ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2564 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 1/3
แบบอักษร

 

ตอนที่ 1

2/3

 

 

"กี๋ก็เอามาให้เฮียอยู่ทุกวัน เลิกบ่นซักทีเถอะ บ่นไปกี๋ก็ไม่เลิกมาหาเฮียอยู่ดี" กอดอกเชิดหน้าอย่างเอาแต่ใจ

อชิระพ่นลมหายใจ "หน้าเฮียจะเป็นไก่อยู่แล้ว! เบื่อข้าวมันไก่โว้ย!"

"ร้องอีเอ้กเอ้กด้วยมะ" บุ้งกี๋ยื่นหน้าเข้ามาถาม

"มะเหงกสิ!" เลยโดนมะเหงกแข็งๆ ตอกลงบนหน้าผาก

"กี๋เจ็บนะ!"

"พูดเบาๆ ดิ๊กี๋ อยู่กันแค่นี้จะตะโกนทำไม"

ร่างสูงกระแทกสะโพกลงบนเก้าอี้เมื่อเดินมาถึงห้องเล็กๆ หลังค่ายมวยที่ทำไว้สำหรับพักผ่อนโดยเฉพาะ

อชิระเป็นชายหนุ่มวัย 24 ปี เป็นลูกเจ้าของค่ายมวย เป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถที่เปิดขึ้นมาเองหลังเรียนจบปวส. เป็นเฮียๆ ของเด็กในค่ายมวย เป็นเฮียๆ ของเด็กในอู่ แล้วก็เป็นเฮียอู๋ของบุ้งกี๋ด้วย

ตุบ!

อชิระนั่งลงไม่ทันไร ก้นนุ่มก็ทิ้งตัวลงบนตักเขาทันที เขารีบยกบุ้งกี๋ขึ้นอย่างไม่รีรอ แม้จะแอบมองก้นเด้งๆ นั่นไปทีก็เถอะ

"ไปนั่งตรงนู้น"

"อะไรอะ! ก็เก้าอี้มันแข็ง กี๋นั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอ" ยืนทำหน้าอ้อนแล้วจะทิ้งตัวนั่งบนตักของอชิระอีกครั้ง

"ตักเฮียก็แข็งเหมือนกันนั่นแหละ ไปนั่งดีๆ"

"แต่มันไม่เหมือนกันนี่!" ถึงจะงอแงแต่ก็ยอมกระแทกเท้าปึงปังเดินมานั่งบนเก้าอี้อีกตัว จากนั้นก็หยิบกล่องข้าวออกมาจากถุงผ้า

ปึก!

วาง (โยน) กล่องลงตรงหน้าของอชิระ เปิดฝา หย่อนช้อนลงไป จากนั้นก็นั่งกอดอกมองราวกับจะใช้สายตาแทนคำพูดว่ากินเข้าไปสักที!

"เฮียไม่ชอบกินไก่แห้งๆ ข้าวไรซ์นี่ด้วย" เขี่ยข้าวในกล่องด้วยความจำใจ แค่เห็นก็รู้สึกฝืดคอจนต้องหยิบขวดน้ำมากระดก

"แต่เฮียต้องคุมน้ำหนัก อาทิตย์หน้ามีขึ้นชกไม่ใช่เหรอ ถ้ากินตามใจปากโดนป๊าโก้เพ่นกบาลแน่"

ป๊าโก้คือป๊าของอชิระและพ่วงด้วยตำแหน่งเจ้าของค่ายมวยวิชัยโกสุม

"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดพูดให้มันเพราะๆ น่าฟังหน่อย เวลาเดินก็ย่ำเท้าเบาๆ กระโดกกระเดกแบบนี้โตไประวังไม่มีใครเอา" บ่นไปด้วย จำใจเคี้ยวข้าวน่าไก่แห้งๆ ไปด้วย ดีที่มีน้ำจิ้มรสจัดจ้านพอให้หายฝืดคอได้บ้าง

"ใครไม่เอาก็ช่างสิ กี๋มีเฮียทั้งคน โตไปยังไงเฮียก็ต้องมาขอกี๋อยู่ดี" อชิระอยากตะโกนกลับไปว่าชาตินี้ทั้งชาติเขาจะไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ ใครจะขอก็ขอไปเถอะ แต่คนคนนั้นต้องไม่ใช่เขา ให้ฟรีแถมเงินให้สิบล้านยังต้องคิดดูก่อนเลย!

"ตลกเถอะ เฮียเอาเงินที่จะไปขอกี๋ไปลงอ่างยังคุ้มกะ..อั่ก!"

"ปากหมา! ลองไปดูสิ! กี๋จะตามไปจิกหัวเฮียกลับมาไม่เชื่อก็ลองดู!"

กลัวตายห่าล่ะ ตัวก็เท่าฝักมะขาม เล็กๆ ตันๆ แน่นๆ...

"หุบปากแล้วกินเข้าไปให้หมด อย่าให้เหลือข้าวซักเม็ดนะ กี๋ซื้อมาแพง"

แล้วใครมันขอให้ซื้อวะ ซื้อก็ซื้อมาเอง เอามาให้ก็เอามาเอง เขาไม่เคยเอ่ยปากขอสักหน่อย แล้วทำไมเขาต้องมานั่งหุบปากแล้วตั้งใจกินไอ้ข้าวแห้งๆ นี่ด้วย! แม่ง!

"ดีมาก ว่าง่ายๆ นะเฮีย" มือเล็กตบบ่าแข็งปุๆ

"ลามปามละ" เขาปัดมือเล็กนั่นออก ขยับตัวนั่งหลังตรง มองบุ้งกี๋ที่เก็บกล่องข้าวใส่ถุงผ้า

"กี๋ไปละ ต้องไปช่วยป๊าเก็บร้านอีก" ร่างสมส่วนของเด็กสาววัย 18 หยกๆ ลุกขึ้นยืน หิ้วถุงผ้าแกว่งไปแกว่งมาแล้วกึ่งเดินกึ่งกระโดดออกมาจากห้องพักผ่อนเล็กๆ ของอชิระ

ก็ไม่ได้อยากจะตามมาส่งหรอกนะ แต่เพราะเวทนากลัวบุ้งกี๋จะโดนฉุดเข้าพงหญ้าไปซะก่อนก็เลยเดินตามหลังมาส่งถึงหน้าค่ายมวย

"แดดแรงฉิบหาย เดี๋ยวตัวก็ไหม้พอดี" ตำหนิเสียงขึ้นจมูกแล้วก็แกล้งๆ โยนเสื้อคลุมที่หยิบติดมือมาลงไปบนร่างขาวๆ ดันหมวกแก๊ปที่หยิบติดมือมาเหมือนกันใส่หัวเล็กๆ ให้ จากนั้นก็สะบัดหน้าหนีแล้วเดินกลับเข้ามาในค่ายมวยทันที

บุ้งกี๋ปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเพราะเป็นสุขใจ ถึงเฮียจะปากหมาไปหน่อย การกระทำก็กระด้างกระเดื่อง แต่เธอก็ไม่เคยเลิกชอบเฮียได้สักที มีแต่จะชอบมากขึ้นทุกวัน

วันนี้ก็ชอบเฮียอู๋มากกว่าเมื่อวานอีกแล้ว!

 

_________

ไหนกี๋ บอกม๊าซิ ว่าไอ้เฮียอู๋อะไรเนี่ย

มันมีดีตรงไหน!

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว