email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิล ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2564 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

เปรี้ยง!! 

เสียงกึกก้องดังลั่นเสียจนพื้นสั่นสะเทือนปลุกให้คนที่เพิ่งข่มตาหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงสะดุ้งเฮือกสุดตัว ผวาหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าตื่นตระหนก 

ใบหน้าคมคายซีดเผือด หน้าผากกว้างเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตผุดพราย ลมหายใจหอบกระชั้นเร็วแรงขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีแสงสว่างวาบสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นระยะ ๆ  

ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจ คลายความแข็งเกร็งลงหลายส่วนเมื่อพบว่าข้างกายว่างเปล่า มีเพียงเขาที่ใช้งานและทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง .... 

"เมื่อไหร่จะหายจากอาการพวกนี้สักทีวะ! แม่ง!"  

คำสบถหยาบคายมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากหนาพร้อมพ่นลมหายใจหนัก ๆ ขณะที่สองมือสากยกขึ้นลูบใบหน้าแรง ๆ เรียกสติ 

ดวงตาคมกริบสีนิลเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าปัดของนาฬิกา​ตั้งโต๊ะหัวเตียงเพียงนิดก่อนที่ร่างสูงจะตวัดขาลงจากเตียง มุ่งตรงไปยังห้องน้ำด้วยร่างเปลือยเปล่า  

ซ่าาาา~ 

ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นรับสายน้ำชุ่มฉ่ำที่ไหลลงมาตกกระทบ หวังใช้ความเย็นช่วยดับความร้อนรุ่มภายในกายลงบ้าง หลังพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้กลับมาเป็นปกติร่วมสิบนาทีแล้วดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่ 

ดวงตาแดงก่ำเหม่อมองเพดานสีขาวครีมอย่างเลื่อนลอย ทั้งที่อายุอานามก็ปาไปครึ่งชีวิต แต่ร่างกายก็ยังเกิดปฏิกิริยาตอบสนองกับมันมาเสมอ โดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากแสงสว่างวาบนั่น 

'นอนนะคะคนดี แม่จะอยู่กับติณณ์ตรงนี้ไม่ไปไหน' 

ติณณ์หลับตาลงช้า ๆ อย่างเหนื่อยใจ​ แม้ว่าเวลาจะผันผ่านมานานหลายสิบปี ทว่าประโยคสุดท้ายของมารดาที่เอื้อนเอ่ยข้างใบหูในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ 

น้ำเสียงอบอุ่นที่คอยปลอบประโลมยามเขาเจ็บป่วย แววตาอ่อนโยนที่คอยทอดมองเขาด้วยความรักอย่างบริสุทธิ์คู่นั้น และรอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้าสะสวยแม้นจะเผชิญกับการทำร้ายจิตใจอยู่ทุกคืนวัน 

ทุกอย่างยังคงติดตรึงในความทรงจำไม่จางหาย ....  

หากไม่ใช่เพราะ 'ผู้ชายคนนั้น' ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะมัน ทั้งเขาและมารดาคงยังมีความสุขอยู่ด้วยกัน คิดถึงตรงนี้มือสากก็กำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา 

สักวัน ... มันต้องมีสักวันที่เขาทำให้บ้านนั้นได้ลิ้มรสกับความสูญเสียบ้าง! 

 

 

เปรี้ยง!! 

เสียงกึกก้องดังลั่นก่อนจะตามด้วยแสงสว่างวาบที่สาดเข้ามาด้านในผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่เปิดกว้างของคอนโด ส่งผลให้คนที่เพิ่งย่องเข้ามาในห้องหมายจะเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มชะงักหยุดกึกหลังมองเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน 

สะโพกแน่นหนันขยับโยกอยู่กลางหว่างขาอย่างแข็งขัน เสียงหอบหายใจกระเส่าเคล้าคลอกับเสียงกรีดร้องด้วยความรัญจวนใจดังออกมาจากสองร่างที่กำลังกอดรัดนัวเนียเป็นระยะ ๆ ไม่ต้องถามก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าทั้งสองกำลังทำกิจกรรมอะไร 

ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้!?  

บริ้งค์เฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ ขณะที่แววตาวูบไหวเหม่อมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้านิ่งนานราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์  

ริมฝีปากบางเม้มแน่นสั่นระริก ไร้เสียงสะอื้นไห้ มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสายจนอาบเต็มสองพวงแก้มบ่งบอกถึงความเสียใจ 

หยุดยืนมองภาพบาดตาอยู่นานนับนาทีกว่าจะตัดใจเบือนหน้าหนีได้ เธอหลุบตาลงมองเค้กก้อนเล็กในมือเพียงนิดก่อนจะหมุนตัว เดินจากมาอย่างไร้ซุ่มเสียงเฉกเช่นตอนมาเยือน 

2nd Happy Anniversary ดวงตาแดงก่ำมองไล่ไปตามตัวอักษรที่บรรจงเขียนไว้บนหน้าเค้กแล้วเหยียดยิ้มเย้ยหยัน  

ทั้งที่เธอเพิ่งให้อภัยในทุกสิ่งที่เขาเคยกระทำ ทั้งที่เราเพิ่งกลับมาคบกัน ทั้งที่เขาเพิ่งให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่หวนกลับไปทำผิดอีกแล้วแท้ ๆ แล้วนี่คืออะไร? คือการตอบแทนความรักความไว้ใจของเธองั้นเหรอ?  

มือเรียวหย่อนสิ่งที่ทุ่มเทซุ่มเรียนมากว่าเดือนครึ่งลงถังขยะอย่างไม่มีลังเลก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปในลิฟต์ ทว่าทันทีที่บานประตูปิดลงคนที่ทำเหมือนเข้มแข็งมานานมก็ทรุดกายลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง 

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาแหงนขึ้นมองดวงไฟแล้วแค่นหัวเราะ มือเรียวกำหมัดแน่นทุบเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายซ้ำ ๆ ระบายความอัดอั้น  

สุดท้าย 'แฟน' ที่ว่ารักหนักหนา มาวันนี้กลับกลายเป็น 'ของตาย' ที่ไร้ค่าไปแล้วสินะ 

"โง่! ทำไมแกถึงได้โง่ไม่มีใครเกินแบบนี้วะบริ้งค์!" 

ก่นด่าตอกย้ำถึงความผิดพลาดของตัวเองด้วยความคับแค้นใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รับรู้ว่าแฟนหนุ่มมีพฤติกรรมนอกใจเป็นปกติ แต่เพราะที่ผ่านมาเธอเชื่อเสมอว่าคนเราจะสามารถปรับเปลี่ยนกันได้  

เธอเชื่อว่าสักวันคนที่มองไม่เห็นคุณค่าในความรักจะตระหนักรู้ได้ แล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้น ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้มันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอน่าจะงมงายไปเพียงคนเดียว  

ไม่ว่าจะให้อภัยกี่สิบรอบ ทุกอย่างก็วนลูปอยู่ที่เดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง ... พลันถ้อยคำที่เพื่อนสาวคนสนิทเคยยุยงเมื่อวันก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัว 

'ถ้ามันมี แกก็มีบ้างดิ! หาคนใหม่ไปเย้ยมันเลย! เอาแบบหล่อ รวย แซ่บ ๆ ไม่งั้นก็จ้างเอา ร้อยทั้งร้อยพวกนี้มันชอบหวงก้าง! ทำให้มันรู้สึกเสียดายที่เลิกกับแกไป' 

ในวันนั้นเธอมองว่านี่เป็นคำแนะนำที่แสนไม่เข้าท่าและอาจสร้างปัญหาให้ชีวิตรักยุ่งเหยิง หากแต่วินาทีนี้มุมมองและความคิดบางอย่างกลับแปรเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง 

มันจะเป็นยังไงนะ หากว่าเธอลองดู? 

 

 

*********** 

แวะเอาบทนำมาเรียกน้ำย่อยค่าาาา  

พี่ติณณ์ผู้เคยเป็นตัวร้าย (ที่น่าสงสาร) จากเรื่อง รักเลยตามเลย และน้องบริงค์ สาวน้อยผู้เคยมองโลกเป็นสีชมพูจากเรื่อง สัญญารักร้าย 

คนหนึ่งเทิดทูนบูชา ส่วนอีกคนไม่เคยศรัทธาในความรัก แล้วแบบนี้จะลงเอยกันยังไงหนออออ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว