ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 3/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2564 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 3/3
แบบอักษร

 

ตอนที่ 2

3/3

 

 

ปึก!

วางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะเรียกให้โดนหยิกไปทีเพราะทำตัวไม่น่ารัก

"ถ้ากระโดกกระเด้งแบบนี้ไปจนโตมีหวังได้ขึ้นคานจนตายแน่บุ้งกี๋"

เด็กสาวพ่นลมหายใจขึ้นใส่หน้าม้าจนมันปลิวแตกเป็นช่อๆ ใครๆ ก็ว่ากี๋เด็ก ใครๆ ก็หาว่ากี๋ยังไม่โต แต่กี๋ 18 แล้วนะ เมนส์ก็มาทุกเดือนไม่เคยขาด เต้านมก็คัดแล้วด้วย! กี๋ไม่โตตรงไหน!

จนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน บุ้งกี๋กระโดดลงจากหลังรถมอเตอร์ไซค์ของป๊า ทำหน้าเซ็งใส่ม๊าแล้วเดินปึงปังขึ้นมาบนห้อง ลงกลอนแน่นหนาจากนั้นก็กระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะหนังสือที่กองพะเนินสูงเท่าภูเขา

พลิกหน้ากระดาษไปมาจนแทบหลุดออกจากเล่ม กี๋ออกจะน่ารัก ทำกับข้าวก็เป็น ล้างจานก็ได้ แถมยังชอบเฮียแค่คนเดียว รักเดียวใจเดียว! คนอย่างกี๋ไม่มีวันขึ้นคานหรอก!

เด็กสาวคร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย จนตะวันคล้อยต่ำแล้วมีเสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงของม๊าที่ตามลงไปกินข้าวเย็น

บุ้งกี๋อาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาข้างล่างด้วยชุดนอน ผมยาวสีธรรมชาติมวยขึ้นกลางศีรษะ ส่วนผมม้าก็ตกลงมาปรกหน้าแทบทิ่มตาอยู่รอมร่อ

"กินข้าวอิ่มแล้วเดี๋ยวม๊าเล็มผมหน้าให้ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวลูกม๊าตาเหล่พอดี" บุ้งกี๋เอาแต่ขยิบตาเพราะรู้สึกเคืองๆ เมื่อปลายผมเหมือนจะทิ่มเข้ามา

 

จนกระทั่งมื้อเย็นจบลงจึงเดินไปหาถุงพลาสติกใบใหญ่มาเจาะรูแล้วครอบลำคอเอาไว้ จากนั้นก็นั่งหลับตาปี๋ปล่อยให้ม๊าเล็มผมหน้าให้จนได้ความสั้นพอดีคิ้ว เมื่อรู้สึกสบายตาเด็กสาวก็ยิ้มร่าเริงไร้เดียงสา

"ถ้ากี๋ไปเรียนแล้วใครจะเล็มผมให้กี๋ล่ะ กี๋ไม่ตาเหล่ไปเลยเหรอม๊า" ถามด้วยดวงตาซื่อใส

ม๊าแหม่มของบุ้งกี๋ระบายยิ้มเอ็นดู "ที่เมืองกรุงมีร้านตัดผมเยอะแยะ หรือถ้ากี๋จะปล่อยให้ตัวเองตาเหล่ม๊าก็ไม่ว่า" บุ้งกี๋ทำปากจู๋ส่งเสียงงอแง

"แต่ที่นู่นมันแพงไม่ใช่เหรอม๊า กี๋ไม่อยากใช้เงินเยอะ กลัวป๊ากับม๊าส่งไม่ไหว"

ถึงจะแก่แดดแก่ลมไปบ้าง แต่บุ้งกี๋น่ะเป็นเด็กมัธยัสถ์อดออม ไม่เคยร้องขอของแพงๆ หรือของไร้สาระเลย แม้กระทั่งเสื้อผ้าก็ยังใส่แต่ตัวเดิมๆ วนไป หากม๊าไม่ซื้อให้เธอก็คงใส่อยู่ไม่กี่ตัว

"ถึงป๊าจะจนแต่ม๊ารวย ลูกคนเดียวม๊าส่งไหวอยู่แล้ว" ป๊าเคี้ยงหูกระดึกขึ้นมาครามครัน เป็นเจ้าของร้านข้าวมันไก่มันจนตรงไหนไม่ทราบ!

แต่ใช่ซี้ ใครมันจะไปเหมือนคุณนายแหม่มที่วันๆ เดินเก็บค่าเช่าแผงร้านค้าในตลาดก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ เฮอะ ทำมาพูด

"ป๊าด่าม๊าในใจแน่ๆ"

"อะไรยัยกี๋ อย่ามาใส่ร้ายป๊านะโว้ย!" ครั้นจะนั่งนิ่งไม่แก้ตัวก็กระไรอยู่ เกิดถูกจับได้ขึ้นมาว่ากำลังกล่าวถึง (ด่า) เมียสุดที่รักมีหวังคืนนี้คงไม่มีที่ซุกหัวนอน

"ป๊าร้อนตัวแหละม๊า เดี๋ยวกี๋ไปหยิบหมอนป๊ามาวางหน้าห้องให้นะ" มือของป๊าเอื้อมมาด้านหน้าเพื่อจะคว้าหลังเสื้อยัยลูกสาวตัวดี แต่เพียงไม่กี่อึดใจบุ้งกี๋ก็วิ่งปรู๊ดขึ้นไปบนบ้านแล้ว

มนพรส่ายหน้าระอาให้สองพ่อลูก คนนึงก็ชอบกวนโอ๊ย อีกคนก็กวนกลับไม่แพ้กัน

"เฮ้อ เลี้ยงลูกทำไมมันเหนื่อยแบบนี้ รู้งี้เอาขี้เถ้ายัดปากมันซะก็ดี"

"ทำได้เหรอ ลูกหัวแก้วหัวแหวนป๊าไม่ใช่เหรอ ทำมาพูดว่าจะเอาขี้เถ้ายัดปาก แค่มีดบาดป๊าก็แทบหามกี๋มันส่งโรง'บาลแล้ว"

ยัยเมียนี่ก็พูดเวอร์ กับอีแค่มีดบาดใครมันจะไปแอคติ้งมากมายแบบนั้น ว่าแต่เมื่อกี้เหมือนจะเห็นรอยช้ำที่ขายัยกี๋แวบๆ ไม่ได้การแล้ว ไปหายาทาแก้ฟกช้ำก่อน!

 

____________

จริงๆ แล้วป๊าน่ารักน้าาาา

ใครๆ ก็รักบุ้งกี๋ทั้งนั้นแหละ

ยกเว้น......

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว