email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 คนเฝ้าไข้

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 คนเฝ้าไข้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2564 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 คนเฝ้าไข้
แบบอักษร

หลังจากจูบมาราธอนสิ้นสุดลง คนป่วยก็เหมือนถูกสูบเอาเรี่ยวแรงไปจนหมด พร้อมรักผลอยหลับไปทั้งที่น้ำหวานใสที่ไหลเชื่อมกันระหว่างจูบ ยังติดอยู่ที่มุมปาก 

 

ร่างสูงขยับให้พร้อมรักนอนลง แต่ก็ยังคงซบอยู่บนตัวเขาเหมือนเดิม จากนั้นจึงดึงผ้าห่มมาปกคลุมร่างบางเอาไว้ อคินทร์ปิดเปลือกตาลงสุดท้ายจึงหลับตามไปในที่สุด

 

.

 

 

 

แสงที่สอดส่องเข้ามาให้ห้องสีขาว เนื่องจากเมื่อคืนไม่ได้ปิดผ้าม่าน ทำให้ร่างบางค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา อาการปวดหัวเบาบางลงแล้ว เหลือเพียงแค่ร่างกายส่วนล่างที่ยังเจ็บอยู่บ้าง

 

หมอนที่หนุนอยู่ในตอนนี้ ให้ความรู้สึกแข็งกว่าหมอนปกติ อีกทั้งยังมีความร้อน เมื่อหันไปมอง ดวงตาก็เบิกกว้างใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อคืนเขาใจอ่อนกับคนตรงหน้าอีกแล้ว

 

 

 

"ตื่นแล้วก็ลุก หนัก"  ร่างสูงที่ตื่นหลังจากที่คนป่วยที่นอนทับเขาอยู่ขยับยุกยิกไปมา

 

พร้อมรักเมื่อได้ฟังก็แอบเบ้ปากให้คนปากร้าย ก่อนจะขยับลุกออกจากร่างกายหนา 

 

 

 

พร้อมรักถือวิสาสะใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากกว้างของอคินทร์ ร่างสูงชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะผละใบหน้าออกจากหลังมือขาว

 

"แฮ่มมม" อคินทร์กระแอมกลบเกลื่อนควมรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ

 

 

 

"แค่เห็นว่าตัวคุณร้อน" พร้อมรักยู่ปาก "ไม่เห็นต้องทำเหมือนรังเกียจขนาดนั้นเลย"

 

"คิดไปเอง"  อคินทร์ลุกออกจากเตียงยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง "ฉันไม่ป่วยง่ายๆหรอก"

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะห้องดังขึ้น อคินทร์จึงเดินไปนั่งที่โซฟา  ก่อนที่พยาบาลเดินเข้ามาด้านใน 

 

"อาการเป็นอย่างไรบ้างคะคนไข้" พยาบาลสาวถามพร้อมรักที่ตอนนี้นั่งเอนหลังอยู่บนเตียง

 

"ไม่ปวดหัวแล้วครับ" ครั้นเมื่อพูดเสียงแหบแห้งก็ไม่มีแล้ว น้ำเสียงหวานชวนฟังของเขากลับมาเป็นปกติ วิธีถ่ายโอนอาการป่วยของอคินทร์คงช่วยได้จริงๆ

 

 

 

"คุณหมอแจ้งว่าหากอาการดีขึ้น น้ำเกลือหมดกระปุกก็สามารถกลับบ้านได้แล้วค่ะ" พยาบาลสาวเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม ก่อนจะใช้เครื่องมือวัดไข้ให้เขา เช็คสายน้ำเกลือนิดหน่อยแล้วจึงเดินออกไป

 

 

 

อคินทร์นั่งเงียบๆอยู่มุมโซฟา ความเงียบปกคลุมห้องสีขาวอีกครั้ง ร่างบางนั่งบีบมือตัวเอง เขาไม่ได้อึดอัดที่อคินทร์นั่งอยู่ตรงนี้ เพียงแต่สงสัยว่าทำไมร่างสูงถึงยังไม่กลับ หากจะเอ่ยถามก็กลัวร่างสูงจะคิดว่าเขาไล่

 

 

 

"หิวหรือเปล่า" อคินทร์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนที่ห้องทั้งห้องจะเงียบไปมากกว่านี้

 

ร่างบางส่ายหัวเบาๆ เพื่อบอกว่ายังไม่หิว

 

 

 

"งั้นรอน้ำเกลือหมด แล้วจะพาไปกิน"  อคินทร์เอ่ยบอกโดยที่ไม่ได้มองหน้าคนฟัง

 

 

 

พร้อมรักไม่ได้อยากจะเข้าข้างตัวเอง แต่การที่บอกว่าจะพาเขาไปทานข้าวหลังจากน้ำเกลือหมด ก็หมายความว่าร่างสูงจะรอเขาออกจากโรงพยาบาล คิดได้ไม่นานก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างสูงลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไปด้านนอก

 

ร่างสูงเห็นเขาทำหน้าราวกับว่ารู้สึกไม่ดีอยู่ อคินทร์จึงหันกลับมาหาพร้อมรักอีกครั้ง

 

"ไปเปลี่ยนเสื้อที่รถ เดี๋ยวกลับมา"

 

 

 

เมื่อร่างสูงเดินไปลับตาไปแล้ว พร้อมรักได้แต่นั่งยิ้ม ความผิดหวังเมื่อครู่สลายหายไป อย่างน้อยวันนี้ร่างสูงก็ใจดีกับเขาอยู่บ้าง 

 

 

 

อคินทร์กับมาในห้องพักคนป่วยอีกครั้ง ก็เห็นพยาบาลกำลังถอดสายน้ำเกลือให้พร้อมรัก และดูเหมือนว่าจะถอดเสื้อคนไข้สีฟ้าอ่อนที่พร้อมรักสวมใส่อยู่ให้ด้วย

 

"อาการดีขึ้นแล้ว แค่ถอดเสื้อเองคงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง" อคินทร์เอ่ยขึ้น ทำเอาพยาบาลสาวปล่อยมือออกจากเชือกที่ผูกกับเสื้อทันที 

 

พร้อมรักได้แต่ยิ้มแห้งส่งให้กับคุณพยาบาลเพื่อเป็นการขอโทษแทนร่างสูง

 

 

 

"เดี๋ยวผมเปลี่ยนเองครับ ขอบคุณมาก" ร่างบางเอ่ยก่อนค้อมหัวให้อีกครั้ง

 

พร้อมรักลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อจะเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ

 

 

 

"ตรงนี้" ร่างสูงเอ่ย

 

"ตรงนี้อะไรครับ" พร้อมรักเอ่ยถามและมองหน้าอย่างสงสัย

 

"เปลี่ยนตรงนี้ ห้องน้ำแคบ เดี๋ยวก็ล้มหัวแตกหรอก" พร้อมรักขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่เด็กสามขวบเสียหน่อย  "ถ้าอยากนอนโรงบาลต่อก็ตามใจ" อคินทร์เปลี่ยนเป็นนั่งไขว่ห้างแล้วหันหน้าไปทางอื่น

 

 

 

พร้อมรักไม่ได้มีความกล้าถึงขั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าอคินทร์ขนาดนั้น เขาไม่ได้ฟังคำสั่งของร่างสูง และเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงเดินออกมา

 

"ดื้อ" เขายังเดินออกมาไม่พ้นประตู ร่างสูงก็ดุใส่เขาอีกครั้ง

 

"คุณนั่นแหละ ดื้อ!" เมื่อหายป่วยร่างบางก็ไม่ยอมอีกต่อไป

 

"ก็เห็นหมดแล้ว ยังจะอายอะไรอีก" 

 

พร้อมรักที่มีเรี่ยวแรงพร้อมเถียง ถึงกลับปิดปากเงียบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ไม่คิดว่าอคินทร์จะพูดเรื่องนี้

 

 

 

"หะ ..หิวแล้ว" ร่างบางรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

 

"อืม" 

 

พร้อมรักต้องตกใจอีกรอบเมื่อมือหนายื่นมาจับมือเขา แล้วเดินนำออกไป อคินทร์จูงมือร่างบางไปที่ช่องรับยา ทั้งที่ไม่ได้เดินไปไหนแล้ว แต่ร่างสูงก็ไม่ยอมปล่อยมือเขา 

 

จนเมื่อมาถึงรถนั่นแหละอคินทร์ถึงยอมปล่อยมือที่จับ  พอลูกน้องคนสนิทเปิดประตูให้ ร่างสูงก็ดันตัวเขาให้เข้าไปนั่งด้านในก่อน แล้วจึงตามเข้ามานั่งข้างกัน

 

 

 

"อยากกินอะไร" ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นมาในขณะที่รถคันหรูพุ่งทะยานอยู่บนถนน 

 

"อาหารญี่ปุ่นก็ได้ครับ" เมื่อนึกได้ จึงตอบเมนูอาหารง่ายๆที่พอจะทานได้ออกไป

 

 

 

"ชาติ ไปที่ เค สแคว์" อคินทร์เอ่ยสั่งลูกน้องคนสนิท ชาติตอบรับและมุ่งตรงไปยังห้างหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร ที่อคินทร์เป็นเจ้าของ

 

 

 

ไม่นานนักก็มาถึงร้านอาหารญีปุ่น ร้านดังที่อยู่ภายในห้าง  อคินทร์ให้คนที่เพิ่งหายป่วยเลือกเมนูด้วยตัวเอง ส่วนเขาสั่งเพียงแค่น้ำเปล่าเท่านั้น

 

 

 

"คุณไม่ทานหรอครับ" ร่างบางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

 

"นายไม่ได้สั่งมาเผื่อหรือไง" อคินทร์เลิกคิ้วมองหน้าร่างบาง เมื่อกี้พร้อมรักสั่งอาหารมาเยอะเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆคนเดียวจะกินหมด

 

พร้อมรักส่ายหัวพรืดทันที

 

อคินทร์ได้แต่มองหน้าร่างบาง

 

"ก็ผมหิว เมื่อคืนอาหารโรง'บาล ไม่อร่อยเลย มีแต่ข้าวต้มเปล่า กับหมูฉีกเป็นเส้นๆ จืดมากอ่ะ พอเห็นเมนูที่นี่ก็น่ากินไปหมด เลยสั่งเพลิน "   ร่างบางเผลอพูดออกมา เป็นคำพูดที่ร่างสูงคิดว่ายาวที่สุดตั้งแต่กลับมาเจอกันอีกครั้ง

 

"หึ อ้วน" อคินทร์ยิ้มมุมปาก

 

พร้อมรักยู่ปากแบบที่ชอบทำ ไม่มีใครเคยว่าเขาอ้วน ขนาดแม่กับแด๊ดยังบังคับให้กินเยอะๆ บอกว่าเขาผอมเกินไปแล้ว หึ มีแต่คนปากร้ายเท่านั้นแหละ 

 

ขี้บูลลี่!

 

ถึงจะแอบเคืองร่างสูงอยู่บ้าง แต่เขาก็มีน้ำใจ กลัวคนตัวสูงจะหิวตาย จึงเรียกพนักงานมารับออเดอร์อีกครั้ง 

 

"เพิ่มเซ็ตปลาหิมะย่างซีอิ๊ว 1 ที่ครับ"

 

.

 

ระหว่างที่รออาหาร

 

 

 

"พี่คินทร์ แอบหนีมาทานข้าวหรอคะ" เป็นอิงฟ้าคู่หมั้นสาวสวยของอคินทร์ที่เดินเข้ามาทักทาย

 

"สวัสดีค่ะคุณพร้อมรัก" หญิงสาวเอ่ยทักทายเขา 

 

"สวัสดีครับ" พร้อมรักหน้าเจื่อนลง รู้สึกผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอคินทร์ 

 

"คุณพร้อมรัก รบกวนถ่ายรูปให้อิงกับพี่คินทร์ได้ไหมคะ" 

 

"ครับ" พร้อมรักจึงลุกขึ้น ที่นั่งของเขาถูกแทนที่ด้วยหญิงสาวคู่หมั้น ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันมามองกล้อง ที่พร้อมรักถืออยู่ 

 

พร้อมรักมองทั้งสองคนผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม เขารู้สึกคันยุบยิบอยู่ในใจ ทั้งที่สมควรแล้วที่อิงฟ้าจะได้อยู่เคียงข้างอคินทร์ เป็นเขาต่างหากที่ต้องออกไปจากตรงนี้

 

"ได้ไหมคะคุณพร้อมรัก"  อิงฟ้าลุกขึ้นมาดูรูปในมือถือก่อนจะเอ่ยขอบคุณร่างบาง

 

"so sweet มากค่ะ คริ ๆ เดี๋ยวอิงจะส่งไปให้คุณพ่อดูรับรองเชื่อสนิทใจ" หญิงสาวหัวเราะร่า หันมาพูดกับอคินทร์ "ขอตัวก่อนนะคะ แพรวยืนรออยู่ตรงโน้น" 

 

"อื้ม" อคินทร์ตอบกลับไป จากนั้นหญิงสาวคู่หมั้นก็ยิ้มให้เขาแล้วเดินออกไป

 

 

 

พร้อมรักได้แต่ทำหน้างง กับการกระทำของอคินทร์และอิงฟ้า

 

"อะไร" ร่างสูงสังเกตุเห็นพร้อมรักที่มองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

"นึกว่าคุณสองคนจะกลับด้วยกัน" พร้อมรักถามเสียงเบา

 

"คืนนั้น ไม่ได้ยินที่บอกหรือไง" ร่างสูงดุอย่างไม่จริงจังนัก

 

คืนนั้นพร้อมรักดื่มไปมาก ถึงไม่เมาแต่ก็ไม่ได้มีสติรับรู้มากมายนัก อีกทั้งยังมัวแต่จดจ่อกับการที่เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทรักอันเร่าร้อนนั่นอีก เลยไม่ได้จับใจความว่าอคินทร์หมายความว่าอะไร

 

อคินทร์ไม่คิดจะอธิบายซ้ำ เขาปล่อยให้ร่างบางเข้าใจอย่างเดิมต่อไป

 

 

 

********************************

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว