ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 19 - อาการผิดหวัง

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 19 - อาการผิดหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2564 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 19 - อาการผิดหวัง
แบบอักษร

อาหารผิดหวัง

'ไอ้รามดูท่าน้องเขาจะชอบมึงนะเว้ย'

 

🍼🍼

 

ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้วแต่ฉันยังคงอยู่ที่ใต้ตึกคณะ สงสัยกันละสิว่ามานั่งให้ยุงกัดเล่นทำไมก็คือว่าเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสไปถ่ายงานที่หนึ่ง แล้วขนมเค้กที่ทีมงานเอามาให้กินมันอร่อยมากฉันเลยถามเขาไปว่าซื้อมาจากไหน แต่สรุปก็คือฉันซื้อมาฝากพี่ราม

แล้วจะเกริ่นเรื่องถ่ายงานพูดให้มันยาวทำไมในเมื่อใจความมีหน่อยเดียว ก็นั่นแหละเอาเป็นว่าฉันเห็นขนมมันอร่อยดีเลยอยากซื้อให้พี่รามกิน

นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันจะต้องมานั่งโดนยุงกัดอยู่ใต้ตึกคณะนี่ไง

"พี่พี่คะ!!!"

ฉันเห็นพี่พี่สามคนเพื่อนพี่รามเดินออกจากลิฟต์มาเลยรีบวิ่งเข้าไปหา ชะเง้อคอมองหาพี่รามแต่ไม่เจอเขาหายไปไหนทำไมไม่มาเดินกับกลุ่มเพื่อน

"พี่รามล่ะคะ" ด้วยความสงสัยฉันเลยถามออกไป

"เอ่อ...ไอ้รามมัน มันทำไมวะไอ้โอบ" ทีแรกเหมือนพี่มิคจะตอบ แต่โยนให้พี่โอบเฉย ฉันเลยต้องหันหน้าไปมองพี่โอบเพื่อรอคำตอบ

"ไอ้รามมัน มัน นั่นน่ะสิไอ้รามมันทำไมวะไอ้ม่อล" พี่โอบก็ถามพี่ม่อลต่อ อะไรของเขากัน ฉันเลยหันไปมองพี่ม่อลเพื่อรอเอาคำตอบ

"เอ่อ…" จะเอ่อกันอีกนานไหมว่ะ

"พี่รามไปไหนคะ"

"มัน มันกลับไปแล้วค่ะน้องเฟอร์บี้"

"กลับไปแล้ว?"

"จ่ะ" เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่เลิกฉันก็มานั่งรอพี่รามเลยพี่เขากลับทำไมฉันไม่เห็นล่ะ

"ไม่จริง เฟอร์บี้นั่งตรงนี้มาเป็นชั่วโมงเฟอร์บี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาพี่รามเดินลงจากตึกเลย"

"มันกลับแล้วจริงๆนะน้องเฟอร์บี้" พี่มิคเสริม

"กลับแต่เมื่อไหร่คะ" ทำไมฉันไม่เจอ

"เมื่อ เอ่ออ เมื่อเที่ยงเลยน้องเฟอร์บี้" พี่โอบบอก

"เที่ยง? แล้วพี่รามไม่เรียนหรอคะ" ทำไมถึงกลับเร็วจังเขาต้องเข้าเรียนต่อสิ เพื่อนๆเขาก็ยังเรียน

"เห็นว่ามันไม่สบายน่ะจ่ะ"

ฉันรีบหันขวับไปมองพี่ม่อลทันทีที่บอกว่าพี่รามไม่สบาย เขาเป็นอะไรหรือว่าที่ผ่านมาที่เขาหายหน้าหายตาไปเพราะพี่รามป่วยหรอ

"ไม่สบาย!! เป็นอะไรมากไหมคะ แล้วมีคนดูแลรึเปล่า กินยาหรือยัง เขาไปหาหมอยังคะ"

"เอ่อ..พี่ว่าน้องเฟอร์บี้ใจเย็นๆก่อนนะคะ" พี่โอบปรามฉันไว้

"มันไม่เป็นไรมากหรอก ว่าแต่น้องเฟอร์บี้มาหามันมีอะไรหรือเปล่า"

"อ่ออ เฟอร์บี้ไปถ่ายงานมาแล้วเห็นว่าขนมมันอร่อยเลยซื้อมาฝากพี่รามน่ะค่ะ" ฉันว่าพร้อมชูถุงขนมในมือให้พวกพี่พี่ดูด้วยสีหน้าจ๋อยๆ

"..." พี่พี่เขาก็ยืนมองฉันเงียบ

"งั้นไหนๆพี่รามก็ไม่อยู่แล้วพี่พี่ท่าไม่รังเกียจเอาไปกินกันไหมคะ ถือว่าเฟอร์บี้ซื้อมาฝาก"

"..." แต่พี่พี่เขาก็ยังคงเงียบ สงสัยเขาไม่เอากันโอเครไม่เอาก็ไม่เอา แอบผิดหวังเลยแฮะฉันไปนั่งต่อคิวซื้อแต่เที่ยงเลยนะ คือบ่ายฉันไม่มีเรียนน่ะ

"งั้นไม่เป็นไรค่ะ เฟอร์บี้ฝากทิ้งด้วยนะคะ"

ว่าแค่นั้นฉันก็ยัดขนมใส่มือใครสักคนในสามคนนั้นไม่ทันมอง กำลังนอยด์อยู่ ไปต่อคิวมาตั้งนานหวังให้พี่รามได้กินของอร่อยๆ ผิดหวังว่ะ

จะถามกันสิว่าทำไมฉันไม่เอากลับมากินเองอย่างแรกคือหมดอารมณ์จะกิน ตอนนี้ความผิดหวังเข้าครอบงำ สองช่วงนี้คุมน้ำหนักเจ้ริชชี่เริ่มบ่นว่าช่วงนี้อ้วนขึ้น

ฉันยื่นขนมให้พี่พี่เขาก็เดินคอตกออกมา ก่อนมามาอย่างหงส์อารมณ์อย่างดี ดูตอนนี้สิกลับอย่างห่านเลย ฉันเดินมาโบกแท็กซี่แล้วกลับหอ

 

 

อีกฝั่งหนึ่ง

"อ้าว ไอ้รามยังไม่กลับอีกหรอวะ ปล่อยให้สาวรอนานๆมันไม่ดีนะเว้ย"

เสียงของเพื่อนร่วมคลาสอย่างเต้ทำให้รามต้องเงยหน้าขึ้นมาจากบอร์ดที่กำลังทำอยู่ ถามออกไปด้วยความสงสัย

"สาว? สาวไหนว่ะ"

"เกรซหรอ" โอบที่นั่งข้างๆเสริมขึ้น

"ไม่ใช่ น้องเฟอร์บี้สาวคนใหม่มึงไงมานั่งหรออยู่ใต้ตึกอ่ะ แหมในข่าวกูก็ว่าหวานละนะเจอในชีวิตจริงหวานยิ่งกว่า กูคงต้องเอาเรื่องนี้ส่งไปให้ทางขุดเผือกซะหน่อยให้คนทั้งประเทศได้เบาหวานขึ้นกันทั่วหน้า"

"หยุดความคิดมึงเชี้ยเต้" รามรีบห้ามความคิดของเพื่อนร่วมคลาสเอาไว้ เขาไม่อยากให้เธอมาเป็นข่าวเขากลัวเธอจะโดนทางผู้จัดการตำหนิอีก

"ถึงกูไม่ส่งข่าว กูว่าคนในคณะคนอื่นคงส่งไปแล้วแหละ น่ารักดีว่ะมีแฟนมานั่งเฝ้า ฮ่าๆ" เต้พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินไปหาเพื่อนในกลุ่มตัวเองแล้วทำงานของตนต่อ

"เอาไงไอ้ราม" ม่อลที่นั่งฟังมาแต่ต้นถามเพื่อนขึ้น

"นั่นดิ ขืนปล่อยไปน้องได้นั่งรอมึงคงดึกแน่ๆ ข้างล่างยุงก็เยอะ อันตรายอีกน้องยิ่งสวยๆอยู่" โอบเองก็เสริมขึ้น

มันก็จริง เพราะถ้าน้องรอเขามันก็ต้องดึก รามเองไปส่งก็ไม่ได้ช่วงนี้โดนห้ามเอาไว้ จะลงไปเจอเดี๋ยวมันก็เข้าทางคนที่กำลังหาข่าวเดทของเขากับเฟอร์บี้อยู่ แต่จะปล่อยให้น้องนั่งรอรามเองก็เกิดอาการเป็นห่วง มันค่ำ ไหนจะยุงอีก

"กลับ พอ ไว้ทำพรุ่งนี้" ด้วยความเป็นห่วงคนข้างล่างรามเลยทิ้งงานจะกลับบ้าน

"เออๆ" เพื่อนๆทั้งสามก็เก็บของจะกลับบ้านค่อยมาทำต่อพรุ่งนี้ เพราะงานนี้ก็ไม่ได้เร่งส่งเท่าไหร่

"เดี๋ยวไอ้รามมึงไม่ลงลิฟต์อ่อ"

โอบร้องเรียกเพื่อนเอาไว้เมื่อเห็นว่าเพื่อนจะเดินลงบันได

"เออ"

"เพื่อ"

"มึงบอกยัยเด็กนั่นว่ากูไม่อยู่ด้วยนะ เจอกันข้างล่าง" บอกแค่นั้นรามก็เดินลงมาเลย ส่วนเพื่อนอีกสามคนก็ได้แต่มองหน้ากันงงๆพร้อมคิดในใจว่า อะไรของมันว่ะ แต่กระนั้นทั้งสามก็ลงลิฟต์มา

รามที่ตั้งใจลงบันไดเพื่อเลี่ยงที่จะเจอเธอ เขามาแอบยืนมองอยู่ตรงบันไดที่ไม่ไกลจากลิฟต์นักเพียงแต่เธอไม่ทันสังเกตุเลยไม่รู้ว่าเขากำลังยืนมองเธออยู่

รามได้ยินบทสนทนาของเพื่อนตัวเองกับร่างบางดี เขาแอบดีใจที่พอเพื่อนบอกว่าเขาป่วยสีหน้าของเธอดูแสดงอาการเป็นห่วงเขาอยากชัดเจน แต่ก็แอบสงสารเหมือนกันที่เธอมีสีหน้าผิดหวังที่ไม่ได้เอาขนมที่ต้้งใจซื้อมา มาให้รามด้วยตัวเอง

"ขอโทษนะ" รามพูดออกมาเสียงเบาคนเดียวมองร่างบางที่เดินจากไปออกจากตึกคณะ ก่อนเสียงของเพื่อนสามตัวเขาจะดังออกมา

"ออกมาได้ละ"

รามเดินออกไปหาเพื่อนที่หน้าลิฟต์เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กได้ไปแล้ว

"มึงจะหลบหน้าน้องเขาทำไมวะ" พอเดินออกมามิคก็ถามเขาขึ้น

"เรื่องกู"

"ทำเพื่อ"

"เพื่อน้อง"

"เห้ออ กูละหนักใจ อ่ะนี่ขนมมึง" ม่อลที่ยืนถือถุงขนมอยู่ก็ยื่นให้ราม "คงไม่ต้องทิ้งเนอะ" แต่ไม่พ้นที่ม่อลจะเอ่ยประชดออกมา

รามรับถุงขนมจากเพื่อนสนิทมา ก้มลงมองขนมแล้วยิ้มออกมาบางๆเมื่อนึกถึงคำยัยตัวเล็กนั่น

 

'อ่ออ เฟอร์บี้ไปถ่ายงานมาแล้วเห็นว่าขนมมันอร่อยเลยซื้อมาฝากพี่รามน่ะค่ะ'

 

ประโยคนั้นมันทำให้รู้ว่าเธอคิดถึงเขาอยู่ตลอดแม้แต่เวลาทำงาน หรือเวลาเจออะไรดีดีของอร่อยๆก็อยากจะให้เขาได้กิน ได้ชิม ซึ่งอาการแบบนี้ก็เดาไม่ได้อยากเลย 'เธอหลงรักฉันเข้าให้แล้วละสาวน้อย'

แม้มันจะเป็นเรื่องเล็กๆ ขนมไม่ได้แพงมากไม่ได้มาจากร้านหรู แต่ก็แอบสร้างความประทับใจให้รามได้ไม่น้อย

"ไอ้รามดูท่าน้องเขาจะชอบมึงนะเว้ย"

โอบที่สังเกตุอาการของสาวน้อยเลยบอกเพื่อน ซึ่งเพื่อนอีกสามคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

"แล้วมึงละ คิดไง"

"..." รามพอได้ยินอย่างงั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนไปแต่แอบเผลอยิ้มขึ้นมา โดยไม่ได้ตั้งใจ

"มันยิ้มขนาดนี้คงไม่ต้องถามละมั้ง" ม่อลตอบคำถามของโอบแทนราม

"งั้นแสดงว่ามึงลืมตาลได้ละดิ" มิคถามขึ้น ทำเอารอยยิ้มบนหน้าของรามสักครู่หายไปทันที

รามหันมามองหน้าเพื่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองแอบเผลอไป รามได้แต่เตือนตัวเองในใจว่าอย่าไปรักใครเขาอีก จำไว้!

"กูกลับละ"

"อ้าว" เพื่อนสนิทสามคนถึงกับงงกับอาการของเพื่อนสนิทอย่างรามที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เมื่อกี้ยังยิ้มอยู่เลยตอนนั้นทำหน้าโมโหเดินออกไปแล้ว

 

🍼🍼🍼

แอบสงสารลูกไรท์ หนูตั้งใจเอามาให้พี่เขาใช่ไหมลูกตารามม ทำไมแกใจร้ายขนาดนี้

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว