email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 ครอบครัวสุขสันต์ 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ครอบครัวสุขสันต์ 1

คำค้น : แฟนตาซี อีโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2564 14:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ครอบครัวสุขสันต์ 1
แบบอักษร

มุมมองของ '???'

ในช่วงเช้ามืดอันเงียบสงบเหมือน ๆ กับทุกวัน ภายในคฤหาสน์ทรงญี่ปุ่นร่วมสมัย 2 ชั้นอันใหญ่โต ภายในห้องนอนใหญ่ของบ้านได้มีร่างของหญิงสาวหน้าตางดงามราวกับถูกเทพแกะสลักออกมาเองกับมือ ทั้งหน้าตา รูปร่าง รวมไปถึงกลิ่นอายที่ดูสูงศักดิ์ แต่มันน่าแปลกใจที่เธอมีผมยาวสีเงินเงางามตรงสลวยลงมาถึงกลางหลัง อีกทั้งขนตาก็ยังเป็นสีเงินเช่นกัน ถ้าหากใครมาเห็นก็คงนึกว่าเธอเป็นนักครอสเพลย์ แต่น่าเสียดายที่มันดูเหมือนว่าจะเป็นของจริง และถ้าให้เดาดูถ้าเส้นขนทั่วร่างของเธอก็น่าจะมีสีเงินเหมือนกันหมด ผิวพรรณของเธอเงางาม เรียบเนียน ไม่มีขนให้เห็นเลยสักเส้น อีกทั้งยังขาว และดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส ราวกับว่าผิวของเธอถูกสร้างมาจากหยกขาวเนื้อดีที่มีคุณภาพสูงที่สุด เพราะแม้แต่ภายใต้แสงของจันทราผิวของเธอก็ยังสามารถเปล่งประกายสะท้อนวิบวับน่าค้นหาเป็นที่สุด หนาตาของเธอสวยโดนเด่นเทียบได้กับเทพธิดาในนิยายได้สบาย ๆ ตาที่คมดูเย็นชากับนัยตาสีฟ้าใสราวอัญมณี จมูกสันเป็นคม ปากเป็นกระจับสีชมพูสวยดูนุ่มนิ่ม รูปหน้าเป็นทรงวีทำให้ดูรวม ๆ แล้วให้ความรู้สึกว่าเธอเป็นคนมั่นใจ แข็งกราวและส่งความรู้สึกเหมือนเป็นคนเย็นชาเล็กน้อยราวกับเธอคือราชนีน้ำแข็งในเทพนิยายก็ไม่ผิดนัก เธออยู่ในเสื้อนอนสายเดี่ยวสีขาวเงางามยาวถึงขาอ่อน ค่อนข้างรัดรูปโชว์ส่วนโค้งส่วนเว้าที่สวยงามของเธอ ตรงสีข้างของชุดเป็นผ้าระบายโชว์เนื้อหนังอันขางสวยให้เห็นและเพราะหน้าอกที่ใหญ่โตเท่าส้มโอ 2 ลูกที่แกว่งไปมาของเธอมันทำให้สามารถเห็นผิวอกกลม ๆ น่าขย้ำนั้นได้ผ่านผ้าระบายนั่น ส่วนเนื้อผ้าของชุดที่เหลือเป็นผ้าสาตินที่เป็นเนื้อผ้าเย็นไม่อมความร้อนและยังบ้างมาก ๆ จนสามารถเห็นจุกบนยอดหน้าอกของเธอได้อย่างชัดเจน และทำให้ผู้ใส่ไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของผ้า แถมมันยังไม่ทำให้ผู้ใส่รู้สึกร้อนเมื่อส่วมใส่ และภายในชุดนอนนั้นหญิงสาวไม่ได้ใส่บราเลยมีเพียงชั้นในลูกไม้ทรงตัวทีที่เมื่อใส่แล้วจะทำให้มันปกปิดได้แค่ส่วนลับเท่านั้น แต่มันได้โชว์ต้นขาขาว ๆ น่าลูบไล้เรียบเนียนกับแก้มก้นกลมกลึงขาว ๆ น่ากระแทกเอวเข้าใส่แถมเนื้อผ้าที่ใช้ยังเป็นผ้าระบายทำให้รู้เลยว่าหญิงสาวคนนี้ค่องข้างเป็นคนขี้ร้อนน่าดู และตอนนี้หญิงสาวก็กำลังนอนหลับใหลอย่างสงบอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ภายในห้องนอน เฉกเช่นทุกวัน แต่ดูถ้าวันนี้เธอจะไม่ได้นอนอย่างสงบเหมือนกับวันอื่น ๆ

'เคร้ง!' 'เพล้ง!' 'อ๊ากกก!!!' 'หยุดพวกมันไว้!!!'

เสียงของการต่อสู้ และความวุ่นวายได้ดังขึ้นมาเป็นระยะ และดูถ้าว่ามันจะไม่หยุดลงง่าย ๆ อีกทั้งมันยังดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเหล่านี้ทำให้ร่างบางที่กำลังหลับอยู่บนเตียงเริ่มตื่นขึ้นมาอย่างรำคาญ

"อืมมมห์...อึก!...นั้นมันเสียงอะไรเนี่ย" เสียงแหบแห้ง แต่ก็ยังคงไพเราะกว่าเสียงใด ๆ ที่คนปกติเคยได้ยินดังขึ้นมาจากหญิงสาวคนนั้น เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความงัวเงียจากการถูกขัดจังหวะในการนอนที่สุขสบายของเธอ หญิงสาวลุกขึ้นนั่งตรงขอบเตียงอยู่สักพักเพื่อตั้งสติของตน จากนั้นเธอก็เอือมมือไปหยิบแก้วน้ำ และเทน้ำจากเหยือกที่อยู่ข้าง ๆ มาดื่มให้หายคอแห้ง

"อึก! อึกก! อึก! อาห์.." 'ปึก!' หลังจากที่เธอดื่มน้ำจนรู้สึกว่าชุ่มคอแล้วเธอก็วางแก้วน้ำลงที่บนหัวตู้ข้างเตียงที่เดิมที่เธอหยิบมันมา ในระหว่างนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปดูนาฬิกาตรงข้างเหยือกน้ำเพื่อดูว่ากี่มองแล้ว ซึ่งนาฬิกาได้โชว์ให้เธอเห็นว่าตอนนี้ยังเพิ่งจะ '6.20 น.' เท่านั้น หญิงสาวคิดในใจอย่างหงุดหงิดว่าใครมาทำอะไรเสียงดังขัดเวลานอนของคนอื่นในเวลาเช้าเช่นนี้ หญิงสาวขมวดคิ้วสีเงินเงางามลงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงแมจะเป็นหน้ายามที่โกรธของเธอมันก็ยังคงสวยน่ามองไม่เปลี่ยน หญิงสาวคิดก่นด่าคนที่มาสร้างอยู่ข้างนอกพักนึ่งจากนั้นเธอก็ตัดสินใจลุกขึ้นไปดูที่หน้าต่างว่าใครกันที่มาสร้างปัญหาในเวลาเช้าเช่นนี้ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างอ่อนแรงจากนั้นก็เอืมอมือไปที่ที่แขนวเสื้อคลุมข้าง ๆ โต็ะตัวเล็กตรงหัวเตียงของเธอ มาคลุมตัวเธอเอง เสื้อคลุมของเธอก็เป็นเนื้อผ้าสาตินเหมือนกับชุดนอนของเธอ สีที่ใช้ก็เหมือนกัน แต่ไม่มีลูกไม้ หรือผ้าระบาย เป็นเพียงเสื้อคลุมสีขาวมันวาวเรียบ ๆ ไม่มีลายใด ๆ

หญิงสาวเมื่อเดิมมาถึงหน้าต่างของห้องในฝั่งที่สามารถสังเกตุเห็นเหตุการณ์หน้าบ้านได้ก็ได้จ้องมองดูสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่อย่างนิ่ง ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะชินกับเหตุการณ์วุ่นวายเช่นนี้ หรือไม่ก็เธอมีความมั่นใจในการรักษาความปลอดภัยของตนไม่น้อยเลย ทำให้เธอไม่มีวี้แววความกังวล หรือความกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อผ่านไปได้สักพักสีหน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปที่ล่ะน้อย สีหน้าของเธอได้แสดงความไม่เข้าใจ และสับสนก่อเกิดขึ้นมานิดหน่อย เพราะที่หญิงสาวเห็นในตอนนี้คือกลุ่มคนที่ใส่เครื่องแบบเหมือนกันกำลังต่อสู้กันเองอยู่ซึ่งเรื่องนี้เป็นอะไรที่ทำให้ตัวเธอเองยังแปลกใจจะให้ดูยังไงนั้นก็คือคนของบ้านนี้แน่ ๆ แต่ทำไมพวกนั้นถึงได้สู้กันเองแบบนั้น และที่น่าแปลกใจก็คือดูเหมือนว่าพวกที่ถูกจัดการจะถูกอีกฝ่ายทำอะไรบางอย่างกับพวกเขาจากนั้นเมื่อผ่านไปสักพักคนที่ถูกจัดการไปพวกนั้นก็จะตัวกระตุกสักพักแล้วพวกเขาก็จะลุกขึ้นมาแล้วไปทำร้ายพวกเดียวกันต่ออย่างกับพวกผีดิบที่เธอเคยดูในหนังอย่างไรอย่างนั้น แต่จะดูยังไงพวกคนเหล่านี้ก็ไม่เหมือนคนตาย หรือมีอะไรที่ผิดปกติแบบนั้นเลยสักนิด และเรื่องประหลาดก็ยังไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นเพราะดูเหมือนว่าพวกคนที่บุกมาสร้างปัญหาพวกนั้นเธอเห็นว่ามีบางคนที่ถูกแทง หรือถูกฟันแต่พวกคนเหล่านั้นกับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย พวกนั้นไปทำแค่โจมตีศัตรูตรงหน้าต่อไปจนไม่นานนักทุกอย่างก็จบลงเพราะพวกการ์ดคนสุดท้ายได้ถูกจัดการลงไป และถูกพวกคนประหลาดพวกนั้นทำเหมือนกับเหยื่อคนอื่น ๆ ของพวกเขาและได้กลายเป็นพวกเดียวกับคนพวกนั้นไป

แต่ถึงแม้เหตุการณ์จะมาถึงจุดนี้หญิงสาวก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย และไม่มีความกังวลใจปรากฎอยู่เลย เพราะหญิงสาวเธอรู้ว่าเรื่องทุกอย่างจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน เธอยังมีคนที่เธอเชื่อมั่นว่าเขาจะต้องจัดการทุกอย่างได้ เขาคนนั้นที่หญิงสาวคิดก็คือนักดาบหนุ่มที่เป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของเธอ เธอกับเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเธอเคารพเขาเหมือนพี่ชาย และเพราะอยู่ด้วยกันมานานเธอจึงรู้ว่าพี่ชายของเธอนั้นแข็งแกร่งมาก ถึงจะไม่ได้เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลของเธอก็ตาม แต่ถ้าเทียบกับคนจากโลกเบื้องบนแล้วก็ไม่สามารถจะเอาความแข็งแกร่งของเขามาเทียบกันได้เลย เพราะฉะนั้นเรื่องวุ่นวายในคราวนี้ก็คงไม่น่าจะเกินมือของพี่ชายของเธออยู่ น่าเสียดายที่เธอถูกทำลายแก่นพลังไปแล้วทำให้เธอไม่สามารถจะกักเก็บพลัง หรือทำการฝึกฝนพลังของตนได้แล้ว เธอคงจะสามารถช่วยอะไรได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้แค่เดินยังลำบากแล้วนับประสาอะไรกับการไปสู้กับคนอื่น ตอนนี้แค่เด็กประถมยังสามารถฆ่าเธอได้ง่าย ๆ เลยด้วยซ้ำ

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังคิดเรื่องราวในอดีตของตนอยู่ เหตุการณ์ด้านล่างก็มาถึงจุดที่นักดาบคนนั้นกำลังสู้กับพวกชินอยู่ แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้เห็นการต่อสู้นั้นมันได้มีเสียงการต่อสู้เกิดขึ้นมาจากข้างนอกห้องของเธอซะก่อน

'เพล้ง!!' 'ปัง' 'โครม!!'

"หยุดนะ!! นั้นพวกแกจะทำอะไรพี่ซายุฟ๊ะ!! ปล่อยเธอนะเว้ย!! อั๊ก!!" เสียงการต่อสู้ และเสียงของข้าวของพังเสียหายเกิดขึ้น จากนั้นก็มีเสียงของชายหนุ่มตะโกนออกมา ตามด้วยเสียงของเด็กสาวอีกคนที่ชื่อว่าซายุดังขึ้น

"ชูคุง!! พวกนาย!! หยุดนะ!! อย่าทำอะไรชูคุงนะ!!" เด็กสาวร้องตะโกนเพื่อห้ามพวกเอสพีในการทำร้ายเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าชู

"อยู่เฉย ๆ เถอะน่าาา!! ถ้ายังไม่อยากเจ็บตัวน่ะ" เสียงพูดสุดท้ายดูเหมือนจะเป็นของพวกเอสพีที่ชินสั่งให้มาจับตัวประกันในบ้าน จากนั้นหญิงสาวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอยู่หน้าห้องของเธอ หญิงสาวได้ค่อย ๆ เดินไปยังประตูเพื่อไปมอบตัวกับพวกคนข้างนอกที่มาจับพวกเธอ เพราะเธอรู้ว่าในห้องนั้นไม่มีที่ซ่อนตัวอยู่เลย อีกอย่างการที่เธอออกไปก็เป็นประโยชน์กว่า ในการช่วยสงบสติพวกเด็ก ๆ ได้ด้วย

จบมุมมองของ '???'

มุมมองบุคคลที่ 3

'เกร็ก! แอ๊ดด!!' เสียงลูกบิด และเสียงประตูค่อย ๆ เปิดออก ทำให้หญิงสาวเห็นกลุ่มคนหลายสิบคนกำลังล้อมรอบพวกเด็ก ๆ อยู่หนึ่งคือเด็กชายเขาอยู่ในชุดนอนธรรมดา ๆ ของเด็กผู้ชายทั่วไปเสื้อยืด กางเกงขายาวผ้าบาง เด็กชายดูแล้วน่าจะมีอายุอยู่ที่16-17ปี สูง182 มีกล้ามแทรมได้รูปสวยเพราะเขาเล่นทั้งกีฬา เข้าฟิสเน็ต และค่อยควบคุมการกินอาหารของตนเอง หน้าตาดูแบทบอยนิด ๆ อาจจะเพราะแววตาที่ดูคมของเขาทำให้หน้าตาของเขาออกไปทางนั้นแต่ก็ยังถือว่าหล่อ ผมสีแดงรกนิดหน่อยดูไม่เป็นระเบียบทำให้ดูเป็นเด็กเกเรนิด ๆ พอดูรวม ๆ แล้วก็ดูดีเลยทีเดียว ส่วนอีกคนก็คือเด็กสาวอายุประมาณ 18 ปี สวย ผิวขาวเรียบเนียนผมยาวถึงใหล่สีชมพูเป็นลอนเงางาม หุ่นกระชับได้รูปเพราะเล่นกีฬา และฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ทำให้มีกล้ามทั้งตัวแต่ก็ไม่ได้ไม่มีไขมันเลย มีบางนิดหน่อยทำให้ไม่ใช่สาวกล้ามโตอะไรแบบนั้น ถ้าให้เปรียบก็หุ่นเหมือนพวกนางแบบมากกว่า แต่ที่ทำให้แปลกใจคือหน้าอกกับบั้นท้ายดินระเบิดของเธอต่างหากที่น่าพิศวงว่าทำไมพวกมันถึงไม่ลดลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้นทั้ง ๆ ทีเธอก็ออกกำลังกายอย่างหนัก เธออยู่ในชุดนอนเสื้อยืด กับกางเกงขาสั้นเสมอหู เมื่อกลุ่มคนข้างนอกได้ยินเสียงเปิดประตูออกมา พวกเขาก็พากันมองมาที่เธอกันหมด เสียงดังโวกเวกเมื่อกี้กลับเงียบลงทันใด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยเพราะตอนนี้พวกเอสพีกำลังตกตะลึงกับความงดงามของคนที่เพิ่งโผล่ออกมาจากประตูนั้นนั่นเอง ส่วนพวกเด็ก ๆ นั้นพวกเขากำลังตกใจที่หญิงสาวจะออกมาเอง ไม่ได้เลือกที่จะซ่อนตัวเอง แต่แล้วความเงียบก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อเด็กหนุ่มที่ชื่อชูตะโกนขึ้นว่า

"แม่!! จะออกมาทำไมกันครับ!! ทำไมถึงไม่ไปซ่อนกันครับ!!" เด็กหนุ่มตะโกนใส่แม่ตัวเองอย่างตกใจ บนใบหน้าเด็กหนุ่มตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าของความกังวล และหมดหนทางออกมา ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะกังวลถึงความปลอดภัยของแม่ตนเองมากกว่าตัวเขาเองเสียอีก แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นเอสพีตนหนึ่งก็ได้ชกเข้าไปที่ท้องของเด็กหนุ่มเนื่องจากทำเสียงดังน่ารำคาญออกมา

'ปัก!!'

"อั๊ก!! แค๊ก ๆ " เด็กหนุ่มร้องออกมาอย่างเจ็บปวดออกมา และสำลักอากาศออกมา หญิงสาวที่เห็นลูกของตนโดนทำร้ายก็ได้ร้องห้ามออกมา

"หยุดก่อน!! อ๊ะ!!" หญิงสาวร้องออกมา พร้อมกับพุงเข้าไปเพื่อจะห้ามไม่ให้พวกคนเหล่านี้ทำร้ายลูกเธอ แต่เพราะเป็นการกระทำไปตามสันชาตญาณความเป็นแม่ทำให้เธอไม่ทันตั้งตัว และด้วยความที่ร่างกายของเธอก็อ่อนแอ่อยู่มันเลยกลายเป็นว่าเธอทรุดลงไปอย่างกระทันหัน แต่ก่อนที่เธอจะล้มถึงพื้นก็ได้มีหนึ่งในกลุ่มคนที่มาจับพวกเธอมาช่วยประคองร่างของเธอเอาไว้ก่อน คนคนนั้นได้เข้ามาโอบกอดรับร่างของเธอเอาไว้ ทำให้ตอนนี้หญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมอกแกร่งของเขา และนั้นไม่ใช่สิ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้จากร่างกายของคนที่ช่วยไว้เท่านั้น เพราะเธอยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นกายที่หอมหนาวชวนหลงใหลของเขาที่เมื่อเธอสูดมันเขาไปแล้วมันยิ่งทำให้เธออยากจะสูดเอากลิ่นอายของเขาต่ออีกนาน ๆ มันคลายกับสารเสพติดที่ยิ่งสูดจะทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มและติดใจในกลิ่นนั้น ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเริ่มมึน ๆ หัวและรู้สึกคันยุบยิบตามร่างกายของเธอไปหมด

"แม่ครับ!!/นายหญิง!!" ทั้งชูและซายุตะโกนขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นทรุดตัวลงไป พวกเขาทราบกันดีว่าสภาพร่างกายของหญิงสาวนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แค่จะเดินก็ลำบากแล้วทำให้พวกเขาเป็นห่วงว่าหญิงสาวจะอาการแย่ลงรึเปล่า

"นี้แก!! ปล่อยแม่ฉันนะเว้ย!!" ชูตะโกนขึ้นมาอีกรอบ และแน่นอนว่าการทำตัวเช่นนี้เขาก็จะถูกต่อยแบบเดิมไปอีกหนึ่งหมัด แต่เพราะถูกต่อยไปหลายหมัดแล้วทำให้ร่างกายของชูเริ่มจะรับไม่ไหว ชูจึงได้สำลักเลือดออกมาในรอบนี้

"ชูคุง!!" ซายุตะโกนขึ้นด้วยความเป็นห่วง และดิ้นอย่างรุนแรงเพื่อพยายามจะไปดูอาการของเด็กหนุ่ม แต่ก็ถูกพวกเอสพีจับเอาไว้อย่างแนนหนาทำให้เธอไม่สามารถหลุดไปไหนได้เลย

'ไม่นะ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปพวกเราต้องแย่แน่ ๆ คุณพ่อก็ออกไปสู้กับพวกข้างนอกตั้งนานแล้วแต่ก็ยังไม่กลับมาสักที บ้าจริง! ที่เราฝึกมาตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ไม่สามารถจะช่วยทั้งชูคุง และนายหญิงได้เลย เรามันอ่อนแอเกินไป' เด็กสาวทำได้เพียงก้มหน้า และตัวสั่นไปด้วยความกลัวพร้อมกับคิดก่นด่าถึงความอ่อนแอของตนในใจได้เท่านั้น

"ชู!!" หญิงสาวแม่ของเด็กหนุุ่มเมื่อเห็นว่าลูกของตนถูกทำร้ายจนเลือดตกยางออก เธอก็หน้าเสีย จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมาหาชายที่กำลังโอบกอดเธอไว้ และพูดด้วยเสียงอ่อนเบา ๆ ว่า

"ช่วยหยุดทำร้ายเขาด้วยค่ะ ถือว่าฉันขอร้อง" ชินที่ได้ยินแบบนั้นก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เลื่อนมือทั้งสองข้างของเขาจากแผ่นหลังของหญิงสาวไปยังบั้นท้ายอันอวบอิ่ม นุ่มนิ่มน่าสัมผัสของเธอ จากนั้นเขาใช้มือใหญ่ทั้งสองข้างของตนบรรจงบีบเค้นสะโพกอันอวบอิ่มของเธออย่างแรงแบบเต็มไม้เต็มมือ ในขณะที่ทำอย่างนี้ชินก็ได้ใช้แขนของเขาบีบให้ตัวของหญิงสาวมาแนบชินร่างกายอันใหญ่โตของเขามากขึ้น ทำยิ่งทำให้หญิงสาวได้สูดกลิ่นกายของเขาเข้าไปมากขึ้น

"อ๊ะ!" หญิงสาวเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกชายที่ไม่รู้จักจู่โจมเข้ามาจับสะโพกของตนก็ได้ตกใจและร้องเสียงเล็กน่ารักออกมาเบา ๆ

"แล้วคุณจะร้องขอด้วยอะไรล่ะครับ ฮืมม.."

 

________________________________________________________________________________________________________________

คำเตือน!! คำเตือน!! คำเตือน!!

เนื้อหาในตอนนี้ และไม่กี่ตอนต่อจากจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับการ NTR ปวดตับ ถ้าใครที่ไม่ใช่คนชอบแนวนี้ ก็ขอให้ลืมเนื้อหาที่เพิ่งอ่านไปของตอนนี้แล้ว สามารถรอให้เหตุการณ์ในช่วงนี้หมดลงก่อนแล้วค่อยมาดูได้

แต่สำหรับคนที่ชอบก็เข้ามาอ่านกันได้เลยเยอะ ๆ

Mr.Nobody

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว