ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1

 

 

 

#

ตอนที่ 1

ภายในประเทศที่เป็นประเทศปิดจากบุคคลภายนอก เป็นเกาะประเทศเล็กๆ ห่างไกลจากผู้คนมีความสงบร่มเย็นสุขสบาย ประชาชนอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข มีพระราชาพระราชินีคอยดูแลใส่ใจประชาชน

 

เพล้ง!

 

เสียงของแตกดังขึ้น กลบเสียงทุกอย่างให้เงียบลง

 

“ทำไมพ่อต้องบังคับผมด้วย ผมไม่อยากแต่ง!” เสียงของหนุ่มน้อยหน้าหวานดังขึ้น เขาคือองค์ชายเหมันต์ แห่งประเทศนี้ แต่พ่อกับแม่ของเขาชอบเรียกว่าหมอ พ่อของเขาเป็นพระราชาปกครองประเทศนี้ ส่วนแม่เป็นคนไทยที่พ่อไปตกหลุมรักตอนที่ไปธุระที่ประเทศไทยและเจอกับแม่เข้า เสียงของแตกเมื้อกี้คือเสียงที่เขาเผลอปัดจานตก ตอนแรกแค่กัดปัดเบาๆ แต่สงสัยคงจะแรงไปหน่อย

 

“แกต้องแต่ง อย่าเอาแต่ใจได้ไหมตาหมอ” พ่อพูดอย่างเริ่มมีน้ำโห เมื่อผมเอาแต่ปฏิเสธอย่างเดียว

 

“คุณคะ ใจเย็นๆ ค่อยๆคุยกับลูกสิคะ” แม่ผมพยามยามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเพราะรู้ว่าผมกับพ่อต่างใจร้อนทั้งคู่ ถ้าถามว่าผมได้นิสัยนี้จากใครมาดูเอาก็รู้เลย

 

“คุณจะให้ผมเย็นได้ยังไง ดูลูกคุณสิ”

 

“ก็ผมไม่แต่ง ทำไมพ่อต้องบังคับผม ผมทำตามคำสั่งของพ่อมาตลอด แต่เรื่องนี้ผมไม่ยอมพ่อเด็ดขาด นี้มันชีวิตผมทั้งชีวิต ถ้าผมจะแต่ง ผมก็จะแต่งกับคนที่ผมรักเท่านั้น ยังไงผมก็ไม่แต่ง” ผมตะโกนตอบพ่อกลับไป นี้มันชีวิตผมทั้งชีวิตนะ ต้องให้ทนอยู่กับคนที่ไม่รักนี่ ผมยอมตายดีกว่า

 

“แกจะแต่งไม่แต่งห่ะ!

 

“ผมไม่แต่ง!

 

“ชั้นจะถามแกเป็นครั้งสุดท้ายแกจะแต่งมั้ย!

 

“มะ” เพี๊ยะ!

 

ทุกอย่างราวกับหยุดนิ่ง พ่อตบหน้าผม ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อไม่เคยตีผมสักครั้ง แต่มาครั้งนี้ พ่อกลับตบผมเพราะผมไม่ยอมแต่งงาน ทำไม ทำไมกัน พ่อไม่รักผมแล้วหรอ?  หยดน้ำตาค่อยๆไหลลงมา ทำไมมันแสบที่ปากจัง ผมยกมือขึ้นมาสัมผัสที่ปาก ได้กลิ่นคาวเลือดเต็มปาก ผมมองหน้าพ่ออย่างตัดพ้อ แล้วรีบวิ่งหนีขึ้นห้องทันที

 

“หมอ! ตาหมอลูก” เสียงของแม่ดังไล่ตามหลังผมมา เวลานี้ผมไม่อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น

 

ปังแกร็ก

 

เสียงปิดประตูห้องตามมาด้วยเสียงลงกลอนดังสนั่นหวั่นไหว ก้องอยู่ไหนหูผม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเป็นสาย เรี้ยวแรงที่มีอยู่ หายไปไหน ร่างของผมทรุดลงที่หน้าประตู

 

ทำไมกัน ไหนตอนผมเด็กๆเคยบอกว่า ให้ผมหารักแท้ให้ผมก่อนแล้วค่อยแต่งงาน ต้องมั่นใจในความรักของตัวเอง ว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่มาทำไมตอนนี้กลับให้ผมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ไม่รู้จัก ไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้า ทำไม หรืออยากไล่ผมไปให้ไกลๆ เพราะอะไรกัน คำถามเหล่านี้อยู่เต็มหัวผมไปหมด ถ้าผมได้เจอคนที่ผมรักได้แต่งงานกันก็คงจะดี แล้วอยู่ๆ ผมก็นึกขึ้นได้ ในเมื่อบังคับให้ผมแต่งงาน ผมจะหนีไปที่อื่น ไปตามหารักแท้ของผม ประเทศไทย ใช่แล้ว! พ่อกับแม่พบกันที่นั่น ผมจะไปที่นั่น พ่อคงคิดไม่ถึงว่าผมจะไปที่นั่น สาธุ! ขอให้ผมหนีงานแต่งครั้งนี้ให้ได้เถอะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น