email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

selfish dream lady😇(นางในฝันผู้มีตัวตน)

ชื่อตอน : selfish dream lady😇(นางในฝันผู้มีตัวตน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
selfish dream lady😇(นางในฝันผู้มีตัวตน)
แบบอักษร

ตกมาจากสวรรค์ชั้นไหนล่ะ แม่นกน้อย :)

 

เสียงทุ้มดังกังวานในโสตประสาทพาสติเธอแตกกระเจิง พีคได้เเต่ยืนอ้ำอึ้งอย่างโง่เง่ากล่าววาจาใดไม่ออก เธอไม่รู้แล้วว่าควรจะรับมือกับสถานการณ์ตอนนี้อย่างไรดี ถึงปากจะพร่ำบอกว่าเกลียดหนักหนาและจะเชือดคอเขาทิ้งถ้ามีโอกาสก็เถอะ แต่เธอไม่ได้เตรียมใจพร้อมเผชิญหน้ากับเขาโต้งๆเช่นนี้นะ!

“ ป..ปล่อยฉันนะคะ! องค์ราชา!! ”

หญิงสาวรีบกล่าวขึ้นทันทีที่หาเสียงของตัวเองเจอ ทำตัวไม่ถูกไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยขอให้เธอหลุดออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วถอยไปตั้งหลักก่อนเถอะ!

“ หึหึหึ~ ขอโทษที พอดีฉันตื่นเต้นเลยเผลอตัวไปหน่อย ” โดฟลามิงโก้เหยียดยิ้ม เขาเอ่ยกับเธอก่อนจะปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ

“ เธอชื่ออะไรสาวน้อย เป็นใครมาจากไหน? ”

หญิงสาวยังคงอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ จนเขาต้องเอ่ยย้ำอีกครั้ง “ เธอไม่ได้ยินที่ฉันถามรึ? ”

“ …ได้ยินค่ะ ”

“ ถ้าอย่างนั้นก็ตอบคำถามฉัน สาวน้อย ”

พีคยืนนิ่งเธอเพ่งพิศมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเกลียดชังอยู่ลึกๆ ก่อนจะเอ่ยปากตอบคำถามร่างสูงเสียงแข็งด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์

“ ก็แค่ชาวบ้านธรรมดาคนนึงค่ะ ”

“ เธอตอบไม่ตรงคำถาม ” โดฟลามิงโก้ว่า

“ แค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง ไม่มีค่าคู่ควรให้องค์ราชาผู้สูงส่งจดจำหรอกค่ะ ”

โดฟลามิงโก้คิ้วกระตุกเบาๆ เขาแปลกใจนักไอ้ท่าทางแบบนั้นของหล่อนมันหมายความว่าอย่างไร ร้อยวันพันปีเคยมีคนแสดงท่าทีเช่นนี้ใส่เขาเสียที่ไหน ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงส่วนมากเห็นเขาแล้วก็มีแต่พากันวิ่งแจ้นแทบจะมากราบกรานนำตัวเองใส่พานถวายเขาทั้งนั้น

หึ — เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจดีจริง

“ รู้อะไรมั้ยแม่นกน้อย ไม่มีใครกล้าพูดจากับฉันแบบนี้หรอกนะ ไหนจะท่าทางแข็งกระด้างแบบนั้นอีก ”

“ ค่ะ ” พีคตอบรับหน้าตาย

“ บอกชื่อของเธอมา นี่ไม่ใช่คำขอแต่เป็นคำสั่ง ”

“ หวังว่าเธอจะไม่ขัดคำสั่งราชาสาวน้อย ”

โดฟลามิงโก้เหยียดยิ้มร้ายกาจ เขาเน้นย้ำคำว่าราชาเป็นพิเศษ เพื่อกดดันเธอให้รู้ถึงความต่างของอำนาจอ้อมๆ พีคจิ๊ปากขัดใจเผลอกลอกตากระฟัดกระเฟียดอย่างลืมตัว จนชายหนุ่มยกยิ้มเอ็นดูด้วยความขบขัน

พีค ” เธอกล่าวเสียงห้วน บ่งบอกชัดเจนว่าไม่มีอารมณ์สุนทรีนึกอยากสนทนากับเขาเท่าไหร่นัก

“ พีครึ ?”

โดฟลามิงโก้เลิกคิ้ว เขารู้สึกคุ้นเคยกับชื่อนี้อย่างแปลกพิกล คลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยได้ยินมาจากไหน ซึ่งตอนนี้เขายังนึกไม่ออก

“ ค่ะ..แค่พีคเฉยๆ ” หญิงสาวว่า

ความจริงแล้วชื่อของเธอก็ไม่ได้มีความหมายพิเศษลึกซึ้งแต่อย่างใด มันย่อมาจากคำว่า piglet ที่แปลว่า ลูกหมู นั่นเอง เพราะเมื่อสมัยที่ราชาริคุพบเธอครั้งแรก เธอเป็นเด็กตัวเล็กอ้วนป้อมทั้งยังกินเก่งราวกับลูกหมู จึงได้ชื่อนี้มาครอบครอง

“ อืม จำง่ายดี ”

โดฟลามิงโก้เพ่งความสนใจกลับมายังร่างบางอีกครั้ง เรียวขายาวสาวเท้าย่างเข้าใกล้ร่างเล็กหวังให้ระยะห่างระหว่างกันลดลง หลังจากที่แม่กวางน้อยถอยหนีเขาไปเสียไกล ฝ่ายพีคทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนมองด้วยสายตาหวาดระแวง เธอถอยหนีเขามาถึงสุดขอบโขดหินแล้ว หากถอยไปกว่านี้อีกสักก้าวมีหวังได้ร่วงไปเล่นน้ำทะเลสมใจอยากแน่

“ ท่าน..! ”

เสียงหวานร้องสะดุ้งเบาๆ ยามคนร่างสูงยื่นปลายนิ้วสากมาเกลี่ยพวงแก้มนิ่มเธอเล่นแผ่วเบาอย่างหยอกเย้า โดฟลามิงโก้ลากไล้ปลายนิ้วหยาบไปทั่วดวงหน้าเล็ก ก่อนจะหยุดมันลงบนริมฝีปากกระจับ ลูบไล้มันเบาๆแล้วกดริมฝีปากล่างให้เผยอออกเล็กน้อย นัยน์ตาคมภายใต้แว่นทรงประหลาดจ้องมองหญิงสาวด้วยไฟปรารถนาอันแรงกล้าจนหล่อนสัมผัสได้

พีคขนลุกซู่ เธอชักจะกลัวเขาขึ้นมาหน่อยแล้วหลังจากลืมตัวทำทีอวดดีใส่อยู่นานสองนาน

“ พีค..” เขาเรียกชื่อเธอเสียงกระเส่า หวังสื่อความต้องการของตนให้หล่อนรับรู้ ตอนนี้เขาปักใจเชื่อแล้วจริงๆว่าหล่อนคือแม่นางฟ้าผู้ที่อยู่ในความฝันของเขา ทั้งน้ำเสียง ทั้งกลิ่นกาย มันเป็นหลักฐานชั้นดีในการชี้ตัว จะเหลือก็เพียงแต่ใจหล่อนกระมัง ที่ยังแข็งขืนไม่ยอมอ่อนโยนกับเขาเหมือนดั่งในฝันแสนหวาน

แล้วเขาต้องทำอย่างไรล่ะ?

ต้องทำยังไงถึงจะได้เธอมาเชยชมคู่เคียงกายให้สมรัก ใจจริงอยากจะขย้ำจับเธอมาใส่กรงกักขังเสียเดี๋ยวนี้ แต่หากทำเช่นนั้นมีหวังแม่กวางน้อยคงได้เตลิดหนีจากเขาไปไกลแน่ — เขาไม่ใช่คนเส้นความอดทนต่ำ การจะยอมประวิงเวลารอให้นกน้อยยอมเป็นของเขาอย่างเต็มใจด้วยตัวเอง คงไม่ใช่เรื่องยากเกินความอดทน

“ ฉันมีเรื่องอยากรู้เกี่ยวกับตัวเธอเยอะมากทีเดียว แต่จะให้มายืนขาแข็งคุยกันตรงนี้คงไม่เหมาะ ” ชายหนุ่มว่า

ประโยคที่กล่าวทำเอาพีครู้สึกสะกิดใจเล็กน้อย

กลับปราสาทไปกับฉัน คืนนี้เธอต้องอยู่กับฉันนกน้อย

 

นั่นปะไร ผิดไปจากที่คิดเสียที่ไหน

 

ดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้..เขามันไอ้ผู้ร้ายมากเล่ห์! มีอย่างที่ไหนชวนหญิงสาวที่เพิ่งพบกันไม่ถึงชั่วโมงไปค้างอ้างแรมเช่นนี้ จะให้เธอคิดดีได้อย่างไร นี่มันประโยคชวนไปมีอะไรกันชัดๆ! อีกทั้งกิริยาท่าทางที่เขาแสดงออกมามันชัดเจนมากว่าเขาต้องการที่จะกินเธอมากขนาดไหน

พีคเบ้ปากลอบกลอกตา ต่อให้โลกนี้เหลือเพียงเขากับเธอแค่สองคน เธอขอบวชชีสืบทอดตำแหน่งจากคุณแม่เทเรซ่าตลอดชีพยังดีเสียกว่า

“ อย่าเลยค่ะ มันไม่ดีหรอกที่ราชาผู้สูงส่งจะลดตัวลงมาเกลือกกลั้ว กับหญิงสามัญชนไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบฉัน ”

หญิงสาวแย้มยิ้มแสร้งทำมารยา ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างโจ๊กเกอร์แห่งโลกมืดเช่นโดฟลามิงโก้ มีหรือจะดูไม่ออก? ชายร่างสูงกระตุกมุมปากนึกบันเทิงรื่นรมย์ ไม่รู้ว่าที่เจ้าหล่อนทำมันเป็นการเล่นตัวหรือคิดจริง แต่ไม่ว่าจะทางไหน มันก็ทำให้เขาชอบใจมากทีเดียว

“ หญิงสามัญชนรึ? — หึ ”

ยิ่งหล่อนปฏิเสธเขาก็ยิ่งอยากได้ ยิ่งหล่อนหนีห่างจากเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากวิ่งไล่ตามจับหล่อนมากักขังไว้ข้างกาย

“ ใช่ ตอนนี้เธอเป็นแค่สามัญชนไม่มีค่าให้ใครสนใจ ” มุมปากหยักเหยียดยิ้มสูงจนแทบฉีกไปถึงหู ใบหน้าคมโน้มลงใกล้ดวงหน้านวลจนสันจมูกโด่งชนกัน

พีคสะดุ้งหายใจติดขัด เรือนกายบางแข็งเกร็งไปทั้งร่าง ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยถูกชายใดรุกหนักทำอะไรถึงเนื้อถึงตัวเธอขนาดนี้มาก่อน เหตุการณ์นี้จึงเป็นสิ่งที่ยากจะรับมือ ได้แต่ภาวนาในใจให้หลุดพ้นจากปีศาจร้ายตนนี้ได้เร็วๆสักที!

“ ถ..ถ้าอย่างนั้น ก็ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ”

“ หึหึหึหึ~ ปล่อยไปรึ? อย่าพูดอะไรน่าขำสิ ”

“ จริงอยู่ที่ฉันบอกว่าเธอมันเป็นแค่คนสามัญต่ำศักดิ์ แต่มันก็แค่ตอนนี้…”

“ หมายความว่ายังไงคะ..?” พีคขมวดคิ้วข้องใจ เธอสงสัยในวาจาของเขานัก โดฟลามิงโก้ต้องการจะบอกอะไรกับเธอกันแน่?

“ หึหึหึหึ ~ ” เสียงทุ้มหัวเราะร่วน ก่อนจะไขความกระจ่างให้หญิงสาวแจ้งใจ

“ เพราะถ้าผ่านคืนนี้ไป..ชื่อของเธอจะถูกสรรเสริญจากชาวเดรสโรซ่า และเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก”

“ ในฐานะ…”

 

ผู้หญิงของดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก้ :)

 

 

 

“ — พีค…พีค!”

เสียงตะโกนลั่นข้างหูและแรงเขย่าเบาๆดึงสติเธอออกจากภวังค์ พีคสะดุ้งเล็กน้อยรีบหันหาเจ้าของเสียงใสที่ร้องเรียกตนในทันใด เพราะมัวแต่หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จึงทำให้เธอไม่มีสมาธิเอาเสียเลย

“..ฮะ? มีอะไรเหรออีฟ”

“โหย เหม่ออะไรอยู่เนี่ย ฉันเรียกเธอตั้งนานแล้วนะ” อีฟบุ้ยปาก

“คิดอะไรอยู่รึไงพีค”

“อ๋อ..เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก ทำงานกันต่อเถอะ”

พีคปั้นยิ้ม แสร้งทำหยิบจับอุปกรณ์เตรียมชงชาทั้งที่ภายในใจยังคงว้าวุ่น เธอหยุดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้จริงๆ มันรู้สึกเหมือนเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่าง ราวกับว่าต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ยิ่งโดฟลามิงโก้มีท่าทีสนใจเธอมากขนาดหนักก็ทำให้เธอยิ่งหวาดหวั่น เธอรู้สึกเหมือนต่อจากนี้..

ชีวิตจะไม่พบกับคำว่าความสงบสุขอีกต่อไปแล้ว

 

“…” อีฟเลิกคิ้วมองดูเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความสงสัยในท่าทีแปลกไปของหล่อน ร้อยวันพันปีพีคเคยเป็นแบบนี้เสียที่ไหน ยิ่งในเวลางานแล้วไม่มีทางที่เจ้าหล่อนจะสละเวลามานั่งเหม่อลอยอะไรเลื่อยเปื่อยแบบนี้หรอก ท่าทางก็ดูละล่องละลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

“มีอะไรรึเปล่าพีค วันนี้เธอดูแปลกไปนะ” หญิงสาวว่า เธออดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ ข้อเสียของพีคคือชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวไม่ยอมบอกใคร

“เอ๊ะ..รึว่าอีตาโดเนสไปทำอะไรให้พีคลำบากใจ!” เธอสันนิษฐาน

พีคหลุดหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยิน “ไม่ใช่หรอก อีฟอคติกับโดเนสเกินไปแล้ว”

“ก็แหม คนอย่างหมอนั่นมัน—”

“คนอย่างฉันมันทำไมเหรอ ยัย-เด็ก-แสบ

เสียงทุ้มคุ้นหูดังแทรกขัดจังหวะ พร้อมร่างกำยำของชายหนุ่มผู้ถูกนินทาปรากฏตัวขึ้นกลางวง อีฟเบะปากกลอกตามองบนจนตาดำแทบจะกลืนหายไปกับเปลือกตา

พูดปุ๊บก็มาปั๊บ ตายยากตายเย็นจริงจริ๊ง!

“คนอย่างนายมันปลิ้นปล้อน กะล่อน หลอกลวง ไว้ใจอะไรไม่ได้ยังไงเล่า!”

โดเนสถลึงตาเมื่อถูกกล่าวหา เขาล่ะหมั่นไส้ยัยน้องตัวแสบคนนี้นัก ทำอะไรขัดขาเขาไปเสียหมด น่าจับมาเอาไม้เรียวฟาดก้นแรงๆสักทีสองทีให้เข็ดหลาบ

“ถ้าไม่ติดว่าพ่อแม่เธอฝากฝังเธอให้พ่อฉันดูแลนะอีฟ ฉันฆ่าปาดคอโยนศพเธอลงทะเลไปแล้วยัยเด็กแสบ!”

“กลัวตายแหละ แน่จริงก็ทำเลยดิ” ว่าพลางยักคิ้วกวนบาทาใส่จนชายหนุ่มคิ้วกระตุกยิก

“อ้าวได้! อย่าท้าฉันนะยัยช้างสาร!”

“โอ๊ยพอแล้ว พอทั้งสองคนเลย” พีคว่า เธอถอนหายใจนึกเหนื่อยหน่ายกับสองคู่กัดคู่นี้เหลือเกิน ตีกันทีไรก็ต้องเป็นเธอนี่แหละที่ทำหน้าที่คอยลั่นระฆังหมดยก

“ทะเลาะกันอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันจริงๆ ตีกันตั้งแต่เด็กยันโตไม่เบื่อกันบ้างรึไง”

“ก็พีคดูยัยอีฟสิ ชอบหาเรื่องพี่ตลอด”

“ก็โดเนส—!”

 

แฮ่ม !

 

พีคแสร้งกระแอมไอกดเสียงต่ำเป็นสัญญาณเตือน ดวงตากลมตวัดมองทั้งสองเขียวปั้ดอย่างเอาเรื่อง ถ้ายังไม่หยุดแม่จะโวยแล้วนะ

“อยากให้ลูกค้าแตกตื่นกันรึไงคะ”

“ขอโทษครับ/ขอโทษค่ะ”

สองคู่กัดแห่งเดรสโรซ่าสลด พูดตอบรับเสียงอ่อน โปรดรู้ไว้ว่าโดนพ่อด่ายังไม่รู้สึกเจ็บเท่าถูกพีคดุ เพราะถ้าลูกรักแม่ชีประจำโบสถ์อย่างพีคได้ดุด่าใครสักคนแล้วละก็ คนคนนั้นต้องที่สุดของที่สุดไปเลย(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

“จะว่าไปพีคมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า” โดเนสเอ่ยถาม เขามาทันได้ยินบทสนทนาก่อนหน้าของสองสาว

“มีใครที่บาร์ทำตัวรุ่มร่ามใส่พีคใช่มั้ย”

“ก็…เอ่อ ” จะตอบว่ายังไงดีล่ะ ก็ไอ้คนที่มันมารุ่มร่ามใส่ดันเป็นราชาของประเทศเสียด้วย

โดเนสคิ้วขมวดยิ่งหญิงสาวไม่ตอบเขาก็ยิ่งคิดหนัก ปกติแล้วเขามักจะไปนั่งเฝ้าพีคร้องเพลงที่บาร์เพื่อคอยดูแลไม่ให้ใครมาทำตัวเกินเลยกับสาวเจ้า แต่เมื่อคืนดันติดเหตุธุระบางอย่างถึงไม่ได้ไปเฝ้าเหมือนทุกวัน พีคเป็นคนสวย เธอมีเสน่ห์มากเสียจนเมื่อใครได้เห็นก็ต้องชอบพอหลงใหลไปซะทุกราย นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาค่อนข้างเป็นห( -่ )วงเธอมากเป็นพิเศษ

เห็นทีต่อจากนี้จะปล่อยให้พีคไปทำงานที่บาร์คนเดียวไม่ได้เสียแล้ว

“อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสิโดเนส ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อยค่ะ ฉันแค่เป็นห่วงอาการป่วยของคุณแม่เทเรซ่าเท่านั้นเอง” พีคแก้ต่าง เธอไม่อยากให้โดเนสหรืออีฟต้องเป็นกังวล

“จริงนะ ?”

“อื้ม”

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป ฉันก็นึกว่าเธอเครียดเรื่องอะไรซะอีก” อีฟว่าอย่างเบาใจ แต่โดเนสยังคงนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เช่นเดิม

“พี่ไม่สบายใจเลยพีค”

เขารู้สึก…

ลางสังหรณ์ของเขามันบอก ว่ากำลังจะมีใครมาแย่งคนตัวเล็กไปจากเขา

“เอาอย่างนี้มั้ย”

“พี่ว่า..พี่กับเธอเรามาเป็นแฟ— แค่กกก!!

 

 

ปั่กกกก !!

 

 

เสียงหายขาดห้วงพร้อมกับแรงมหาศาลที่ประทับเข้ากลางแผ่นหลัง โดเนสเจ็บจนตัวงอไอค่อกแค่กน่าสงสาร นัยน์ตาคมตวัดมองหญิงสาวเจ้าของแรงช้างสารอย่างเอาเรื่อง

ฝ่ามือเเรงควายแบบนี้มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ !

 

อีฟ! ยัยเด็กบ้าาา!! !”

ชิ.. ( ̄ヘ ̄)

 

 

 

 

ราชวังเดรสโรซ่า,

 

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของชายผู้มีตำแหน่งราชาแห่งประเทศ โดฟลามิงโก้นั่งแผ่รังสีไม่เป็นมิตรขมวดคิ้วจ้องมองเอกสารบางอย่างในมือมาร่วมสิบกว่านาที จนลูกน้องที่มีหน้าที่รายงานเอกสารสำคัญนั้นยืนนิ่งเหงื่อตกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รู้สึกอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้ากับเจ้านายตัวเองนัก

“แกแน่ใจนะว่าสืบถูกคน..?” ร่างสูงเปล่งถาม

“ค..ครับ! แน่ใจครับท่านโดฟลามิงโก้”

“ออกไป” เขาออกคำสั่งเสียงเย็น

“ครับ!!”

ลูกน้องนายนั้นแทบจะวิ่งหนีทันทีที่สิ้นคำ เหตุใดวันนี้นายน้อยของเขาถึงมีหลายอารมณ์นัก เมื่อครั้นตอนสั่งงานยังอารมณ์ดีอยู่หยกๆแต่พอถึงเวลารายงานเอกสารกลับดูน่ากลัวจนแทบจะเป็นคนละคน จะบอกว่าท่านเป็นไบโพล่าก็ไม่น่าใช่ เห็นทีคงมีสาเหตุมาจากหญิงสาวนางนั้นที่นายน้อยให้เขาไปสืบหาประวัติมาแน่แท้

ช่างเป็นคนที่..มีอิทธิพลต่อตัวนายน้อยเสียจริง!

 

 

โดฟลามิงโก้ถอนหายใจพรืดหลังจากนั่งปล่อยรังสีมาคุมาร่วมสิบยี่สิบนาที เขาวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะกว้างที่บัดนี้เต็มไปด้วยรูปถ่ายของหญิงสาวผู้คุ้นตาในอิริยาบถต่างๆ จนระเกะระกะเต็มหน้าโต๊ะ ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีฉูดฉาดเหลือบมองเอกสารชีวประวัติของหล่อน ที่เขาใช้ลูกน้องไปหามาอีกครั้ง

‘อลิซาเบ็ธ พีค’ บุตรสาวบุญธรรมของอลิซาเบ็ธ เทเรซ่า แม่ชีใจดีประจำโบสถ์หลวงกลางเมืองเดรสโรซ่า หล่อนเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับความเอ็นดูและการช่วยเหลือจากราชาริคุ…

“อ่า…”

ถึงว่าทำไมหล่อนมีทีท่าไม่ชอบหน้าเขานัก

โดฟลามิงโก้จำหล่อนได้ เขาเริ่มจำได้เลือนรางในความทรงจำเก่าๆเมื่อหลายปีก่อน หล่อนคือยัยเด็กอวดดีที่กล้าเปล่งวาจาด่ากราดเขา ว่าสารเลวอย่างชัดถ้อยชัดคำ ในคืนที่เขาเข้ามายึดครองอำนาจของเดรสโรซ่า

ที่สำคัญคือหล่อนรู้ความลับของเขา หล่อนรู้ว่าเขาทำอะไรเพราะหล่อนเห็นมันทั้งหมด

“หึหึหึหึ~ น่าสนใจไม่เลวเลย ”

“เวลาผ่านไปเร็วจังแฮะ โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ยยัยเด็กนั่น?”

มุมปากหยักเหยียดยิ้มสูง ยิ่งได้รู้เบื้องหลังก็ยิ่งสนใจ — ให้ตายสิแม่นกน้อย หล่อนจะทำให้เขารู้สึกอยากได้ไปขนาดไหนถึงจะพอใจ? เขาอยากรู้นักเพราะอะไรหล่อนถึงเห็นในสิ่งที่เขาทำ โดฟลามิงโก้สันนิษฐานไว้ว่าหล่อนอาจเป็นผู้ใช้พลังจากผลปีศาจ ซึ่งแน่นอนมันมีความเป็นไปได้สูงสุด

แล้วพลังอะไรล่ะ ที่หล่อนใช้?

อา มันสำคัญที่ไหนกัน เขาจับหล่อนได้เมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็รู้เองนั่นแหละ

“หึหึหึหึ…”

เชื่อเถอะว่าเขามีสารพัดวิธีเยอะแยะ ที่จะบีบบังคับหล่อนให้มาอยู่คู่เคียงกาย การจับนกน้อยมาขังไว้ในกรงมันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

“มาดูกันหน่อยสินกน้อย”

 

 

เขาล่ะอยากจะรู้นัก…

 

 

“พลังของเธอมันจะมีปัญญาพาเธอหนีจากฉันได้รึเปล่าล่ะ ?”

 

 

 

อลิซาเบ็ธ พีค :)

 

 

 

tbc.

 

 

และแล้วในที่สุด! ไรท์ก็คลอดตอนที่สามมาเสริฟ์รีดได้แล้วค่ะ ฮูเล่~ เหน็ดเหนื่อยพอสมควรแต่เพื่อรีดไรท์ทำได้! ขอบคุณสำหรับการติดตาม กำลังใจ และคอมเมนต์นะคะ รวั๊กก ˖

ปล. เฮียเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว น้องพีคสู้ๆนะ;~;

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว