ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่11

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2564 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11
แบบอักษร

[วินนี่ พาร์ท] 

"หึ ป่านนี้แกคงได้คุณปีเตอร์เป็นผัวไปแล้วมั้ง..สะใจชั้นจริงๆ ฮ่าฮ่า"

....ผมชื่อวินนี่ อายุ19ปี นายท่านรับผมมาเลี้ยงจากสลัมตั้งแต่ผมอายุ15 ผมเป็นคนที่นายท่านชอบที่สุดจากเด็กๆที่คุณเดวิดหามาให้...แต่ช่วงหลังๆมานี้นายท่านเอาแต่เพ้อถึงคนชื่อไออุ่น เวลามีอะไรกับผมก็เอาแต่เรียกชื่อมัน ผมอยากรู้ว่ามันเป็นใครก็เลยให้คนสืบให้

....มันพึ่งมาเป็นเด็กใหม่ของนายท่าน หน้าตาก็น่ารักใช้ได้ แต่ผมมั่นใจว่าผมบำเรอนายท่านได้ดีกว่ามันแน่...ผมไม่ชอบใจและหงุดหงิดมากที่ได้ยินนายท่านเรียกชื่อมันทั้งๆที่เอาผมอยู่ ผมเลยเอาประวัติของมันไปให้คุณปีเตอร์ เพราะผมต้องการกำจัดมันไม่ให้มาแทนที่ผมได้

อ๊อดดดด

"ว่าไง" ผมเปิดประตูก็เจอกับลูกน้องของคุณปีเตอร์

"ค่าตอบแทน1ล้านบาท...คุณปีเตอร์ถูกใจมาก" มันยื่นซองเงินมาให้ผม และเดินกลับไป

"วู้วววว ไม่คิดเลยว่าแค่ประวัติของมันใบเดียว จะทำให้ชั้นได้เงินไว้ใช้เล่นๆตั้ง1ล้าน...ไปช้อปปิ้งดีกว่าา" ผมพูดและรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปช้อปปิ้ง

....ได้กำจัดมันออกไปจากชีวิตนายท่าน แถมยังมีเงินใช้ตั้ง1ล้านอีก รู้แบบนี้ทำงานให้คุณปีเตอร์แต่แรกก็คงดี..

[จบ วินนี่ พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

"อ๊ะะ..อึก!...ปล่อยผมไปเถอะ ผมขอร้อง!"

"ไออุ่น นายจะน่ารักเกินไปแล้วนะ" เขาพูดและก้มลงมาไซร้ซอกคอผม

"ฮืออออ..."

"ไออุ่น มาเป็นเด็กของชั้นมั้ย...ชั้นจะดูแลนายอย่างดี" จู่ๆเขาก็หยุดและพูดกับผมเสียงอ่อน

"ไม่..ฮึก...ผมจะไม่เป็นเด็กของใครทั้งนั้น"

"ชั้นถูกใจนายจริงๆนะ...ชั้นรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวนาย รวมถึงสาเหตุที่นายต้องนอนโรงพยาบาลแบบนี้ด้วย" เขาปล่อยแขนผมให้เป็นอิสระ แล้วเขาก็ลุกขึ้นนั่ง ผมงงกับเขาจริงๆ

"คุณรู้แล้วมันยังไงล่ะครับ" ผมก็พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง และเอาผ้าห่มมาปิดกาย เพราะตอนนี้เสื้อของโรงพยาบาลหลุดลุ่ยไปหมดแล้ว

"นายไม่แค้นหรือโกรธที่มันทำกับนายและยายหรอ"

"ผมเกลียดเขา และผมก็แค้นที่เขาทำกับผมและยาย...ฮึก" ผมพูดและน้ำตาก็ค่อยๆไหลอาบแก้ม

"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเรามีศัตรูคนเดียวกัน"

"ผมไม่รู้ว่าคุณจับผมมาทำไม ไม่รู้ว่าคุณโกรธแค้นอะไรคุณลุค...แต่ถ้าคุณจะใช้ผมเพื่อเป็นเครื่องมือในการทำอะไรบางอย่าง คุณก็ฆ่าผมเถอะ ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรอีกแล้ว ผมเหนื่อย..."

"เด็กน้อย...นายเป็นคนแรกที่ทำให้ชั้นมีความรู้สึกสงสาร" เขาเอามือมาเช็ดน้ำตาให้ผม เขาจะมาไม้ไหนกันแน่เนี่ย!

"คุณก็คงไม่ต่างอะไรกับเขาหรอก คนโหดร้ายไม่มีหัวใจอย่างพวกคุณไม่เคยมีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น" ผมพูดและปัดมือเขาออก

"เดี๋ยวชั้นจะให้แม่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ ชั้นจะรอทานอาหารเย็นอยู่ข้างล่าง" เขาพูดจบก็เดินออกไปเลย

....เห้อออ ผมไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง ดีใจที่ได้ออกมาจากเขาหรือเสียใจที่ได้มาเจอกับคุณปีเตอร์ แต่ผมตัดสินใจแล้วล่ะ...ในเมื่อชีวิตผมมันพังไปหมดแล้ว ผมจะอยู่กับคุณปีเตอร์ที่นี่ ถ้าจะพังก็พังให้มันสุดๆไปเลย เอาให้ผมย่อยยับจนไม่เหลือชิ้นดีไปเลย!

"คิดถึงยายจัง...ยายต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ" ผมพูดเสียงเบา จากนั้นแม่บ้าน2คนท่าทางใจดีก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าใหม่ของผม

[ปีเตอร์ พาร์ท] 

....ผมกำลังหาทางกำจัดไอ้ลุคอยู่กับลูกน้องคนสนิท จู่ๆก็มีเด็กของไอ้ลุคโทรมาและบอกว่าจะส่งประวัติของคนๆหนึ่งมาให้ เมื่อผมเปิดอ่านผมก็รู้สึกถูกใจเด็กคนนี้ขึ้นมา เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก ผิวขาว มีรูปภาพและประวัติอย่างละเอียด...หึ การแก้แค้นของผมกำลังจะเริ่ม!

....ผมสั่งให้ลูกน้องแฝงตัวเข้าไปในโรงพยาบาลและให้พาไออุ่นมาให้ได้ เมื่อเด็กน้อยมาถึงที่นี่ผมก็อุ้มขึ้นมาบนห้อง เสื้อโรงพยาบาลที่เปิดขึ้นมาจะเห็นยอดอกทำให้ผมควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ แต่ก็พยายามระงับอารมณ์และรอให้ไออุ่นตื่น

....เมื่อไออุ่นตื่นและเราได้พูดคุยกัน สีหน้า แววตา และท่าทางของไออุ่นทำให้ผมรู้สึก 'สงสาร'...ผมเป็นมาเฟียนะครับ ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรอย่างที่ไออุ่นพูดจริงๆ แต่กับไออุ่นมันแปลกออกไป..

"อร่อยมั้ย" ผมถามและตักอาหารใส่จานให้ไออุ่น ตอนนี้เรากำลังทานอาหารกันครับ ไออุ่นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว...น่ารักกว่าเดิมอีก

"ครับ"

"เอาอีกมั้ย"

"ไม่ครับ"

....นั่นแหละครับ ผมถามอะไรไปก็ตอบไม่เกิน2คำ

"ที่นายบอกว่าให้ชั้นฆ่านายซะถ้าจะเอานายมาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นไอ้ลุค..." ผมเปิดประเด็นพูด

"ชั้นจะไม่ฆ่านายและจะไม่เอานายมาเป็นเครื่องมืออะไรทั้งนั้น...แต่นายมาร่วมมือกับชั้นสิ"

[จบ ปีเตอร์ พาร์ท] 

"ร่วมมือยังไงครับ" ผมถามเสียงนิ่ง

"ชั้นจะให้ตำแหน่งนายหญิงกับนาย ต่อจากนี้ไปนายจะเป็นนายหญิงของชั้น"

"แล้วแต่คุณเถอะครับ ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้ว" ผมตอบเสียงเหนื่อยๆ ในเมื่อผมตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ก็คงต้องตามใจเขา...มันอาจจะดีกว่าอยู่กับคุณลุคก็ได้

"พรุ่งนี้ชั้นจะบอกเรื่องนายให้ทุกคนที่นี่รู้"

....เขาพูดจบ ก็สั่งให้ลูกน้องเอาตราประทับบางอย่างมา และเขาก็ประทับตราที่ข้อมือของผม...นี่ผมต้องเป็นนายหญิงของเขาจริงๆใช่มั้ย

อีกด้าน 

"โถ่เว้ยยยย!!!"

"ใจเย็นๆสิลุค เราต้องช่วยกันคิดว่าจะพาหนูไออุ่นกลับมาได้ยังไง" คุณหญิงทิพย์บอกลูกชาย ตอนนี้ลูกชายกำลังเตะข้าวของกระจุยกระจายด้วยความโมโห

....ลูกชายเขามีใจให้หนูไออุ่นสินะ ถึงได้แสดงอาการแบบนี้ออกมา

"ไอ้ปีเตอร์ เมื่อไหร่มันจะตายๆไปซักที!!" คุณท่านไรอันพูดเสียงดังและกำมือแน่นจนคุณหญิงต้องจับมือไว้

....ตอนนี้ทุกคนกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว ลุคจะออกไปตามไออุ่นด้วยตัวเอง แต่คุณหญิงก็ห้ามไว้ เพราะยังไม่ได้วางแผนเลย ขืนลูกชายไปคนเดียวก็คงไม่รอดกลับมาแน่

"มึงดูแลไออุ่นยังไงห้ะ ถึงปล่อยให้มันมาจับตัวไปได้!!" ลุคเข้าไปกระชากคอเสื้อของบอดี้การ์ดที่เข็นรถพาไออุ่นออกมาข้างนอก

"ขอโทษครับนายท่าน!"

"แยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง นี่เป็นคำสั่งจากชั้น!" คุณท่านพูดออกมาเสียงดัง ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป

"แม่กับพ่อจะย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ในฐานะผู้ที่มีอำนาจสูงสุดเหมือนเดิม และแม่จะดูแลยายหอมเอง หวังว่าลูกจะไม่ขัดข้องนะ"

"อยากทำอะไรก็ทำเถอะครับ ผมขอตัว" จากนั้นลุคก็เดินขึ้นห้องของตัวเองไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

"คุณไปพักเถอะค่ะ...ยายหอมกลับไปพักก่อนเถอะนะ เรื่องหนูไออุ่นไม่ต้องห่วง ชั้นจะต้องพาหนูไออุ่นกลับมาให้ได้" คุณหญิงพูดกับสามี และหันมาพูดกับยายหอมที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นอยู่

"ค่ะคุณหญิง...ฮึก"

"นี่มันเวรกรรมอะไรกันนะ ถึงได้ทำกับหลานรักแบบนี้" ยายหอมคิดในใจ และเดินกลับไปยังบ้านพัก 

...................................................................................................................................................................................................... 

วันรุ่งขึ้น 

"ไออุ่นจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะนายหญิงของชั้น...ให้ทุกคนดูแลและปฏิบัติกับไออุ่นเหมือนที่ปฏิบัติกับชั้นด้วย!"

"รับทราบครับ/รับทราบค่ะ" ลูกน้องและแม่บ้านทุกคนตอบรับเสียงดัง

....เมื่อคืนเขาไม่ได้ทำอะไรผมเลยครับ พอกินข้าวเสร็จเราก็ขึ้นมาบนห้อง ผมเตรียมใจที่จะโดนเขากระทำ แต่มันไม่ใช่...เขาบอกให้ผมอาบน้ำและเขาก็อาบต่อ จากนั้นก็ปิดไฟนอนโดยที่เขานอนกอดผมไว้เฉยๆ...เขาต่างจากคุณลุคจริงๆ หรือว่าเขากำลังทำให้ผมตายใจ

"วันนี้ชั้นจะพานายไปที่ๆนึง...ขึ้นรถเถอะ" เขาพาผมขึ้นรถ โดยมีลูกน้องนั่งรถตู้ตามมาอีก2คัน...เขาจะทำอะไรกันแน่

....ผมลืมบอกไปครับ คุณปีเตอร์บอกทุกอย่างกับผมเรียบร้อย และที่นี่ก็คือบ้านพักตากอากาศริมทะเลของตระกูลเอวาซ แต่ความจริงมันก็คือคฤหาสน์นี่แหละ ซึ่งมันไกลจากคฤหาสน์เรโนเวอร์มาก

....เรานั่งรถเกือบๆ2ชั่วโมงก็ถึงสถานที่ที่เขาพามา

"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม!"

"เดี๋ยวนายก็รู้.."

....จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงล่ะครับ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะพาผมมาที่นี่ และผมก็พอจะเดาออกแล้วว่าที่เอาลูกน้องมาเยอะแยะเพราะอะไร..ก็ที่นี่มันคือ 'คฤหาสน์เรโนเวอร์' ยังไงล่ะครับ!!

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**เอ๊ะๆๆ อะไรยังไง

**หนูไออุ่นไม่ได้ใจง่าย แต่แค่เหนื่อยกับชีวิตที่เป็นอยู่ ก็เลยตัดสินใจแบบนี้

**ส่วนปีเตอร์ก็....แบบว่า...ไม่บอกดีกว่า รอติดตามนะคะ☺

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค้าาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว