email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:29 ไม่อยากทำแบบนี้เลย

ชื่อตอน : Ep:29 ไม่อยากทำแบบนี้เลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:29 ไม่อยากทำแบบนี้เลย
แบบอักษร

ปัง!

"โอ้ย! ไอ้พวกเหี้ย!" ไอ้จอนน์นี่ร้องโอดโอยเมื่อถูกดีเทลยิงขาจนล้มพับ

"ถ้าไม่อยากให้หัวหน้าพวกมึงตาย"

"ก็หลีกไป!"

ดีเทลพูดเสียงแข็ง ไอ้หมอนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นกว่าที่ผมคิดซะอีก

ปัง!

"ไอ้ห่า!" มันยิงขาอีกข้างของไอ้จอนน์นี่

"ปล่อยตัวมันสิวะ!"

"พวกมึงจะรอให้มันฆ่ากูก่อนรึไงกัน" ไอ้จอนนี่มันตะโกนด่าทอลูกน้อง

"......" ผมเดินตรงไปหาดีเทล

"ไม่เป็นอะไรแล้วนะ...ลืมตาได้แล้ว"

"หนูเก่งมากเลยรู้มั้ย"

เดียร์น่าค่อย ๆ ขยับเปลือกตาพร้อมกับส่งยิ้มให้ผม

"มึงพาลูกกูไปหาหมอแล้วพากลับไปรอกูที่บ้าน" ผมหันไปสั่งดีเทล

"ครับนาย!"

"ไปกับดีเทลไปรอแด๊ดดี้ที่บ้านเข้าใจมั้ย"

ผมหอมที่หัวลูกเพื่อเป็นการปลอบขวัญแล้วส่งให้ดีเทล

"แด๊ดดี้รีบกลับบ้านนะคะ"

เดียร์น่าตะโดนเสียงสั่น ก่อนดีเทลจะปิดประตูรถและขับรถออกไปทันที

"ส่วนมึง!"

"มึงกล้าทำลูกกูเจ็บ!"

พรึบ!

"มึงต้องชดใช้!"

ผมกระซากไอ้เวรนี้ขึ้นมาอยากจะฆ่ามันให้ตายตอนนี้แต่มันจะตายสบายไป

"กะ...กูไม่ได้ทำ! อิเนตร! อินั้นมันทำลูกมึง"

มันชี้ไปทางเนตรนภาที่เอาแต่นิ่งเงียบ จ้องมาที่ผมอย่างแค้นเคือง

"เพราะคุณเพราะคุณนั้นแหละ!" เธอเดินตรงเข้ามาหาผมอย่างทุลักทุเล

พรึบ!

ปลายกระบอกปืนจากลูกน้องผมจ่อไปที่หัวเธอทันทีแต่เพียงแค่ผมกระดิกปลายนิ้วเธอก็จะกลายเป็นร่างไร้วิญญาณได้ทันที

"เอาไอ้นี่ไปจัดการเอาให้มันทรมานที่สุด!" ผมส่งตัวไอ้จอนน์นี่ให้ลูกน้อง

"ครับนาย!" มันรู้ดีว่าต้องจัดการยังไง

"ส่วนเธอ!" ผมจ้องหน้าเนตรนภาอย่างเกรี้ยวกราด

"ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอยากมายุ่งกับคนในครอบครัวฉันอีก!"

ผมเจอกับเธอครั้งหนึ่งที่เมืองไทย ก่อนหน้าที่จะกลับมาที่นี่

"ทำไมจะยุ่งไม่ได้!"

"เนตรก็เป็นเมียคุณเหมือนกัน!" เธอพูดเสียงแข็งจ้องหน้าผมอย่างไม่เกรง

"หึ..." ผมเล็งปืนไปที่หัวเธอ

"สำหรับฉันเธอมันก็แค่อิตัว"

"ร่าน! มักมาก! โลเล"

ตั้งแต่วันที่เธอทิ้งผมทิ้งเดียร์น่าไปผมก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเมียผมอีก

"หึ...ถ้าเนตรร่าน!"

"งั้นนางลลิซมันก็ร่านเหมือนกันนั้นแหละ!"

"มันถึงได้วิ่งไปเสนอตัวให้คุณถึงที่แล้วยังปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจะจับคุณอีก!"

ผมไม่ชอบเลยที่เธอพูดถึงลลิซแบบนี้

"หึ...จะบอกอะไรให้นะลลิซไม่ได้วิ่งหาแต่ฉันเองที่เป็นคนขืนใจเธอเอง!"

ลลิซไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย แต่วันนั้นเพราะผมยังไม่รู้จัดหักห้ามใจตัวเองเลยทำเรื่องไม่ดีกับเธอลงไป

"ฉันอยากได้เธอเอง!" ผมตะโกนใส่หน้าเธออย่างเหลืออด

"ฉันบอกเธอแล้วว่าถ้าไม่อยากตายเลิกยุ่งวุ่นวายกับความครัวฉัน!"

"แต่เธอก็ไม่หยุด!"

"ถ้าอยากตายมากกูจะสงเคราะห์ให้!"

ถ้าไม่เห็นแกเดียร์น่า ผมฆ่าเธอตายตั้งแต่ที่วันนี้ที่เธอให้คนไปยิงบ้านผมแล้ว

"หึ...เอาสิถ้ากล้า!"

"ยังไงเดียร์น่าก็ต้องการแม่อยู่ดี"

"คิดหรอว่าคนอย่างนางลลิซจะรับได้ที่มีเดียร์น่าเป็นหนามแทงอก จะอยู่ร่วมบ้านกันได้!"

"คิดหรอว่ามันจะรักและเอ็นดูนางเด็กตัวมารที่ฉันไม่อยากให้มันเกิดมาได้!"

แต่ตอนนี้จะดีกว่าถ้าไม่มีผู้หญิงชื่อเนตรนภาอยู่บนโลกใบนี้

"อิเด็กเวร อิตัวซวย " เธอยังคงสถบออกมาไม่หยุด นี่หรอคำพูดของคนเป็นแม่

ปัง!"อึก! เฮือก!"

...เสียงปืนดังลั่งพร้อมกระสุนลอยแสกกลางหน้าผากอย่างไวโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันจะตั้งตัว ไม่แม้แต่จะรู้ตัวว่าตัวเองโดนยิง

…ร่างบางค่อย ๆ ล้มลงพร้อมชักกระตุก เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้น

"เธอสมควรตายตั้งแต่วันที่เธอหักหลังฉันเนตรนภา!"

ปัง!ปัง!ปัง!

ผมกระหน่ำยิงเพื่อให้แน่ใจว่าผู้หญิงเลว ๆ คนนี้จะไม่ไปทำความเดือดร้อนให้ใครอีกโดยเฉยเพราะเมียกับลูก!

กริ่ง~~

"ว่าไง"

[ผมจัดการพาคุณหนูไปทำแผลเรียบร้อยแล้ว กำลังจะกลับครับนาย]

"อือ! พาลูกกูกลับบ้านเดี่ยวกูตามไป"

[ครับนาย]

.

.

"จัดการให้เรียบร้อย"

"ส่วนพวกมึงจะไปไหนก็รีบไปถ้ายังไม่อยากตาย!"

ผมสั่งลูกน้องแล้วหันไปจ้องหน้าพวกลูกน้องไอ้จอนนี่ที่ยืนทำหน้าบื้อ ก่อนพวกมันจะกรูออกไปหลังจากวางสายจากไอ้ดีเทล

"เฮ้อ...จบเรื่องสักที"

ตอนนี้ผมอยู่บนรถ มันเหนื่อย เหนื่อยกับเรื่องทุกอย่าง

ชีวิตผมวนเวียนอยู่แต่กับเลือด คนตาย ทั้ง ๆ ที่ผมเองก็เคยเป็นหมอมาก่อน

หลายชั่วโมงผ่านไป

บ้าน

ผมไม่กล้าแม้แต่จะไปเจอหน้าลลิซกับลูกตอนนี้เลยแต่มันก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดเรื่องที่เนตรพูด เพราะมันก็ไม่ใช่หน้าที่ที่ลลิซจะต้องมาดูแลรับผิดชอบในตัวเดียร์น่า

จะให้เดียร์น่ากลับไปอยู่กับคิตตี้… เฮ้อ...คิตตี้เองก็เหนื่อยมาพอแล้วกับเรื่องของผม

จะเลือกใครก็ไม่ได้เพราะลลิซกับลลินก็สำคัญคือชีวิตของผม เดียร์น่าเองก็ไม่ได้รู้เรื่องเลวๆของผู้ใหญ่ที่ทำเอาไว้

ทำไมนะทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ด้วย

"เดียร์น่าเป็นอะไรคะ ไปทานข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวแด๊ดดี้ก็กลับมา"

ผมไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปหาลลิซกับลูก มันบอกไม่ถูกหรือทุกอย่างที่เกิดขึ้นผมเองที่เป็นคนผิด

"อึก!"

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่เดียร์น่าจริงๆหรอ"

ดวงตากลมโตสั่นระริกมองหน้าลลิซด้วยความหวาดหวั่น ทำไมผมถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ไปได้ แทนที่จะเดินเข้าไปปลอบลูกแต่ขามันกลับไม่มีแม้แต่แรงจะเดิน มันก้าวไม่ออกด้วยซ้ำ

"ไม่ร้องนะคะเราไปทานข้าวกันดีกว่าหม่ามี้จะได้ทำแผลให้หนูด้วย"

"ไว้ให้หนูหายเจ็บหม่ามี้กับแด๊ดดี้จะพาเดียร์น่ากับลลินไปเที่ยวสวนสนุกดีมั้ย"

"วันก่อนเห็นเดียร์น่าบอกอยากไปอยู่เลย"

ลลิซนั่งลงข้างๆ เดียร์น่า สองแขนเรียวเล็กช้อนอุ้มเดียร์น่าไปนั่งบนตัก

"เดียร์น่าไม่อยากเป็นลูกของคนใจร้าย!"

เสียงสะอื้นพูดพรางยกมือเล็ก ๆ ขึ้นปาดน้ำตา

"หนูไม่อยากเป็นลูกแม่หรอ"

ลลิซพูดเสียงสั่น เธอเหมือนกำลังพยายามกลั่นน้ำตาไม่ให้ตัวเองร้องไห้

"จำไว้เดียร์น่ามีแม่คนเดียวคือแม่คนนี้"

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแม่คนนี้จะอยู่ข้าง ๆ หนู"

คำพูดของลลิซมันยิ่งทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นว่าลลิซจะรักและดูแลเดียร์น่าไม่ให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรไป

"ไม่เอาไม่ร้อง เดี๋ยวลลินตื่นขึ้นมาเห็นพี่เดียร์น่าร้องไห้น้องจะร้องตามเอานะ"

นิ้วเรียวเล็กค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มอย่างอ่อนโยน

สายตาที่เต็มไปด้วยความรักความห่วงใยคู่นั้น ที่จริงใจเธอไม่ใช่ผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกที่จะทำดีกับเดียร์หน้าเฉพาะต่อหน้า แค่นี้ขอเพียงแค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว ผมไม่น่าคิดมากกับเรื่องแค่นี้เลยทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าลลิซเป็นคนยังไง

"เก่งมากค่ะ"

"คนเก่งของหม่ามี้!"

ใบหน้าเศร้าสร้อยค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา และมันก็ทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้อย่างน้อยในวันที่เจอกับเรื่องร้าย ๆ ก็ยังมีเรื่องดี ๆ ซ่อนอยู่

"ไปกินข้าวกันดีกว่าหม่ามี้ทำของโปรดหนูไว้ด้วย อีกหน่อยแด๊ดดี้ก็กลับมาแล้ว"

ผมได้แต่มองตามสองแม่ลูกที่อุ้มกันเดินเข้าครัว แค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่รักไม่ว่าจะเจอเรื่องแย่ ไม่ดีแค่ไหน ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นได้ผมเชื่อแบบนั้น

ลลิซเมื่อก่อนที่เคยเอาแต่ใจตัว ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่เพียงเวลาไม่กี่เดือนเธอเปลี่ยนตัวเองเป็นคนละคน จากเคยเอาแต่ใจก็มีเหตุผลมากขึ้น จากเป็นคนใจร้อนก็ใจเย็นบางทีลลิซยังดูมีเหตุผลกว่าผมซะอีก

ไม่ทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนแต่ก่อน จากที่ไม่เคยทำอาหารทุกวันนี้ลลิซทำได้หลายอย่าง เธอเป็นแม่ของลูกผมที่ดีที่สุด

ลลิซไม่เคยงอแงไม่เคยบ่น ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนเธอดูแลผมกับลูกเป็นอย่างดี

ไม่เคยทำให้ผมต้องคิดมาก ไม่ชวนทะเลาะ ถ้าเธอไม่พอใจส่วนมากลลิซจะเงียบและก็จะหายโกรธไปเอง

"ลลิซของพี่โตขึ้นแล้วจริงๆ" ผมพ่นลมหายใจอยากโล่งอก

เรื่องร้าย ๆ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ต่อไปครอบครัวเราก็จะมีแต่ความสุข

"พี่สัญญาพี่จะเป็นพ่อและสามีที่ดีให้ลลิซกับลูก"

อดีตผมอาจจะทำไม่ดีกับเธอเอาไว้มากแต่มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่ผมจะทำปัจจุบันและอนาคตให้ดีกว่าเดิม

ห้องครัว

"เก่งมากค่ะ"

"ลูกสาวใครน๊าทำไมเก่งจัง อิ้มแล้วเราไปหาน้องกันดีกว่า ป่านนี้น้องคงใกล้จะตื่นแล้ว"

ลลิซมัวแต่สนใจเดียร์น่าจนไม่ทันได้สังเหตุเห็นผมที่แอบหลบมุมมองเธอกับลูกคุย

รอยยิ้มหวาน ๆ ท่าทางอ่อนโยนมันทำให้ผมมองเธอไม่เคยเบื่อ

"หม่ามี้ให้เดียร์น่าอาบน้ำกับน้องได้มั้ย"

"เดียร์น่าอยากเล่นกับน้อง"

น้ำเสียงออดอ้อนพร้อมร้อยยิ้มที่สดใส่ ความรักที่ลลิซมีให้คงทำให้เดียร์น่าลืมเรื่องร้าย ๆ ได้

"ได้สิคะ แต่เดียร์น่าต้องสัญญาจะไม่พูดเหมือนที่ห้องรับแขก"

"หม่ามี้อยากให้เดียร์น่าจำไว้ว่าหม่ามี้คือหม่ามี้ของหนู"

"ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่ต้องสนใจหนูคือลูกสาวคนโตพี่สาวของน้องลลินเข้าใจมั้ย!"

มือบางขยี้หัวลูกอย่างเอ็นดู

"โอเคค่ะ เดียร์น่าคือลูกสาวหม่ามี้"

"เดียร์น่ารักหม่ามี้กับแด๊ดดี้และรักน้องที่สุดเลย" สองแม่ลูกสวมกอดกันแน่น

"ดีมากค่ะ เราไปหาน้องกันดีกว่า!"

สองคนเดินจูงมือกันขึ้นไปบนคน คนเป็นพ่ออย่างผมก็ได้แต่ยิ้มตาม

 

lolis...

ห้องนอน

"แอ้! เอิ๊ก ๆ "

"อ๊าก ฮ่าฮ่า"

"เก่งจังเลย...ตื่นแล้วไม่ร้องด้วย"

พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นลลินนอนลืมตาแป๋ว ส่งเสียงอ้อแอ้อยู่คนเดียว แต่พอเห็นพี่สาวเท่านั้นแหละกรี๊ดเสียงดังลั่นบ้านเลย

"พี่คิดถึงน้องจังเลย"

สองมือเล็ก ๆ จับเท้าอ้วน ๆ ป้อม ๆ อย่างถนอม

"หม่ามี้เมื่อไหร่แด๊ดดี้จะกลับมาคะ"

พอเดียร์น่าพูดก็อดเป็นห่วงพี่โทนี่ไม่ได้ ดีเทลบอกทุกอย่างเรียบร้อยดีแต่ทำไมพี่โทนี่ไม่กลับมาสักที

หรือเขาจะโกรธฉันกันนะ เฮ้อ...แต่ฉันก็ผิดจริง ๆ นั้นแหละที่ดูแลเดียร์น่าไม่ดีเอง

"เดี๋ยวแด๊ดดี้ก็กลับมาเล่นกับน้องรอไปก่อนแล้วกัน" สิ้นคำพูดสองสาวก็เล่นหัวเราะเสียงดัง ยิ่งคนพี่ทำทีเป็นจะไล่จับ คนน้องก็รีบคลานหนีอย่างไว

อยากให้พี่โทนี่มาเห็นภาพนี้จัง สำหรับฉันถึงจะไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น ไม่ชอบที่เธอเคยเป็นอะไรกับพี่โทนี่มาก่อน แต่เดียร์น่า เดียร์น่าไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ฉันรักเพราะฉันรักไม่ได้รักเพราะอยากเอาใจพี่โทนี่..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว