงผมขาดใจเลยล่ะ บอกว่าอะไรนะ…ว่าผู้หญิงดี ๆ ก็มีเยอะแยะ ผมโง่เอง ที่ไปเลือกผู้หญิงแบบนั้น ผมน่ะนะโง่ ?? ถ้าผู้หญิงดี ๆ แบบนั้นมันมีจริง ๆ ไม่ใช่แค่นิทานกล่อมเด็กก่อนนอนล่ะก็แม่ผมจะทิ้งพ่อไปหาผู้ชายคนอื่นทำไมกัน ?

ช่ายยย พอผมพูดไปแบบนี้พ่อก็จัดหมัดหนัก ๆ เข้าหน้าผมอย่างจังนั่นแหละ ใบหน้าหล่อเหลาของผมก็เลยเขียวชํ้าไปด้วยหมัดของบิดาผู้บังเกิดเกล้านั่นไง

“เอ่อ..” เสียงใส ๆ เล็ก ๆ ดังขึ้นมาจากมุมห้อง ผมหันไปต้นตอมองเสียงนั่นทันที

ร่างเล็ก ๆ ราวกับตุ๊กตามีชีวิตกำลังนั่งด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่บนโซฟาหนังแกะของผม ผมหรี่ตามองเธอตรงหน้าอย่างสงสัย พลางพิจารณาตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า

ใบหน้าสะสวย ไม่สิ…เข้าขั้นสวยจัด ๆ ผมสีดำขลับยาวน่าจะนุ่มน่าดู…ดวงตาโตสีดำสนิทราวกับถ่าน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากกระจับได้รูปสีชมพูกลีบกุหลาบ…

เฮ้ย ! ดีอะ คาร์วิลมันสอยมาจากไหนกันเนี่ย ถ้าเจอตัวผมจะไม่ถือโทษโกรธมันเลยสักนิดเดียว แถมจะตบรางวัลให้อีกอย่างงาม

เอาล่ะ พอมาถึงตรงนี้ทุกคนก็คงงงใช่มั้ย ? ว่าผมขยาดผู้หญิงขนาดนั้นแต่ทำไมยังมีผู้หญิงข้างกายไม่ขาดสายและยังหาของเล่นมากมาย มันดูไม่เมคเซ้น แต่ก็เพราะว่าผมชอบความงามที่เหมือนตุ๊กตาของพวกผู้หญิงนั่นล่ะ คนที่จะกลายมาเป็นของเล่นข้างกายผมได้หน้าตาต้องสวยโดดเด่นมาก ๆ ไม่ก็เข้าขั้นหน้าตาดีสุด ๆ นั่นแหละ

ถ้าเป็นไปได้นะ ผมก็อยากจะให้ของเล่นทุกชิ้นของผมกลายเป็นตุ๊กตาไปซะก็ดีนะ ตุ๊กตาที่มีเลือดเนื้อ ตัวอุ่น แต่ไม่มีความรู้สึก..ไม่มีปากมีเสียง..ไม่มีความโลภอะไรแบบนี้จะดีมาก

“สวัสดีค่ะ…” เธอเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“อ่าฮะ สวัสดี” ผมพูดตอบเธอแล้วเดินไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเธอ

“เอ่อ…แก้มคุณ ปากคุณมีเลือดออก…” เธอมองใบหน้าผมด้วยสีหน้าตกใจ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า..

ฟึ่บ ! หมับ !

“จะทำอะไร..” ผมพูดเสียงเย็นแล้วบีบข้อมือเล็กแน่นจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บแล้วปล่อยผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อนตกลงพื้น..

“ฉะ..ฉันก็แค่จะเช็ดเลือดที่มุมปากให้คุณ..ปล่อยฉันเถอะ ได้โปรด” เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าเหยเก ผมมองสีหน้านั้นด้วยความรู้สึกสนุกเล็กน้อย แล้วกระชากข้อมือเธออย่างแรงจนเธอเสียหลักถลาเข้ามานั่งแปะอยู่บนตักของผมอย่างที่คาดเอาไว้

“คาร์วิลไปหาเธอมาจากไหนน่ะ ? ข้อเสนอของเธอคือกี่ล้านกันนะ” ผมพูดขึ้นลอย ๆ แล้วใช้ใบหน้าซุกไซร้กับลำคอขาวระหง

“เอ่อ…ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร..แต่ปล่อยเถอะ..” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเสียงเบาและพยายามจะขืนตัวออกจากพันธนาการของผม เธอมองมาที่ผมด้วยแววตาสั่นกลัวราวกับลูกแกะกำลังจะโดนเสือเขมือบลงท้องก็มิปาน

“ของเล่น…เธอไม่ได้อ่านกฎเหรอว่าของเล่นไม่มีสิทธิ์ขัดขืนเจ้านายหรืออะไรทั้งนั้น”

“ไม่..ฉัน..ไม่ได้มาเป็นของเล่น..” เธอขืนตัวออกพลางพูดด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ

ผมหยุดชะงักการกระทำทันที พลางมองเธออย่างสงสัย เธอไม่ได้จะมาเป็นของเล่นชิ้นใหม่งั้นเหรอ แล้วกระเป๋าสัมภาระนั่นคืออะไร ? เธอจะมาปิกนิกฤดูร้อนที่ห้องผมรึไงกัน =_=

“แล้ว เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง ?”

“พ่อของคุณ…ให้ฉันมารักษาคุณให้หาย !” เธอพูดแล้วลุกขึ้นออกจากตักผม ผมแค่นหัวเราะกับประโยคที่ดูเพ้อเจ้อนั่น

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักนิดทำไมฉันต้องได้รับการรักษา แล้วนี่เธอเป็นหมองั้นเหรอ ?” ผมพูดขึ้นแล้วกอดอกมองท่าทีของคนตัวเล็กอย่างละเอียดอีกครั้ง

“เปล่า…คือ..ฉัน”

“ว่าไงละ เธอจะมารักษาอะไรฉัน ? หืม ?” ผมพูดอีกครั้งด้วยเสียงเย็นเฉียบ

ไม่มีคำตอบจากร่างเล็ก ๆ นั่น เธอยืนนิ่งเงียบเหมือนกับกำลังคิดไตร่ตรองอยู่

“โกหกไม่ดีนะ รู้ตัวใช่มั้ย ?”

“ฉันไม่ได้โกหกคุณนะ ไม่เลย..” เธอบอกผมด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น ผมลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงแล้วจับคางมนของเธอให้เชิดขึ้นมาสบตากับผม

“เธอชื่ออะไร ?”

“..ฟ้า..นางฟ้า” ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ นางฟ้างั้นเหรอ ? ช่างเป็นชื่อที่ตรงข้ามกับผมเสียจริง ๆ ความรู้สึกสนุกเอ่อล้นอยู่เต็มอก นางฟ้า..ไม่สิ ของเล่นใหม่ที่มีเลือดเนื้อคนนี้อาจจะพอทำให้อะไร ๆ สนุกสนานได้มากขึ้น

“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของฉันนะ :)” ผมแสยะยิ้มแล้วกดริมฝีปากตัวเองไปทาบกับริมฝีปากกลีบกุหลาบของเธอ

“อื้อ !” นางฟ้าตกใจเล็กน้อยแล้วทำทีจะขัดขืน ผมเลยจัดการพันธนาการเธออีกรอบ แล้วบดขยี้ริมฝีปากให้รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พลางสอดลิ้นเข้าไปตวัดชิมความหวานของเธอ

ผมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แล้วมองท่าทีตกใจของคนตรงหน้า…จูบแรก.. ใช่…สำหรับเธอผมเป็นจูบแรก ดูจากสีหน้าที่ตกใจขนาดนั้น ลีลาการจูบที่ไม่ได้เรื่อง น่าเบื่อ..มีดีเพียงแค่ริมฝีปากสีกุหลาบ แต่..ผมกลับรู้สึกถูกใจเอามาก ๆ

ถูกใจ..อยากได้มาครอบครองและทำลายทิ้งให้พังคามือ…

“..คะ..คุณ !! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ คุณไม่มีสิทธ์ทำแบบนี้ ฉันมาเพื่อ เฮือก !” นางฟ้ากลืนคำพูดลงคอทันทีเมื่อผมผลักเธอให้นอนราบลงไปกับโซฟา

ผมคร่อมตัวเธอแล้วใช้ใบหน้าซุกไซร้ไปที่ลำคอขาวระหง มือทั้งสองข้างก็รีบจัดการถอดชุดของเธอออก…

“ไม่นะ หยุด !!” นางฟ้าวี้ดร้องลั่นแล้วดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างของผม เธอตัวสั่นและหวาดกลัว… ผมหยุดการกระทำแล้วเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตากับดวงตาสีดำสนิทนั่น

“ให้ทายก็คือ..พ่อฉันส่งเธอมาเพื่อรักษาใช่มั้ยล่ะ ? แต่จะบอกอะไรให้นะ ของเล่นชิ้นก่อน ๆ ของฉันบางคนก็พูดแบบเธอนั่นแหละ :)” ผมแสยะยิ้ม “แต่สุดท้าย พวกเธอก็กลายมาเป็นของเล่น แล้วพ่อฉันก็ไม่ได้สนใจใยดียัยพวกนั้นอีก” ผมพูดเสียงเย็นแล้วมองปฏิกิริยาอันหวาดกลัวปนตกใจของเธอ

“จากนั้นไม่นานก็พัง” ผมหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วเข้าไปซุกไซร้ใบหน้าของเธอต่อ โดยไม่สนใจว่าร่างเล็ก ๆ นั่นกำลังดีดดิ้น ทุรนทุรายอย่างหวาดกลัวอยู่ใต้ร่างเขา

“เธอช่างไร้เดียงสาซะเหลือเกิน นางฟ้า เธอไม่น่าไปหลงเชื่อคำพูดของมาเฟียเลย”

 

 

 

****มาดใหม่ของคุณพี่ซาตานนะคะ แง โหดร้าย แบดบอย เลวอะไรหยั่งงี้ ! อ้ากกก แอบสงสารนางฟ้าจริง ๆ ขนาดตอนไม่รีไรท์ยังแอบสงสาร พอมารีแล้วน้อนหนักกว่าเดิมอี้ก555555 ฝากติดตาม กดไลก์ คอมเม้นท์ เป็นกำลังใจให้นํ้าแข็งด้วยนะคะ !

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว