ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 18 - ได้แค่แอบ

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 18 - ได้แค่แอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 923

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2564 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 18 - ได้แค่แอบ
แบบอักษร

ได้แค่แอบ

'มึงหลบหน้าน้องเขาทำไมวะ'

 

🍼🍼

 

วันเดิม ที่เดิม งานเดิม อะไรเดิมๆแต่ต่างไปตรงที่คนเดิมๆหายไปไหนก็ไม่รู้

หลายคนอาจจะงงว่าฉันกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเอาว่าเดี๋ยวแปลไทยเป็นไทยให้ฟังกันใหม่อีกรอบชัดๆเลย คือฉันจะบอกว่าฉันมาทำงานที่ผับ MB ผับเดิม งานเดิม กับเพื่อนร่วมงานอีกสามคนคนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือปกติฉันมาที่นี่ฉันจะต้องเจอพี่รามมาเที่ยวแต่รอบนี้ไม่เจอเลย

ฉันมองไปที่ชั้นสองของผับเป็นโต๊ะประจำของกลุ่มพี่ราม เพื่อนพี่รามอยู่กันครบทุกคนเว้นแต่เขาที่หายไป

ช่วงนี้พี่รามหายไปไหนก็ไม่รู้ อยู่ๆก็หายไปดื้อๆฉันไลน์ไปหาเขาก็ไม่ตอบ ไปเรียนที่มหาลัยก็ไม่เจอ หายไปไหนของเขา

รู้ไหมเฟอร์บี้กระวนกระวายนะ

"มองหาใครน่ะเฟอร์บี้" ฉันตกใจเสียงพี่จีที่เดิมเข้ามาถาม

"อุ้ย!! ปะ...เปล่าค่ะ"

"เปล่า แล้วมายืนมองอะไรตรงนี้ ข้างบนมีอะไรหรอ" พี่จีเดินมายืนข้างฉัน สายตาพี่จีมองไปยังข้างบนที่ฉันยืนมองอยู่เมื่อกี้

"เปล่า ไม่ได้มองอะไรค่ะ"

"แน่ใจ?"

"แน่ค่ะ ว่าแต่พี่จีเถอะเรียกเฟอร์บี้มีอะไรหรอคะ"

"พี่ก็มาตามเราไปทำงานน่ะสิ"

"ได้เวลาแล้วหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ทำไมวันนี้ดูแปลกๆนะเรา"

"ไม่เห็นจะแปลกเลยพี่จี" ฉันตอบไปแบบนั้นพี่จีก็เหล่ตามองฉันอยากจับผิดจนฉันต้องเปลี่ยนเรื่อง "ป่ะพี่จี เดี๋ยวพี่ผิงผิงกับคิตตี้มันรอนานไปค่ะ" ฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเลย

 

 

อีกด้าน

"มึงหลบหน้าน้องเขาทำไมวะ" ม่อลถามเพื่อนสนิทที่เอาแต่หลบหน้าสาวสวยอย่างน้องเฟอร์บี้

"..." แต่รามก็ไม่ตอบ เขาเอาแต่เงียบสายตาจับจ้องมองร่างบางที่กำลังเต้นอยู่ด้านล่าง

วันนี้มันเป็นคืนวันเสาร์ปกติรามเขาก็จะมาดื่มสังสรรค์ดับเพื่อนเป็นประจำปกติ แต่วันนี้มันแปลกไปเพราะพวกเขาได้ทำการเปลี่ยนโต๊ะนั่งโดยปกติพวกเขาจะนั่งอยู่โต๊ะ VIP3

"ว่าแต่มึงกับน้องนี่ยังไงว่ะ กูเห็นนะเว้ยในข่าวน่ะที่ว่ามึงพาน้องไปสวีทหวานกลางร้านอาหารหรูน่ะ" โอบได้ทีถามเพื่อนสนิท

รามหันมามองเพื่อนส่งสายตาเหนื่อยใจให้ก่อนจะหยิบเอาแก้วเหล้าของตนขึ้นดื่ม

เขาเองช่วงนี้ก็หนักใจไม่รู้เป็นอะไรทั้งที่เขาไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนี้แต่มันกลับมี มีกับยัยเด็กบ้าที่ตนเคยตีหน้าไว้ว่าเป็นเด็กไม่รู้จักความรัก เขาควรไม่รู้สึกอะไรกับเธอสิ

เพราะที่ผ่านมาที่เขาเข้าไปดูแลเธอรามเองก็มีเหตุผลที่จะต้องทำ

เหตุผลที่ว่า รามรู้สึกผิดที่ตนเป็นต้นเหตุให้เฟอร์บี้ต้องกลายมาเป็นของเดิมพันทั้งที่เรื่องมันไม่เกี่ยวกับเธอเลย ตอนนั้นเขาเห็นแก่ตัวที่เอาเธอมาเพื่อปกป้องแฟนเก่า

รามแค่รู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับเฟอร์บี้ ความรู้สึกของเฟอร์บี้ไม่ควรถูกเอามาเป็นของที่รามใช้เพื่อปกป้องแฟนเก่าที่ทิ้งรามไป

แต่จะให้เขาไม่ทำอะไรเลย ให้เขานิ่งเฉย รามก็ทำไม่ได้เขาเลยต้องยอมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวยอมให้เฟอร์บี้เสียน้ำตา ยอมให้เฟอร์บี้ต้องมาแบกรับความเสี่ยง เพื่อแค่เขาต้องการที่จะปกป้องผู้หญิงอีกคน

เขารู้สึกผิดต่อเฟอร์บี้มาก เลยพยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษเธอ เขาเลยตามดูแลเธอ เอาใจใส่เธอ คอยอยู่ข้างๆเธอ เผื่อมันจะพอรับผิดชอบเรื่องที่เขาทำไปได้บ้าง

และที่สำคัญก็เพื่อเป็นการขอบคุณเฟอร์บี้ที่เธอเสี่ยงเพื่อช่วยปกป้องผู้หญิงอีกคนของเขา ถึงแม้ว่าเฟอร์บี้จะไม่ได้เต็มใจก็ตาม

รู้ว่าเขามันเลวที่ทำแบบนั้นกับเฟอร์บี้ไป

 

"ทำไมกูต้องแข่งกับมึง"

"หึ เพราะของเดิมพันของกูไงเพื่อน"

"อะไร"

"ยัยนี่ไง"

"จะบ้าหรอ!! ฉันไม่ใช่ของเดิมพันของใครนะฉันมาที่นี้เพราะทำงานนะละอีกอย่างฉันทำงานเป็นพิธีกร!!"

"ว่าไงเพื่อน"

"ถ้าฉันไม่เล่น"

"คิดดูดีดีนะ ยังเหลือของเดิมพันอีกอย่าง เอ้ะอะไรกันนะ หึ งั้นกูบอกให้ ก็ลูกตาลเมียเก่ามึงไงเพื่อนรัก ถ้ามึงยังดื้อไม่แข่งยัยนั่นอาจจะถูกกูส่งไปขายในซ่องก็ได้นะเว้ย หึ"

"มึงมัน…"

 

แม้วันนั้นผู้จัดการจองเฟอร์บี้จะบอกให้เขาอยู่ให้ห่างจากเฟอร์บี้เพื่อตัวของเฟอร์บี้ แม้เขาจะตกลงรับปากไปแต่เขาก็ยังคงแอบตามดูแลเธอห่างๆมาโดยตลอด

รามเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัสวเองต้องทำแบบนั้นได้แต่บอกตัวเอง เตือนตัวเองในใจว่าที่ทำไปทั้งหมดเพราะเขารู้สึกผิดต่อเฟอร์บี้ก็เท่านั้น

"อ้าว ละนั่นมึงจะไปไหนว่ะ" โอบร้องถามเพื่อนเมื่อเห็นรามลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไปจากโต๊ะ

"เสือก" รามหันมาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างตรงไปที่หลังเวทีของผับ ที่มีเอาไว้ให้นักร้องหรือพนักงานคนอื่นของผับเข้ามาทำธุระส่วนตัว

พอเดินมาถึงเขาก็เจอกับผู้จัดการของคนตัวเล็กตามที่เขาหวังเอาไว้

"คุณผู้จัดการครับ"

"อุ้ยตาย!! คุณรามม มาทำไมคะ"

เจ้ริชชี่ที่กำลังนั่งมองสี่สาวเเสดงอยู่ถึงกับตกใจกับการปรากฏตัวของร่างสูงอย่างราม

"ผมแอบเห็นว่าเธอมาผับเร็วกว่าปกติ ผมเลยอยากรู้ครับว่าเธอทานอะไรบ้างหรือยัง"

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นเธอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาเห็นและรับรู้หมดเพียงแต่เธอไม่เห็นเขาก็เท่านั้น

"เอ่อ...น่าจะยังมั้งคะ"

"..." เขาเงียบฟัง พยักหน้ารับสักพักก็จะเตรียมเดิมจากไป

แต่เสียงเรียกของผู้จัดการส่วนตัวของร่างบางกลับรั้งเขาไว้

"คุณรามไม่ควรเข้ามายุ่งกับเฟอร์บี้มันอีกแล้วนะคะ ดิฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วซะอีก"

รามหยุดเท้าที่กำลังจะเดินออกไป หมุนตัวหันกลับมามองหน้าผู้จัดการของคนตัวเล็กที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

"ไม่ใช่ว่าผมไม่ทำตามที่เราตกลงกันไว้นะ คุณขอให้ผมห่างกับเธอ ผมตกลง แต่ผมจะไม่ขอตกลงหากคุณขอไม่ให้ผมดูแลเธอ ผมยังมีเหตุบางอย่างที่ต้องดูแลเฟอร์บี้ แต่ผมจะไม่เข้าใกล้เธอแม้แต่นิดเดียว"

"..." ผู้จัดการสาวสองได้แต่อึ้งเมื่อได้ยินคำจากปากของราม พลางคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างเป็นคนที่อบอุ่น ขอดูแลห่างๆโรแมนติกชะมัด

"ผมขอตัวนะครับ"

รามพูดแค่นั้นก่อนจะเดินจากออกมาก่อนที่คนร่างเล็กจะกลับเข้ามาเจอ เขาตรงไปที่บาร์ก่อนจะสั่งข้าวแล้วสั่งให้พนักงานยกข้าวไปให้เมื่อคนตัวเล็กลงจากเวทีแล้ว โดยเขายังไม่ลืมที่จะกำชับพนักงานว่าห้ามบอกว่ารามส่งข้าวมาให้

 

🍼🍼🍼

ทุกคนงงกันไหม งื้ออไรท์พยายามาแต่งให้ทุกคนไม่งงแล้วนะ🥺 คือไรท์กลัวทุกคนลืมเรื่องราวตอนต้นๆไปอ่ะค่ะ เพราะมันผ่านมานานน

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว