Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Lady and Puppy

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2564 06:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lady and Puppy
แบบอักษร

ที่มุมเล็กๆของห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่ง ที่มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอโทรทัศน์เท่านั้นที่ส่องสว่างไปถึง  

ชายคนหนึ่งกำลังนั่งกดจอยเกมอย่างขมักเขม้นอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ มือของชายของคนนั้นเกร็งถึงขีดสุด เมื่อภาพที่แสดงอยู่ในหน้าจอขณะนี้ เป็นภาพของชายคนหนึ่งและหญิงชรากำลังดวลดาบกันอยู่ภายในศาลาที่ลุกไหม้ ฝ่ายชายดูเหมือนจะเสียเปรียบเล็กน้อย เพราะเขาเอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่หลังเสา ก่อนจะยกน้ำเต้าขึ้นมาดื่มเพื่อเพิ่มพลังให้กับตัวเองมือเป็นระวิง  

ส่วนหญิงชราดูเหมือนจะยังสบายๆ เธอเดินอยู่บนเส้นลวดขนาดเล็กราวกับกำลังเดินเหินอยู่บนอากาศ หลังจากที่ดูเชิงกันอยู่ซักพัก หญิงชราก็เป็นลงมือก่อน เธออาศัยแรงดีดของเส้นลวดพุ่งกระโจนมาทางชายหนุ่มด้วยความรวดเร็ว หากแต่ชายหนุ่มที่จับจังหวะได้พอดิบพอดี ก็ยกดาบของเขาขึ้นมาปะทะได้ทัน จนประกายแสงที่เกิดจากการปะทะกันของคมดาบสาดไปทั่วหน้าจอ ก่อนที่หญิงชราที่ดูเหมือนจะเสียหลักเล็กน้อยหลังจากการประทะ จะปล่อยผีเสื้อจำนวนมากออกมาพลางตา และกระโดดกลับขึ้นไปบนเส้นลวดอีกครั้ง  

‘อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น’ ชายหนุ่มคิดในใจ 

ในตอนนี้พลังชีวิตของทั้งคู่นั้นเหลือไม่มากแล้ว ดาบต่อไปจะเป็นดาบที่จะตัดสินชะตาของทั้งคู่ ชายหนุ่มหลับตาของเขาลง ก่อนจะกำหนดสมาธิด้วยการสูดลมหายใจเข้าออก จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงของเส้นลวดดีดตัว เขาก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับยกดาบขึ้นเตรียมฟาดฟัน  

‘ลมหายใจ Rage Gamer กระบวนท่าที่หนึ่ง : เชิญคุณป้า…ไปรับยา’ 

แม้หญิงชราจะรู้ตัวว่ามีคมดาบรอเธออยู่ แต่เธอที่อาศัยแรงดีดของเส้นลวดพุ่งตัวมานั้นไม่อาจกลับตัวได้ทัน รอยยิ้มที่เห็นได้ยากปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม ก่อนที่ภาพในหน้าจอโทรทัศน์จะตัดไปเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่อยู่ดีๆก็โผล่ออกมาราวกับรู้จังหวะ 

“บู!!” 

เห็นดังนั้น ชายที่นั่งขมักเขม้นอยู่หน้าโทรทัศน์ ก็พยายามใช้มือข้างหนึ่งของเขาปัดวิญญาณสาวออกด้วยความรวดเร็ว ส่วนอีกมือหนึ่งรัวไปที่ทุกปุ่มบนจอยเกมที่เขาพอจะกดได้ในขณะนั้น เมื่อไล่วิญญาณสาวออกจากหน้าจอได้สำเร็จ เขาก็หันกลับไปสนใจสิ่งที่อยู่ในหน้าจอโทรทัศน์ต่อ แต่ดูเหมือนว่าเพียงแค่ช่วงเวลาๆสั้นๆที่เขาไม่ได้มองที่หน้าจอนั้น ก็ทำให้หลายๆอย่างที่ฉายอยู่บนนั้นเปลี่ยนไปจนไม่อาจหันหลังกลับ 

‘Mada mada ko inu yo’ 

อาร์คนั่งมองตัวอักษรสีแดงที่ปรากฏขึ้นมากลางหน้าจอโทรทัศน์ ความพยายามของเขาตลอดยี่สิบนาทีที่ผ่านมาสูญสลายไปในพริบตา พร้อมความรู้สึกที่อธิบายได้ยากอัดแน่นอยู่ภายในใจ เขาอยากจะตะโกนร้องออกมาเหมือนครั้งก่อนๆที่เขาเห็นภาพนี้ แต่ลึกๆแล้วเขารู้ดีว่าแผลที่เกิดขึ้นในใจของเขาในตอนนี้ ไม่อาจรักษาได้ง่ายดายเหมือนครั้งก่อนๆ คงจะมีเพียงการปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาเท่านั้น ที่พอจะทำให้ความเจ็บปวดของเขาจางหายไปได้ 

ในขณะที่อาร์คกำลังจะปล่อยปลดความเจ็บปวดของเขาออกมา เขาก็ได้ยินเสียงของแมรี่ที่อยู่ข้างๆ พูดออกมาด้วยเสียงคนแก่เหมือนกับตัวละครในหน้าจอ  

“Mada mada ko inu yo” แมรี่หันมาพูดประโยคอันแสนจะเจ็บช้ำใส่อาร์คพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่า “เราเห็นฉากนี้จนพูดตามได้แล้วนะอาร์ค เจ้าไม่เบื่อบ้างรึไง” 

อาร์คถอดหูฟังของเขาออก ก่อนจะวางจอยเกมลงข้างๆอย่างทะนุทะนอม และหันไปแยกเขี้ยวใส่วิญญาณสาวที่ตอนนี้กำลังลอยไปลอยมาอยู่ภายในห้อง 

“แล้วเธอคิดว่านี่เป็นความผิดของใครกันเล่า ฉันก็ไม่ได้อยากโดนยัยป้าโรคจิตนี่ด่าว่าเป็น ‘ลูกหมาน้อย’ เป็นรอบยี่สิบเหมือนกันนั่นแหละ" 

ครั้งแรกที่ภาพของหญิงชราปรากฏขึ้นมาในจอ อาร์คถึงกับคิดในใจว่านี่แหละคือตัวตนของคำว่า ‘ผู้อาวุโสที่น่าเคารพ’ เขาคิดว่าการได้พบพานและประมือกับเธอคงจะช่วงเวลาที่ดีที่สุดในเกมนี้ จนกระทั่งเธอกระสวกไส้เขาออกมาเป็นครั้งที่ห้า ผู้อาวุโสที่น่าเคารพก็กลายเป็น ‘คุณป้านักกายกรรม’ และเมื่อคุณป้านักกายกรรมด่าเขาว่าเป็นลูกหมาน้อยครบสิบรอบ คุณป้านักกายกรรมก็พัฒนาร่างเป็น ‘ยัยป้าโรคจิต’ ขึ้นมาในทันที 

“แล้วทำไมตัวละครเจ้าถึงเอาแต่ไล่ฟันหญิงชราเล่า เป็นผู้ชายแท้ๆ” 

“เธอก็อยู่กับฉันมาตั้งแต่เกมเริ่ม แล้วทำไมเธอถึงไม่เข้าใจเนื้อเรื่องเล่า” 

“เราไม่เอาเวลาไปใส่ใจกับสิ่งที่เรียกว่าเนื้อเรื่องหรอก” แมรี่กระแอม ก่อนจะพูดต่อ “เลิกไล่ฟันหญิงชรา แล้วออกไปเดินเล่นข้างนอกกับเราดีกว่า เราเบื่อจะแย่อยู่แล้ว”  

“เธอจะออกไปข้างนอกก็ออกไปซี่ มากวนฉันทำไมเนี้ย” 

อาร์คตอบพร้อมยกหูฟังขึ้นมาสวมอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะถอดมันออกมาไว้ที่คอเหมือนเดิม เมื่อเขาเห็นว่าปลั้กไฟของโทรทัศน์และเครื่องฟันสเตชั่น ค่อยๆลอยออกมาจากเต้าเสียบด้วยตัวมันเอง 

“ถ้าทีวีหรือเครื่องฟันสเตชั่นชั้นเสีย ฉันจะส่งเธอกลับไปที่โลกวิญญาณ และทำทุกอย่างให้เธอไม่ได้ออกมาอีก” 

“ก็เราอยากออกไปข้างนอกนี่น่า” 

ปลั้กไฟเสียบกลับเข้าไปที่เดิม 

“ฉันรู้แล้วว่าเธออยากออกไปข้างนอก และฉันก็ไม่ได้ล่ามเธอไว้นี่ เธอจะบินออกไปนั่งจิบกาแฟที่ขั้วโลกเหนือ หรือไปพักผ่อนที่ขั้วโลกใต้ซักเดือน ฉันก็ไม่ว่าหรอก” 

“ไม่เอาอ่ะ ออกไปคนเดียวน่าเบื่อจะตาย” 

ด้วยความที่อาร์คอยากกลับเข้าไปแก้มือกับยัยป้าโรคจิตให้เร็วที่สุด เขาจึงไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับแมรี่มากนัก เขาเดินไปหยิบมือถือของตัวเองมากดอะไรสองสามที ก่อนจะโยนมันไปให้แมรี่ โทรศัพท์มือถือที่ควรจะตกกระทบพื้น ลอยค้างอยู่กลางอากาศราวกับมีมือของใครที่มองไม่เห็นคว้ามันไว้ ก่อนมันจะลอยหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับแมรี่ที่ดูท่าทางมีความสุข 

ไม่นานหลังจากนั้น แมรี่ก็โผล่ออกมาจากจอโทรทัศน์ของเขาอีกครั้ง พร้อมกับสีหน้าเซงๆ  

“ยัยเด็กนั้นทำงานอยู่ ก็เลยไม่ว่างไปเที่ยวด้วย” 

ยัยเด็กนั้นที่แมรี่พูดถึงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากอีกหนึ่งแมรี่ที่ตอนนี้น่าจะกำลังมือเป็นระวิง เพราะกำลังโทรหามนุษย์ผู้โชคร้าย ที่จะมาเป็นเหยื่อซ้อมท่าซูเพล็กซ์ให้เธอรายต่อไป  

“เธอก็ไปช่วยยัยก….คุณแมรี่เขาทำงานบ้างก็ได้ไป” 

“เมื่อกี้เจ้าจะพูดยัยกล้ามใช่ไหม” 

“…” 

นิ่งสงบ จบทุก…. 

“ดีล่ะ เราจะไปบอกยัยเด็กนั่นว่าเจ้าเรียกเธอแบบนั้น” 

พูดจบ แมรี่ก็พุ่งไปที่หน้าต่างของห้องพักด้วยความรวดเร็ว แต่คนที่เร็วกว่าคืออาร์คที่ใช้เวลาเพียงเสี้ยววิ วางจอยเกมของเขาลงอย่างทะนุทะนอม ก่อนจะหันไปคว้าขาของแมรี่และฉุดรั้งเธอเอาไว้ 

“ไว้ฉันจัดการยัยป้านี่ได้ก่อนแล้วเราค่อยออกไป โอเคมั้ย” 

แมรี่สะบัดเท้าของเธอแทนคำตอบ 

“ก็ได้ ก็ได้ ไปแค่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ๆนะ ดึกป่านนี้ที่อื่นปิดหมดแล้ว” 

“ฮี่ๆ แค่ลากเจ้าออกจากห้องได้ จะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว