email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 บังเอิญ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 บังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2564 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 บังเอิญ
แบบอักษร

พร้อมรักนั่งจมอยู่กับอดีต รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เขารีบเช็ดน้ำตาและเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง

 

"เข้ามา" 

 

"มิสเตอร์ K รออยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะคุณพร้อม" เลขาสาวรีบเข้ามารายงาน

 

"งั้นไปกันเลยครับ"

 

 

 

การประชุมเป็นไปได้ด้วยดี พร้อมรักและอคินทร์แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้เป็นอย่างดี

 

"เรื่องการปรับปรุงหากต้องการเพิ่มเติมส่วนอื่นแจ้งมาทางคุณริต้าเลขาผมได้เลยนะครับ" 

 

"ครับ" ร่างสูงลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาข้างหน้า เขาจึงต้องยื่นมือออกมาจับ เพราะไม่ได้อยู่กันสองคนจึงต้องรักษามารยาทอย่างเสียไม่ได้

 

ร่างสูงไม่เพียงจับมือเปล่า แต่ยังใช้นิ้วโป้งถูวนที่หลังมือเขา พร้อมรักชะงักจึงรีบดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว

 

 

 

อคินทร์กลับไปแล้ว ร่างบางจึงกลับเข้ามาที่ห้องทำงานอีกครั้ง 

 

"ริต้า ผมอยากทานเค้กมีร้านใกล้ๆแถวนี้ไหม" 

 

"มีค่ะ เดี๋ยวริต้าให้คนไปสั่งมาให้นะคะ"

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมไปเอง ไม่มีเอกสารสำคัญที่ต้องเคลียร์แล้วใช่ไหม"

 

"ไม่มีค่ะ"

 

"อืม คุณส่งโลเคชั่นมาให้ผมแล้วกัน" ร่างบางเก็บกระเป๋าเอกสาร และเคลียร์งานอีกนิดหน่อยแล้วจึงขับรถไปยังร้านเค้กที่เลขาของเขาส่งโลเคชั่นมาให้

 

ไม่นานนักก็ขับรถมาถึงคาเฟ่แห่งหนึ่ง ภายในร้านมีแบ่งแยกโซนสำหรับร้านกาแฟ และอีกฝั่งเป็นห้องกระจกมองจากตรงนี้น่าจะเป็นโรงเรียนสอนศิลปะเพราะเห็นอุปกรณ์วาดรูปวางเรียงราย อีกทั้งยังมีเด็กๆกำลังนั่งวาดรูปอยู่

 

"รับอะไรดีครับ" ชายหนุ่มร่างสูง เดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้านเข้ามารับเมนูตรงหน้าเคาท์เตอร์

 

"ผมอยากทานเค้กครับ มีเมนูแนะนำไหม" พร้อมรักไล่สายตาไปยังตู้เค้ก มีเค้กหน้าตาสวยงามน่าทานจนเขาเลือกไม่ถูก

 

"งั้นเป็น Caramel Chocolate Cake ไหมครับ ข้างในเป็นเนื้อเค้กสปั้นจ์ ราดด้วยคาราเมลถ้าได้ทานรับรองหายเครียดแน่นอน" เจ้าของร้านแนะนำอย่างอารมณ์ดี

 

"รู้ได้ไงครับเนี่ยว่าผมเครียด" ร่างบางฉีกยิ้มส่งกลับไปให้ "งั้นผมรับ Caramel Chocolate Cake กับอเมริกาโน่ร้อนทานที่ร้านครับ"

 

"ลองเปลี่ยนกาแฟเป็นชาคาโมมายด์ร้อนก็ดีนะครับช่วยให้หลับสบาย" 

 

"ตามนั้นครับ ฮ่าๆ" พร้อมรักหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เหมือนได้คุยกับเพื่อน เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่มที่สุภาพแล้วยังใจดี 

 

รอไม่นานชากลิ่นหอมกับเค้กคาราเมลก็มาเสริฟโดยเจ้าของร้านคนเดิม

 

"รสชาติเป็นยังไงติได้นะครับ"

 

ร่างบางจึงรับช้อนจากเจ้าของร้านและตักเค้กเข้าปากทันที "หื้มม อร่อยมากครับ"

 

เจ้าของร้านยิ้มเมื่อได้รับคำชม

 

"เอ่อคุณ..."

 

"ผม ศิระ ครับ เป็นเจ้าของร้าน"

 

"ครับคุณศิระ ผมพร้อมรักนะครับเรียกพร้อมก็ได้" ร่างบางแนะนำตัว "ข้างในนั้นเป็นโรงเรียนสอนศิลปะหรอครับ?"

 

"ใช่ครับ เพื่อนผมสอนเอง ส่วนมากก็เป็นเด็กๆ มาเรียนวันหยุดเสาร์-อาทิตย์บ้าง หลังเลิกเรียนบ้าง ตอนนี้น่าจะกลับกันเกือบหมดแล้ว คุณพร้อมสนใจเข้าไปดูไหม" 

 

พร้อมรักส่ายหัวพรืด นอกจากวิชาการเขาก็ไม่เก่งอะไรเลย

 

"ไม่ดีกว่าครับ ผมวาดรูปไม่เป็น"

 

"ลองดูก็ไม่แย่นะครับ คนเราต้องมีครั้งแรก ฮ่าๆ"

 

"ก็ได้ครับ"

 

เมื่อตอบตกลงเขาก็ทานเค้กและชาจนหมด จึงเดินเข้าไปในห้องกระจกที่เป็นโรงเรียนสอนศิลปะ

 

"ฮึกๆ ฮือออ" เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้ เขากวาดสายตามองหาที่มาของเสียงนั้น จนมองไปเห็นมุมห้องที่มีเด็กน้อยลูกครึ่งนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว แก้มกลมป่องเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

 

"หนูเป็นอะไรคะ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้" พร้อมรักคุกเข่าลงเพื่อนั่งคุยกับหนูน้อย

 

"ปะป๊า ฮึก ไม่มารับ ฮึก ริสา ฮือออ" หนูน้อยตอบพรางสะอื้นหนักกว่าเดิม

 

"คุณหนูริสาขา กลับกับลุงชมก่อนเถอะนะคะ ปะป๊าติดงานมารับไม่ทันแล้วค่ะ" ไม่นานก็มีหญิงสาวเดาว่าน่าจะเป็นพี่เลี้ยงเดินเข้ามาหา

 

"ฮืออ ไม่ค่ะ ปะป๊าสัญญาไว้แล้ว" เด็กน้อยร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

"เอาแบบนี้ไหมคะ ให้คุณอาเล่นเป็นเพื่อนรอปะป๊าดีไหม คุณอาวาดรูปไม่เป็นริสาสอนคุณอาได้ไหมคะ"

 

เด็กน้อยหยุดร้องไห้งอแงไปชั่วครู่ ปาดน้ำตาที่ข้างแก้ม แล้วพยักหน้าให้พร้อมรัก

 

"คุณพ่อน้องจะสะดวกมาตอนไหนครับ" ร่างบางหันไปถามพี่เลี้ยง 

 

"อีกหนึ่งชั่วโมงค่ะ"

 

"ถ้าอย่างนั้นให้น้องรอเถอะนะครับ เด็กๆคงจะฝังใจกับคำสัญญา ยังไงรบกวนโทรแจ้งคุณพ่อน้องทีนะครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนน้องริสาเอง"

 

"เอ่อออ" พี่เลี้ยงลังเลเพราะไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน

 

"โทรเถอะครับพี่แก้วนี่เพื่อนผมเอง" ศิระที่ยืนมองเหตุการณ์มาซักพักแล้ว จึงช่วยยืนยันอีกแรง

 

"ค่ะ" พี่เลี้ยงจึงเลี่ยงไปโทรแจ้งเจ้านายทันที

 

"งั้นผมกับคุณศิระก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะครับ ฮ่าๆ" ร่างบางส่งยิ้มให้

 

"แน่นอนครับ" ศิระส่งยิ้มกลับมาให้อย่างเป็นมิตร "งั้นรบกวนคุณพร้อมด้วยนะครับ"

 

"ยินดีครับ"

 

"อืมมม วาดรูปต้องให้อะไรบ้างน้า ริสาพาคุณอาไปหยิบหน่อยได้ไหมคะ" คุณอาจำเป็นทำท่าครุ่นคิด

 

"ค่ะ" ริสาจูงมือไปยังชั้นเก็บอุปกรณ์ "อันนี้ค่ะ อันนี้ด้วยค่ะ" เด็กน้อยหยิบอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว

 

ผ่านไปจนเกือบชั่วโมงแล้วคุณอาและคุณหลานจำเป็นต่างช่วยกันวาดรูปอย่างสนุกสนานจนลืมเวลา

 

"โอ๊ะ" เด็กน้อยหันพู่กันผิดทางทำให้ปลายพู่กันไปจิ้มโดนแก้มคุณอาพร้อมรัก "คริๆๆ ขอโทษค่ะอาพร้อม" เด็กน้อยขำแต่ก็ไม่ลืมมารยาทในการกล่าวขอโทษ ที่บ้านคงสอนมาดีจริงๆ

 

"แกล้งคุณอาหรอคะ มาให้จิ้มคืนซะดีๆ ฮ่าๆ" พร้อมรักแกล้งหลอกว่าจะเอาพู่กันจิ้มหนูน้อย 

 

"อ่าา ฮ่าๆ คิก คิก" สองอาหลานหัวเราะหยอกล้อกันไปมาจึงไม่ทันสังเกตุว่ามีคนยืนดูอยู่นานนับสิบนาทีแล้ว

 

"อริสา" คนมาใหม่เรียกหนูน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับการเล่นกับคุณอาจำเป็น

 

"ปะป๊าาา ปะป๊ามารับแล้ว" เด็กน้อยปล่อยมือจากการกอดคอคุณอาก่อนที่จะวิ่งมาหาปะป๊าอย่างร่าเริง "สวัสดีค่ะปะป๊า" ริสาไหว้โดยที่ไม่ต้องมีคนบอก 

 

ร่างบางมัวแต่ก้มเก็บอุปกรณ์ที่ทำเลอะเมื่อกี้พอเสร็จแล้วจึงหันมามองเด็กน้อยที่ถูกอุ้มโดยคนมาใหม่ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

 

บังเอิญ! บังเอิญอีกแล้วงั้นหรอ!

 

ริสาเป็นลูกของคุณอคินทร์ เขาแต่งงานแล้วงั้นสินะ แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะที่เป็นคู่หมั้นของผู้ชายใจร้ายคนนั้น ก็ไม่แปลกนักหรอก แต่งงานแล้วก็แต่งใหม่ได้ หึ! 

 

"คุณอามาเรียนวาดรูปกับริสาค่ะ ริสาสอนอาพร้อมด้วย รอปะป๊ามารับ" เด็กน้อยพูดไปด้วย ออดอ้อนคุณพอด้วยการถูหัวแล้วซบที่ไหล่คุณพ่อ แต่สายตามองมาที่คุณอาร่างเล็ก พร้อมรักจึงส่งยิ้มกลับไปให้เป็นยิ้มที่สดใส จนร่างสูงเผลอมองตามเพราะมันเหมือนรอยยิ้มตอนนั้น รอยยิ้มเมื่อสิบกว่าปีก่อน ที่คนตัวเล็กตรงหน้ามักยิ้มให้เขาเสมอ

 

"อ่ะ อ่ออ" กว่าอคินทร์จะหาเสียงตัวเองเจอแล้วกลับมาเป็นปกติก็นิ่งค้างอยู่เป็นนาที "งั้นหรอคะ เพราะหนูงอแงไม่ยอมกลับบ้านใช่หรือเปล่า หืม" ร่างสูงดุไม่จริงจังแล้วหอมแก้มลูกสาวตัวน้อย

 

"งื้ออ ปะป๊าสัญญาจะมารับ" เด็กน้อยซบไปที่ไหล่ของคุณพ่ออีกครั้ง

 

"ค่ะๆ ปะป๊าขอโทษนะคะที่มาช้า" ในขณะที่พูดสายตากลับจ้องไปที่คนร่างเล็กตรงหน้า

 

"ไปทานข้าวด้วยกันสิ" อคินทร์หันไปบอกร่างเล็กที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออก

 

"อะไรนะครับ"

 

"ตอบแทนที่นายอยู่เป็นเพื่อนริสาไง" 

 

"เย้ ไปนะคะอาพร้อม ริสาทานกับคุณพ่อสองคนเหง๊าเหงา" เด็กน้อยทำปากยู่ท่าทางน่ารัก

 

"ตกลงครับ" ได้ยินดังนั้นอคินทร์จึงอุ้มสาวน้อยเดินนำไปที่รถ 

 

"ซักครู่นะครับ" พร้อมรักหันมาบอกกับร่างสูง ก่อนเดินไปที่เคาท์เตอร์จ่ายเงินของร้านกาแฟ พูดคุยและกล่าวลาเจ้าของร้าน มีเสียงหัวเราะเล็กน้อยแล้วจึงเดินกลับมาหาร่างสูงอีกครั้ง

 

"แฟนงั้นหรอ" ร่างสูงเอ่ยถามโดยที่ไม่มองหน้าคนตัวเล็กซักนิด

 

"ผมขอไม่ตอบนะครับ" 

 

"เขาไม่ว่าหรือไงที่นายไปกับผู้ชายคนอื่น"

 

"ไม่ว่านี่ครับ" ร่างบางหันมามองค้อนเล็กน้อยแล้วก็หันกลับไปด้านหน้าเหมือนเดิม "คุณนำไปก่อนเลยนะครับเดี๋ยวผมขับตามไป"

 

"ชินเส้นทางหรือไง ไม่ได้อยู่เมืองไทยนี่"

 

ร่างบางคิดอยู่ซักพัก เขาคิดว่าจะมาแค่ร้านเค้กใกล้ๆเลยขับรถมาเอง แต่ถ้าไปไกลกว่านี้คิดว่าคงจะไม่รอดแน่ๆ

 

"หรือจะให้ฉันขับรถนายไปก็ได้นะ" อคินทร์เสนอ

 

"รถผมไม่มีคาร์ซีท ไปรถคุณก็ได้ครับ เดี๋ยวผมให้คนที่โรงแรมมาเอารถกลับไป"

 

เมื่อตกลงกันเรียบร้อยพร้อมรักก็กลายมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถของอคินทร์ ส่วนหนูน้อยริสาก็นั่งคาร์ซีทที่เบาะด้านหลัง ชวนคุณอาคนใหม่คุยเสียงเจื้อยแจ้ว

 

ไม่นานนักรถยนต์คันหรูก็มาจอดหน้าร้านอาหาร ร่างสูงเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้พร้อมรัก ไม่ได้รอจนร่างบางลงจากรถ แต่หันกลับไปเปิดประตูรถให้ลูกสาวตัวน้อยและอุ้มลงจากรถ ร่างบางจึงลงจากรถโดนไม่อิดออดเพราะเขาไม่ได้คาดหวังให้คนใจร้ายมาเปิดประตูให้แต่แรกอยู่แล้ว

 

"ทานอะไร?" หลังจากที่สั่งอาหารให้ลูกสาวแล้ว เขาก็ไม่ลืมหันมาถามพร้อมรักที่นั่งมองเมนูอยู่

 

"เอ่อ สปาเก็ตตี้มีตบอลครับ"

 

"ตามนั้น เท่านี้ก่อน" อคินทร์พับเมนูแล้วส่งคืนให้กับพนักงานรับออเดอร์

 

"ปะป๊าขา อาพร้อมวาดรูปไม่เก่ง ริสาสอนอาพร้อมวาดก้อนเมฆ แล้วก็ภูเขาด้วยค่ะ" เด็กน้อยชวนคุยเจื้อยแจ้ว

 

"ก็แหงล่ะ ตอนเด็กก็เอาแต่อ่านหนังสือนี่ แต่หลังๆไม่ค่อยได้อ่านทำอย่างอื่นแทน"

 

"แค่ก ก ๆ" พร้อมรักเกือบสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป ใบหน้าร้อนผ่าว เพราะรู้ความหมายของคำว่า "อย่างอื่น" ที่อคินทร์พูดถึง เขาหันไปมองค้อนร่างสูง

 

"หึ หึ" อคินทร์ยิ้มที่มุมปาก มองร่างบางที่พองแก้มเหมือนริสาไม่มีผิด

 

"หูววว มีตบอลชิ้นหย่ายม้าก" เมื่ออาหารมาเสริฟ ริสาก็ตาวาวกับอาหารของคุณอาคนใหม่ จนลืมสนใจเมนูของตัวเอง

 

"อยากทานหรอคะ อาป้อน" พร้อมรักหั่นมีตบอลเป็นชิ้นเล็กๆแล้วส่งไปป้อนเด็กน้อยที่นั่งข้างๆเขา

 

"อร่อยม้าก ปะป๊าอยากชิมไหมคะ" ริสาหันไปถามคุณพ่อ

 

"อยากค่ะ แต่ปะป๊ากลัวคุณอาไม่อิ่ม" คุณพ่อทำหน้าตาน่าสงสารไปให้ลูกสาว กับลูกอ้อนเป็นแมว มุมนี้เขาไม่เคยเห็น ตั้งแต่กลับมาเจอกันเขาเห็นแต่ผู้ชายใจร้าย ปากร้าย หมั่นไส้ชะมัด! 

 

"อาพร้อมป้อนปะป๊าได้ไหมคะ ถ้าไม่อิ่มริสายกปลาให้หมดนี่เลย"  อคินทร์หันมาทำตาเจ้าเล่ห์ใส่เขา ร้ายนักนะ

 

พร้อมรักไม่อยากให้ริสาเสียใจจึงหั่นมีตบอลชิ้นพอดีคำส่งไปให้คุณพ่อของเด็กน้อย อคินทร์อ้าปากรับแล้วก็เคี้ยวหน้านิ่ง

 

สาวน้อยไม่ยอมหยุดอยู่เฉยๆ คอยชวนคุณอาคุยหัวเราะคิกคักกันสองคน ร่างสูงนั่งทานไปเงียบๆ โดยชำเลืองมองลูกสาวกับคนร่างเล็กตรงหน้าบ้างบางครั้ง 

 

จนได้เวลากลับเด็กน้อยก็เหมือนแบตจะหมดพอขึ้นรถได้ก็ชัตดาวน์หลับไปซะงั้น

 

"คุณพาริสากลับไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่กลับเองได้" 

 

"เดี๋ยวไปส่ง ขอพาริสาไปส่งที่บ้านก่อน" ร่างบางไม่ได้ปฏิเสธ จากนั้นทั้งรถก็เงียบได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศบางเบา

 

เมื่อถึงบ้านอคินทร์ก็ลงจากรถเพื่อมาอุ้มริสาที่หลับบนคาร์ซีทสำหรับเด็ก พร้อมรักชั่งใจอยู่นานว่าจะลงไปช่วยดีไหม ถ้าเกิดแม่ของริสามาเห็นเขาล่ะ จะเข้าใจผิดรึป่าว 

 

แต่พอหันไปมองท่าทีเก้ๆกังๆของอคินทร์เขาก็อดห่วงไม่ได้ กลัวว่าเด็กน้อยจะตื่น เลยตัดสินใจลงไปช่วยเปิดประตูและส่งกระเป๋าใบเล็กให้กับอคินทร์

 

ชายหนุ่มอุ้มลูกสาวเข้าบ้านไปซักพักก็กลับมาที่รถ 

 

"ฉันจะไป Sky moon Bar" 

 

"ครับ งั้นส่งผมลงใกล้ๆแถวนี้ก็ได้" พร้อมรักไม่ได้เเย้งอะไร ถึงแม้จะคันยิบๆในใจอยู่บ้าง

 

ก็เมื่อกี้บอกเองว่าจะไปส่ง!

 

"ไปด้วยกัน"

 

"แต่"

 

"เสร็จธุระแล้วจะไปส่ง" เขายังไม่ทันจะได้ปฏิเสธอคินทร์ก็รวบรัด ชวนเองตอบเองเสร็จสัพ

 

"เอางั้นก็ได้ครับ" พร้อมรักหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ภายในรถกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง จนเมื่อถึงห้างหรูกลางใจเมืองที่มีอคินทร์ ฉัตรเมฆาเป็นเจ้าของ ทั้งสองก็มุ่งตรงไปยังสกายบาร์ชั้นบนสุดของดาดฟ้าทันที

 

"นายนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อน อยากดื่มอะไรสั่งได้เลย เดี๋ยวฉันมา"  อคินทร์พาพร้อมรักมานั่งตรงบาร์หน้าสุดของร้าน เอ่ยบอกโดยไม่รอคำตอบร่างสูงก็เดินหายไปในความมืด

 

เย็นชาชะมัด! พร้อมรักบ่นอยู่ในใจ

 

"ขอมาร์การิต้าครับ" พร้อมรักหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทรนเดอร์ ไม่นานเครื่องดื่มสีฟ้าก็วางตรงหน้า เขาดื่มรอไปสองแก้วแล้วแต่คนที่บอกว่าให้รอก็ไม่มาซักที

 

ขณะที่เหม่อมองไปทั่วร้านสายตาก็เหลือบไปเห็นคนใจร้ายที่บอกให้รอ ในตอนนี้อคินทร์มีหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นในชุดสีแดงสดเบียดเสียดชายหนุ่มพร้อมกับจูบไปที่แก้มอย่างออดอ้อน

 

"เหอะ! มิน่าล่ะหายไปตั้งนานสองนาน" พร้อมรักเบือนหน้าหนีหันกลับมาให้ความสนใจกับบาร์เครื่องดื่มตรงหน้าอย่างฉุนเฉียว ไม่รู้ว่าเขาโกรธอะไร อาจจะโกรธที่อีกฝ่ายบอกให้รอ นึกว่าจะไปเคลียร์งานที่ไหนได้ก็ไปฟัดผู้หญิงอยู่นี่เอง "ขอ Long Island" เขาสั่งค็อกเทลที่แรงสุดๆ กะว่าจะดื่มเพื่อให้ดับความกรุ่นโกรธในใจของตัวเอง เมื่อดื่มไปจนหมดแก้วความมึนก็เริ่มตีรวนเข้ามา พร้อมรักยังรู้สึกโมโหและเขาจะไม่รออีกต่อไปแล้ว

 

เขาวางเงินค่าเครื่องดื่มไว้ที่บาร์ ถึงแม้จะถูกชวนโดยเจ้าของบาร์แต่เขาก็คงไม่กล้ามาดื่มฟรีๆหรอกนะ พร้อมรักพยายามเดินให้ตรงมากที่สุดเพื่อหวังจะลงไปเรียกแท็กซี่ แต่เดินไปยังไม่ถึงลิฟท์ก็เซจนแทบจะล้ม ยังดีที่มีคนประคองไว้

 

"จะไปไหน" อคินทร์ที่เดินตามเขามาเพราะเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะเดินออกจากร้าน

 

"กลับ" พร้อมรักดึงตัวเองออกจากการจับกุมของอคินทร์

 

"แล้วทำไมไม่รอ ก็บอกว่าจะไปส่ง"

 

ด้วยความเมาทำให้พร้อมรักเลิกคิ้วมองแล้วหันไปสบตา แวบนึงเขาส่งสายตาเสียใจตัดพ้อไปให้อคินทร์ แต่ก้อชั่วครู่เท่านั้น "คุณเอาเวลาไปสนใจผู้หญิงในสต็อกของคุณเถอะ ผมกลับเองได้" พร้อมรักสะบัดตัวออกอีกครั้งเพื่อไปกดลิฟท์ แต่ด้วยความมึนมือมันพาลไปกดผิดกดถูก กดชั้นมั่วไปหมด

 

เห็นดังนั้นอคินทร์ก็กัดฟันกรอด เขาไม่ทนอีกต่อไป

 

ดื้อชะมัด !

 

อคินทร์จับคนตัวเล็กอุ้มพาดบ่าและใช้มือข้างเดียวกดลิฟท์เพื่อไปยังชั้นห้องพักผู้บริหาร นานๆทีเขาจะมาพักที่นี่เพราะส่วนใหญ่จะกลับไปนอนที่บ้านมากกว่า

 

เมื่อมาถึงห้องก็จัดวางคนตัวเล็กให้นอนราบไปกับเตียงพร้อมกับถอดรองเท้าให้

 

"อืออออ" พร้อมรักพลิกตัวไปมา เสียงเล็กๆนั่นทำให้เขาหันกลับไปมอง

 

 

 

******************************

 

 

 

 

จบตอนที่สองแล้ว อยู่ในห้องสองต่อสองแบบนี้น้องจะโดนกินมั้ยน๊าาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว