email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 157

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1
แบบอักษร

ก๊อก ๆ

“ฟ้า ตื่นเถอะ นี่พ่อเองนะ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย ให้พ่อเข้าไปหน่อยได้มั้ย” เสียงทุ้ม ๆ ที่คุ้นเคยพูดขึ้นอยู่หน้าห้อง.. ฉันปิดซีรี่ย์แล้วลุกขึ้นจากเตียงพลางบิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วเดินออกไปเปิดประตูอย่างไม่สบอารมณ์นัก

แหม ! กำลังนอนดูซีรี่ย์ที่ลีมินโฮแสดงอยู่เชียว ! -3- ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อล่ะก็ฉันคงไม่ผละตัวออกมาจากเตียงอันแสนอ่อนนุ่มแน่ ๆ

แอดดด~

“ว่าไงพ่อ กลับมาบ้านแล้วเหรอคะ ?” ฉันเปิดประตูไปหาใบหน้าและร่างที่คุ้นเคย ฉันเผยยิ้มนิด ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง โดยมีพ่อเดินตามเข้ามาด้วย

“อ่าใช่.. คืองี้นะฟ้า…” ฉันมองหน้าพ่อที่กำลังทำสีหน้าอึกอัก กลืนไม่เข้าคายไม่ออกราวกับสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้มันเป็นอะไรที่ยากลำบากอย่างนั้นล่ะ อะไรกันเนี่ย ! นาน ๆ ทีรัฐมนตรีอย่างพ่อจะมีเวลาว่างกลับมาบ้านทั้งทีกลับมาทำหน้าอึกอักแบบนั้นต่อหน้าลูกสาวเนี่ยนะ -_-

“อะไรล่ะพ่อ บอกฟ้ามาตรง ๆ เลยก็ได้ มาทำหน้าแบบนั้นฟ้ารู้สึกแปลก ๆ นะ”

“อ่า…ถ้างั้นพ่อหวังว่าแกจะเข้าใจพ่อนะ คือ..เมื่อหลายเดือนก่อนพ่อไปยืมเงินเสี่ยกิมมาน่ะ.. เขาเป็นเอ่อ..เพื่อนพ่อนี่แหละ..”

ฉันพยักหน้าอย่างเคยชิน ไม่แปลกใจอะไรมากนัก เพราะปกติพ่อฉันเองก็ชอบยืมเงินอยู่แล้ว เอ่อ..คือพวกเราน่ะไม่ได้ขัดสนอะไรหรอกนะ จริง ๆ ก็มีกินมากเกินไปด้วยซํ้า จะว่ายังไงดี…เหมือนพ่อของฉันเป็นโรคทางจิตเวชน่ะ

ซึ่งฉันก็ชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว แต่จริง ๆ ก็ไม่ควรชินหรอกนะ ฉันเตรียมหมอเก่ง ๆ ไว้ให้พ่อแล้วแต่แค่ยังเคลียร์ตารางงานอันยุ่งเหยิงของพ่อไม่ได้ก็เท่านั้น

“อ่าฮะ ไงต่อล่ะพ่อ ครั้งนี้ยืมไปกี่ล้านล่ะ ?”

“หลายร้อยล้าน…” ฉันเบิกตาโพล่งทันทีที่ได้ยินจำนวนเงินที่พ่อเอ่ยออกมา…นับวันมันยิ่งมากขึ้น..มากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าฉันจะสามารถจ่ายได้ก็เถอะ แต่นี่มันไม่ดีเอาเสียเลยน่ะสิ

“แล้วพ่อจะเอาเงินหลายร้อยล้านไปทำอะไรล่ะ ?”

ฉันโพล่งถามออกมาพลางเอามือกอดอกไปด้วย ไม่ใช่ว่าฉันจะรู้สึกชินชากับอาการแบบนี้ของพ่อนะ ฉันก็รู้สึกแย่มาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ในตอนนี้พวกเราไม่ได้ยากจนเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“ก็…ก็ยืมเล่น ๆ น่ะว่าจะเอาไปซื้อเครื่องบินสักลำ แต่ไป ๆ มา ๆ พอจะคืน..คือ..”

“พ่อไม่มีเงินคืนเขา ??”

“ไม่มีทาง พ่อมีเงินแต่ว่า…พ่ออ่านสัญญาตอนยืมไม่ครบน่ะ…”

ฉันขมวดคิ้วแล้วหรี่ตามองพ่อตัวเองอย่างจับพิรุธ “พ่อไปยืมเงินนอกระบบมาเหรอ พวกดอกเบี้ย 80 % อะไรนั่นน่ะ”

“อืม ไม่เชิง ไม่มีดอกเบี้ยหรอกนะ แต่ว่า..เอาไปดูเองแล้วกัน” พ่อยื่นใบสัญญามาให้ฉัน ฉันรับไว้พลางใช้สายตาไล่อ่านตั้งแต่บรรทัดแรกจนไปสะดุดกับ…ไม่สามารถใช้เงินแทนการจ่ายหนี้ได้ แต่สามารถใช้ลูกสาวมาแลกหนี้ได้ ???

ใช้ลูกสาวมาแลกหนี้ได้ !

ฉันทวนประโยคนั่นซํ้า ๆ พลางคิดแล้วเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจในประโยคนั้น

“พ่อจะเอาฟ้ามาขัดดอกเหมือนในนิยายเรอะ ! มันผิดกฎหมายนะพ่ออออออออ” ฉันวี้ดลั่นทันที ขัดดอกนี่ไม่ได้มีแค่ในซีรี่ย์หรือนิยายหรอกเหรอ !!

“เดี๋ยว ๆ ใจเย็น ๆ แกจะบ้าเหรอฟ้า คนเป็นพ่อที่ไหนเขาจะส่งลูกไปขัดดอกบ้าง ฮะ ! สมองแกเนี่ยไม่คิดเลยใช่มั้ย” พ่อโยกหัวฉันเบา ๆ แล้วทำหน้าเหนื่อยใจ..

แล้วสถานการณ์แบบนี้ฉันจะคิดอะไรนอกเหนือจากการขัดดอกได้อีกล่ะ !

“หรือ…หรือว่าพ่อจะให้ฟ้าไปเป็นขี้ข้าเขา ???”

กรี๊ดดดด อันนี้แย่เข้าไปใหญ่..ไม่สิ ! มันก็แย่ทั้งคู่นั่นแหละ ฉันต้องผันตัวจากคุณหนูสุดสวยไปเป็นขี้ข้าของใครก็ไม่รู้งี้เหรอ มันไม่ได้อย่างแรง…

ป้าป !

“โอ้ยให้ตายเถอะ ตอนเด็ก ๆ พ่อน่าจะซื้อนํ้ามันตับปลาให้แกกินเยอะ ๆ นะ” พ่อใช้กระดาษสัญญาฟาดมาที่ฉันดังป้าป ! แล้วถอนหายใจพลางทำสีหน้าเหนื่อยใจ…

อะไรอะ..ฉันปะ ฉันสิที่ต้องเป็นคนที่เหนื่อยใจอะ แง ก็มันเป็นอย่างอื่นไม่ได้แล้วนี่ ถ้าพ่อเป็นฉันยังไงพ่อก็ต้องคิดสองเรื่องนี้นี่แหละ ในละครมีออกบ่อย -3-

“แล้วฟ้าผิดอัลไลลล ;_;”

“พอเถอะ แกจะทำให้พ่อออกทะเลแล้ว กลับเข้าเรื่องเถอะ พ่อไม่ได้จะให้แกไปขัดดอกหรือไปเป็นขี้ข้าแบบอีเย็นในละครหลังข่าวนั่นหรอกนะ พ่อจะให้แกไปทำงาน”

“ฮะ ??” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วโพล่งขึ้นพลางมองหน้าพ่ออีกครั้งด้วยสายตาคาดคั้นเพื่อเอาคำตอบ

“เออทำงาน”

“แต่ฟ้าเพิ่งอยู่มหาลัยเองนะ แล้วฟ้าก็มีงานทำแล้วด้วย !”

“เออน่า เสี่ยกิมบอกมาว่าทำแค่ไม่กี่เดือนเอง ไม่ใช่พนักงานประจำสักหน่อย แกจะไปซีเรียสอะไรล่ะ”

“ก็เพราะมันเป็นหนูทำไม่ใช่พ่อทำไงล่ะ หนูเลยซีเรียสอะ” ฉันโพล่งออกไปโดยไม่ทันได้คิดไตร่ตรอง เป็นอย่างที่คิดเลย พ่อฉันหน้าเจื่อนไปเลยอะ รู้สึกผิด…;_;

คือฉันก็ไม่ได้จะโทษพ่อหรืออะไรหรอกนะที่ต้องมาทำงานงี้ ให้ทำก็ทำได้แหละ แต่ไม่ทำจะดีกว่า ฉันก็อยากให้พ่อฉันเองหายจากโรคชอบยืมเงินคนอื่นสักทีนะ บ้านเราก็ออกจะรวยอะ T_T (เคยพูดไปหลายครั้งแล้วแต่พ่อบอกว่าหักห้ามใจไม่ได้)

“พ่อขอโทษแล้วกันนะ พ่อทำแกเดือดร้อนอีกแล้ว ไม่เป็นไร..เดี๋ยวพ่อจะ..”

“หนูทำ ๆ หนูก็แค่พูดไปงั้นแหละพ่อ แหะ ๆ พ่ออย่าคิดมากเลยมันไม่ใช่ความผิดของพ่อหรอก เดี๋ยวเราค่อย ๆ ช่วยกันก็ได้ เนี่ย หนูนัดหมอที่เก่งที่สุดมาให้พ่อแล้วนะ พ่อจะได้หายสักทีไง ~” ฉันฝืนยิ้มร่าแล้วเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อ

“จริงเหรอ ! อย่าหลอกคนแก่นะ พรุ่งนี้ เดี๋ยวพ่อไปส่งแกให้ไปคุยกับเสี่ยกิมเลย ขอบคุณนะฟ้า ขอบคุณนะลูก” พ่อสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พ่อกอดฉันตอบแน่น

เออ…เอาเหอะ..ก็แค่ทำงาน เพื่อพ่อฉันที่ติดการยืมเงินคนอื่น ฉันทำได้อยู่แล้วมั้งถ้ามันไม่เกินนํ้าพักนํ้าแรงของฉันน่ะนะ…

 

 

 

ตกดึก

[อะไรนะ ! แกจะบ้าไปแล้วเรอะยัยฟ้าาาาา] เสียงวี้ดแหลมของเพื่อนสนิทดังออกมาจากไอโฟนของฉัน

ฉันโทรไปเล่าเรื่องนี้ให้ ‘วีนัส’ เพื่อนที่สนิทมาก ๆ ให้ฟัง ตอนมันรู้รีแอคชั่นมันคือแบบนี้เลย OoO ละหลังจากนั้นมันก็วี้ดมาตามระเบียบแถมบ่นอีกชุดใหญ่

แหงสิ..ขนาดตัวฉันเองตอนแรกยังตกใจแต่ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ…ก็แอบชินอะ (ตามเช็ดตามล้างให้พ่อบ่อย ๆ แต่ส่วนใหญ่คือคืนเงินให้มากกว่าไม่มีกรณีแบบนี้หรอก)

“เอาน่า…ฉันเตรียมหมอมารักษาแล้ว คิดว่าครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแหละ”

[แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่ตรงนั้น ! ฉันโฟกัสตรงที่แกต้องไปทำงานกับใครไม่รู้ แล้วมันคืองานอะไรตัวแกก็ยังไม่รู้ ถ้าหากเขาจับแกไปค้ามนุษย์งี้อะ ??!!]

“บ้า เขาเป็นถึงเพื่อนพ่อฉันเลยนะยัยวี” ฉันรีบหยุดความคิดของยัยวีนัสทันที ก่อนที่มันจะคิดอะไรเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่กว่านี้

[คนสมัยนี้มันไว้ใจอะไรได้ที่ไหนกันล่ะ แกนี่มันโลกสวยจริง ๆ เลยนะ ยังไงก็ตามฉันไม่ให้แกไปทำ !]

“เฮ้ย ! มันไม่ได้อะดิ แกคิดว่าฉันอยากทำนักรึไงล่ะ พ่อฉันอุตส่าห์ขอร้องมาเลยนะ แล้วถ้าฉันไม่ทำถ้าหากพ่อฉันโดนทำร้ายขึ้นมาล่ะ !”

[แล้วทำไมแกต้องไปรับผิดชอบในสิ่งที่แกไม่ได้ทำด้วยอะฟ้า]

“เขาเป็นพ่อฉัน ถึงฉันไม่อยากไปทำฉันก็จะไปอยู่ดี” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนวีนัสเงียบไป

ฉันหวังว่าหลังจากจบเรื่องนี้พ่อของฉันจะหายดี…

[อืม…งั้นก็แล้วแต่แกเถอะ แต่ถ้ามันเป็นงานที่อันตรายฉันจะไม่ให้แกไปทำแน่ ๆ] วีนัสพูดขึ้นมาอีกครั้งแล้วถามทุกอย่างใส่ฉันรัว ๆ ว่าใครเป็นคนจ้าง ที่ไหน อย่างไร ยังไง ฉันก็ตอบไปตามตรงถึงแม้จะรู้สึกผิดต่อวีนัสที่ดื้อรั้นใส่เธอก็เถอะ…

ขอโทษนะวี แต่ฉันจำเป็นต้องทำแม้ว่ามันจะโกรธแค่ไหนก็เถอะ…ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วนอนเล่นไอโฟนอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะรีบข่มตาหลับ

เฮ้อ…หวังว่าพรุ่งนี้มันจะผ่านพ้นไปด้วยดีนะ..

 

 

 

 

วันต่อมา…

คฤหาสน์เสี่ยกิม

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้อย่างสวยงามแล้วทรุดนั่งลงบนโซฟากลางบ้าน พลางมองคนตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

ฉันมาถึงแล้ว คฤหาสน์สีดำทะมึน ภายในตกแต่งไปด้วยข้าวของเครื่องใช้สีดำ-แดง ราวกับคฤหาสน์ของแวมไพร์เลยแหละ ทุกห้องมีบอดี้การ์ดชุดดำอยู่เต็มไปหมด แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังมีบอดี้การ์ดอยู่ขนาบตัวของเสี่ยกิมทั้งสองฝั่ง..

เสี่ยกิม…ผู้ชายวัยประมาณกลางคนที่ดูใจดี มีหนวดตรงใบหน้าเล็กน้อย รูปร่างค่อยไปทางอวบอ้วน ท่าทางดูน่าเกรงขามใช่เล่น เขาคงเป็นคนใหญ่คนโตมาก ๆ แน่ ๆ ถึงได้มีบอดี้การ์ดอะไรจัดเต็มขนาดนี้ (ขนาดพ่อฉันที่เป็นรัฐมนตรียังไม่ขนาดนี้)

“ไหว้พระ…เอกเถอะลูก ทำตัวตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรง” เสี่ยกิมเล่นมุกอย่างอารมณ์ดีแล้วเผยยิ้มออกมาให้เห็นเพื่อช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ

“ค่ะ” ฉันฉีกยิ้มตาม

“ยิ่งโตก็ยิ่งสวยจริง ๆ นะ กาศนี่มันเลี้ยงหนูมาดีจริง ๆ ไม่แปลกใจเวลามันพูดถึงหนูว่าหนูสวยเลยสักนิดนะ ไม่เคยเกินจริง ไม่สิ เทียบตัวจริงไม่ได้ด้วย”

“อ่า..ขอบคุณค่ะ แต่ก็…ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” ฉันเกาหัวเล็กน้อย รู้สึกเคอะเขินกับคำชมของเสี่ยกิมอยู่ประมาณหนึ่ง และจากที่ดู ๆ เขาก็ไม่น่าจะเป็นคนที่มีพิษมีภัยอะไรมากนัก

“โอเค..ลุงว่าลุงคุยเรื่องไร้สาระมานานล่ะ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ที่หนูมาที่นี่เพื่อมาใช้หนี้ให้กาศใช่มั้ย” เสี่ยกิมถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“อ่า..ใช่ค่ะ หนูได้อ่านสัญญาแล้ว…ก็แค่ทำงานเท่านั้นใช่มั้ยคะ”

“ใช่ แต่บอกไว้ก่อนว่าไม่ต้องเป็นห่วงไป ไม่ได้เอาหนูไปต้มยำทำแกงแน่นอน แต่ว่า…เป็นงานที่ค่อนข้างจะจิตวิทยาหน่อย ๆ น่ะนะ”

“เอ่อ..หมายความว่ายังไงเหรอคะ ?”

“ก็…ลุงมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง น่าจะโตกว่าหนูหลายปีอยู่แหละ ไอ้ลูกชายลุงอะ มันชื่อซาตาน เมื่อหลายปีก่อนโดนผู้หญิงหลอกมา ปัจจุบันมันก็เลยเห็นผู้หญิงน่ะเป็นของตาย ของเล่น…ซึ่งหัวอกคนเป็นพ่ออะนะ ก็ไม่อยากให้ลูกชายทำแบบนั้นเลย” ฉันแสร้งพยักหน้าว่าเข้าใจแต่ในใจจริง ๆ นั้นคือ…

มันมีเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ ผู้ชายเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นอันนี้เคยได้ยินในวงเหล้านะ แต่อันนี้ทำไมดูซีเรียสเหมือนว่ามันหนักหนา…

“ถ้าราณี…เอ่อ..ไม่สิ..แม่มันยังอยู่มันคงไม่ทำตัวแบบนี้หรอก” เสี่ยกิมถอนหายใจพลางลูบหน้าเบา ๆ อย่างเคร่งเครียด

“เอ่อ…คือลุงจะให้หนูไปรักษาอย่างนั้นหรอคะ ?”

“ไม่ใช่หรอก แต่ก็คลับคล้ายน่ะ อยากให้ทำให้ลูกชายลุงหาย เลิกมองผู้หญิงแบบนั้น”

“แล้ว..ไม่ไปหาหมอล่ะคะ ?” ฉันโพล่งออกไปอย่างใสซื่อก่อนจะพบกับแววตาอำมหิตที่ส่งผ่านมาจากบอดี้การ์ดของเสี่ยกิม

ทำให้ฉันค้นพบว่าฉันไม่ควรพูดประโยคนั้นออกมาเลย T_T

“พาไปแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นหมอที่ดีที่สุดก็รักษาไม่หาย หมอบอกว่าขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจและภาพของคนไข้ล้วน ๆ”

“อ่อ ค่ะ..แล้วระยะเวลา..กำหนดมั้ยคะ ?”

“ก็…ลุงมีเวลาให้ 3 เดือน ถ้าครบกำหนดแล้วถ้ามันไม่หายหนูก็สามารถไปได้โดยไม่มีอะไรติดค้าง แต่ถ้ามันหายก็ถือเป็นกำไรของลุง” เสี่ยกิมพูดยิ้ม ๆ

ฉันไม่เข้าใจสักนิด…หนี้ร้อยล้านกับการมาทำงานอะไรก็ไม่รู้อะนะ รักษาผู้ป่วย..อ่า เรียกแบบนี้คงได้.. มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

แต่ถึงแม้อยากจะถามออกไปแค่ไหนฉันก็ทำได้แค่…

“อ่า…ค่ะ” นั่นแหละนะ

“ถือว่าเป็นการตกลงนะ เดี๋ยวลุงทำสัญญาให้ แล้วพรุ่งนี้ก็เก็บข้าวของมาด้วยนะ”

“เอ่อ..ค่ะ” ฉันขานรับอย่างเดียวพลางฉีกยิ้มไปด้วย คือต้องไปอยู่ด้วยใช่มั้ย T_T บอกทีว่าฉันไม่ทำได้รึเปล่า ไอ้โรคของพ่อตัวเองก็ยังไม่หาย ต้องมานั่งรักษาคนอื่นอีกหรอ ฉันคิดในใจแล้วลุกขึ้นเดินตามเสี่ยกิมออกไปหน้าบ้าน..

ก็คือคุยกันแค่นี้แล้วก็จบนั่นแหละ ไก่ยังไม่ทันได้ตื่นด้วยซํ้ามั้งเนี่ย

“กลับดี ๆ นะหนูฟ้า เดี๋ยวลุงส่งรายละเอียดทั้งหมดไปให้” เสี่ยกิมโบกมือลาฉันอย่างอารมณ์ดี ฉันฉีกยิ้มแหย ๆ เล็กน้อยแล้วเดินขึ้นรถไป

.

.

.

.

.

.

“ 3 เดือนเลยหรอครับนาย มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ” คาร์วิลถามขึ้นหลังจากที่รถออกตัวไปแล้ว เขามองผู้เป็นนายอย่างสงสัย

“น้อยที่สุดแล้วล่ะ ไม่สิ…แม่หนูนั่นอาจจะโดนมันฆ่าตายตั้งแต่วันแรกก็ได้ใครจะไปรู้”

“เอ่อ..ผมว่ามัน..”

“คาร์วิล ไม่เป็นไรหรอก หนูฟ้าจะได้สิทธิ์คุ้มครอง เธอจะไม่เป็นอะไรภายในสามเดือนอย่างแน่นอน ถึงซาตานจะอยากฆ่าแม่หนูนั่นขนาดไหนก็ตาม แต่ก็นะถ้าลูกชายของฉันมันคลุ้มคลั่ง เราก็คงต้องทำตัวปลอมส่งคืนพ่อเขา”

คาร์วิลกลืนนํ้าลายดังเฮือกกับสิ่งที่ได้ยินพลางมองรถที่นางฟ้านั่งด้วยสีหน้าอธิบายไม่ถูก เธออาจจะเป็นของเล่นชิ้นที่ 5 ที่ถูกฆ่าทิ้งก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นของเล่นชิ้นที่ 22 ที่ถูกซาตาน ผู้เป็นนายของเขาพังด้วยมือตัวเอง…

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว