ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2564 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 6
แบบอักษร

 'ผมอยากเอาพี่บนโซฟาตัวนี้'

ในภวังค์อันชวนมึนงงสับสน ถ้อยคำนั้นเสียดแทงเข้ามาในประสาทการรับรู้ของปานฝัน หญิงสาวนิ่งงันสบสายตากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังโถมทับอยู่บนร่างของเธอ

มองเห็นความปรารถนาและอารมณ์เร่าร้อนในดวงตาของหนุ่มรุ่นน้อง

สมองและร่างกายที่ถูกครอบงำด้วยความมึนเมาหนักอึ้ง เกินกว่าจะทักท้วงต่อต้าน หัวใจเธอเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้น

นี่มันไม่ถูก 

เสียงเล็กๆ ในหัวใจร่ำร้อง ทว่ามันก็เหมือนถูกคลื่นความรู้สึกอันเร่าร้อนบางอย่างกลบกลืนไปอย่างรวดเร็ว 

'ไม่...ไม่ได้' 

เธอได้ยินเสียงอ่อนเบาของตัวเองตอบเขา ทว่าเรย์ไม่มีทีท่าที่จะถอย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมา ปานฝันเบือนหน้าหนี ริมฝีปากและปลายจมูกของอีกฝ่ายจึงแตะลงบนผิวแก้มอ่อนใสแดงระเรื่อ 

 'ทำไมครับ' 

ไม่ได้ก็คือไม่ได้สิ เจ้าเด็กนี่... 

 'อื๊อ' ปานฝันส่งเสียงในลำคอ รู้สึกลิ้นเย็นๆ ที่ลิ้มเลียข้างแก้ม ปากและจมูกของหนุุ่มรุ่นน้องซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ การปฏิเสธไม่ได้ทำให้เขาไม่พอใจ 

เรย์เหมือนหมาป่าที่ได้กลิ่นเหยื่อของมัน รุกเข้ามาไม่ยอมถอย 

ปานฝันตัวแข็งเมื่อถูกเขาดูดเบาๆ ที่วอกคอ มืออีกข้างหนึ่งของอีกฝ่ายเลื่อนต่ำลงไปยังชายกระโปรง ชายชุดเดรสตัวโคร่งที่เธอชอบใส่ร่นขึ้นมากองรอบเอวตั้งแต่เมื่อไร เธอไม่รู้ตัวเลย 

เขาผละออกห่างอีกครั้ง จับขาของเธอแยกออกจากกัน 

'อ๊ะ' ปานฝันอุทานออกมาเบาๆ เมื่อปลายนิ้วสากระคายสัมผัสแผ่นท้องอ่อนนุ่มตรงขอบแผ่นแพนตี้ที่เธอสวมอยู่ ปลายนิ้วของเขากดลงบนเนินเนื้ออิ่มอูมต่ำลงไป 

'ผมขอจับของพี่ได้มั้ยครับ' สองแก้มของเธอร้อนฉ่ายิ่งกว่าเดิม ตระหนักได้ว่าเขาต้องการจับที่ส่วนไหน 

'อยากรู้ว่ามันแฉะรึเปล่า' 

ไม่รอให้เธอตอบรับหรือปฏิเสธ นิ้วเรียวยาวก็เกี่ยวเอาเนื้อผ้าบางๆ ส่วนที่คลี่คลุมส่วนบอบบางของเธอออก แล้วปลายนิ้วก็สอดแทรกเข้ามา 

'หยุดนะ...อ๊ะ' 

ปานฝันสยิวกาย เมื่วนิ้วของหนุ่มรุ่นน้องคลึงเคล้ากับติ่งเนื้อน้อยที่ซ่อนซุกอยู่ในสองกลีบนุ่มละมุน เขาบดขยี้เคล้นคลึงมัน หนักบ้างเบาบ้างสลับกันไป ส่งความเสียวซ่านแล่นปราดลงไปตามกลางสันหลัง กระทั่งถึงส่วนที่ไต่แข็งๆ บนท้องนิ้วของเขาเสียดสีอยู่ 

'พี่แฉะจังเลยครับ'  

เพียงแค่ถูกเขาเล้าโลมไม่นาน น้ำหวานฉ่ำเยิ้มก็ชโลมปลายนิ้วของชายหนุ่มจนชุ่มแล้ว 

'พอแล้ว!' 

'พี่ไม่ชอบเหรอ' 

'มันเสียว...' เธอโพล่งสิ่งที่รู้สึกออกไปให้เขารับรู้ ห้ามตัวเองไม่ได้ 

'งั้นผมก็ทำถูกแล้ว'  

เรย์หัวเราะในลำคอ ปานฝันปรือตามองเขา 

'ผมอยากจูบพี่ด้วย' นัยน์ตาสีคาราเมลของหนุ่มลูกผสมดำมืดลงกว่าเดิม สีหน้าของเขาไม่บอกอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน ที่เธอไม่มีสติมากพอจะพินิจพิเคราะห์ 

กระนั้นหญิงสาวก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ 

เขาเป็นตัวอันตราย 

สัมผัสของเรย์ไม่ได้แข็งกร้าว แต่ก็ไม่ผ่อนปรน 

แม้เธอจะต่อต้าน เขาก็ยังดึงดัน ล่อลวงให้เธอหลุดหลงไปเข้าในกับดักที่เขาขุดเอาไว้อย่างใจเย็น 

'จูบ...จูบอะไร' 

'จูบตรงนี้' เขาถูปลายนิ้วลงบนเนินเนื้อนุ่มคล้ายจะหยอกเย้า 

'เหมือนที่พี่จูบของผม' ก่อนจะแล้วขยับตัว ไม่นานหนุ่มรุ่นน้องก็คุกเข่าอยู่กลางหว่างขาเธอ ใบหน้าหล่อเหลาลอยห่างจากกึ่งกลางกายเธอไม่ถึงกี่นิ้ว ลมหายใจผ่าวร้อนกระทบเนินเนื้ออันอ่อนไหว เขาจับขาข้างหนึ่งของเธอพาดบ่า กดต้นขาอีกข้างของเธอลงกับเบาะนั่ง 

'ไม่เอานะเรย์' คนฟังยิ้มมุมปากเมื่อเธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมา 

'พี่หอมกว่าที่ผมเคยคิดไว้' 

 เรย์สูดหายใจลึกเข้า เกี่ยวแพนตี้ของเธอขึ้นอีกครั้ง ให้สองกลีบอิ่มอูมเปิดเปลือยต่อสายตา ใช้นิ้วข้างหนึ่งแยกแย้มเธอออก แล้วแตะปลายลิ้นตวัดไล้ลงบนติ่งเนื้อฉ่ำแดง 

ลิ้มเลียและดูดดุนมันครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งมันแข็งขึงเป่งบวมขึ้นมา 

'อ๊ะ' เธอครางเสียงกระเส่า น้ำตาแห่งความซ่านกระสันไหลซึมออกมาจากหางตา 

มือเลื่อนขึ้นไปจิกหัวไหล่ของเขาต้องการระบายความอัดอั้นที่กึ่งกลางกาย บั้นท้ายกดลงกับเบาะ ส้นเท้าจิกลงที่แผ่นหลังของอีกฝ่าย อยากจะร่อนสะโพกไปมาเพื่อไขว่คว้าหนทางปลดปล่อย แต่เรย์กดร่างเธอไว้ไม่ให้ขยับ 

แล้วเขาก็สอดลิ้นผ่านความความฉ่ำชื้นที่ปากถ้ำเข้ามา 

'อ๊า' 

ปากโพรงฉ่ำชื้นตอดรัดปลายลิ้นที่ยังสอดสวมเข้าออกมาของชายหนุ่ม สมองปานฝันว่างเปล่าขาวโพลน ร่างกายเบาหวิวเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ก่อนที่จะรู้สึกถึงนิ้วเย็นๆ ที่รุกล้ำเข้ามาในช่องทางแคบคับ 

'เจ็บ' เธอทำตัวแข็ง  

'พี่ยังไม่เคยเหรอครับ' เขาชะงัก ช้อนตามองเธอ น้ำเสียงทั้งประหลาดใจและผิดหวัง 

วินาทีนั้นปานฝันพอจะมีสติขึ้นมาบ้าง ความอับอายขายหน้าพุ่งปรี่ขึ้นมา อายุยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่เคยสัมผัสอย่างจริงจังเสียด้วยซ้ำว่า 'เซ็กส์' ระหว่างชายหญิงแท้ที่จริงแล้วเป็นอย่างไร 

นึกโมโหที่ตัวเอง 'อ่อนด้อย' กว่าหนุ่มรุ่นน้อง 

ประโยคนั้นของเรย์ดังก้องอยู่ในหัว... 

"พี่จำคืนที่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้เลยเหรอครับ" 

เสียงแหบห้าวดึงปานฝันให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง เขายังคงรั้งใบหน้าเธอแหงนเงยขึ้นมองเขา หัวคิ้วย่นเข้าหากัน นัยน์ตาสีน้ำตาลทองบ่งบอกความไม่พอใจอยู่รางๆ 

ท่าทางของเธอกับเขาในตอนนี้ดูล่อแหลมเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้น... 

"จำไม่ได้" เธอรีบดันตัวเขาออกห่าง ผุดลุกขึ้นยืน 

"คืนนั้นฉันเมามากจริงๆ เวลาฉันเมามักไม่รู้ตัวหรอกค่ะว่าตัวเองทำอะไรลงไป ถ้าเกิดฉันทำให้อะไรไม่ดีกับคุณ คุณก็อย่าถือโทษฉันเลยนะคะ เพราะฉันจำไม่ได้จริงๆ" 

ฝ่ามือและแผ่นหลังชื้นไปด้วยเหงื่อ คนร้ายที่ถูกตำรวจสอบสวนเป็นอย่างไร เธอเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ปานฝันรีบหันไปวุ่นวายกับเครื่องไม้เครื่องมือบนเคาน์เตอร์ มือของเธอสั่นน้อยๆ ด้วยความประหม่า หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ 

"คุณรีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปดีกว่า ร้านเราจะปิดแล้ว ฉันจะรีบกลับบ้าน"  

ฝืนทำใจกล้ากันกลับไปมองเขาอีกครั้ง ในยามนี้สีหน้าของเรย์กลับมาราบเรียบดังเดิม แววตาของเขาเฉยชาอ่านไม่ออ 

ให้ตายเถอะ...เธอเคยคิดกระทั่งว่าเขาดูไร้เดียงสา 

สมองและสายตาของเธอต้องมีปัญหาแน่ๆ 

ปานฝันไม่กล้าสบตาเขานาน เธอยืนตัวลีบอยู่ข้างๆ เคาน์เตอร์ หนุ่มลูกผสมจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างใจเย็น พอเขาจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็รีบเดินไปเปิดประตูส่งแขก 

ต้องการไล่เขาโดยเร็วที่สุด 

เรย์ก้าวออกไปยังโถงทางเดินแล้ว แต่จู่ๆ ก็หันกลับมาดึงตัวเธอเข้าไป ท่อนแขนแข็งแรงรัดรอบเอวเธอแน่นเข้า มืออีกข้างดันปลายคางเธอขึ้น 

พริบตาต่อมาปากของหนุ่มรุ่นน้องก็บดลงกับริมฝีปากปากของเธอ 

ลิ้นสากๆ แทรกสอดเข้ามาในโพรงปาก ดูดดึงลิ้นของเธออยากอุกอาจ ปานฝันส่งเสียงในลำคอ พยายามดิ้นรนให้พ้นจากเงื้อมือของเขา ทว่าเรย์เชไม่นำพา เขาดูดลิ้นของเธอแรงขึ้นอีก เหมือนต้องการลงโทษที่เธอต่อต้าน 

จูบนี้ของเขาร้อนแรงดุดัน 

จูบนี้ทำให้เธอใจสั่น 

กระแสซาบซ่านแล่นพล่านลงไปจนถึงปลายเท้า ท้องน้อยของเธอวูบหวิว ตัวหญิงสาวกำลังจะอ่อนยวบในอ้อมแขนเขาอยู่แล้ว ร่างเล็กถูกร่างใหญ่หน้าดันเข้ากับประตู 

ปึง! 

กลอนของประตูที่แง้มอยู่กระแทกเข้ากับผนัง 

"พี่ป่าน" เสียงนั้นเรียกความสนใจจากโจ้ที่คอยนั่งฟังความเคลื่อนไหวอยู่หน้าร้าน เด็กหนุ่มรีบโผล่หน้าเข้ามาที่โถงทางเดิน 

"เกิดอะ..." เสียงขาดหายไปในลำคอ เมื่อเห็นสองหนุ่มสาวยืนกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม 

ปานฝันพลันได้สติ ขืนตัวออกห่างจากหนุ่มรุ่นน้อง 

"ทำบ้าอะไรของเธอ" ใช้หลังมือปาดริมฝีปากที่ชุ่มฉ่ำขึ้นด้วยรสจุมพิตเร่าร้อนเมื่อครู่ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอเรียกเขาเหมือนกับที่เคยเรียกในคืนนั้น... 

"พี่โกหก" มุมปากเรย์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย หัวใจคนมองกระตุกวูบ 

"พี่จำเรื่องคืนนั้นได้" 

"ออกไป" เธอเอ่ยปากไล่ ใจทั้งตื่นตระหนกและสับสน ทั้งขุ่นเคืองทั้งกระดาก 

"ออกไปจากร้านพ่อฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" 

ดวงตาของหนุ่มลูกผสมหรี่แคบลง แต่ไม่ได้ขุ่นเคืองที่ถูกไล่แม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่หันหลังเดินผ่านหน้าโจ้ที่ยังยืนอ้าปากค้างอยู่ที่สุดปลายโถงทางออกไป ไม่ได้สนใจฝ่ายนั้นเสียด้วยซ้ำ 

"พี่ป่านเป็นอะไรรึเปล่า"  

เนิ่นนานทีเดียวเด็กหนุ่มถึงกล้าเปิดปากถามสาวรุ่นพี่ 

"เปล่า" ตอนนี้ไม่ใช่แค่แก้ม แต่ใบหูทั้งสองข้างของเธอยังแดงก่ำ 

"แล้วเขา..." 

"ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง" ปานฝันถลึงตาใส่คนถาม 

หันหลังกลับเข้าไปในห้อง ริมฝีปากของเธอบวมขึ้นจากฤทธิ์จูบร้อนแรงเมื่อครู่ เธอถูกเขาจู่โจมโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว 

เรย์ไม่ใช่ลูกหมาตัวน้อยแสนซื่อ แต่ว่าเป็นหมาป่าที่พร้อมจะกระโจนเข้ามาขย้ำเหยื่อของมันตลอดเวลา แค่คิดถึงสายตาที่เขาใช้มองเธอก่อนจะจากไปก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาแล้ว 

เด็กบ้านี่ต้องการอะไรจากเธอกันแน่ ทั้งที่คืนนั้นเธอก็แค่ 'เมา' เท่านั้นเอง 

To be continued... 

โถ...น้อนโดนพี่เค้าไล่เหรอลูก น่าฉงฉานจุง หนูแค่ 'จุ๊บ' พี่เค้าเท่านั้นเอง 

ตัวอย่างตอนต่อไป "พี่ชอบท่าไหนครับ" 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว