ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่10

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2564 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10
แบบอักษร

3วันถัดมา 

09.20 น. 

"ไข้ลดลงแล้วครับ ส่วนแผลก็เริ่มสมานกันแล้ว"

"ขอบคุณนะคะคุณหมอ" ยายหอมพูดและไหว้ขอบคุณคุณหมอ และคุณหมอก็เดินออกไป

"ยายจ๋า หนูอยากกลับบ้าน.." ผมพูดเสียงเศร้า

....นี่เป็นวันที่4ที่ผมมานอนโรงพยาบาลครับ และนี่ก็เป็นวันแรกที่ผมรู้สึกตัว...ใช่ครับ ผมนอนหลับไป3วันเต็มๆ ผมตื่นขึ้นมาก็งงๆครับ แต่ยายหอมก็พูดให้ฟังทุกอย่าง และวันนี้คุณหญิงกับคุณท่านก็จะมาเยี่ยมผมด้วย

"พักรักษาตัวให้หายดีก่อนนะลูก ถ้าหนูได้ออกจากที่นี่เมื่อไหร่ ยายจะพาหนูกลับไปอยู่ห้องเช่าของเราเหมือนเดิม" ยายพูดพลางเข้ามากอดผม

ก๊อกๆ

"อรุณสวัสดิ์นะจ้ะ..พอยายหอมโทรมาบอกว่าหนูฟื้นแล้ว ชั้นก็รีบมาเยี่ยมหนูเลยนะ" คุณท่านเข็นรถพาคุณหญิงเข้ามาหาผมพร้อมกับกระเช้าผลไม้

"ขอบคุณครับ...เอ่อ ผมฟื้นแล้ว ให้ผมไปอยู่ห้องรวมเถอะนะครับ ผมเกรงใจจริงๆ" ผมพูดและไหว้ขอบคุณ จากนั้นยายก็รับกระเช้าจากคุณหญิง

"ไม่ต้องเกรงใจ ชั้นจัดการให้ทุกอย่างแล้ว" คุณท่านพูดและยิ้มให้ผม หืมม..ตอนคุณท่านยิ้มดูใจดีกว่าตอนทำหน้านิ่งๆอีก

....จากนั้นผมก็พูดคุยกับคุณท่านและคุณหญิง ท่านทั้ง2มีเมตตากับผมมากครับ ไม่เหมือนกับคุณลุคเลย ทำไมลูกถึงแตกต่างจากพ่อกับแม่ได้ขนาดนี้นะ...จริงสิ ตอนนี้เขาคงกำลังมีความสุขอยู่แน่ๆ เขาทำให้ผมเป็นแบบนี้แต่กลับไม่สนใจอะไรเลย ผมเกลียดเขา!!

16.55 น. 

....คุณท่านสั่งให้บอดี้การ์ด2คนมาเฝ้าอยู่หน้าห้องตั้งแต่วันแรกและก็บอกว่าถ้ามีอะไรให้เรียกได้เลย ผมเลยบอกให้พี่เขาพาผมมาเดินเล่นหน่อย แต่ผมเบื่อมากครับ..ก็ผมต้องนั่งรถเข็นหนิ ฮึ่ยยย นั่งจนเมื่อยก้นไปหมดแล้ว...อ้อ ผมมากับพี่เขา2คน ยายหอมรออยู่ในห้องครับเพราะปวดขา ส่วนพี่อีกคนก็เฝ้าหน้าห้องไว้

"หยุดอยู่ตรงนี้หน่อยครับ" ผมบอกพี่บอดี้การ์ด ตอนนี้พี่เขาเข็นรถพาผมมาอยู่ที่ด้านหลังโรงพยาบาลซึ่งเป็นสวนหย่อมขนาดใหญ่ แต่ไม่ค่อยมีคน

"ผมหิวน้ำ รบกวนไปซื้อให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ" ผมบอกพี่เขา

"ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะครับ หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลก็ร้องดังๆนะครับ" พี่เขาพูดจบก็รีบเดินไปเลย...พี่เขาท่าจะบ้า ที่นี่โรงพยาบาลนะ จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลได้ยังไง

....ผมนั่งชมสวนอยู่สักพัก ก็สังเกตเห็นชายชุดดำ2คนมายืนอยู่ใกล้ๆ ผมคิดว่าน่าจะเป็นญาติคนไข้คนอื่นก็เลยไม่สนใจอะไร แต่หางตาผมก็เห็นว่าเขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ และเอาปืนมาจ่อหลังผม...พวกเขาเป็นใคร!!

"ไปกับกู ถ้าไม่อยากตาย"

"อึก..คะ..ครับ" ผมพูดออกไปด้วยความสั่นกลัว ผมอยากจะร้องดังๆ แต่ติดตรงที่พอผมจะอ้าปากก็ได้ยินเสียงแกร๊กซะก่อน...เขากำลังจะยิงผม!!

อีกด้าน 

"อะไรนะคะ ไออุ่นหายตัวไป!!" ยายหอมร้องตกใจเมื่อบอดี้การ์ดบอกว่าหลานรักหายตัวไป

"ตอนนี้ผมให้คนของเราเช็คที่กล้องวงจรปิดตรงสวนอยู่ อีกสักพักก็คงจะรู้ว่าคุณไออุ่นหายไปไหนครับ"

"ฮึก..." ยายหอมทำท่าจะเป็นลมจนบอดี้การ์ดต้องเข้ามาประคองไว้

"นายไปรายงานคุณท่านกับคุณหญิงเดี๋ยวนี้" บอดี้การ์ดคุยกันและแบ่งกันไปตามหาทั่วโรงพยาบาล เนื่องจากที่นี่เป็นโรงพยาบาลของเรโนเวอร์ จึงมีบอดี้การ์ดส่วนหนึ่งอยู่ที่นี่

...................................................................................................................................................................................................... 

"พวกคุณเป็นใคร แล้วจับผมมาทำไม!" ผมถามเสียงดังด้วยความกลัว

....ตอนนี้ผมอยู่บนรถตู้โดยมีพวกมันอยู่ในรถอีก4-5คน แถมแต่ละคนก็น่ากลัวทั้งนั้น ผมโดนมัดมือมัดเท้าเลยครับ ด้วยความที่ผมยังไม่หายดีผมเลยไม่มีแรงมากพอที่จะดิ้นขัดขืน และผมก็ยังอยู่ในชุดของโรงพยาบาลด้วย

"หึ มึงไม่ต้องรู้หรอก มึงรู้แค่ว่าเจ้านายของกู 'ถูกใจ' มึงมากก็พอ!"

"ฮึกก..ปล่อยผมไปเถอะครับ ผมยังป่วยอยู่..ฮืออ" ผมปล่อยโฮออกมาเมื่อได้ยินว่าเจ้านายของมันถูกใจผม ผมรู้ความหมายนั้นดีว่ามันหมายถึงอะไร...ทำไมชีวิตผมมันบัดซบขนาดนี้

"พวกมึงหาอะไรปิดปากมันสิวะ ปล่อยให้มันแหกปากร้องไห้อยู่ได้ กูรำคาญ!!"

....ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้เลยครับ มือและเท้าถูกมัด แถมยังโดนปิดปากอีก ผมนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเริ่มเหนื่อย

"ยายจ๋า ช่วยหนูด้วย...ช่วยหนูด้วย" ผมพูดในใจก่อนที่จะหลับไป 

[ลุค พาร์ท] 

....ตั้งแต่วันที่ไออุ่นเข้าโรงพยาบาล ผมก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย ผมขลุกตัวอยู่แต่ในคลับโดยมีวินนี่และคนที่เดวิดหาให้มาอยู่กับผมทั้งวันทั้งคืน ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมเอาทุกคนด้วยความรุนแรง แม้กระทั่งวินนี่ที่ตอบสนองผมดีที่สุดก็ต้องสลบไปเพราะรับไม่ไหว

....ผมหงุดหงิด โมโห ไม่ชอบใจ จนต้องระบายอารมณ์ด้วย 'เซ็กส์' อันรุนแรง แต่ไม่ว่าผมจะเอากับใคร ภาพของไออุ่นจะเข้ามาแทนที่ตลอด ทั้งสีหน้า แววตา เสียงร้องอันเซ็กซี่ รวมถึงร่างกายที่ตอบสนองผมอย่างดี มันทำให้ผมกระทำรุนแรงมากขึ้นเพราะคิดว่าคนที่ผมเอาอยู่คือไออุ่น

....ตลอด4วันนี้ผมไม่เคยสลัดไออุ่นออกจากหัวได้เลย ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็คิดถึงแต่หน้าของเด็กนั่น และวันนี้ผมก็กะจะไปเยี่ยมซะหน่อย มันทำให้ผมกระวนกระวาย ไม่เป็นตัวของตัวเอง ซึ่งผมไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน!

"ครับแม่" ผมกำลังเตรียมตัวขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาล

"หนูไออุ่นหายตัวไปจากโรงพยาบาล หนูไออุ่นอยู่กับลูกรึเปล่า"

"มันไม่ได้อยู่กับผม...แม่รอที่นั่นแหละ ผมกำลังจะไป" ผมตัดสายและบอกเดวิดให้ไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด...มันคิดหนีอีกแล้วสินะ คราวนี้จะเอาให้ลุกเดินไม่ได้เลยคอยดู!!

@โรงพยาบาลเรโนเวอร์ 

"ชั้นให้คนของเราออกตามหาแล้ว ดีที่กล้องวงจรปิดจับภาพไว้ได้" พ่อยื่นภาพจากกล้องวงจรปิดมาให้ผม ภาพตอนที่พวกมันอุ้มไออุ่นขึ้นรถตู้สีดำ ไออุ่นโดนมัดมือมัดเท้าด้วย...พวกมันเป็นใคร!!

"เดวิด เอาเลขทะเบียนไปตรวจสอบดูว่าพวกมันเป็นใคร!"

"รับทราบครับ!"

"ตอนแรกก็ทำเหมือนไม่สนใจ แต่ทำไมวันนี้แกดูเป็นห่วงไออุ่น" พ่อผมถามหน้านิ่ง ตอนนี้ผมอยู่กับพ่อในห้อง2คน แม่และยายของไออุ่นอยู่อีกห้องหนึ่ง

"มันเป็นคนของผม ผมก็แค่ไม่อยากให้มันเป็นอะไร"

"หึ...สายตาของแกมันโกหกชั้นไม่ได้หรอกลุค"

"พ่อหมายถึงอะไร"

"ไออุ่นเป็นเด็กดี น่ารัก ใครๆก็รักและเอ็นดู"

"พ่อจะพูดอะไรกันแน่"

"รักใครชอบใครก็บอกเค้าไป ก่อนที่แกจะไม่มีโอกาสได้บอก...ชั้นเตือนแกแค่นี้แหละ" พ่อพูดจบก็เดินออกไปเลย

....ผมนั่งคิดถึงแต่สิ่งที่พ่อพูดจนไม่รู้เลยว่าเดวิดเดินเข้ามาตอนไหน

"นายท่านครับ ผมตรวจสอบให้เรียบร้อยแล้วครับ" เดวิดพูดและยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ผม

"เลขทะเบียนปลอม...แม่งเอ้ยยย!!"

"ผมให้คนของเราเช็คจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดว่ามันขับรถไปที่ไหนครับ...และนี่คือปลายทางของมัน"

"นี่มัน.....!!"

[จบ ลุค พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

20.30 น. 

"อื้ออออ...โอ้ยยย เจ็บขาชะมัด!" ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าผมอยู่บนเตียงในห้องๆหนึ่ง บรรยากาศรอบๆเหมือนเป็นบ้านพักตากอากาศเลยครับ หน้าต่างห้องที่เปิดอยู่ก็มีลมพัดเข้ามาเย็นสบาย

"ตื่นแล้วหรอ...เด็กน้อย"

"คุณเป็นใคร!" ผมตกใจที่จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง ชายมีอายุ หน้าตานิ่งๆแต่ดูน่ากลัว นั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่โซฟาด้านหลังผม

"เด็กของมันมีแต่คนน่ารักๆทั้งนั้นเลยนะ" เขาพูดและค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ผม ผมเอาผ้าห่มมาบังตัวไว้ด้วยความกลัว

"แววตาของนายมันต่างจากเด็กคนอื่นๆของมัน ความใสซื่อ น่ารักน่าเอ็นดู...หึ ชั้นถูกใจนายจริงๆ"

"อย่ามาแตะต้องตัวผม!!" ผมปัดมือเขาออกจากคางของผม สายตาของเขามันน่ากลัวมากจริงๆ

"ฮ่าฮ่า...พยศอย่างนี้ล่ะ ชั้นชอบ!"

"อ๊ะะ!..ปะ..ปล่อยผมนะ!!" จู่ๆเขาก็ผลักผมลงและตามมาคร่อมตัวผมไว้ เขากดมือผมไว้แน่นจนผมหมดแรงที่จะดิ้น

"นายเป็นคู่นอนคนใหม่ของไอ้ลุคใช่มั้ย"

"ไม่!..ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขาทั้งนั้น!!" คุณลุคเกี่ยวอะไรด้วย ผมงงไปหมดแล้ว!

"อยากรู้ใช่มั้ยว่าชั้นเป็นใคร" เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนผมต้องหันหน้าหนี

"..........." ผมไม่ตอบ

"ชั้นชื่อ 'ปีเตอร์' ลุงสุดที่รักของไอ้ลุค...และกำลังจะได้คู่นอนคนใหม่ของมันเป็นเมีย!!"

"ไม่นะะ!!!" ผมคิดในใจ นี่ผมจะหนีไม่พ้นจากเรื่องพวกนี้ใช่มั้ย...ทุกคนครับ ผมเหนื่อยจัง ผมไม่น่าฟื้นขึ้นมาเลย ทำไมผมไม่นอนหลับไปตลอดเลยนะ... 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อให้แล้วนะค้าาาา☺

**แงงงง สงสารน้องจัง น้องยังป่วยอยู่เลยยย

**เม้นติชมเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยน้าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว