ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11. home

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2559 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11. home
แบบอักษร

 

 

 

 

"ไอเฟียสเสร็จยังเนี่ย"ผมตะโกนเรียกไอเฟียสที่ยังไม่ออกมาจากห้อง

"เออๆเสร็จแล้วเนี่ย" มันตอบกลับพร้อมหิ้วสัมภาระต่างๆออกมา

พวกผมกำลังจะกลับเชียงใหม่ครับทริปนี้คนไปเยอะหน่อยมีผมเฟียสธามเมลเกียร์แล้วก็บอมกับคีย์ปวดหัวน่าดูล่ะงานนี้

 

ผมกับเฟียสลงลิฟต์พร้อมกันเพื่อไปหาคนอื่นๆที่รออยู่ที่รถไอเฟียสจัดการยกกระเป๋าตัวเองขึ้นรถก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นรถใครรถมัน

 

รถคันแรกเป็นของไอธามครับมีธามเป็นคนขับผมนั่งข้างๆและข้างหลังคือไอเกียร์ส่วนอีกคันเป็นรถเฟียสที่มีไอเมลบอมและคีย์นั่งพวกผมออกเดินทางกันตั้งแต่เที่ยงคืนเพื่อจะได้ไม่ให้ถึงเชียงใหม่เย็นมากนัก

 

พวกผมเดินทางมาเรื่อยๆโดยที่รถทั้ง 2 คันคอลไลน์กันตลอด

ทุกคนกึ่งหลับกึ่งตื่นแต่ผมนี่สินอนไม่หลับหลอกครับต้องอยู่คุยเป็นเพื่อนไอธามมันส่วนเกียร์ตั้งแต่ขึ้นรถก็ใส่หูฟังนอนเงียบๆไปแล้ว

 

(ฟองแวะปั๊มข้างหน้าก่อนนะหิว) เสียงไอเมลแว่วออกมาจากโทรศัพท์

"โอเค" ผมตอบแล้วเอี้ยวตัวไปเรียกเกียร์ที่นอนอยู่เบาะหลัง

"เกียร์กินไรป่ะจะแวะปั๊ม"

"ฝากมาม่าให้กล่องหนึ่งเอาไส้กรอกด้วย" มันตอบเป็นเชิงว่ามันจะไม่ลงจากรถผมพยักหน้าแล้วหันกลับมาพอดีกลับที่รถจอดพอดี

 

ตอนนี้เป็นเวลาตี 3กว่าๆคนแวะปั๊มที่นี่เยอะมากๆเพราะเป็นช่วงเทศกาลด้วยธามจับมือผมเดินเข้าเซเว่นไปตามมาด้วยพวกไอเฟียส

 

ทุกคนเดินเลือกของกันปกติ  ธามอาสาไปเลือกมาม่ากับกดน้ำร้อนให้ผมเดินมาโซนขนมกับเมล

"มึงหยิบเลย์ให้กูหน่อยอันนั้นอ่ะ" ผมหันตามนิ้วมันก่อนจะหยิบใส่ตะกร้าที่เฟียสถืออยู่

"แล้วบอมกับคีย์ไม่ลงอ่อ" ผมหันไปถามไอเฟียสพร้อมเลือกขนม

"แม่งหลับ" ไอเฟียสตอบหน้าตายผมยิ้มขำให้กลับความง่วงของสองคนนั้น 

 

ผมเดินเลี่ยงออกมาจากเฟียสกับเมลเพื่อเดินไปเลือกไส้กรอกแล้วก็ไปหาแฟนผมที่คงกดน้ำร้อนใส่มาม่าอยู่แถวๆนั้นแต่ก็ต้องขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

 

มีผู้หญิง 3 คนกำลังยืนล้อมไอธามอยู่ชวนคุยนู่นนี่ตามประสาไอธามตีหน้านิ่งและไม่ตอบผู้หญิงพวกนั้นเลยผมยืนหลบอีกฝั่งเพื่อดูว่าธามจะทำไงต่อไป

 

"ทำไมหยิ่งจังล่ะถามอะไรก็ไม่ตอบนี่ตกลงมีแฟนยังอ่ะ" ผู้หญิงพวกนั้นหัวเราะกันคิกคักก่อนจะสกิดแขนร่างสูงของผมยิกๆธามถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะตวัดสายตามองผู้หญิงพวกนั้นแล้วถือถ้วยมาม่าเดินเลี่ยงออกมาเพื่อตามหาผม

 

ผมเห็นผู้หญิงพวกนั้นแอบหน้าแหยเล็กน้อยตอนที่ธามมองแบบนั้น

ผมไม่รอช้าเดินออกมาหาธามทันที

"ที่รักครับกินไส้กรอกชีสกันมั้ย" ผมจงใจพูดให้กลุ่มนั้นได้ยินก่อนจะมองตาธามแล้วตวัดสายตาไปมองที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นต่อ

 

พอพวกนั้นเห็นผมพูดแบบนั้นกับร่างสูงก็ทำตาโตแล้วรีบก้มหัวขอโทษกันเลยทีเดียวก่อนจะเดินออกจากเซเว่นไปโดยไม่ซื้อของกันเลยสักอย่างเดียว

"ร้ายเหมือนกันนี่เรา" ธามยิ้มพอใจก่อนจะก้มลงมาหอมแก้มผมทั้งที่มือ2ข้างเต็มไปด้วยถ้วยมาม่า

"อะไรล่ะไม่ต้องเลยไปคิดตังค์ได้แล้ว" ผมพูดเหวี่ยงๆแบบไม่จริงจังแล้วเดินนำหน้าร่างสูงไปทางเคาท์เตอร์คิดตังค์

"อ้าวไม่กินไส้กรอกชีสละอ่อ"มันพูดเย้ยผมครับ

"ไม่กินแล้วหมดอารมณ์" ผมตอบก่อนจะได้ยินเสียงมันหัวเราะเบาๆ

 

หลังจากนั้นเราก็ขับรถกันมาเรื่อยโดยที่แวะร้านอาหารบ้างแวะปั๊มบ้างจนตอนนี้เข้าสู่หมู่บ้านของผมแล้วหมู่บ้านของผมไม่ใช่บ้านที่ดูธรรมชาติอะไรหลอกครับเป็นหมู่บ้านจัดสรรธรรมดาเนี่ยแหละเลี้ยวตามซอยมาเรื่อยๆก็จอดหน้าบ้านหลังโตที่ผมคุ้นเคย

พวกผมลงจากรถแล้วช่วยกันยกของเข้าบ้านกันทันที

 

บ้านนี้เป็นกระจกเกือบทั้งหลังครับเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมสองชั้นและมีสวนหย่อมอยู่ตรงกลางตัวบ้านที่เปิดโล่งผมมองเข้าไปในตัวบ้านเห็นผู้เป็นแม่มองมาทางผมอยู่ก่อนแล้วท่านยิ้มกว้างก่อนจะเดินเร็วออกมาหาผมพร้อมป้าเพ็ญที่เป็นแม่บ้าน

 

"ฟองเฟียสทำไมกลับมาไม่บอกเลยลูก"  แม่พูดแบบดีใจสุดๆแล้วกอดผมกับเฟียสไว้ในอ้อมแขนคนล่ะข้างคนอื่นต่างยกมือไหว้แม่ผมแม่ส่งยิ้มเอ็นดูตอบ

"เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่านะลูกเพ็ญบอกให้เจ้าหนุ่มกับลุงแสนยกกระเป๋าของเด็กไปไว้ที่ห้องใหญ่ด้วยล่ะเดี๋ยวให้พวกเด็กๆไปแยกกันเอง"  แม่ยิ้มให้พวกเราก่อนจะพากันเดินเข้าบ้าน

พอเข้ามานั่งตรงโซฟาผมก็เริ่มแนะนำทุกคนให้แม่รู้จักจะมีก็แค่ไอเมลที่แม่รู้จักตั้งแต่สมัยมัธยม

"กินอะไรกันมาหรือยังลูกหิวกันไหม" ระหว่างที่คุยกันอยู่นานแม่ผมก็ถามขึ้น

"ยังไม่ค่อยหิวเลยอ่ะแม่พวกผมกินระหว่างทางกันมาเยอะแล้วเดี๋ยวตอนเย็นว่าจะพากันไปซื้อมากินที่บ้านอ่ะ" ผมตอบ

"งั้นพวกลูกขึ้นไปพักเถอะแม่ไม่กวนแล้วดีกว่าแม่จะไปดูรีสอร์ทสักแปปเย็นๆคงกลับพ่อแกก็อยู่ที่นั่นแหละ" แม่ผมยิ้มให้ครั้งสุดท้ายก่อนจะไปเตรียมตัวออกไปดูงานอย่างที่แม่บอก

 

 ครับพ่อกับแม่ผมเปิดรีสอร์ทให้นักท่องเที่ยวเข้าพักไม่ไกลมากจากบ้านเรา

 

ผมกับเฟียสพาคนอื่นๆไปห้องพักแขกห้องใหญ่ที่มี 3 เตียงอยู่ในห้องเดียวบอมคีย์และเกียร์ตกลงจะนอนห้องนี้ส่วนเมลโดนไอเฟียสลากไปห้องมันสักพักแล้วผมกับธามเลยช่วยกันยกกระเป๋าจากห้องนอนแขกมาห้องของผม

 

 

"เหนื่อยมั้ยอ่ะไปอาบน้ำแล้วมานอนพักไป" ผมไล่ไอธามพลางเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ไปด้วย

"อาบน้ำเสร็จแล้วขอเอาได้ป่ะ" หืมมผมหันขวับไปมองหน้ามันทันทีก็เห็นแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งกลับมาให้ขนลุกเล่น

"พ่องไม่ต้องเลยไปได้แล้วเกะกะจัง" ผมผลักมันออกไปห่างๆตัวก่อนจะรีบก้มหน้างุดเก็บเสื้อผ้า  ได้ยินเสียงหัวเราะพอใจก่อนร่างสูงจะคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

 

60%


ผมจัดเสื้อผ้าไปสักพักจนเสร็จ ก็พอดีกับที่ธามออกมาจากห้องน้ำ

ธามออกมาด้วยผ้าขนหนูปิดส่วนล่างไว้ผืนเดียว ข้างบนไม่มีเสื้อผ้าเพื่ออวดหุ่นแน่นๆของตัวเอง

 

เห็นอย่างนั้นก็อดที่จะแซวไม่ได้

 

"แต่งตัวงี้อยากเสียตัวหรอจ๊ะ" ผมทำหน้าทำตาทะเล้นใส่ร่างสูง

 

"เอาเลยป่ะล่ะ" มันขู่ขึ้นเสียงดังแล้วตรงดิ่งมาทางผม

 

"เห้ยๆ เอาไร ไม่อ๊าววว" ผมเริ่มโวยวายทันทีที่มันยกตัวผมขึ้นจนตัวลอยแล้ววางไว้กับเตียง

 

"เมื่อกี๊ยังชวนไปเสียตัวอยู่เลยฟอง อย่ากลับคำพูดสิครับ" ดูมันทำเสียงอ่อนเสียงหวานแล้วเอามือข้างหนึ่งมาปัดผมที่ปรกลงมาบังตาผม

 

คิดว่ากูจะหลงมึงหรือไง

 

"เออ เอาเลยดิ" ครับหลง

 

มันยกยิ้มก่อนจะค่อยๆกดหน้าลงมาจูบผมช้าๆ ลิ้นหนาค่อยๆสอดเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่มืออีกข้างสอดเข้ามาใต้เสื้อยืดของผม

 

อย่ามองผมใจง่ายอย่างนั้นสิครับ ก็นี่แฟนผมอ่ะ จะมานั่งเขินอายไม่ให้เอากันทำไมล่ะ

 

มันผละจูบออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นมาฟัดแก้มผมจนรู้สึกระบมไปหมด ผมเริ่มหัวเราะคิกคักเมื่อรู้สึกจั๊กจี้

 

ก๊อก ก๊อก

 

ผมกับธามชะงักทันทีที่ได้เสียงเคาะประตูห้อง ธามสบถหงุดหงิดแล้วลุกเดินไปเปิดประตูห้อง ส่วนผมก็ลุกขึ้นนั่งดีๆ

 

"พวกมึง ไปห้างกันซื้อของกินคืนนี้แล้วก็ของสดที่จะเอาขึ้นไปทำบาบีคิวบนดอยพรุ่งนี้ด้วย" เป็นไอเมลที่เดินมาเคาะ พ่วงด้วยไอเฟียสที่ยืนคุมเมียอยู่ข้างหลัง

 

เฟียสเห็นการแต่งตัวของไอธามที่ดูหมิ่นเหม่กับผมที่นั่งหน้าแดงจากการโดนฟัดเมื่อกี๊ มันก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น

 

"โหย นี่มันพึ่งกี่โมงเอง รีบกันจัง เมล สงสัยสองคนนี้ไม่อยากไปห้างว่ะ" ไอเฟียสกำลังจูงมือเมลเพื่อเลี่ยงออกไป

 

"เห้ย มึงหยุดเลยกูไปด้วย มึงก็แต่งตัวสิวะ" ผมรีบตะโกนบอกไอสองคนหน้าประตู ส่วนประโยคหลังนี่หันไปด่าไอธามครับ

 

ผมเดินออกมาจากห้องพร้อมเมลกับเฟียส แล้วปล่อยให้ธามแต่งตัวในห้องคนเดียว

 

เดินลงมาก็เห็นบอมกับคีย์ที่นั่งดูหนังกันอยู่ตรงโซฟา ส่วนไอเกียร์นั่งดีดกีต้าร์เล่นอยู่ตรงสวนกลางบ้าน

 

"มึง บอมกับคีย์นี่มันตัวติดกันไปป่ะวะ" ผมสะกิดไอเฟียสยิกๆแล้วกระซิบถามเบาๆ

 

เฟียสหันมาพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งเป็นอันรู้กันว่า อื้ม นั่นแหละ ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก ผมนี่ถึงกับบางอ้อ ไม่น่าล่ะเพื่อนห่าไรวะตัวติดกันเกิ๊น

 

นั่งเล่นกันสักพักไอธามก็เดินลงมาจากชั้นบน ทุกคนเลยเดินออกมาเตรียมรถไปห้างใกล้ๆ ครั้งนี้เอารถไปคันเดียวครับ เพราะไอสามคนนั้นไม่ไป

 

เราขับรถกันมาสักพักก็เลี้ยวเข้าตัวห้าง ผมกับธามเลือกไปดูของสดที่จะเอาขึ้นไปทำบนดอยพรุ่งนี้ ส่วนเมลเฟียสเลือกที่จะไปหาซื้อของที่จะกินคืนนี้แทน

 

"พี่ฟอง พี่ฟองใช่ป่ะ" ผมเดินเลือกของกันสักพักก็มีเสียงเรียกจากข้างหลัง หันไปก็เจอไอข้าว น้องข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก

 

"เห้ยข้าวคิดถึงว่ะ" ผมดีใจแล้วรีบเข้าไปกอดข้าวทันที ข้าวก็กอดผมตอบ 

ผมแอบเห็นไอธามมันขมวดคิ้วหน้าหงิกเลยครับ

 

"ธามมึงไม่ต้องเลย นี่น้องข้างบ้านกูชื่อข้าว ข้าวนี่ธามนะเป็นเพื่อนไอเฟียสมัน" ผมรีบพูดดักทางมันไว้ก่อน แล้วหันไปพูดกับข้าว

 

"แล้วเป็นแฟนพี่ด้วยใช่ป่ะ หวัดดีครับพี่เขยย" ไอข้าวมันพูดจาทะเล้นแล้วยกมือไหว้ไอธาม

 

คราวนี้ไอธามยิ้มพอใจเลยครับ สงสัยคงชอบคำพูดของไอข้าวมัน

 

ข้าวมันเป็นเด็กน่ารักครับ ตัวเล็กกว่าผมหน่อยหนึ่ง อายุแค่17เอง

"แล้วมาทำไรที่นี่อ่ะ" ผมถามมัน

 

"พึ่งแยกกับเพื่อนอ่ะพี่ นี่กำลังจะกลับบ้านละ"

 

"กลับพร้อมพี่เปล่าเดี๋ยวซื้อของเสร็จก็กลับแล้วเนี่ย"

มันพยักหน้าอย่างดีใจที่ไม่ต้องนั่งรถแดงกลับเอง

 

"แล้วพวกพี่ซื้อของไรกันเยอะแยะเนี่ย" มันถามขึ้นเมื่อเห็นของในรถเข็น

 

"พรุ่งนี้พี่จะไปเชียงดาวกันอ่ะ ไปแช่น้ำพุร้อนแล้วไปเคาท์ดาวน์กัน ไปด้วยกันป่ะข้าว มีนัดไปไหนยัง"

"ยังอ่ะพี่อยากไปด้วยว่ะ เดี๋ยวขอกลับไปถามแม่ก่อนนะ" ผมพยักหน้าแล้วเลือกของต่อ

 

ไอเฟียสกับเมลซื้อของเสร็จก็เดินมาหา ไอเฟียสเห็นไอข้าวก็ดีใจใหญ่ มันอายุไล่เลี่ยกันแหละครับ เล่นกันมาแต่เด็ก นี่ไอเฟียสก็ยุบอกให้ข้าวไปขอแม่ให้ไปพรุ่งนี้ด้วยกันให้ได้

 

พอกลับถึงบ้านไอข้าวก็รีบวิ่งเข้าบ้านเพื่อไปขอแม่มันเรื่องพรุ่งนี้ทันที

 

"ข้าว คืนนี้มากินข้าวบ้านพี่ด้วยนะ" ผมตะโกนไล่หลังมัน

 

มันทำมือเป็นรูปโอเคแล้วเข้าบ้านไป

 

 

 

 

______________________________________________________________________________

 

 

 

ขอเศร้าหน่อย กระซิก เราผิดเองที่หายไปนาน คนอ่านหายหมดเยยยย  ฮือออออออ

ผิดไปล้าววววว ได้โปรด กลับมาเต๊อะ 55555555555

คิดถึงทุกคนนะจ๊ะ  นี่ว่างทั้งอาทิตย์เลย กะจะลงให้รัวๆ

 

เม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยน้าา

รักทุกคนเยย

ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น