ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 21 - เฟอร์บี้รุก

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 21 - เฟอร์บี้รุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 894

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 21 - เฟอร์บี้รุก
แบบอักษร

เฟอร์บี้รุก

'พี่รามลองชิมดูสิคะ'

 

🍼🍼

 

"สวัสดีครับคุณเฟอร์บี้"

"สวัสดีค่ะพี่ยาม เฟอร์บี้ซื้อน้ำปั่นมาฝากเอาไปแบ่งกันกินนะคะ"

ฉันเดินเข้ามาในตึกก็สวัสดีทักทายลุงยามที่ยืนประจำการอยู่ ฉันรู้จักกับลุงยามเพราะต้องมาถ่ายงานที่นี่บ่อยๆเลยรู้จัก

พวกพี่พี่เขาเช่าสตูดิโอถ่ายกัน วันนี้มาถ่ายโปสเตอร์ก่อน ส่วนถ่ายกับตัวรถน่าจะถ่ายที่สนามแข่ง

วันนี้นัดถ่ายงานตอนเที่ยงน่าจะยิงยาวไปจนถึงเที่ยงคืนฉันเลยเตรียเสบียงอาหารมาเพียบเลย เอามาแบ่งคนอื่นกินด้วยแต่ก็จงใจซื้อมาฝากพี่รามแหละ ซื้อมาให้เขาคนเดียวเดี๋ยวมันดูน่าเกลียด

"พี่พี่คะเฟอร์บี้ซื้อขนมมาฝากมากินกันนะคะ" ฉันเดินเข้าไปภายในสตูดิโอก็ร้องบอกพวกพี่พี่ช่างไฟหรือคนอื่นๆ

"ขอบคุณนะน้องเฟอร์บี้"

"น่ารักจังเลย"

"พี่ผู้กำกับมาทานด้วยสิคะ" ฉันยิ้มรับคำชมจากทุกคน ไม่วายเอ่ยเรียกพี่ผู้กำกับด้วย

"พี่พี่คะ เอ่อ...คนอื่นละคะ" ฉันหมายถึงพวกเจ้ริชชี่ คิตตี้ แล้วก็พวกพี่รามเขาหายไปไหนไม่เห็นอยู่น่าเซ็ต

"อ่อ คนอื่นน่าจะอยู่ห้องพักศิลปินมั้งครับน่าจะกำลังคุยลายละเอียดกันอยู่"

"อ๋อค่ะ งั้นเฟอร์บี้ขอตัวนะคะ"

พอได้คำตอบฉันก็เดินไปห้องพักศิลปินที่เตรียมไว้ เพื่อไปแต่งตัว แต่งหน้าทำผม

เดินเข้ามาก็เห็นอยู่กันครบรวมทั้งพี่รามด้วยเขาน่าจะกำลังคุยเรื่องลายละเอียดเกี่ยวกับงานวันนี้อยู่

"สวัสดีค่ะ"

ฉันเอ่ยทักทาย ยกมือไหว้ทุกคนเพราะในห้องนี้ฉันน่าจะเด็กสุด ทุกคนหันมารับไหว้พร้อมยิ้มให้

"แกถือไรมาอ่ะ ของกินหรอกำลังหิวเลย"

คิตตี้ที่เห็นของกินไม่ค่อยจะได้ก็รีบวิ่งเข้ามาแย่งเอาขนมในมือฉัน แต่ฉันให้นางไปถุงหนึ่งเหลืออีกถุงที่ฉันไม่ยื่นให้

"ทุกคนมากินขนมกันค่ะ วันนี้เฟอร์บี้เห็นว่าเราน่าจะอยู่ยาวก็เลยแวะซื้อขนมมาฝากกัน" ฉันหันไปบอกทุกคน พวกเจ่เจ้ก็เดินเข้ามากินขนมที่ฉันซื้อ

เมื่อเห็นว่าพวกพี่พี่เขาสนใจขนมกันอยู่ฉันเลยเดินเข้าไปหาพี่รามที่ยืนคุยอยู่กับเพื่อนเขา

"พี่รามคะ"

ฉันเรียกพี่ราม พี่รามหันมามองส่วนเพื่อนคนอื่นๆพอเห็นฉันตั้งใจเดินเข้ามาหาพี่รามพี่เขาก็หลบทางให้ โดยการชวนกันไปกินขนมที่ฉันซื้อมา

"เอ่อ...คือว่าเฟอร์บี้ซื้อขนมมาฝากค่ะ"

ฉันยื่นถุงขนมสีชมพูไปให้พี่ราม อันนี้มันพิเศษกว่าอันอื่นเลยนะ เพราะอันนี้คือต้องสั่งจองแถมจำกัดสิทธิ์อีกเลยได้มาน้อยและกว่าจะได้มายากบอกเลย ใช่ว่ามีเงินอย่างเดียวจะซื้อขนมเขาได้นะเจ้าเนี่ย

"ขอบคุณครับ"

"พี่รามลองชิมดูสิคะ" เมื่อฉันเห็นว่าเขารับขนมไปแล้วแต่เขายังยืนถือเอาไว้เฉยๆเลยร้องบอกให้เขาลองกินดู

"มาค่ะ เดี๋ยวเฟอร์บี้เลือกให้" เมื่อเห็นว่าพี่รามยังยืนนิ่งไม่ยอมแกะถุงขนมฉันเลยยื่นมือไปดึงถุงขนมมาแกะให้

"ต้องชิ้นนี้เลยค่ะ อร่อยมากก" ฉันหยิบรสที่ฉันชอบที่สุดยื่นให้เขา พี่รามก็หยิบไปกินแอบลุ้นว่ามันจะถูกปากเขาหรือเปล่า

"เป็นไงคะ อร่อยไหม"

"อร่อยครับ"

พอได้ยินคำว่าอร่อยเท่านั้นแหละฉันถึงกับเก็บสีหน้าไม่อยู่ ยิ้มออกมาอย่างเปิดเผยไม่เสียแรงที่ไปยืนรอตั้งนาน

"อร่อยก็กินเยอะๆเลยนะคะ เพราะเฟอร์บี้ตั้งใจไปซื้อมาให้เลย"

"น่ารักจัง" กูตายยย พอพี่รามพูดแบบนั้นเฟอร์บี้ตายค่ะบอกเลย ตายอย่างสงบศพสีชมพู

"อ่าา ค่ะ เดี๋ยวเฟอร์บี้ไปแต่งตัวก่อนนะคะ"

ฉันรีบขอตัวออกไปแต่งตัวเพราะขืนอยู่ต่อฉันต้องได้เผลอเอามือไปตีแขนพี่รามแก้เขินแน่ๆ คนบ้าๆๆมาพูดอะไรเฟอร์บี้เขินไปหมดแล้วนะ

 

"ใกล้กันกว่านี้หน่อย น้องเฟอร์บี้ขยับไปใกล้ๆน้องจีหน่อยครับ"

"ขอเท่กว่านี้"

"เอาแมนๆหน่อยไม่เอาน่ารัก"

"หน้าไปทางโทนเดียวกัน น้องผิงผิงไม่เอาหน้าดุครับ"

"คิตตี้เอามือออกอย่าให้บังชุด"

ทั้งหมดนั้นคือเสียงของผู้กำกับบรีฟงานผ่านเข้ามา ผู้กำกับคนนี้ค่อนข้างจะดุซึ้งฉันและพี่พี่ก็พอรู้อยู่แล้ว

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

"โอเคร สวยครับ"

 

สองชั่วโมงต่อมา

"ใกล้ละ"

 

สามชั่วโมงต่อมา

"หน้าเหนื่อย ดึงตัวเองกันหน่อยครับ"

 

สี่ชั่วโมงต่อมา

"จิกกล้องกว่านี้"

 

นั่นแหละค่ะเราก็ทำงานก็ผ่านมาชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า จนตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนฉันเพิ่งได้ยินเสียงที่รอคอย

"โอเคร เลิกกองครับ!!"

อยากจะร้องเย้ออกมาดังๆแต่มันเหนื่อยเหลือเกินเป็นการถ่ายที่โหดมาก แต่ปกติถ่ายงานอื่นก็โหดพอๆกัน ฮ่าๆ

"เป็นไงลูกสาวเจ้เหนื่อยกันไหมลูก"

พอผู้กำกับสั่งเลิกกองเจ้ริชชี่ก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมน้ำสี่ขวด แล้วพาพวกฉันเดินออกไปนอกเซ็ตจะพาตรงไปหักพักศิลปิน แต่ทางผ่านจะเดินไปฉันแอบหันมองกลุ่มพี่รามที่นั่งเช็ครูปกับผู้กำกับกันอีกนิดหน่อยพวกพี่เขาก็ยังไม่กลับ และคงเหนื่อยพอๆกันกับพวกฉัน

พอเดินเข้ามาเราทั้งสี่ก็เดินเข้าไปในเต็นท์เปลี่ยนชุด เปลี่ยนเป็นชุดเดิมเตรียมกลับบ้านไปนอนพักผ่อน

ฉันคนแรกที่เปลี่ยนชุดเสร็จก่อนเพื่อนเลยออกมานั่งรออีกสามสาวที่เก้าอี้ที่ทางทีมงานเตรียมไว้ ฉันทิ้งตัวนั่งอย่างเหนื่อยๆยืนอยู่หน้าเซ็ตตั้งนานไม่เหนื่อยได้ไง ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงง่วงมากแม่

"เจ้!!!"

เสียงตะโกนเรียกเจ้ริชชี่เสียงดังมาจากเต็นท์ของคิตตี้ทำให้ฉันสะดุ้งตื่น กลัวว่าคิตตี้มันจะเป็นไรไป

"อะไรๆ" เจ้ริชชี่ถามอย่างร้อนรนด้วยความเป็นห่วงคิตตี้เหมือนกันกับฉัน

"หนูรูดซิบชุดไม่ได้อ่ะเจ้ เข้ามาช่วยหน่อย"

"โอ๊ยย ฉันก็นึกว่าแกเป็นอะไร ร้องซะดัง"

ไม่ใช่แค่เจ้หรอกที่นึกเฟอร์บี้เองก็นึกร้องซะเสียงดังคนตกใจแถบแย่ แต่ไหนๆขอพักสายตาสักหน่อยแล้วกัน

 

 

"อ้าว ไอ้รามมึงมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้"

โอบที่เดินผ่านมาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคน เห็นรามยืนอยู่หน้าห้องพักศิลปินเลยร้องถาม

"ชู่วว" รามเอานิ้วชี้มาแตะปากตัวเองเชิงว่าให้บุคคลมาใหม่เงียบๆ ก่อนจะไล่สายตาให้เพื่อนหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่พักสายตาหลับคาเก้าอี้อยู่

"อ๋อออ" พอเพื่อนอีกสามคนเห็นก็เข้าใจในสิ่งที่รามสื่อ ไม่อยากรบกวนคนตัวเล็กที่นอนอยู่สินะ

"แล้วนั่นมึงถืออะไรมา" ม่อลถามเพื่อน เขาเห็นว่าเพื่อนถือถุงน่าจะเป็นถุงของกินมาด้วย

"ข้าวน่ะ กูเห็นยัยนั่นยังไม่ทันได้กินอะไร"

"มึงเลยซื้อมาฝากสินะ"

"เออ"

รามตอบแค่นั้นก่อนจะค่อยๆเดินเข้าใกล้คนตัวเล็กเบาๆกลัวจะทำร่างบางตื่น รามวางถุงข้าวที่เขาซื้อมาไว้ใกล้ๆกับกระเป๋าของเฟอร์บี้ที่อยู่ไม่ห่างจากเจ้าของนักก่อนจะค่อยๆเดินออกมา โดยที่คนที่หลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิด

 

 

"อือออ~~"

ฉันค่อยๆขยับตัวเล็กน้อยเมื่อนอนไม่สบายแต่เผลอนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องฉันเลยลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นพี่ผิงผิงกำลังยืนเช็ดหน้าอยู่ตรงหน้ากระจก

"ตื่นแล้วหรอ" พี่ผิงผิงร้องทักเมื่อพี่แกมองผ่านกระจกแล้วเห็นว่าฉันลืมตาแล้ว

"ค่ะ แล้วอีกสามคนล่ะคะ" ฉันถามเสียงงัวเงีย

"คิตตี้มันปวดท้องน่ะเลยลากพี่จีไปเป็นเพื่อน ส่วนเจ้ไปเอารถอีกเดี๋ยวคงมารับ"

"อ่ออ ค่ะ"

ฉันตอบรับเป็นว่ารู้เรื่อง หันไปหยิบเอากระเป๋าตัวเองแต่ดันเจอถุงข้าวที่วางไว้ใกล้ๆกับข้าว ของใคร

"ข้าวใครคะ" ฉันชูข้าวให้พี่ผิงผิงดู

"ของเฟอร์บี้ไม่ใช่หรอ"

"เปล่านะคะ ของสามคนนั้นหรือเปล่า"

"ไม่นะ ก่อนจะไปพี่ถามแล้วไม่เห็นมีใครบอกว่าเป็นของตัวเองเลย"

"หรอคะ แล้วของใครล่ะ"

"จะของใครเราก็กินเถอะ พี่แอบเห็นน่าว่าตั้งแต่มาเฟอร์บี้ยังไม่ทันได้กินข้าวเลยสงสัยทีมงานคงเอามาวางไว้ให้เพราะเห็นเรายังไม่ทานอะไรมั้ง"

"คงงั้นมั้งคะ"

แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะฉันก็กำลังหิวอยู่พอดี ฉันแกะกล่องข้าวออกมาก่อนจะตักกินรออีกสามสาวเขา

 

ไม่นานเจ้ก็มาส่งพวกเราถึงที่โดยเจ้แกมาส่งฉันก่อนเป็นคนแรก ซึ่งตอนนี้ฉันกำลังจะลงจากรถโดยไม่ลืมไหว้ขอบคุณเจ้แก

"ขอบคุณนะคะเจ้ที่มาส่ง"

"ไม่เป็นไร รีบนอนล่ะพรุ่งนี้มีงานอีกช่วงนี้ห้ามป่วยเลยนะเฟอร์บี้"

"ค่าา" ฉันรับคำแล้วเปิดประตูรถออกมายืนโบกมือลาแป๊บนึงรถเจ้ริชชี่ก็เคลือนตัวออกไป ส่วนฉันก็เดินขึ้นห้องมา

วันนี้เหนื่อยเป็นบ้าใช้พลังงานไปเยอะมากแถมพรุ่งนี้ช่วงบ่ายยังจะต้องไปเช็ครูปแล้วก็มีไปรับบรีฟงานมาอีกนิดหน่อยเห้อ

วันนี้ตั้งแต่เลิกกองฉันก็ยังไม่เห็นพี่รามเลยใจอยากจะเดินเข้าไปหานะแต่ร่างมันไม่ไหวเลยนอนตายอยู่ห้องพักน่ะแหละ

เอาเถอะรีบไปอาบน้ำนอนดีกว่าพรุ่งนี้ค่อยลุยต่อ สู้ค่ะ! ฝันดีนะทุกโคนน เจอกันพรุ่งนี้เช้าเด้ออ

 

อรุณสวัสดิ์ในเช้าที่แสนสดใส หรอ!!? เอาเถอะตอนนี้เฟอร์บี้ก็ได้เดินทางมาถึงมหาลัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พร้อมกับแซนวิช

ซึ่งๆๆๆ เฟอร์บี้ไม่ได้ซื้อมากินเองเด้อซื้อมาให้คนคนนึงเขาต่างหากละ นั่นไงว่าถึงก็มาละ ฉันเลยรีบวิ่งไปดักหน้าเขา

"พี่รามคะ"

"ว่าไงครับ หื้อ…" ใจละลายยย🤤

"อาหารเช้าค่ะ"

ฉันยื่นแซนวิชไปให้พี่ราม พี่รามก้มลงมามองของในมือมีท่าทีลังเลว่าจะรับหรือไม่รับฉันเลยแอบกังวลว่าเขาอาจจะไม่ชอบหรือเปล่า แต่สุดท้ายเขาก็รับไป

"ไม่ชอบหรอคะ" อดไม่ได้ที่จะถาม

"หื้ม?"

"คือหมายถึงว่าพี่รามไม่ชอบของที่เฟอร์บี้ซื้อมาให้หรอคะ"

"ไมคิดงั้นล่ะ"

"ก็พี่ลังเล"

"เปล่า ขอบใจนะ"

พี่รามเอ่ยขอบใจฉันพร้อมกับชูแซนวิชในมือขึ้น เอามือมาขยี้หัวฉันเบาๆ ตายแล้วเฟอร์บี้ตายแล่ววว

"พี่ไปเรียนก่อนนะ เจอกันตอนบ่ายครับ"

"ค่ะ" ฉันเอ่ยรับยิ้มๆ ยังไม่หายเขินจากการโดนขยี้หันไปเมื่อกี้ พี่รามบ้า

 

🍼🍼🍼

เฟอร์บี้หนูจะคลั่งรักแบบนี้ไม่ด๊ายยย

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว