ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 71 เหลือเพียงความเจ็บปวด

ชื่อตอน : ตอนที่ 71 เหลือเพียงความเจ็บปวด

คำค้น : แต่งงาน, เย็นชา, ภรรยา, นิยายรัก, โรแมนติก, ดราม่า, แอบรัก, เมียจ้าง, พระเอกรวย, พระเอกซึน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 576

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2564 17:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 71 เหลือเพียงความเจ็บปวด
แบบอักษร

ตะวันชาไปทั้งตัว เขาเฝ้าตามหา เฝ้าคอยที่จะได้เธอคืนมา แต่จู่ๆ อัยย์กลับมาบอกเขาแบบนี้ 

“ทำไม?” 

“ฉันอยากอยู่คนเดียว” 

“อยู่กับผมมันอึดอัดมากเหรอ?” 

“ใช่” 

สีหน้าเจ็บปวดของตะวันทำเอาอัยย์ใจหายไปวูบหนึ่ง  

แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาทำลับหลังเธอ มันก็สมควรแล้ว 

ตะวันเบือนหน้าหนีแล้วพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ 

เธอไม่รู้เหรอ? ว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน ชั่วระยะเวลาไม่กี่วัน ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้? 

ตะวันรู้สึกช็อกจนคิดอะไรไม่ออก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงอารมณ์เสียใส่เธอไปแล้ว แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่เธอเจอมา กับสิ่งที่หมอเตือนไว้ ทำให้เขาได้แต่เดินออกจากห้องมาเงียบๆ 

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยกันอีกเพราะต้องคอยต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมอัยย์ด้วยความเป็นห่วง 

คนแรกคือแม่สามีที่ร้องไห้ทันทีที่เห็นหน้าเธอ คุณลลิลกอดลูกสะใภ้ไว้แน่น สองวันที่ผ่านมา เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากสวดภาวนาขอให้อัยย์ปลอดภัยกลับมา 

“บุญรักษานะลูก แม่กลัวแทบตายว่าหนูจะเป็นอะไรไป” 

ตลอดเวลาที่คุณลลิลร้องไห้และพร่ำบอกว่าเป็นห่วงเธอแค่ไหน ในหัวของอัยย์ก็แม่แต่ความสงสัย 

เธอสงสัยว่าแม่สามีจะรู้เรื่องของนาราไหม? 

แต่ถ้าทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันขนาดนี้และแม้แต่ลูน่ายังรู้เรื่องนี้ คุณลลิลก็ต้องรู้เรื่องนาราด้วยสิ... 

หรือว่าทุกคนรู้อยู่แล้ว มีแต่เธอที่โง่งม หลงมีความสุขอยู่ในการแต่งงานจอมปลอมนี่? 

ในสายตาพวกเขา เธอคงดูโง่มากสินะ? 

เมื่อความเชื่อใจที่เธอมี มันถูกพังลงไป เธอก็ไม่สามารถมองโลกด้วยทัศนคติแบบเดิมได้อีก 

อัยย์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและสงสัย เธอไม่รู้แล้วว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนหลอก 

ความรักความห่วงใยที่ทุกคนพูดมา มันจะเป็นเรื่องจริงหรือเป็นแค่ส่วนหนึ่งของแผนการ 

 

ฟากคุณลลิลที่เห็นลูกสะใภ้นิ่งไปก็เข้าใจไปเองว่าเป็นผลข้างเคียงจากเรื่องร้ายๆ ก็ยิ่งสงสารลูกสะใภ้มากขึ้นไปอีก แม้อยากจะอยู่คุยให้นานมากกว่านี้ แต่อัยย์ดูไม่หือไม่อือจนเธอคิดว่าควรปล่อยให้ลูกสะใภ้ได้พักผ่อนจะดีกว่า 

แม่สามีจากไปได้ไม่นาน อิงอิงก็มาเยี่ยม แต่เธอไม่ได้มาคนเดียว  

อิงอิงจูงมือลูน่าเข้ามาในบ้าน เมื่ออัยย์และลูน่าสบตากัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกโล่งใจเมื่อได้เห็นคนที่ผ่านอันตรายมาด้วยกันปลอดภัยดี 

อิงอิงทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วหันไปทางลูน่าที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “พอรู้ว่าฉันจะมาหาเธอ ลูน่าก็ขอตามมาด้วย พวกเราทุกคนดีใจมากนะที่ได้รู้ว่าเธอปลอดภัยกลับมา” 

มือของอัยย์นั้นสั่นเบาๆ เมื่อความหวาดกลัวในคืนนั้นย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ แต่เธอก็ยังจำได้ว่าลูน่านั้นเข้มแข็งแค่ไหน ถ้าเธอถูกจับไปแค่คนเดียว ป่านนี้เธอก็คงจะช็อกตายไปแล้ว 

“คนร้ายตายหมดแล้วนะ แต่เขากำลังสืบอยู่ว่าใครเป็นคนบงการ”  

อิงอิงหันไปมองหน้าลูน่าที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ “เธอมีอะไรอยากจะพูดกับอัยย์ไม่ใช่เหรอ? พูดออกมาสิจะได้ไม่ต้องรู้สึกติดค้างอีก” 

“ฉันขอโทษ ขอโทษที่เป็นสาเหตุให้เธอถูกจับไป” 

“คุณก็ถูกจับไปเหมือนกันนะคะ มาขอโทษฉันทำไม?” 

“ก็ถ้าฉันไม่พาเธอไปตรงนั้น ไม่พยายามดึงเธอออกจากความคุ้มครองของบอดี้การ์ด เรื่องทั้งหมดก็คงจะไม่เป็นแบบนี้” พูดได้แค่นั้นน้ำตาก็หยดลงมาบนแก้มเธอ ตั้งแต่ถูกช่วยกลับมา ลูน่าก็เอาแต่นั่งซึมเพราะเป็นห่วงและรู้สึกผิดต่ออัยย์  

เมื่อรู้จากพี่ชายว่าอัยย์ปลอดภัยแล้ว เธอก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจแต่เธอรู้สึกผิดเกินกว่าจะมาด้วยตนเอง จนอิงอิงต้องเสนอให้มาพร้อมกัน 

“เรื่องมันผ่านไปแล้วนะคะ และที่สำคัญ ช่วงที่เราถูกจับตัวไป คุณเสียอีกที่มอบความกล้าหาญให้ฉัน ถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วย ฉันก็คงกลัวจนคุมสติไม่อยู่” 

คำปลอบโยนของอัยย์ ทำเอาลูน่าน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เธอเคยตั้งแง่กับผู้หญิงคนนี้มาตลอด แต่นอกจากจะไม่โกรธแล้ว อัยย์กลับไม่กล่าวโทษเธอเลยแม้แต่น้อย  

“ขอบใจนะที่ไม่โกรธฉัน หลังจากนี้ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถทำให้เธอได้ เธอไม่ต้องเกรงใจนะ ฉันจะทำให้ทุกอย่าง และก็....ขอโทษกับทุกอย่างที่ผ่านมาด้วย ฉันมันนิสัยไม่ดี” 

อิงอิงที่อาสามาเป็นคนกลาง เห็นทั้งคู่เข้าใจกันดีแบบนี้ก็พลอยรู้สึกโล่งอกไปด้วย  

“หมายความว่าหลังจากนี้ เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม?” 

ลูน่าที่ยังมีน้ำตาอยู่พยักหน้ารัวๆ จนทำให้อีกสองคนต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู 

อิงอิงกับลูน่าเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากกว่าคนอื่นๆ เพราะอย่างน้อยอัยย์ก็มั่นใจได้ว่าสองคนนี้ไม่รู้เรื่องแผนการของตะวัน เธอไม่ต้องมาคอยสงสัยหรือระแวงว่ากำลังถูกหลอกอยู่หรือเปล่า 

 

กลางดึกคืนนั้น 

ตะวันเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องนอน หลังจากเจ็บปวดกับคำขอของอัยย์เมื่อกลางวัน เขาก็ออกจากบ้านไปและรอจนเธอเข้านอนไปแล้วถึงจะกลับมาที่บ้าน 

คำขอของอัยย์ เขาทำไม่ได้ ความคิดถึงที่มีมันมากเกินกว่าจะปล่อยเธอเอาไว้คนเดียว ตั้งแต่อัยย์ถูกลักพาตัวไป เขาก็นอนไม่หลับ ต้องใช้เหล้าช่วยทุกคืน  

ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว เขาก็ขอแค่ได้นอนมองหน้า ได้มั่นใจว่าเธอปลอดภัยอยู่ตรงนี้  

ตะวันใช้วิธีเดิม เขาค่อยๆ ไขกุญแจสำรองเพื่อเปิดห้องนอน แล้วแอบย่องเข้าไปในนั้น 

บนเตียงกว้าง อัยย์นอนขดตัวอยู่มุมหนึ่งของเตียง เธอขดตัวไว้ราวกับต้องการจะปกป้องตัวเอง  

ร่างขาวภายใต้ผ้าห่มนั้นดูบอบบางและน่าสงสารจนทำให้เขาตั้งมั่นไว้ว่า  

ถ้าเจอตัวคนบงการเมื่อไหร่ เขาจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ 

ตะวันค่อยๆ ลดตัวลงนอนบนเตียงเดียวกับเธอ เขานอนตะแคงมองแผ่นหลังของภรรยาที่นอนอยู่ 

ถ้าไม่ได้แตะต้องตัว อัยย์ก็คงจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ ตะวันบอกตัวเองว่าขอแค่ได้นอนข้างๆ เธอก็พอใจแล้ว 

แต่เขาคาดการผิด เขาประเมินความโหยหาและแรงดึงดูดที่มีระหว่างกันไว้น้อยเกินไป  

ยิ่งได้นอนข้างๆ อัยย์แบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากจะกอดเธอไว้  

เขาอยากจะได้กอดเนื้ออุ่นๆ อยากจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้น อยากจะมั่นใจว่าเธออยู่ตรงนี้ 

 

อัยย์กำลังหลับลึก เธอรู้สึกว่านอนหลับได้สบายกว่าหลายคืนที่ผ่านมา อาจจะเป็นเพราะได้กลับมานอนในที่ที่คุ้นเคยจึงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย 

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่กำลังโอบล้อมตัวอยู่ แต่แล้วความอบอุ่นนั้นก็ค่อยๆ รัดเธอแน่นขึ้น แน่นขึ้น อัยย์เริ่มรู้สึกอึดอัด เธอพยายามขยับตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนจะยิ่งถูกรัดมากยิ่งขึ้น เมื่อรู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว เธอก็ถึงขั้นถีบผ้าห่มออกแล้วสะบัดแขนออกไป 

“ปึ๊ก” มือเธอกระทบกับบางสิ่งอย่างแรงจนเริ่มรู้สึกปวด อัยย์รีบลืมตาขึ้นมาและได้รู้ว่า 

เธอไม่ได้ฝันไป.... 

เมื่อหันไปเห็นเงาดำๆ ที่อยู่ข้างๆ อัยย์ก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง เธอลุกพรวดออกจากเตียงแล้วรีบไปนั่งซุกอยู่มุมห้อง 

“อัยย์...อัยย์ นี่ผมเองที่รัก” 

ตะวันที่ทำตัวไม่ถูกพยายามจะเข้าไปกอด แต่ยิ่งกลับทำให้อัยย์ผวาหนักขึ้น เธอเบียดตัวเข้ากับมุมห้อง แล้วพยายามอยู่ให้ห่างจากเขามากที่สุด 

“ออกไป” 

“อัยย์ นี่ผมเองนะ ตะวันไง”  

ตะวันเหรอ เขาเข้ามาทำไม ในเมื่อเธอบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าต้องการอยู่คนเดียว ทำไมถึงไม่เคารพกันบ้าง 

“ผมตะวัน....สามีของคุณไง” 

สามี............. 

นั่นยิ่งกลับทำให้อัยย์ร้องไห้มากกว่าเดิม ที่เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ไม่ได้เป็นเพราะสามีอย่างเขาเหรอ? 

“ออกไป” 

ท่าทีของเธอทำให้ตะวันแทบใจสลาย ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ? 

เขาเข้าใจถ้าเธอจะรู้สึกหวาดระแวงหรือไม่มั่นใจในความปลอดภัย แต่อัยย์ไม่ควรจะกลัวหรือรังเกียจเขาไม่ใช่หรือ? เขาควรจะเป็นคนที่เธอไว้วางใจที่สุด เป็นคนที่เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ด้วยสิ..... 

ตะวันทรุดตัวลงนั่งยองๆ ไม่ห่างจากอัยย์นัก แล้วค่อยๆ ปลอบโยนเธอ 

“ที่รัก กลับไปที่เตียงเถอะ ผมอยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายคุณได้หรอก” 

อัยย์มองสามีทั้งน้ำตา เขาทำเธอกลัวแทบตาย ทั้งๆ ที่รับปากเธอแล้ว เขาก็ยังแอบเข้ามา 

โกหกจนเป็นนิสัยไปแล้วสินะ คำพูดหรือความรู้สึกของเธอ คงไม่มีค่าในสายตาเขาเลยสินะ 

“คนที่ทำร้ายฉันมากที่สุดคือคุณนั่นแหละ” 

ตะวัน : …………………. 

คำพูดที่ไม่คาดคิด ที่ออกมาจากปากของภรรยา ทำเอาตะวันช็อก  

“อัยย์” หลังจากเงียบไปนาน ตะวันก็ค่อยๆ เอ่ยปากเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

“ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ ผม...เป็นคนแรกที่จะปกป้องคุณ และเป็นคนสุดท้ายที่จะทำร้ายคุณนะ ไม่สิ ผม...ไม่มีวันจะทำร้ายคุณ” 

“เหรอ?” อัยย์ในตอนนี้ลืมไปแล้ว ลืมความตั้งใจที่เคยบอกให้ตนเองตั้งสติ และไม่ระเบิดอารมณ์ใส่ตะวันก่อนที่เธอจะหาทางออกได้ 

เธอลืมไปหมดแล้ว....เหลือเพียงความเจ็บปวดที่มันแน่นอยู่เต็มอก 

“ปกป้อง อย่างนั้นเหรอ? คนที่คุณปกป้องไม่ใช่ฉัน แต่เป็นผู้หญิงที่ชื่อนาราต่างหาก” 

นารา................? 

ตะวันถึงขั้นตัวแข็งเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คาดคิดออกจากปากอัยย์  

เธอรู้จักนาราได้ยังไง? 

อัยย์จ้องเข้าไปในดวงตาสีดำ ใบหน้าที่หล่อเหลา แล้วค่อยๆ พูดสิ่งที่แน่นอยู่ในอกออกมา 

“ฉันรู้หมดแล้ว รู้แล้วว่ามีคนคนนั้นอยู่บนโลกใบนี้ นารา....ผู้หญิงที่คุณรักยังไงล่ะ?” 

ดวงตาทั้งสองข้างของอัยย์คลอไปด้วยน้ำตา มุมปากของเธอบิดเบี้ยว  

อัยย์ยิ้ม....เธอยิ้มเย้ยหยันให้ตัวเองที่เคยหลงเชื่อเขา  

“ที่คุณไปรับเธอจากโรงพยาบาล ฉันก็เห็น” อัยย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความเจ็บปวดให้กลับลงไปในอก “คืนนั้น...ฉันได้ยินหมดแล้ว เรื่องที่คุณพูดกับทนาย สัญญา...ที่คุณอยากจะหลอกให้ฉันเซ็น” 

น้ำตาไหลพรั่งพรูออกจากสองตาของเธอ ทำเอาตะวันที่มองดูอยู่พลอยหัวใจสลายไปด้วย 

ตะวันเข่าอ่อนจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้อง เขาได้แต่ส่ายหัวไปมาแล้วพยายามเค้นหาคำพูดมาอธิบายให้เธอฟัง 

อัยย์กำลังเข้าใจเขาผิด มันไม่จริง ไม่จริงเลย 

“อัยย์....ผมอธิบายได้นะ” 

“จะอธิบายอะไรอีก ไม่รักฉันไม่เป็นไร แต่ทำไมต้องหลอกฉัน หลอกให้ฉันคิดว่าคุณรักฉัน?” 

สีหน้าที่เจ็บปวดเกินจะบรรยายของภรรยา ทำเอาตะวันรู้สึกใจหาย  

เขาคิดว่าตนเองได้วางแผนไว้เป็นอย่างดีแล้ว มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะได้รู้เรื่องนั้น 

ความถือดีที่คิดว่าตนเองจัดการทุกอย่างได้ ทำให้เขาคิดเองเออเองว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนการ 

แต่ตะวันไม่ได้คาดคิด เขาไม่ได้คิดว่าอัยย์จะมารู้เรื่องนี้ก่อนเวลา แถมยังรู้แบบผิดๆ อีกด้วย 

ก่อนหน้านี้ตะวันคิดว่าสามารถปล่อยมือจากเธอได้ ขอแค่ได้เห็นเธออยู่สุขสบายดี เขาก็ยินดีจะแยกจากอัยย์และคอยมองดูเธอห่างๆ  

แต่หลังจากเกิดเหตุลักพาตัว เขาก็ได้รู้....ว่าเขาคิดผิด 

เขารู้แล้วว่า...เขาปล่อยเธอไปไม่ได้ เขามีชีวิตโดยไม่มีเธอไม่ได้ 

ความเห็นแก่ตัวของตะวันที่อยากจะได้ทุกอย่างไว้ในครอบครอง 

เขาอยากจะได้ผู้หญิงที่เขารักไว้ข้างกาย และอยากจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้เพื่อจบทุกอย่างกับนารา 

แต่ตอนนี้....ทุกอย่างมันกลับผิดแผนไปเสียหมด 

“ตอบฉันมาสิตะวัน ทุกครั้งที่คุณไปฮ่องกง คุณไปหาผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม” 

คำถามที่ไม่ได้คาดคิด ทำให้ตะวันรู้สึกลำบากใจ แต่สายตาของเธอที่มองมาอย่างจริงจัง 

ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก  

ทันทีที่ตะวันพยักหน้าเบาๆ น้ำตาของอัยย์ก็ไหลพรู ใช่จริงๆ ด้วยเขามีผู้หญิงคนนั้นเป็นคนสำคัญมาโดยตลอด 

เธอค่อยๆ เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เราเลิกกันเถอะ” 

“ไม่...เราจะไม่เลิกกัน” ตะวันส่ายหน้าอย่างหนักแน่น เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป 

อัยย์หัวเราะทั้งน้ำตา “ทำไมล่ะ ทำไมถึงไม่เลิกกับฉันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ในเมื่อคุณเองก็วางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว เอกสารที่คุณต้องการให้ฉันเซ็น ไม่จำเป็นต้องแอบๆ ซ่อนๆ หรอก เอามันออกมาเลย ฉันจะเซ็นให้ แล้วเราจะได้จบกันเสียที” 

“เรื่องนั้นผมมีเหตุผลของผม” 

“ฮ่า...ฮ่า..ฮ่า เหตุผลอย่างนั้นเหรอ” เสียงหัวเราะที่แสนจะเย้ยหยันดังออกมาจากปากอัยย แต่แล้วเธอก็ต้องเม้มปากเพื่อข่มความเจ็บปวด “เหตุผลเดียวที่คุณมี ก็คือผู้หญิงคนนั้นไง....นารา” 

ท่าทางแตกร้าวของภรรยา ทำเอาตะวันหัวใจสลาย เธอไม่จำเป็นต้องเสียใจเลย ทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่อัยย์คิดแต่ความเข้าใจผิดนำพาความเจ็บปวดมาให้เธอ 

เขาอยากจะกอดอัยย์ไว้แล้วบอกเธอว่ามันไม่จริงเลย ไม่มีอะไรที่เธอต้องเจ็บปวดเกี่ยวกับเรื่องนี้ 

คนที่เขารักมีเพียงคนเดียว...........มีเพียงเธอ 

“เรื่องทั้งหมด มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ ผมยอมรับว่าผมขอคุณแต่งงานเพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง” 

ใช่แล้ว เขายอมรับว่าเขาวางแผนบางอย่างไว้ แต่เมื่อเขาได้รู้ใจตัวเอง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป  

มันเปลี่ยนไป ตั้งแต่วันที่เขารู้..........ว่าเขารักเธอ 

 

 

………………………………………………... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว