email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:28 ไม่ต้องกลัว

ชื่อตอน : Ep:28 ไม่ต้องกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:28 ไม่ต้องกลัว
แบบอักษร

"พี่โทนี่!"ฉันพูดเสียงสะอื้นวิ่งเข้าไปหาเขาที่กลับมาถึงบ้าน

"เดียร์น่า!"

"เดียร์น่าหายไป"

"ลลิซขอโทษที่ดูแลลูกไม่ดี ฮื่อ!"

ฉันเดินหาเดียร์น่าหลายรอบแล้วแต่ก็ไม่เจอ

"อึก! ลลิซขอโทษ"

"ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูด" พี่โทนี่กอดปลอบฉันไว้แน่น

"เดียร์น่าหายไปไหนไม่รู้ ลลิซพาลลินขึ้นไปนอนพอนึกขึ้นได้อีกที….เดียร์น่าก็หายไปแล้ว"

ฉันไม่น่าให้เดียร์น่าอยู่คนเดียวเลย ตอนนี้พี่โทนี่ก็เอาแต่เงียบเขาไม่พูดอะไรหรือเขาจะโกรธฉันที่ดูแลเดียร์น่าไม่ดี

"ไปอยู่กับลูกพี่จัดการเอง" แล้วเขาก็เดินออกไปจากบ้านทันที

"พี่โกรธลลิซจริง ๆ ใช่ม้้ย"

ท่าทางเรียบนิ่งของเขามันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย แต่ทุกอย่างมันก็เป็นความผิดของฉันจริง ๆ

ฉันขึ้นไปบนห้องไม่รู้จะทำยังไงจะไปตามหาก็ไม่ได้เลยโทรให้ป๊าช่วยอีกแรง

"ป๊า...อึก! ป๊าช่วยลลิซด้วย"

[ลลิซเป็นอะไรทำไมร้องไห้!]

"เดียร์น่า...เดียร์น่าหายไป ป๊าช่วยลลิซด้วยพี่โทนี่โกรธลลิซที่ลลิซดูแลลูกไม่ดี" ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไม่มันกลั้นไม่ได้จริงๅ

[ใจเย็นๆเดียร์น่าอาจแค่ไปวิ่งซนที่ไหนก็ได้ หนูใจเย็นก่อนเดี๋ยวป๊าไปหาแล้วจะให้ลูกน้องออกตามหาช่วยอีกแรง]

"ค่ะป๊า"

.

.

"ลลิซขอโทษ"

ฉันพึมพำมองหน้าจอโทรศัพท์อยากจะโทรหาพี่โทนี่แต่ก็กลัวเขาจะไม่รับ ทุกอย่างมันเป็นความผิดฉันคนเดียวถ้าฉันไม่ปล่อยเดียร์น่าไว้คนเดียว

ฉันน่าจะพาเดียร์น่าขึ้นห้องมาด้วยแต่แรก

"แอ้! แอ้!"

...ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยในแปลนอนค่อยๆขยับเปลือกตา บิดขี้เกียจส่งเสียงร้องอ้อแอ้เมื่อเห็นแม่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ตื่นแล้วหรอ ตื่นไว้จังเลย" ฉันรีบเช็ดน้ำตาอุ้มลูกออกจากแปล

มือเล็ก ๆ ยกขึ้นขยี้ตาตัวเอง ปรอยผมที่ชี้พู ทำหน้าสะลึมสะลือ สปงกหัวโยกไปโยกมา

"ง่วงแล้วจะรีบตื่นทำไมคะ" ฉันวางตัวอ้วนลงบนเตียง

"แอ้! เอิ๊ก!!" เอากับเขา เฮ้อ... ร้องตะโกนปลุกให้ตัวเองตื่นแบบนี้ก็มีด้วย

"เรานี่มันจริงๆเลย"

"ไหนมาให้ฟัดพุงสิ!"

"เอิ๊ก! อ๊าก ฮ่า ฮ่า คิก ๆ เอิ๊ก"

"สนุกใหญ่เลยนะ"

ลลินพลิกตัวคลานไปรอบเตียง ฉันทำทีเป็นยื่นมือจะไปจับตัวอ้วน ๆ กลม ๆ ความสุขของคนเป็นแม่ก็คือได้เห็นรอยยิ้มเสียงหัวเราะของลูกนี่แหละ

แล้วตอนนี้เดียร์น่าจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

แปร๊ด!! เสียงแตรรถดังขึ้น

"คุณตามาแล้วเราไปเปิดประตูให้คุณตากันดีกว่า"

พอได้ยินชื่อคุณตาสองมือเล็กประกบเข้าหากันพร้อมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"พี่อเล็กซ์ก็มาด้วยนะ" ฉันอ้ามือเรียกให้ลูกคลานมาหา

"เก่งมากค่ะ..ลูกสาวใครน๊าน่ารักจัง"

ตัวอ้วน ๆ ขาสั้น ๆ รีบคลานมาหาฉันอย่างไว เลยหอมแก้มเข้าให้ฟอดใหญ่

แปร๊ด!!!

"มาแล้วค่ะ...ลลินมาแล้ว!" ฉันรีบพาลลินเดินไปหน้าบ้านเพื่อเปิดประตูให้ป๊า

พอเห็นพี่กับตาเดินลงจากรถตัวอ้วนก็ยิ่งดิ้นอยากไปหา

"สวัสดีค่ะคุณตาก่อนสิคะ" ฟังที่ไหนร้องจะไปหาอย่างเดียว

"มา ๆ หลานใครทำไมขี้อ้อนแบบนี้" ป๊าอ้าแขนรับลลินจากฉัน

"อเล็กซ์เป็นอะไรง่วงหรอครับ" ก็ยื่นงัวเงียเหมือนคนพึ่งตื่น

"น้องพึ่งตื่นคงจะยังง่วงอยู่"

ป๊าพูดยิ้มๆ แต่อเล็กซ์ก็น่าเอ็นดูจริงๆนะ

"มาครับพี่ลลิซพาไปนอน"

"ป๊าเข้าบ้านก่อนค่ะ" ฉันอุ้มอเล็กซ์เดินเข้าบ้าน ส่วนลลินสนใจฉันที่ไหนละออดอ้อนคุณตาใหญ่

📲

"เป็นไงบ้างคะพี่โทนี่"

[ยังไม่เจอ...ลลิซอย่าออกไปไหนนะตอนนี้เจมส์กำลังไปหาลลิซกับลูกที่บ้าน]

"ค่ะ...ตอนนี้ป๊ามาอยู่เป็นเพื่อนลลิซแล้วแหละ "

"พี่ต้องตามหาเดียร์น่าให้เจอนะ ลลิซขอโทษที่..." ฉันพูดเสียงสะอื้น

[มันไม่ใช่ความผิดลลิซ]

[นายครับเจอตัวแล้วครับ]

[งั้นแค่นี้ก่อนนะอย่าออกไปไหนพี่เป็นห่วง…...]

"พะ...พี่"

เฮ้อ...ฉันได้แค่ถอนหายใจ ใจคอมันไม่ดีมันหวิวๆ ยังไงไม่รู้ฉันกลัวจะเกิดเรื่องขึ้นกับพี่โทนี่ แต่ยังไม่ได้ถามอะไรเขาก็ตัดสายไปก่อน

"ว่าไงลูก"

"เหมือนพี่โทนี่จะเจอเดียร์น่าแล้วค่ะ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาก็ตัดสายไปก่อน"

"ป๊า! ลลิซกลัวจังเลย"

ตอนนี้ฉันรู้สึกอ่อนแลมาก

"ไม่มีอะไรอย่าคิดมาก" ป๊ากอดปลอบฉันแน่น

เสียงหัวเราะของอเล็กซ์กับลลินเล่นกันดังลั่นไปทั่วบ้านแต่ทำไมฉันกลับยิ้มไม่ออกนะ

"งั้นลลิซไปเอาขนมมาให้เด็ก ๆ ดีกว่า ลลิซต้องเข้มแข็ง" พี่โทนี่เก่งจะตายเขาไม่เป็นอะไรหรอก

เพล้ง!!!

"อ่ะ โอ้ย!!"

"ซุ่มซ่ามจริงๆเลยลลิซเอ้ย!"

แต่ฉันดันซุ่มซ่ามทำจากขนมล่วงหลุดมือ พอย่อตัวจะเก็บเศษจากกลับบาดมือเข้าให้

"คุณลลิซเป็นอะไรรึเปล่าครับ" เป็นเสียงเจมส์ลูกน้องคนสนิทพี่โทนี่

"ไม่เป็นไรแล้วพี่โทนี่ละ" เขาก้มลงเก็บเศษจานไปทิ้ง

"นายให้ผมมาดูแลคุณกับคุณหนู" เขาดูสีหน้าเป็นกังวลหรือฉันคิดมากไปเอง

"เนตรนภา" อยู่ ๆ ชื่นนี้ก็ดังก้องเข้ามาในหัว

"ผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย!" เจมส์ไม่ตอบและนั้นแสดงว่าเป็นเรื่องจริง

"เอาเป็นว่านายจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วจะพาคุณหนูกลับมาให้เร็วที่สุด"

"นายเป็นห่วงคุณกับคุณหนูเล็กเลยให้ผมมาดูแล" แล้วเจมส์ก็เดินออกไปสั่งลูกน้องอีก 10 กว่าคนที่ยืนอยู่คนละตำแหน่งอย่างให้ใครแอบเข้ามาในบ้านได้

"พี่อย่าเป็นอะไรไปนะ"

ระหว่างที่ทำแผลมันก็คิดไปต่างๆนาๆ แต่พี่โทนี่ต้องไม่เป็นอะไรสิ!

"เธอคิดมากไปเองลลิซ!"

ฉันให้กำลังใจตัวเองแล้วกลับไปหาลลินกับป๊า แต่ไม่ได้พูดอะไรให้ป๊าฟังเพราะเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับป๊า เดี่ยวจะพลอยคิดมากเปล่าๆ

 

Tony...

"ฮื่อ! แด๊ดดี้! แด๊ดดี้ช่วยเดียร์น่าด้วย!"

ทันทีที่ผมรู้ถึงตัวการใหญ่ก็ตรงไปตามที่ลูกน้องบอก และสิ่งที่ผมเห็นผมอยากจะฆ่าเนตรนภาให้ตายด้วยมือของผมเอง

"ไม่ต้องกลัวนะแด๊ดดี้มาช่วยแล้ว"

ผมได้แต่พูดปลอบเดียร์น่าที่ถูกมัดไว้อยู่ในตู้กระจก

"หยุด!"

ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ตู้กระจกนั้นเสียงเข้มที่ฟังแล้วแสลงหูก็ดังขึ้น

"ไอ้สาระเลว!!"

เป็นมันจริงๆด้วย ไอ้จอนน์นี่คนที่เนตรหนีไปด้วยตอนคลอดเดียร์น่า

"หึ...อย่าทำหน้าเกรี้ยวกราดแบบนั้นสิ"

"เห็นแล้วสมเพชว่ะ!"

ปัง!

"แด๊ดดี้! ฮื่อ!!"

มันจ้องหน้าผมตาเขม็งแต่กลับยิงปืนใส่ตู้กระจกที่เดียร์น่าอยู่ข้างในแต่ดีที่เป็นกระจกกันกระสุนแต่ถึงอย่างนั้นมันก็สมควรตายที่ทำให้ลูกผมร้องไห้

"เดียร์น่าฟังแด๊ดดี้หนูไม่ต้องกลัวแด๊ดดี้จะช่วยหนูออกมาเอง"

เดียร์น่าร้องไห้สะอื้นไม่หยุดตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

"ปล่อยเด็กไป!" ผมหันไปจ้องหน้ามัน

"ยกทุกอย่างให้กูแล้วกูจะคืนเด็กให้!" มันคงหมายถึงกิจการทุกอย่างของผม

"มึงอยากได้อะไรเอาไปแต่ปล่อยตัวลูกกูมาแล้วทุกอย่างจะเป็นของมึง"

ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากเดียร์น่าที่ยังร้องไม่ยอมหยุด

"หึ...ว่าง่าย ๆ แบบนี้สิ" มันส่งซิกให้ลูกน้องมันไปเอาตัวเดียร์น่าออกมา

"ปล่อยลูก! กู!"

ผมพูดอย่างข่มอารมณ์เมื่อมันไม่ยอมส่งตัวเดียร์น่ามาให้

"ใจเย็นสิวะ!"

"ให้แม่ลูกได้เล่นกันหน่อย"

"ว่าไงสาวน้อย"

พร้อมเนตรนภาที่เดิงตรงเข้าไปหาเดียร์น่า

"สวัสดีค่ะโทนี่" เธอหันมายิ้มให้ผม

"ปล่อยเดียร์น่า!"

ผมกัดฟันพูดพยายามใจเย็นและมีสติให้มากที่สุด ถ้าทำอะไรบุ่มบ่ามเดียร์จะไม่ปลอดภัย ตอนนี้ลูกน้องผมคงดักซุ่มอยู่ข้างนอกเพราะตอนผมมาผมมาแค่คนเดียวเพื่อให้พวกมันตายใจ

"แด๊ดดี้! "

"เดียร์น่าเจ็บ อึก!" ตรงแขนเธอมีแผลที่ค่อนข้างใหญ่พอสมควร

"ไม่ร้องนะคะเด็กดีแม่อยู่ตรงนี้ทั้งคน"

เนตรนภาพูดปลอบเอามือลูบหัวเดียร์น่าแต่สีหน้าเธอมันไม่ได้มีความเป็นแม่สักนิด

"ไม่ใช่!"

"คุณไม่ใช่แม่หนู!"

"ออกไปนะออกไป!"

เดียร์น่าดิ้นเอามือที่ถูกมัดผลักเนตรนภาจนล้ม

"อีเด็กบ้า!!"

"ฉันเป็นแม่แกนะ!"

เพี๊ยะ!!

"ฮื่อ! แด๊ดดี้เดียร์น่าเจ็บ!"

เนตรนภาตบตีเดียร์น่าอย่างทารุณเห็นแล้วผมทนไม่ได้เธอไม่มีความเป็นคนอยู่เลยสักนิด

ปัง!

"ถ้าเธอยังไม่หยุดฉันจะฆ่าเธอตอนนี้"

สุดท้ายผมก็ทนไม่ได้แจ่ได้แต่ยิงขู่เนตรนภา ทั้งๆที่อยากจะฆ่าเธอให้ตายไปตอนนี้

ทันทีที่เสียงปืนดังปลายกระบอกปืนทุกกระบอกก็จ่อมาที่ผม

"เดียร์น่าฟังแด๊ดดี้ "

"หนูเป็นลูกแด๊ดดี้ใช่มั้ย!"

ตอนนี้ผมต้องเรียกสติทำให้เดียร์น่าหยุดร้องไห้

"....." ใบหน้าเปื้อนน้ำตาพยักหน้ารับ

"ลูกสาวแด๊ดดีต้องเข้มแข็ง!"

"ไหนหยุดร้องให้แล้วยิ้มให้แด๊ดดี้สิค่ะ" เดียร์น่าทำตามที่ผมบอก

"ดีมากคนเก่ง"

"ถ้าหนูกลัวก็แค่หลับตาอย่างที่แด๊ดดี้เคยสอน"

ใช่ผมสอนเธอให้เข้มแข็งมาตลอดเพื่อที่เดียร์น่าจะรับมือกับเรื่องร้ายที่ผมไม่อยากให้ลูกต้องเจอแต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจนได้

"เดียร์น่าจะไม่ร้อง เดียร์น่าจะไม่กลัวเพราะเดียร์น่าเป็นลูกสาวแด๊ดดี้"

"แด๊ดดี้สัญญากับเดียร์น่าได้มั้ยว่าจะพาเดียร์น่ากลับไปหาหม่ามี้กับน้อง"

เสียงเล็กพูดพรางสะอื้น

"ครับแด๊ดดี้สัญญาแด๊ดดี้จะพาหนูกลับไปหาหม่ามี้กับน้อง"

สิ้นคำพูดเดียร์น่าก็ค่อยๆหลับตาลง

"หึ…มึงแม่ง!โคตรใจเย็นวะ" ไอ้จอร์นนี่พูดแทรกขึ้น

ผมหันไปจ้องหน้ามันอย่าฃเอาเรื่อง

"เป็นกูนะ.."

ปัง!

"จอนน์นี่! ไอ้สาระเลว!"

มันเล็งปืนแล้วยิงใส่ขาเนตรหนึ่งนัด

"หึ...นางงูพิษอย่างมึงมันเลี้ยงไม่เชื่อง!" สองมือใหญ่จิกดึงผมแล้วลากเนตรนภาลุกขึ้น

"เซ็นแล้วทุกอย่างจบ"

"กูไม่ได้อยากทำร้ายเด็กกูแค่ต้องการเงินและอำนาจของกูคืน"

มันเป็นคู่แข่งกับผมมาตลอดแต่คนไม่ซื่ออย่างมันทำอะไรทันก็ไม่ก้าวหน้าไม่มีใครเชื่อถือเลยทำให้หมดตัวถึงกับต้องเอาเนตรนภาไปขายเลยทำให้ป๊าลลิซเจอกับเธอ

ที่จริงผมไม่ได้อยากสนใจเรื่องนี้แต่เพราะผมโง่มาแล้วครั้งหนึ่งเลยถูกผู้หญิงหลอกครั้งนี่ผมเลยให้ลูกน้องตามสืบทุกเรื่องที่เนตรนภาทำไว้

สำหรับผู้หญิงคนนี้ระยำเกินกว่าที่ผมคิดจริงๆ

"ส่งตัวลูกกูมาก่อน" ผมรู้ไอ้นี่ยังไม่มันก็ต้องเล่นตุกติก

"เอาตัวเด็กไปให้มัน" มันสั่งให้ลูกน้องอุ้มเดียร์น่ามาหาผม

"เซ็นอย่าคิดตุกติก" ลูกน้องมันยื่นเอกสารมาให้พร้อมกับจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

พรึบ!

"....." ผมหยิบเอกสารแล้วเซ็นให้มันอย่างไม่รังเร

"555555 ในที่สุดทุกอย่างก็เป็นของกู!" มันหัวเราะอย่างกับคนบ้า

"แด๊ดดี้!"

พร้อมกับลูกน้องมันที่ปล่อยตัวเดียร์น่าแล้วเดินกลับไปหาเจ้านาย

"ไม่เป็นอะไรแล้วนะหนูปลอดภัยแล้ว"

สิ่งแรกที่ผมทำคือกอดปลอบลูกให้หายตกใจกลัว

"จัดการพวกมันอย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว!" ผมนึกไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเล่นแบบนี้

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจำไว้ว่าแด๊ดดี้รักหนู"

"หลับตาปิดหูไว้ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามลืมตาขึ้นมาดู"

ผมไม่อยากฆ่าใครต่อหน้าลูกอีกเลยแต่ผมจำเป็นเพราะถ้าถ้าวันนี้พวกมันไม่ตายครอบครัวผมคงไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขแน่นอน

ปัง! ปัง! ปัง!

ผมยืนปืนขึ้นฟ้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องโดยมืออีกข้างอุ้มเดียร์น่าที่หลับตาเอามือปิดหูตามคำสั่งผม

"ไอ้จอนน์นี่!"

"ไหนมึงบอกจะแต่เอาเงินแล้วนี่มันอะไร!"

"กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามทำอะไรโทนี่!"

เสียงเนตรนภาด่ากราดตบตีไอ้จอนน์นี่เธอเหมือนคนบ้าไม่มีสติ

ผมไม่รู้ว่าผมเคยรักผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง

ปัง!!

"พูดมาก!"

"กูไม่ฆ่ามึงก็บุญแล้ว!" จอนน์นี่ยิงเนตรนภานอีกครั้งแล้วเดินหัวเราะออกไปอย่างผู้ชนะ

"ไม่ต้องกลัวแด๊ดดี้จะไม่ให้ใครทำร้ายหนูได้"

ปลายกระบอกปืนนับสิบจ่อมาที่ผมกับเดียร์น่า

ถ้าลำพังแค่ผมคนเดียวผมคงยิงสวนพวกมันไปแล้วแต่เพราะตอนนี้เดียร์น่ากำลังกลัว ตัวเล็กที่บอบซ้ำสั่นเทาอย่างน่าสงสาร

.

.

.

"วางปืนลง!"

แต่พระเจ้าก็ไม่ได้ใจร้ายกับผมขนาดนั้นเมื่อดีเทลเอาปืนจ่อหัวไอ้จอนน์นี่เดินกลับเข้ามา

แต่พวกมันกลับไม่ยอมทำตาม!

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว