[จบ] พร้อมรัก [Yaoi/ดราม่า 18+]
ตอนที่ 10 นวดให้หน่อยได้หรือเปล่า
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 10 นวดให้หน่อยได้หรือเปล่า

อคินทร์อาบน้ำชำระร่างกาย จนเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงเดินกลับออกมาด้านนอกอีกครั้ง เขายืนมองร่างบางที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าของร่างบางหลับสนิทแล้ว

 

จมูกเล็กๆที่ชนเข้าที่แผ่นหลังของเขา ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำจนน่าสงสาร ดึงดูดให้ร่างสูงโน้มตัวเข้าไปจุมพิตที่จมูกเล็กนั่น 

 

"อื้อ" ร่างบางส่งเสียงเบาๆ เนื่องจากถูกรบกวน

 

เมื่อเห็นว่าพร้อมรักหลับไปแล้ว ร่างสูงจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่ห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอน

 

 เขาเรียกชาติ ลูกน้องคนสนิทให้เข้ามาช่วยงานในห้องด้วย

 

"ชาติ เรื่องที่ให้ทำถึงไหนแล้ว"

 

"ผมติดต่อเฮียแฟรงค์กับคุณเจตต์ไปแล้วครับ ทั้งสองแจ้งว่าจะเข้ามาพบนายวันพรุ่งนี้ แต่คุณเพทายยืนยันว่าจะไม่มาครับ" 

 

 

 

"อืม"

 

 ร่างสูงตอบเพียงเท่านี้ ก่อนที่เขาจะเปิดแฟ้มเอกสารที่รอการเซ็นต์อนุมัติจากผู้บริหารจำนวนมาก เพราะเมื่อวานเขามัวแต่ไปนอนเฝ้าไข้คนป่วย วันนี้จึงต้องให้ลูกน้องหอบงานจากห้องทำงานใหญ่มาที่นี่แทน

 

 

 

อคินทร์ใช้เวลาอ่านเอกสารตรงหน้า จนเวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง เอกสารก็เสร็จไปเพียงครึ่งเดียว

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.

 

"เข้ามา"

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างสูงคิดว่าเป็น ชาติ จึงกล่าวอนุญาตคนด้านนอกด้วยเสียงที่เข้มจัด

 

"ผมเข้าไปได้หรือเปล่า" ร่างสูงแปลกใจเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ลูกน้องคนสนิท หากแต่เป็นร่างบางที่ก่อนหน้านี้ยังนอนหลับอยู่ตรงโซฟาต่างหาก

 

ร่างสูงพยักหน้า ก่อนจะก้มหน้าสนใจงานตรงหน้าอีกครั้ง อคินทร์ชอบทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนทุกที

 

 

 

เมื่อพร้อมรักเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมอบอวนไปทั้งห้อง 

 

"ผมเอากาแฟกับขนมมาให้ เมี่อกี้เจอชาติ เขาบอกว่าคุณอยู่ในนี้" ร่างบางบอกก่อนที่จะเดินเอาถ้วยกาแฟวางไว้ตรงหน้าร่างสูง ที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านเอกสาร

 

เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ได้ตอบกลับมา แต่อคินทร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาจึงเลือกที่จะวางไว้ แล้วก็หมุนตัว เตรียมเดินออกจากห้องทันที

 

 

 

"เดี๋ยว" แต่ต้องหยุดชะงักเพราะอคินทร์เรียกเขาไว้  ร่างบางหันกลับไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง

 

"ปวดหัว" อคินทร์บอกกับพร้อมรักเมื่อเห็นว่าเขาจ้องเพื่อรอให้ร่างสูงพูดอยู่

 

"ครับ?" ร่างบางขมวดคิ้วอย่างสงสัย หรือร่างสูงจะให้เขาไปเอายามาให้ คิดได้ดังนั้นพร้อมรักเลยเอ่ยถามออกไป

 

"ที่ห้องคุณมียาหรือเปล่า หรือจะให้ชาติไป..."

 

"มานี่สิ" ร่างบางยังพูดไม่จบประโยค อคินทร์ก็เอ่ยเสียงเข้มให้เขาเดินเข้าไปหา

 

พร้อมรักจึงเดินเข้าไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

 

 

 

"มาตรงนี้" ตรงนี้ของอคินทร์คือต้านหลังโต๊ะทำงานที่เจ้าตัวนั่งอยู่ พร้อมรักจึงเดินไปด้วยความงุนงง

 

"อะไรครับ" 

 

"นวดให้หน่อย" อคินทร์เอ่ยสั่งเสียงเข้ม พร้อมรักจึงกอดอกและส่ายหน้าปฏิเสธ

 

"ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ" 

 

 

 

"อืม"

 

เมื่อถูกปฏิเสธ อคินทร์ก็ก้มลงอ่านเอกสารอีกครั้ง ร่างบางไล่สายตามองเอกสารที่วางกองอยู่เต็มโต๊ะทำงานก็นึกสงสารคนตรงหน้าขึ้นมา

 

"ถ้าอยากให้นวด" พร้อมรักเว้นประโยคถัดไปไว้ก่อน ชั่งใจอยู่ว่าจะพูดดีไหม  อคินทร์จึงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อรอฟัง

 

"ก็พูดดีๆก่อนสิครับ ไม่เอาสั่งแบบเมื่อกี้"

 

 

 

"อ้ะ" หลังพูดจบร่างเล็กก็ถูกดึงให้นั่งลงบนตักกว้าง

 

 

 

"ห่ะ ให้พูด ไม่ใช่ทำแบบนี้" ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่บนตั้ง อคินทร์จึงกระชับอ้อมกอดที่เอวบางให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

"กำลังจะพูดนี่ไง" เสียงเข้มของอคินทร์ถูกเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนที่ริมฝีปากหน้าจะเม้มที่ติ่งหูเล็ก

 

 

 

"อื้อออออ" พร้อมรักใช้มือเรียวพยายามดันหน้าอคินทร์ออก แต่ก็ไม่เป็นผล

 

 

 

"พี่ปวดหัว นวดให้หน่อยได้หรือเปล่า" อคินทร์ผละออกจากติ่งหูเล็ก ก่อนจะเอ่ยขอร้องร่างบางด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนผิดวิสัย

 

แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ ร่างบางก้มหน้ามองมือตัวเองเพราะไม่รู้ว่าจะวางสายตาไว้ที่ไหนดี เขาเพียงแค่อยากให้ร่างสูงพูดกับเขาดีๆบ้าง ไม่คิดว่าอคินทร์จะเล่นใหญ่ขนาดนี้

 

"รู้แล้วครับ ปะ ปล่อยผมลงก่อน" 

 

"นั่งแบบนี้ก็นวดได้" อคินทร์จับมือเรียวขึ้นมาแนบไว้ที่ข้างศรีษะ ปลายนิ้วถูวนบนหลังมือของพร้อมรัก ร่างบางจึงใช้สองมือนวดให้ร่างสูงทั้งที่ยังนั่งอยู่บนตักแกร่ง

 

"อืม" อคินทร์หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย

 

พร้อมรักเห็นท่าทางของคนตรงหน้าดูผ่อนคลายลง เขาจึงเลิกเกร็งและไม่เขินเหมือนคราแรก ร่างบางนวดขมับอย่างเบามืออยู่พักใหญ่ ก่อนอคินทร์จะจับมือเขาและบอกว่าพอแล้ว

 

 

 

"วันนี้อยากทานอะไรหรือเปล่าครับ" พร้อมรักเอ่ยถาม

 

"ไหนบอกว่าทำอาหารไม่เป็นไง" 

 

"เดี๋ยวลงไปซื้อที่ห้างไงครับ" พร้อมรักเกาแก้มนิ่มด้วยความอาย มีอย่างที่ไหนโตขนาดนี้ แค่ทำไข่เจียวยังไหม้เลย

 

"หึหึ" อคินทร์เผลอขำ ทำให้ร่างบางยู่ปากใส่เขาอย่างเคืองๆ

 

"ให้คนมาทำที่นี่ก็ได้" 

 

พร้อมรักพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อย

 

"ปล่อยผมได้แล้วครับ คุณอคินทร์" นอกจากจะไม่ปล่อย มือที่โอบกอดเอวเล็กยังกระชับแน่นกว่าเดิม

 

 "ผมจะไปอาบน้ำ" ร่างสูงจึงยอมปล่อยพร้อมรักให้เป็นอิสระ ขาเรียวเล็กจึงลงจากตักมายืนข้างๆอคินทร์แทน

 

"เสร็จแล้วจะไปตามมากินข้าว ประตูตรงนั้นเชื่อมไปที่ห้องนอนได้" อคินทร์ชี้ไปตรงประตูสีทึบที่มองผ่านๆจะกลืนไปกับผนังห้อง ดูแทบไม่ออกว่ามีประตูซ่อนอยู่

 

"ครับ" ตอบเสร็จพร้อมรักจึงเดินหายเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย

 

 

 

เมื่อเดินเข้ามาในห้องน้ำ พร้อมรักเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่เมื่อวานที่วูบไป จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้อาบน้ำ มีเพียงแค่การเช็ดตัวจากคุณพยาบาลเท่านั้น เมื่อกี้เขาเพิ่งใกล้ชิดกับอคินทร์ จึงทำให้พร้อมรีบสูดดมตามตัวและเสื้อผ้า ว่ามีตรงส่วนไหนมีกลิ่นไม่พึงประสงค์หรือเปล่า สุดท้ายถึงโล่งใจเพราะไม่มีกลิ่น

 

ร่างบางเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างจนเต็ม ก่อนที่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าและพาร่างกายเปลือยเปล่าลงไปแช่น้ำอุ่น ไม่รู้เมื่อไหร่กันที่เขาสามารถรู้สึกผ่อนคลาย ทั้งที่ไม่ได้อยู่ห้องของตัวเอง พร้อมรักแช่น้ำอุ่นนานเกือบชั่วโมง เขาเกรงว่าจะป่วยอีกรอบ ร่างบางจึงลุกขึ้นจากน้ำ และไปแต่งตัว

 

 

 

.

 

พร้อมรักเดินออกจากห้องน้ำมาก็เจอกับเจ้าของห้องที่นั่งเอนหลังอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์

 

"มาตามไปกินข้าว"

 

"ทำไมไม่เรียกผมล่ะครับ จะได้รีบออกมา"

 

"ก็เห็นนายร้องเพลงอยู่เลยไม่อยากขัด" ร่างสูงพูดจบก็ยิ้มที่มุมปาก 

 

พร้อมรักอ้าปากค้าง เขาคิดว่าอคินทร์เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน คงไม่ได้ยินที่เขาฮัมเพลงหรอก แต่ที่ไหนได้ร่างสูงกลับได้ยินจนหมด แถมเก็บมาแซวเขาอีก

 

"ก็เพราะดี" จู่ร่างสูงก็พูดขึ้นมา ก่อนเดินนำออกไปยังห้องทานข้าว

 

"ทิ้งระเบิดแล้วก็ไป" พร้อมรักเบ้ปากใส่คนตัวสูงที่เดินออกไปแล้ว จึงไม่ทันได้เห็น

 

.

 

เมื่อทานข้าวกับเสร็จเรียบร้อยพร้อมรักก็มาจองโซฟาใหญ่หน้าทีวี ร่างบางยืนยันเสียงแข็งว่าจะนอนตรงนี้ อคินทร์เลยบอกว่าจะตามมานอนตรงนี้ด้วย สุดท้ายเขาถึงยอมเขาไปนอนให้ห้อง

 

"ทำไมคุณถึงดื้อแบบนี้เนี่ย" ร่างบางเดินกอดอกนำหน้าอคินทร์เข้ามาในห้องนอน

 

อคินทร์ทำราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจเสียงบ่นของพร้อมรักเลยสักนิด ร่างสูงเดินไปปิดไฟห้อง จนเหลือแค่โคมไฟหัวเตียง แล้วจึงล้มตัวลงนอน

 

 

 

พร้อมรักที่ยืนกอดอกอยู่ เมื่อเห็นร่างสูงเมินใส่ เลยเลิกโวยวาย และล้มตัวลงนอนอีกฝั่งของเตียง โดยเว้นระยะห่างพอสมควร

 

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง

 

 

 

"คุณอคินทร์" เป็นพร้อมรักที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาคล้ายจะหลับแล้ว

 

"อืม"

 

"ตอนนั้น คุณรู้สึกอะไรกับผมบ้างหรือเปล่า" อคินทร์ไม่ได้ตอบออกไป พร้อมรักเหมือนจะรู้ตัวว่าคนข้างๆ ไม่เคยมีความรู้สึกใดๆให้ตัวเองอยู่แล้ว ในตอนนั้นเขามีความสำคัญแค่ที่ระบายอารมณ์ในห้องล็อคเกอร์นั่นเท่านั้น  แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะลองถามดูซักครั้งให้แต่ใจ

 

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบ!

 

พร้อมรักที่กำลังตาปรือใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะร่างสูงที่นอนห่างกันคนละฝั่ง ค่อยๆขยับเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง ก่อนจะฝังจมูกที่ท้ายทอยของเขา

 

ไม่นานนักลมหายใจของอคินทร์ก็สม่ำเสมอ บ่งบอกว่าร่างสูงหลับไปแล้ว

 

 

 

พร้อมรักจึงปล่อยตัวปล่อยใจให้อคินทร์กอดอยู่แบบนั้นจนเช้า

 

 

 

 

 

******************************

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น