ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2564 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 1/3
แบบอักษร

 

ตอนที่ 1

1/3

 

 

ปึก!

ปั่กๆๆๆ

มีดปังตอสับผ่านทะลุเนื้อไก่กระทบเข้ากับเขียงไม้กลมขนาดใหญ่ เมื่อสับได้ที่เนื้อไก่ส่วนอกแห้งๆ ก็ถูกโปะบนข้าวไรซ์เบอร์รี่จนแทบไม่เห็นเม็ดข้าว

หมับ!

"อ๊ะ!"

"ขโมยไก่ป๊าอีกแล้วเหรอ!"

"ป๊า!"

ต้นแขนของเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราถูกจับหมับตามด้วยเสียงคุ้นหูของป๊าที่ตะโกนเข้าใส่จนมีดปังตอในมือแทบหั่นฉับเข้านิ้วตัวเอง

อะไรของป๊าก็ไม่รู้!

"กี๋ไม่ได้ขโมยนะ แค่ขอยืม"

"ขอยืม?! กี๋ยืมไก่ป๊าวันละครึ่งตัวมาแทบทั้งชีวิตแล้วนะ! ป๊าจะขาดทุนก็เพราะกี๋เนี่ยแหละ!"

ป๊าเคี้ยงแกล้งโวยวายตีหน้ายักษ์ ท้าวสะเอวแน่นๆ ของตนพลางยืนบ่นยัยลูกสาวตัวดีที่เผลอเป็นไม่ได้ต้องมาสับไก่ใส่กล่องข้าว (ขนาดเท่าควายกิน) ไปให้ไอ้หนุ่มบ้านโน้นมันกิน

"ก็...ก็...ก็เฮียอู๋กินจุนี่! เฮียกำลังโตนะป๊า อย่างกนักเลยน่า!"

หน็อย! เป็นอะไรกับไอ้หนุ่มนั่นหรือก็ไม่ เห็นวิ่งตามเขาตั้งแต่ผมเท่าติ่งหู จนตอนนี้ผมเท่าหางม้าแล้วยัยลูกสาวก็ยังไม่เลิกไปวอแวกับไอ้หนุ่มนั่นสักที

หอบหิ้วข้าวไปให้เขาทุกวัน จนโตเป็นสาวก็ไม่รู้จักเหนียมอายบ้างเลย ลูกใครวะ!

"กี๋ไปแล้วนะ! เดี๋ยวกลับมาช่วยเก็บร้านจ้า!"

พริบตาเดียวยัยตัวดีก็โยนกล่องข้าวใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยานแล้วก็ปั่นออกจากบ้านฝ่าแดดจ้าในช่วงสิบเอ็ดโมงเพื่อไปหา 'เฮียอู๋' ที่ป่านนี้คงกำลังซ้อมมวยอย่างขะมักเขม้น

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงค่ายมวย 'วิชัยโกสุม' เด็กสาวรีบดันขาตั้งจักรยานเพื่อจอดมันไว้กับที่ จากนั้นก็หิ้วถุงผ้าที่บรรจุกล่องข้าวแล้ววิ่งปร๋อเข้ามาในค่ายมวย

ภาพชายหนุ่มเปลือยท่อนบนมาพร้อมกับเสียงต่อยเตะกระสอบทราย ภาพที่แม้จะชินตาแต่เห็นทีไรบุ้งกี๋เป็นต้องกลืนน้ำลายทุกที

"เฮี้ยยยยยยยยยย!"

เมื่อพบเป้าหมายก็หวีดเสียงแหลมเล็กที่มีเป็นทุนเดิมเพื่อเรียกเจ้าตัวจนคนทั้งยิมหันมามอง พาให้ชายหนุ่มวัยกลัดมันทั้งหลายน้ำลายหกน้ำลายย้อยกันเป็นแถบๆ

"แต่งตัวอะไรวะเนี่ย! เฮียบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใส่สายเดี่ยวมาค่ายมวย!"

"ฮื่อ! ก็กี๋ร้อนนี่! ช่วยป๊าสับไก่ตั้งแต่เช้าจนหน้ามันไปหมดแล้ว!"

อชิระเบือนหน้าหนีก่อนจะโยนผ้าขนหนูผืนใหญ่ลงมาจากเวทีมวยแล้วมันก็คลุมหัวของบุ้งกี๋จนมิด เสียงแล็กแหลมโวยวายตบตีกับตัวเอง ใช้เวลาชั่วอึดใจก็ดึงผ้าเจ้าปัญหาโยนคืนให้เจ้าของ

"บุ้งกี๋!"

"อะไรเล่า! ก็กี๋ร้อน!"

เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงวอร์มขาสั้นก็ไม่ช่วยระบายความร้อนออกมาได้ ฉะนั้นแล้วเธอจะไม่มีทางห่มไอ้ผ้าขนหนูหนาๆ นั่นหรอก!

"เฮียจะไปดุกี๋มันทำไม ดีซะอีกที่มีอาหารตาขาวๆ อวบๆ มาให้มองทุกวะ..โอ๊ย!" ก่อการที่เป็นคู่ซ้อมมวยของอชิระพูดขึ้นเลยโดนถีบหน้าแข้งไปที

"อาหารตาแม่มึงสิ!"

"ถีบผมทำไมเนี่ยเฮีย! ไม่เชื่อก็มองไปรอบๆ ดิ มีใครบ้างที่ไม่มองกี๋มัน"

อชิระจึงตวัดสายตามองไปทั่วค่ายมวยทันที เมื่อพบว่าทุกสายตาเมียงมองมาที่บุ้งกี๋เขาเลยตะโกน (จริงๆ ตวาด) ขึ้นเสียงดัง

"หุบตาพวกมึงไปเลยนะ!" ว่าจบก็กระโดดลงจากเวทีมวยแล้วลากข้อมือเล็กให้เดินลัดเลาะออกมาทางด้านหลังทันที ก่อการที่ยืนทำหน้าเหม็นเบื่อลอบสบตากับเด็กในค่ายมวยอย่างรู้กัน

ที่พากันมองบุ้งกี๋เนี่ย ไม่ได้มีใครคิดเกินเลยอะไรหรอก เขารู้กันทั้งตำบลแล้วมั้งว่าบุ้งกี๋มันชอบเฮียอู๋มาก วิ่งตามมาตั้งแต่เด็กจนจบมอหกก็ยังตามต้อยๆ อยู่เหมือนเดิม ถึงจะเถียงฉอดๆ แต่ถ้าเอาเข้าจริงยัยเด็กคนนี้มันก็ฟังเฮียอู๋ของมันอยู่ดีนั่นแหละ

"เฮียจับเบาๆ ซี่! กี๋เจ็บนะ!"

"แล้วใครให้เดินเสนอหน้าเข้าไปในค่ายมวยฮะ!"

เฮียอู๋ปากหมา!

"ก็กี๋เอาข้าวมาให้เฮียไง! จะมาเสียงดังใส่กี๋ทำไมเล่า!"

อชิระยกนิ้วแคะหูเพราะเดซิเบลของบุ้งกี๋มันสูงเกินไป! แก้วหูจะแตกอยู่แล้ว!

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องมา เฮียหากินเองได้" เขาพูดอย่างอ่อนใจ

 

____________

 

อะ เดี๋ยวได้หากินเองของจริงแหละคุณ(ไอ้)อู๋!!

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว