ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2564 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 1/3
แบบอักษร

 

ตอนที่ 2

1/3

 

 

เสียงโห่เฮดังกระหึ่มในสนามมวยที่อยู่ไม่ไกลบ้านเท่าไหร่ บุ้งกี๋มาที่นี่ด้วยรถมอเตอร์ไซต์ของป๊า ยืนข้างป๊าในขณะที่กำลังเชียร์มวยอย่างเอาเป็นเอาตาย

"กี๋อย่าปีน!"

นอกจากจะดูมวยไม่รู้เรื่องแล้ว ป๊าเคี้ยงยังต้องคอยดึงคอเสื้อยัยลูกสาวไว้เพราะบุ้งกี๋จะปีนขึ้นไปบนเวทีท่าเดียว ได้ยินเสียงระฆังเมื่อไหร่ก็เตรียมถกแขนเสื้อง้างขารอแล้ว

บอกเลยว่าเป็นพ่อยัยเด็กนี่มันเหนื่อย!

"เฮีย! เจ็บมั้ย! คิ้วแตกเลย!"

อชิระนั่งหอบอยู่ที่มุมของเวทีในขณะที่กำลังพักยก หางคิ้วเป็นรอยแตกและมีเลือดไหลเป็นทางยาว บุ้งกี๋ที่เห็นก็เบ้หน้า ยืนเกาะขอบเวทีเพราะเป็นห่วงเขา ดวงตากลมคลอหน่อยแดงรื้นเพราะบุ้งกี๋ไม่ชอบเลยเวลาที่เฮียอู๋เลือดออกแบบนี้

ด้านหลังเด็กสาวคือป๊าเคี้ยงที่เดินประกบลูกมาติดๆ ด้วยกลัวว่าบุ้งกี้จะก่อเรื่องอะไรอีก ตัวก็นิดเดียวแต่ใจมันใหญ่จริงๆ ยัยเด็กคนนี้น่ะ

"เฮียมองกี๋สิ! ไม่งั้นกี๋จะโยนผ้าขาวแล้วนะ!"

ได้ยินดังนั้นอชิระจึงรีบปรายหางตามองคนที่ยืนเย้วๆ อยู่ข้างเวที เขาชูมะเหงกขึ้นแทนคำพูดที่ว่า ลองโยนดูสิ ถ้าชกเสร็จโดนด่าเช็ดแน่

บุ้งกี้ส่ายหน้าทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในแววตากลมยังเจือไปด้วยความเป็นห่วงและกังวล

ยกสุดท้ายมาถึงและอชิระก็คว้าชัยไปตามคาด เสียงเฮของฝ่ายน้ำเงินดังกระหึ่มอีกครั้งเมื่อฝั่งที่ตนเชียร์นั้นถูกกรรมการชูมือขึ้นสูง บนเวทีชุลมุนอยู่พักใหญ่ บุ้งกี้ที่จะกระโดดตามคนอื่นๆ ขึ้นไปแต่กลับโดนรั้งไว้ให้อยู่กับที่

"ดูจบแล้วก็กลับ เดี๋ยวโดนม๊าดุ"

"ฮื่อ ป๊าก็กลับไปก่อนซี่ กี๋จะรอเฮียลงมาก่อน"

"เดี๋ยวป๊าโดนด่าโว้ย กลับบ้าน!" ใครมันจะอยากหูชาตั้งแต่หัววันกันล่ะวะ

"ไม่! เดี๋ยวกี๋ให้เฮียไปส่งก็ได้ ป๊ากลับไปก่อนเลย"

"เอ๊ะ ไอ้ลูกคนนี้นี่ บอกว่าเดี๋ยวม๊าด่า"

"งั้นป๊าก็ไปจิบชาเล่นหมากรุกรอร้านเจ็กโจวก็ได้ เดี๋ยวกี๋ให้เฮียไปส่งที่นั่น" เจ็กโจวคือเจ้าของร้านกาแฟโบราณหน้าปากซอยบ้าน

"งั้นเดี๋ยวป๊าไปส่งหลังเวที ดีนะที่มีมะเหมี่ยวมันอยู่ ไม่งั้นป๊าไม่ปล่อยแน่" มะเหมี่ยวที่ป๊าเคี้ยงพูดถึงคือพี่สาวของอชิระ

บุ้งกี๋กระโดดโลดเต้นดีใจ จูงมือป๊าเดินมาหลังเวทีตามอชิระและกลุ่มครูมวยมาติดๆ

เมื่อฝากบุ้งกี๋ไว้กับมะเหมี่ยวแล้วป๊าเคี้ยงจึงสบายใจขึ้นเปราะหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเดินกลับออกมาแล้วมุ่งไปยังร้านเจ็กโจว

"เจ๊เหมี่ยวๆ เฮียเป็นไงบ้างจ๊ะ" รีบถามถึงอาการของเฮียอู๋ทันทีด้วยความร้อนรนห่วงใย เสียงแง้วๆ ที่ถามถึงอชิระเรียกให้ชายหนุ่มเดินออกมาทั้งที่ยังใส่แค่กางเกงมวยตัวเดียว

"เฮียยังไม่ตาย ทำเหมือนกับอาการเฮียล่อแล่งั้นแหละ" บุ้งกี๋หันกลับมาแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถึงจะเห็นแทบทุกวันแต่ก็ยังหลงใหลมัดกล้ามเนื้อสวยๆ ของเฮียอู๋อยู่ดี ยิ่งเวลาที่มันเปื้อนเหงื่อด้วยแล้ว ฮื่อ! กี๋อยากจับๆ ลูบๆ ดูสักครั้ง!

"งั้นเจ๊ฝากกี๋ทำแผลให้มันหน่อยนะ เดี๋ยวเด็กที่ค่ายจะขึ้นชกต่อเลย เจ๊ต้องออกไปดูข้างนอก" ว่าจบก็ยัดกล่องปฐมพยาบาลใส่มือบุ้งกี้แล้วเดินออกไปหน้าเวทีทันที อชิระที่จะเอ่ยรั้งจึงได้แต่อ้าปากพะงาบๆ อยากตะโกนไล่หลังเจ๊ไปว่าจะมาฝากแมวไว้กับปลาย่างได้ยังไง!

"ดูซิ หน้ายับหมดเลยเนี่ย พรุ่งนี้ตื่นมาหน้าปูดเป็นลูกมะกรูดแน่" ฉุดกระชากลากคนตัวโตให้มานั่งบนเก้าอี้ จากนั้นบุ้งกี้ก็ยืนทำแผลให้อย่างเบามือ แต่กระนั้นพ่อนักมวยก็ยังร้องโอดโอยเพราะรู้สึกว่าเธอลงแรงมามากเกินไป

"เบาๆ ดิ๊ เดี๋ยวหน้าเฮียได้แหกกว่าเดิม" บุ้งกี๋เบาแรงลงตามคำขอ ระหว่างนั้นก็มีคนเดินเข้าออกไปมา ล้วนแล้วแต่เป็นนักมวยทั้งสิ้น ถึงจะรู้สึกไม่ชอบใจที่เห็นบุ้งกี๋อยู่ท่ามกลางผู้ชายแบบนี้ แต่อชิระก็ไม่ได้พูดออกไป

 

__________

อะหรือ อะหรือว่า.....

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว