ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

[ลุค พาร์ท] 

"โถ่เว้ยยยย!...นี่กูเป็นอะไรวะ!!" 

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับนายท่าน" 

"เปล่า!...แล้วไปส่งรึยัง" 

"เอ่อ...ผมจะไปส่งคุณไออุ่นครับ แต่คุณไออุ่นบอกว่าจะกลับเอง" 

"หึ!...ทำเป็นอวดดี" 

....พอผมออกมาจากห้องน้ำก็เห็นไออุ่นยังนั่งอยู่บนเตียง ผมก็เลยโทรบอกเดวิดให้เตรียมรถเพื่อไปส่งไออุ่น 

....ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงเป็นแบบนี้ ผมไม่ชอบใจที่มันบอกว่าไอ้ปีเตอร์คือผัวคนเดียวของมัน!...มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อมันยังไม่ได้มีอะไรกับไอ้ปีเตอร์ ร่องรอยบนตัวมันไม่มี ช่องทางรักของมันก็เหมือนจะไม่ได้มีอะไรกับใครมาด้วย ผมมองแป๊ปเดียวก็รู้แล้ว เพราะไอ้ปีเตอร์มันก็เป็นพวกเซ็กส์รุนแรงเหมือนกับผมนั่นแหละ ไม่มีทางที่มันจะไม่ทำรอยไว้ 

"ผัวคนเดียวของมึงก็คือกูนี่แหละ!!" ผมคิดในใจ 

"ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ" 

"อะไร" 

"นายท่านชอบคุณไออุ่นหรอครับ" 

"ชั้นเหมือนคนชอบมันนักรึไง" 

"ครับ นายท่านไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน...นายท่านไม่เคยสนใจหรือเดือดเนื้อร้อนใจกับใครแบบนี้เลยครับ" 

"ชั้นก็แค่...." อยู่ๆผมก็พูดไม่ออก ผมแน่ใจว่าไม่เคยแสดงอาการบ้าๆนี่ออกมานะ 

"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะครับ...คุณไออุ่นเป็นเด็กน่ารัก ใสซื่อ ถ้านายท่านมองว่าเป็นแค่คู่นอน ผมว่านายท่านไม่ควรสนใจเลยครับ" 

"......." ผมตั้งใจฟังสิ่งที่เดวิดกำลังพูดออกมา 

"แต่ถ้านายท่านชอบหรือถูกใจ ถึงขั้นว่าไม่อยากให้คุณไออุ่นไปอยู่กับคนอื่น นายท่านก็ควรบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป...อย่าปิดกั้นอีกเลยนะครับ ผมและทุกคนอยากเห็นนายท่านมีความสุขจริงๆซักที.." เดวิดพูดจบก็เดินออกไป ปล่อยให้ผมได้นั่งทบทวนกับตัวเอง 

"ชั้นชอบนายงั้นหรอ...ไออุ่น" 

[จบ ลุค พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

"ไออุ่น!" 

"คุณปีเตอร์....ยะ..ยาย" 

....ผมเดินออกมาให้ห่างจากคลับเขามากที่สุด แล้วผมก็โทรบอกพี่จอร์นให้มารับผม ดีที่คุณปีเตอร์ซื้อโทรศัพท์ให้ใหม่และให้เมมเบอร์ไว้ด้วย เมื่อมาถึงบ้านคุณปีเตอร์ ผมก็เดินเข้าบ้านและตกใจที่เห็นคุณปีเตอร์และยายยืนรออยู่แล้ว 

....สภาพผมมันไม่ต่างอะไรกับคนโดนข่มขืนมาเลย สมเพชตัวเองจัง... 

"คุณลุคเขาทำอะไรหนูลูก ทำไมหนูเป็นแบบนี้..ฮึก" ยายเข้ามาสำรวจร่างกายผม ตอนนี้ผมไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น 

"มันกล้าทำกับนายหญิงของตระกูลเอวาซ!...พวกมึงเตรียมรถ กูจะไปถล่มตระกูลเรโนเวอร์!!" 

"ไม่!..ฮึก..ไม่ไปนะครับ" ผมเข้าไปกอดคุณปีเตอร์ไว้ ผมไม่อยากให้2ตระกูลต้องมาฆ่ากันเพราะมีผมเป็นต้นเหตุ 

"ชั้นไม่ยอมให้มันทำกับนายฟรีๆหรอกนะไออุ่น!" 

"ฮึกก...ผมขออะไรอย่างนึงได้มั้ยครับ" 

"อะไรล่ะ" 

"ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว...เราไปอยู่ที่อื่นกันเถอะนะครับ" ผมเงยหน้าบอกเขา  

"อีก3วันชั้นต้องส่งอาวุธให้กับพวกมาเฟียที่อเมริกา เราไปอยู่ที่นั่นกันเถอะ...บ้านของชั้นก็อยู่ที่นั่น" 

"ยังไงก็ได้ครับ ขอแค่ไม่อยู่ที่ประเทศไทยก็พอ...ผมไม่อยากเจอเขาอีก" 

"ดิฉันอยากอยู่กับหลาน แต่ในเมื่อคุณลุคยังไม่เลิกทำร้ายหลานของดิฉัน...ดิฉันก็ฝากคุณปีเตอร์ด้วยนะคะ ได้โปรดอย่าทำกับหลานของดิฉันเหมือนที่คุณลุคทำ ดิฉันเชื่อใจคุณปีเตอร์ได้ใช่มั้ยคะ" ยายพูดเสียงเบา เพราะตอนนี้ยายยังร้องไห้ที่เห็นสภาพของผม 

"ถึงชั้นจะเลว แต่เรื่องไออุ่นชั้นรับปากว่าจะดูแลอย่างดีที่สุด...เพราะไออุ่นคือนายหญิงของชั้น"  

"ขอบคุณนะคะ..ฮึก" 

"ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ ผมอยากพักด้วย" 

"อืม...ชั้นฝากยายดูแลไออุ่นด้วยนะ" คุณปีเตอร์พูดกับผมและหันไปพูดกับยาย 

....จากนั้นผมและยายก็เดินขึ้นมาบนห้อง ยายหาข้าวหายามาให้ผมกิน ผมไม่มีอะไรจะพูดกับยายนอกจากคำว่า 'ขอโทษ'...ผมผิดเองแต่แรกที่ให้ยายมาทำงานเป็นแม่บ้านของคุณลุค ผมผิดเองจริงๆ..ชีวิตของเราถึงได้เป็นแบบนี้ 

3วันถัดมา 

20.20 น. 

....ตอนนี้คุณปีเตอร์กำลังคุยเรื่องอาวุธกับพวกมาเฟียอยู่ที่โกดังแถบชานเมืองของอเมริกาครับ ผมนั่งรออยู่ในรถกับบอดี้การ์ด ผมอยากมาเห็นการทำงานของพวกมาเฟียว่าเป็นยังไง...เอาจริงๆก็น่ากลัวและดูเถื่อนมากเลยครับ แต่เหมือนพวกเขาจะไม่กลัวอะไรกันเลย  

....เรานั่งเครื่องบินส่วนตัวมา ผมตื่นเต้นมากเพราะเกิดมาไม่เคยนั่งเครื่องบิน ต่างประเทศก็ไม่เคยมา คนที่นี่พูดภาษาอังกฤษหมด ผมที่ไม่ได้เรียนหนังสือก็ได้แต่ทำหน้างงครับ แต่คุณปีเตอร์ก็คอยพูดอธิบายให้ฟัง 

"รอนานมั้ย" คุณปีเตอร์เดินขึ้นรถมาและถามผมหน้าตายิ้มๆ รถก็ค่อยๆแล่นออกไปจากที่นี่ 

"ไม่นานครับ...แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อครับ" 

"ชั้นจะพานายไปดินเนอร์" เขาพูดและจูบปากผมเบาๆ 

....นั่นล่ะครับ เขาไม่เคยทำล่วงเกินผมนอกจากกอด หอมแก้ม และจูบปากเลย ผมรู้สึกว่าเขาเป็นคนแก่ที่โรแมนติกมาก แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาจะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน...ก็อย่างว่าแหละครับ เขาเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลก็ต้องน่ากลัวเป็นธรรมดา ซึ่งผมเลยจุดของคำว่ากลัวมาเยอะแล้วครับ 

....แต่แปลกมาก ผมใช้ชีวิตอยู่กับคุณปีเตอร์ แต่ทำไมผมคิดถึงแต่คุณลุค...เวลาคุณปีเตอร์กอด หอมแก้ม หรือจูบผม หน้าคุณลุคก็จะมาแทนที่ตลอด ซึ่งผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น...ผมจะไม่มีทางคิดถึงเขาอีกแน่  

22.00 น. 

"เอ่อ...ชั้นขอ..." 

"ไปเถอะครับ...ไม่ต้องขอผมหรอก ผมเข้าใจดี" ผมพูดและส่งยิ้มบางๆให้ 

"อาบน้ำและนอนได้เลยนะ แล้วชั้นจะกลับมานอนด้วย" เขาพูดและเดินออกไปพร้อมกับพี่จอร์น 

....อีกอย่างนึงที่ผมไม่ได้บอกคือ คุณปีเตอร์มักจะมีอารมณ์กับผมบ่อยๆ คุณปีเตอร์เป็นพวกเซ็กส์รุนแรงเหมือนกับคุณลุคเลยครับ ทุกครั้งที่เขาต้องการหรือมีอารมณ์ เขาจะมาขอผมเพื่อไปสนองความต้องการข้างนอก ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร 

....ไม่ใช่ว่าผมใจกว้างหรืออะไรนะครับ แต่ผมแค่ให้เขาทำในสิ่งที่ต้องการ ในเมื่อเขาต้องการเซ็กส์แต่ผมให้ไม่ได้ ก็ต้องออกไปทำกับคนอื่น...ผมไม่ได้รักเขา ผมแค่ผูกพันธ์และมีความรู้สึกดีๆกับสิ่งที่เขาทำให้เท่านั้น แล้วผมจะห้ามเขาทำไม จริงมั้ยครับ 

....อย่างน้อยเขาก็ดีกว่าคุณลุค ผมตัดสินใจถูกจริงๆที่เลือกคุณปีเตอร์...ผมรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดี แต่เขาไม่เคยทำร้ายจิตใจผมเลย 

...................................................................................................................................................................................................... 

1สัปดาห์ต่อมา 

[ลุค พาร์ท] 

"นี่มันก็อาทิตย์กว่าแล้วนะลุค ทำไมยังตามตัวหนูไออุ่นไม่เจอ" 

"แกไม่ได้ไปทำอะไรโดยที่ชั้นไม่ได้สั่งใช่มั้ย"  

"ผม...ผมข่มขืนไออุ่น"  

....ตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่ห้องรับแขกครับ ตลอด1สัปดาห์ที่ผ่านมาผมมัวแต่ยุ่งเรื่องบริษัทของพ่อ พ่อผมอยากให้ผมขึ้นมาเป็นประธานบริษัทแทน ไหนจะเรื่องค้าอาวุธ เรื่องไนท์คลับ ช่วงนี้ก็มีแต่ปัญหา 

....ผมให้เดวิดคอยสืบเรื่องไออุ่น แต่กลับได้ข่าวว่าไอ้ปีเตอร์กับไออุ่นออกจากประเทศไปแล้ว แต่ไปประเทศไหนยังไม่แน่ชัดเพราะมันไปเครื่องบินส่วนตัว ทำให้ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ 

....ไออุ่นกำลังหนีผมน่ะสิ ผมต้องตามตัวไออุ่นกลับมาให้ได้ เพราะไออุ่นเป็นเมียผม!! 

"ลูกว่าอะไรนะ" แม่ผมถามอย่างไม่เชื่อหู  

"วันนั้นผมข่มขืนไออุ่น" 

"ชั้นบอกว่าให้แกคิดให้ดีๆ ทำอะไรให้รอบคอบ และห้ามทำอะไรโดยที่ชั้นไม่ได้สั่งไง!" 

"แม่ไม่คิดเลยว่าลูกจะเป็นหนักขนาดนี้...แม่อยากได้หนูไออุ่นมาเป็นสะใภ้ สะใภ้ของเรโนเวอร์ต้องเป็นหนูไออุ่นเท่านั้น แต่ดูลูกทำสิ!" 

"........" ผมนั่งเงียบ ได้แต่ฟังพ่อกับแม่ด่า 

"หัวใจของลูกทำด้วยอะไรลุค รักเค้าชอบเค้า แต่ทำกับเค้าแบบนี้น่ะหรอ" 

"หึ..แล้วเป็นยังไงล่ะ หนูไออุ่นเค้าหนีแกไปแล้ว เค้าเป็นนายหญิงของตระกูลเอวาซไปแล้ว!" 

"พ่อกับแม่จะดุด่าว่าผมยังไงก็เอาเลยครับ เอาให้พอใจ" 

"ทำผิดแล้วยังไม่สำนึก...แต่ก็ดีแล้วที่หนูไออุ่นหนีไป เผลอๆคุณปีเตอร์กับหนูไออุ่นคงจะรักกันมากจนไม่กลับมาที่นี่อีกก็ได้" 

....แม่พูดจบพ่อก็เข็นรถพาแม่ออกไปเลยครับ เหลือแต่เดวิดที่ยังยืนอยู่ข้างๆผม 

....ถึงแม้ว่าผมจะทำงานหนักในช่วงนี้ แต่พอจะล้มตัวนอนก็นึกถึงแต่หน้าของไออุ่น สีหน้า แววตา และคำพูดทุกอย่างของเด็กนั่นวนเวียนอยู่ในหัวของผม ถึงแม้จะเอากับคนอื่นอยู่ผมก็ยังคิดว่านั่นคือไออุ่น 

"เดวิด สืบให้ได้ว่าไอ้ปีเตอร์กับไออุ่นไปที่ไหน พรุ่งนี้ชั้นต้องได้ข้อมูลทั้งหมด!" 

"รับทราบครับนายท่าน" 

"คืนนี้ชั้นจะนอนที่นี่ นายก็ไปพักเถอะ"  

....ผมขึ้นมาอาบน้ำและเตรียมตัวนอน แต่พยายามหลับตาเท่าไหร่ก็หลับไม่ลง ได้แต่นึกถึงคำพูดของไออุ่น 

"ผมไม่ใช่คนของคุณอีกต่อไปแล้ว!" 

"ผมจะไม่อยู่กับคนโหดร้ายอย่างคุณ" 

"ผมมีผัวคนเดียว...คือคุณปีเตอร์" 

"กูจะต้องตามล่ามึงมาให้ได้ มึงจะต้องอยู่กับกู มึงจะต้องเป็นเมียกูแค่คนเดียว!!" 

[จบ ลุค พาร์ท] 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**จบไปอีกตอนแล้วนะค้าาาา 

**ได้เวลาตามล่าหัวใจของตัวเองแล้วนะคุณลุค555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว