email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : Intro

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 251

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2564 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

ของเล่นมาเฟีย

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว..

เมื่อ 4 ปีที่แล้วนั้น ‘ซาตาน’ ยังคงเป็นเด็กหนุ่มสดใส ร่าเริงและมองโลกในแง่ดี ไม่ได้เป็นปีศาจอย่างที่ทุกคนพูดกันในปัจจุบัน เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อยากมีความสุข อยากมีความรักเหมือนคนทั่วไป…

วันนี้เป็นวันที่ดีมาก ๆ วันหนึ่งสำหรับเขา วันครบรอบของเขากับอลิส แฟนสาวสุดที่รักที่เลื่อนสถานะจากเพื่อนสมัยมัธยมต้นสู่แฟนตอนมัธยมปลาย ด้วยความที่เราสนิทกันมาตั้งแต่ม.ต้น และเขาได้แอบชอบเธอมานานแล้ว ในวันวาเลนไทน์ตอน ม.3 เป็นอาทิตย์สุดท้ายก่อนที่จะสอบไฟนอลและแยกย้ายไปต่างโรงเรียน เขาเลยตัดสินใจสารภาพรักกับเธอหลังเลิกเรียน

อลิสตอบตกลงทันทีที่เขาขอคบ เธอบอกกับเขาว่าเธอเองก็รู้สึกแบบเดียวกับเขามาตั้งนานแล้ว…

เขาจำได้ว่าหลังจากตกลงคบกันแล้ว พวกเราก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับที่เรียน หากอยู่ไกลไปจะสามารถรักกันได้อีกมั้ย และบทสรุปก็คือเราสองคนติดโรงเรียนที่เดียวกัน

พอนึกคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ซาตานก็อมยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีพลางมองกล่องของขวัญขนาดเล็กในมือที่ถืออยู่ …วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปี 8 เดือน ที่เขากับเธอคบกัน เขามานั่งรอเธออยู่หน้าตึกเรียนเพื่อตั้งใจที่จะเซอร์ไพรส์เธอด้วยตุ๊กตามูมินที่เธอชอบและบ่นว่าอยากได้มาก ๆ

“ซา…โทษทีนะที่เรามาช้า..” อลิสวิ่งออกมาจากตึกเรียนพลางหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อนิด ๆ

“ไม่เป็นไรครับ” เขาส่งยิ้มกลับให้เธอ แล้วเปิดกระเป๋าหยิบแฟ้มลายกระต่ายออกมาพัดเบา ๆ ให้

“ขอบคุณนะ รู้ใจเราจัง ><“ อลิสยิ้มหวานแล้วทรุดนั่งลงข้าง ๆ เขา

ฟึ่บ !

“สุขสันต์วันครบรอบนะ” ซาตานคลี่ยิ้มพลางเก็บแฟ้มลงกระเป๋าแล้วยื่นกล่องของขวัญที่เขาบรรจงห่ออย่างดีให้แฟนสาวตรงหน้า

“โอ๊ะ อะไรเนี่ยยย ดูเซอร์ไพรส์จัง ขอบคุณนะ ><“

“ลองเปิดดูสิ เราตั้งใจเลือกอย่างดีเลยนะ”

“อืมมมม อยากเปิดดูอยู่หรอกนะ…แต่..ว่าเรารับมันไว้ไม่ได้หรอก” อลิสพูดออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอหายวับไปในทันที เธอมองซาตานด้วยสีหน้าลำบากใจเป็นอย่างมากและแววตา..รู้สึกผิด..

ซาตานเห็นดังนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างขี้เล่น อีกอย่างหนึ่งเลยคือ แฟนสาวของเขาเป็นคนที่ขี้แกล้งมาก ๆ เธอชอบทำสีหน้าแบบเอาจริงเอาจังแล้วแกล้งเขาทุกครั้งที่เขาหลงเชื่อ

แต่วันนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน ! เขาจะไม่มีทางหลงกลเธออีกเด็ดขาด

“จะแกล้งเราอีกเหรอ ? ฮึ ! วันนี้เราไม่หลงกลหรอกนะลิส”

“เปล่า…ซาครั้งนี้เราไม่ได้แกล้ง เราจริงจัง” อลิสสบตากับเขาด้วยแววตาจริงจังแล้วเว้นช่วงประโยคเอาไว้ ก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา

ประโยคที่เขาไม่เคยคาดคิดหรือจิตนาการถึงมันเลยสักครั้งเดียวเพราะยังไงก็คิดว่าไม่มีวันที่จะเป็นแบบนั้น

“คือว่า..เรา..เลิกกันเถอะนะ..”

“คือ…? ลิส..หมายความว่ายังไง” ซาตานนิ่งงันไปพักหนึ่ง พลางมองหาพิรุธบนใบหน้าสะสวยของอลิส แต่ยิ่งมองเท่าไหร่ เขาก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติเลยสักนิด นอกจากหยาดนํ้าตาของเธอที่ค่อย ๆ ไหลลงมาและแววตาที่รู้สึกผิดจากก้นบึ้งหัวใจ

ความรู้สึกหน่วง ๆ แล่นตรงเข้ามาที่กลางใจเขา..

นั่นทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่า…สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดเป็นความจริง..แต่..เหตุผลล่ะ ? เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอเสียใจเลยด้วยซํ้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขากับเธอคบกันมาด้วยดีอยู่ตลอด ๆ นาน ๆ ทีจะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็เป็นการทะเลาะแบบไม่จริงจังมากนัก…

“หมายความว่าในตอนนี้เรา…เราไม่ได้รักซาเหมือนเดิมแล้ว.. เราคิดว่า..เรากำลังรักคนอื่นอยู่..” อลิสพูดด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ

ราวกับโดนหมัดฮุค ฮุคเข้าไปที่ใบหน้าอย่างจังจนเสียหลัก เขากลั้นหายใจกับอีกประโยคที่อลิสพูดออกมา “คือ…เรารู้ว่าเราทำผิดต่อซามาก ๆ แต่ว่า..เหมือนเราไม่สามารถกลับมารักซาได้อีกแล้ว..”

แค่เพียงประโยคเดียว แค่ประโยคที่ว่า ‘ไม่สามารถกลับมารัก’ กลับทำให้ใจของเขากระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างหลากหลายมากมายถาโถมเข้ามาที่ใจของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

แล้วเธอก็ตอกความเจ็บปวดในใจเขาให้รุนแรงมากขึ้นไปอีกกับประโยคที่เขาไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง..

“แล้วเราก็พลาด..ท้อง..”

หัวใจของเขากระตุกวูบเรื่อย ๆ ท้อง.. ใบหน้าของเขาชาวาบ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องที่เขาเคยได้ยินจากคลับฟรายเดย์กับเขา…เลยสักนิด

“…”

“…อ่าฮะ เรา…เข้าใจแล้ว” หลังจากที่เขานิ่งเงียบไปอยู่นาน เขาก็พูดขึ้นแล้วพยักหน้าช้า ๆ ราวกับเข้าใจทุกอย่าง อย่างกระจ่างและชัดเจน

“ขอโทษนะ..” อลิสก้มหน้านิ่ง เธอนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเล็กน้อย “เรา…ยังสามารถเป็นเพื่อนกันได้นะ ซา..ถ้านายยังต้องการ..”

ซาตานส่ายหัวน้อย ๆ เป็นคำตอบ เพื่อนงั้นเหรอ…น่าขันสิ้นดี นอกจากเธอจะมาทำร้ายเขาโดยการบอกว่าไม่ได้รักอีกแล้วและตั้งครรภ์ลูกของผู้ชายคนอื่น เธอยังอยากจะให้เขากลับมาเป็นเพื่อนของเธออีกด้วยหรือ มันช่างตลกร้ายจริง ๆ เหมือนว่าเธอกำลังเล่นตลกกับความรู้สึกของเขาอย่างนั้นแหละ

เขาลุกขึ้นจากม้านั่งหน้าตึกอย่างเงียบ ๆ แล้วก้าวเท้าเดินจากไปด้วยความรู้สึกหน่วง…และเจ็บปวด.. เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างเล็ก ๆ ที่เขาคุ้นเคยเลยสักนิด…

ฟึ่บ !

เขาโยนกล่องของขวัญที่บรรจงห่ออย่างดีลงถังขยะพลางมองกล่องนั่นแล้วเขาก็เหยียดยิ้มให้กับตัวเอง ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน…

หลังจากวันนั้นเขาก็ได้เริ่มเปลี่ยนไปเป็น ซาตาน ตามชื่อของตัวเองที่แม่ผู้ให้กำเนิดตั้งไว้ทีละนิด เขาเปลี่ยนไปทีละเล็กน้อย จนในที่สุดก็ไม่เหลือคราบเด็กชายที่อยากจะมีความสุขในตอนนั้นอีกต่อไป…

 

 

คอนโด DG (เครือซาตาน)

ตุ้บ ! ตุ้บ ! ผลัวะ !

เสียงเนื้อกระทบเนื้อรุนแรงจากห้องลูกชายมาเฟียดังออกมาถึงข้างนอก แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า เขาแค่กำลังสั่งสอนของเล่นชิ้นที่ 21 อยู่ก็เท่านั้น…

“กรี๊ดดดด ซาตาน…ฉัน..ขอโทษ ได้โปรด.. ได้โปรดอย่าทำฉันเลย” หญิงสาวที่เป็นของเล่นกรีดร้องแล้วยกมือไหว้พลางกอดเข่าเขาเอาไว้ ใบหน้าที่เคยสะสวยของเจ้าหล่อนบิดเบี้ยวและอาบไปด้วยเลือดสีแดงสด

ฟึ่บ !

“เธอเป็นคนอยากเข้ามาเอง…เธอรู้กฎอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังทำผิด” ซาตานจับคางมนของเจ้าหล่อนขึ้นมาพลางพูดด้วยนํ้าเสียงและสีหน้าเลือดเย็น

“ฉะ…ฉันผิดไปแล้ว ดะ..ได้โปรด มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว ซา..ได้โปรด..”

“ของเล่น…เธอน่ะเป็นแค่ของเล่น เธอรู้ตัวดีนี่ เธอไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทำเรื่องแบบนั้นตั้งแต่ทีแรกอยู่แล้ว ฉันให้อิสระ ให้ทุกอย่างกระทั่งเงิน แต่เธอก็ไปเอากับคนอื่นแล้วโกหกเจ้านายตัวเองสินะ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันล่ะ ? หืม ?”

“…ขะ..ขอโทษ ฉันขอโทษ…”

“เธอพังแล้ว เสียใจด้วย คาร์วิล เอานังนี่ไปโยนทิ้งซะ แล้วเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยด้วย” เขาดึงมือออกอย่างแผ่วเบาพลางมอง ‘ของเล่น’ ชิ้นเก่าด้วยสายตารังเกียจและเหยียดหยาม

ไม่ต่างอะไรจากชิ้นก่อน ๆ เลยสักนิด

“ตะ..แต่ว่า นายครับครั้งนี้เราอาจจะโดนฟ้องร้องได้นะครับ ถึงคุณจะโกรธ…ผมคิดว่าคุณไม่ควรทำร้ายร่างกายคุณบีอย่างนี้…เฮือก..! “ คาร์วิลกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปในลำคอแล้วหันไปมองใบหน้าของผู้เป็นนายก่อนจะหลบสายตาลงเมื่อเห็นรังสีอำมหิตอันดุดันราวกับว่าเขากำลังไม่พอใจ…

“ช่างสิ ถ้านังนั่นยังอยากมีชีวิตอยู่ ก็คงรู้ว่าต้องทำยังไง ถ้าหากมันเปิดปากพูด…หรือทำอะไร..ก็แค่ฆ่าทิ้ง” เขาพูดอีกครั้งแล้วเดินไปทรุดตัวนั่งที่โซฟาหนังแกะพลางจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ คาร์วิลลอบมองผู้เป็นนายด้วยความเกรงกลัวพลางพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ

“อ้อ ! คาร์วิล ฝากบอกพ่อให้หาของเล่นชิ้นใหม่มาแทนที่ให้ฉันด้วยนะ ชิ้นเก่ามันพังไปล่ะ คงเล่นไม่ได้อีกแล้ว” ซาตานโพล่งขึ้นอีกครั้งแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านอย่างสบายใจ…

 

 

 

***ขอความคิดเห็นหน่อยนะคะ ! ระหว่างรีไรท์กับแบบเดิม ;_; !! เรายังคงแต่แบบมุมมองที่ 1 เหมือนเดิมนะคะทุกคน ความสนุกยังคงมีแน่นอนค่า !

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว