ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.39 | ผิดหวังเสียใจ🔥

ชื่อตอน : EP.39 | ผิดหวังเสียใจ🔥

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 891

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2564 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.39 | ผิดหวังเสียใจ🔥
แบบอักษร

 

EP.39

 

คุณแม่พี่เมฆและคุณฟ้าดูตกใจมากที่เห็นเขาปรากฏตัวขึ้น คงจะคาดไม่ถึงแน่ๆ ว่าเขาแอบตามฉันมา ดูสิ ตอนนี้สีหน้าของทั้งสองคนซีดเผือดเป็นไก่ต้มเลย

จริงๆ ก็ไม่ใช่แค่สองคนนั้นหรอก ฉันเองก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ที่ไม่ได้แสดงออกมาชัดเจนเพราะมันถูกความโกรธกลบซะจนเกือบมิด

“มะ…เมฆลูก…เมฆฟังแม่ก่อนนะ” คุณแม่พยายามที่จะเอื้อมมือตัวเองไปจับมือพี่เมฆ แต่พี่เมฆกลับปฏิเสธด้วยการก้าวถอยหลังแล้วมองท่านด้วยสายตาเจ็บปวด

“ผมไม่เคยคิดเลยว่าแม่จะทำถึงขนาดนี้ ผมรู้นะว่าครอบครัวมุกทำไม่ดีกับครอบครัวเรา แต่แม่ต้องลงทุนถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ!” พี่เมฆตวาดเสียงดังจนฉันที่ยืนมองเงียบๆ ตกใจสะดุ้งตัวโหยง

เวลาเขาโมโหมันน่ากลัวมากเลยนะ

“เมฆ แกใจเย็นๆ ได้ไหม พี่กับแม่มีเหตุผลนะถึงได้ทำแบบนี้” คุณฟ้าพยายามที่จะอธิบาย เธอคงต้องปรับอารมณ์เพื่อที่จะเป็นตัวแทนของคุณแม่ เพราะตอนนี้คุณแม่ท่านร้องไห้หนักมาก

“ทำเพื่อผม? หรือทำเพราะไม่อยากแพ้ให้ครอบครัวมุกกันแน่ครับ เอาจริงๆ พอเห็นแบบนี้ผมชักจะสงสัยแล้วนะว่าข้อมูลที่ผมได้รับหลังจากได้สติกลับมามันเป็นเรื่องจริงหรือแค่เรื่องแต่งที่พี่กับแม่แต่งขึ้นเพื่อปั่นหัวผม!!”

“เมฆ!! นี่ความจำกลับมาแล้วเหรอถึงได้หลงมันและปกป้องมันขนาดนี้อะ!”

“ความจำผมยังไม่กลับมาหรอกครับพี่ฟ้า แต่ใจผมมันไม่เคยลืมมุกต่างหาก!”

“ตาเมฆ!! นี่เราเห็นนังลูกเมียน้อยดีกว่าพี่กับแม่เหรอ!”

“ถ้าเป็นแต่ก่อนผมคงตอบว่าไม่…” พี่เมฆเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับกำลังข่มความโกรธที่ปะทุเดือดขึ้นเรื่อยๆ “…แต่ถ้าเป็นตอนนี้…ผมบอกเลยว่าใช่!!” ประโยคหลังเขาตะคอกใส่หน้าพี่ฟ้าเสียงดังมาก มากจนผู้อาศัยบ้านอื่นๆ เริ่มทยอยเดินออกมามอง

แย่ล่ะ ถ้าแบบนี้เรื่องต้องถึงหูแม่แน่ๆ เลย

“นี่พวกคุณช่วยไปทะเลาะกันที่อื่นได้ไหมคะ อย่ามา…ทะเลาะกันที่หน้าบ้านมุก!!” ฉันขึ้นเสียงใส่อย่างหมดความอดทน อยากให้พวกเขารีบๆ กลับออกไปเต็มทีแล้ว ไม่รู้ว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้ฉันไปอีกนานแค่ไหน

ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรเอาไว้นักหนานะ

“พี่ขอโทษนะมุกที่สร้างความเดือดร้อนให้ พี่ขอโทษจริงๆ” พี่เมฆเอ่ยบอกฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถยนต์คันหรูของตัวเองแล้วเคลื่อนตัวออกไป

“เมฆลูก! เมฆ! เมฆ! ยัยฟ้าพาแม่ขึ้นรถแล้วตามตาเมฆไปที แม่กลัวน้องจะเกิดอุบัติเหตุอีก” คุณแม่พี่เมฆบอกกับคุณฟ้าอย่างกระวนกระวาย พอเห็นภาพแบบนี้แล้วก็นึกสงสารคุณแม่พี่เมฆอยู่เหมือนกัน

ที่ท่านยอมกลายเป็นคนไม่ดีก็คงเพราะรักและอยากให้พี่เมฆมีชีวิตดีๆ

“ค่ะแม่” หลังจากที่ทุกคนกลับออกไปแล้ว ฉันก็เดินขึ้นไปบนบ้านแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างคนกำลังหมดแรง ฉันเหนื่อย เหนื่อยมากเหลือเกิน เมื่อไหร่ชีวิตของฉันจะได้สัมผัสกับคำว่า ‘ความสุข’ อีกกันนะ

 

 

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

วันนี้มาสั้นหน่อยน้า ขออภัยด้วยงับ ช่วงนี้ไรท์ยุ่งๆ นิดหน่อย พรุ่งนี้จะมาให้เยอะกว่าเดิมน้า

1 เมนต์ = 1 ล้านกำลังใจจ้า 🥰❤️

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว