facebook-icon

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 41

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2564 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41
แบบอักษร

ตอนที่ 41 

เช้าวันถัดมา

เสียงข้อความดังขึ้นเสมือนนาฬิกาปลุก

พลอยประภาขยับร่างบอบบางลุกขึ้นนั่ง หรี่ตามองนอกหน้าต่างดูแสงแรกยามอรุณรุ่งที่ส่องสว่างต้อนรับวันใหม่ หยดน้ำค้างกระทบแสงดวงอาทิตย์ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชรน้ำหนึ่ง

กลิ่นอายยามเช้าคือสิ่งที่เธอโหยหา

ภูมินทร์ : สวัสดีตอนเช้าครับคุณพลอย วันนี้อย่าลืมนะครับเรามีนัดทานข้าวกัน

ภูมินทร์ส่งข้อความย้ำบอก หญิงสาวรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทีทั้งที่ตัวเองเคยมีความรัก เคยมีแฟนมาก่อนแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเขาทำให้เธอรู้สึกประหม่าได้ถึงเพียงนี้

หากได้คำแนะนำจากเพื่อนคงช่วยให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมาได้บ้าง คิดได้เช่นนั้นพลอยประภาจึงรีบกดโทรหาดาริกาเผื่อว่าอีกฝ่ายช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น

“ยัยมนต์ แกตื่นยังเนี่ย”

[“ตื่นแล้ว มีอะไรหรือเปล่าโทรมาแต่เช้าเชียว”] เสียงใสของพลอยประภาฟังดูวิตกไม่น้อย ดาริกาเดาว่าหล่อนคงกังวลเรื่องของภูมินทร์อยู่ถึงได้โทรมาตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้

[“ทำไมกังวลเรื่องคุณภูมินทร์เหรอ”]

“ใช่…ฉันอายยัยมนต์ไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไงดีหรือฉันยกเลิกนัดวันนี้ดีวะ”

[“ไม่ได้เด็ดขาด โอกาสอยู่ตรงหน้าแกจะทิ้งไปง่ายๆเนี่ยนะแกบ้าไปแล้วเหรอยัยพลอย”]

โอ๊ะ!

หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ขณะที่ภาคินแย่งมือถือจากมือไม่รู้เขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทว่าคงได้ยินเรื่องที่เธอกำลังพูดถึงภูมินทร์แน่นอน

ถึงได้คว้ามือถือโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนั้น

"พี่คินจะทำอะไรคะ"

[“คุณพลอย ผมภาคินนะคุณห้ามยกเลิกนัดอาผมเด็ดขาดนี่เป็นคำสั่ง”]

“ห๊า! บะ…บอสพูดเหรอแล้วทำไมบอสถึงอยู่ห้องยัยมนต์แต่เช้าแบบนี้ละ ไหนยัยมนต์บอกว่าบอสพักอยู่ที่บ้านไงคะ”

[“ผมมาค้างกับแฟนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”]

เพี๊ยะ!

“พี่คิน อย่าพูดแบบนั้นสิ” เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังพอทำให้พลอยประภาได้ยิน ดาริกาตบต้นแขนอีกฝ่ายเต็มแรงจ้องเขม็งห้ามปรามอีกฝ่ายด้วยสายตา

ภาคินพูดออกมาแบบนั้นคนเป็นเพื่อนก็เข้าใจผิดพอดี แต่จะว่าไปหากเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ไม่ถูกซะทีเดียวเพราะในความเป็นจริง

ภาคินนอนค้างกับเธออย่างที่เขาพูดนั่นแหละ

“เอ่อ…ถ้าอย่างนั้นพลอยไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”

[“เดี๋ยวครับคุณพลอย”]

“ค่ะ?”

[“อาภูชอบคุณพลอยมากนะครับ ถึงขั้นมาบ่นกับผมทุกวันกลัวว่าคุณจะปฏิเสธถ้าคุณรู้สึกดีกับอาผมจริงๆ ฝากดูแลอาภูด้วยนะครับ ไม่ใช่คำสั่งแต่เป็นคำขอ”]

ดาริกาแหงนหน้ามองชายหนุ่มคนที่เธอรักเขาหมดหัวใจ แววตาของภาคินเวลาพูดถึงคนเป็นอามักแสดงออกถึงความรักอย่างจริงใจต่ออีกฝ่าย แม้ภูมินทร์ไม่ใช่อาโดยสายเลือดทว่าชายหนุ่มกลับรักและเคารพและเคารพเขาเอามากๆ

หากต้องมีอาสะใภ้ พลอยประภาคือผู้หญิงที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่สุด

“พลอยจะพยายามนะคะบอส ขอบคุณมากค่ะ” ร่างบอบบางทิ้งตัวลงนอนดึงผ้านวมปิดใบหน้าหวานด้วยความเก้อเขิน ภูมินทร์จริงจังจนถึงขั้นไปบ่นกับภาคินอย่างนั้นเหรอ

พลอยประภาไม่เคยรู้มาก่อน ในเมื่ออีกฝ่ายจริงจังแล้วเหตุใดเธอต้องยอมแพ้ คงถึงเวลาที่ต้องก้าวผ่านความทรงจำเจ็บปวดเสียที

‘สู้สิยัยพลอย ในเมื่อแกรู้สึกดีกับเขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัวทั้งนั้น’

ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางคลอเคล้าไปด้วยเสียงเพลง พลอยประภาเปิดเพลงรักหวานซึ้งลงมือจัดหาเสื้อผ้าสำหรับดินเนอร์สุดพิเศษในค่ำคืนนี้

ซึ่งชุดที่เธอเลือกคือ เดรสสั้นสีชมพูหวานเรียบหรูมีสไตล์ราวกับเจ้าหญิงในนวนิยายเธอไม่รอช้ารีบพอกหน้าขัดผิวลงทุนทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูดีในสายตาอีกฝ่าย

พูดง่ายๆว่าเธอกำลังตื่นเต้นกับการออกเดตครั้งแรก หลังจากห่างหายกับความรู้สึกแบบนี้มานาน

พลอยประภาแต่งตัวตั้งแต่พระอาทิตย์อยู่เหนือศีรษะจนกระทั่งคล้อยลงดิน ดูเหมือนว่าเธอไม่มีทีท่าจะเสร็จแต่อย่างใดอีกเพียงครึ่งชั่วโมงภูมินทร์ก็คงมาถึงคอนโดแล้ว

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วรถหรูคันงามถึงยังที่หมาย ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงจากรถภูมินทร์สวมชุดสูตรสีเทาเข้มยิ่งเสริมให้เขาดูสง่าผ่าเผย นัยน์ตาสีนิลเข้มจ้องสาวร่างเล็กเบื้องหน้าท่ามกลางจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอก

พลอยประภาสวยจนเขาไม่สามารถละสายตาได้ หญิงสาวเดินอ้อยอิ่งมาหยุดตรงหน้าก่อนคลี่ยิ้มหวาน ทว่าพวงแก้มขาวพลันแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“อื้ม…สวัสดีครับคุณพลอย…เอ่อวันนี้คุณสวยมากเลย” ชายหนุ่มกระแอมไอพูดออกมาท่าทางขัดเขิน เลื่อนมือหนาขยับเนกไทกลบเกลื่อนอาการเขินอายของตนเอง

“ขอบคุณค่ะ พ่อเลี้ยงก็ดูดีมากเลยนะคะ” ดูเหมือนว่าทั้งคู่เริ่มไม่เป็นตัวเอง ความสั่นไหวแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาเพียงแค่เผลอสบตาคู่สนทนา หากภูมินทร์สารภาพขึ้นมาพลอยประภาไม่รู้เลยว่าสามารถเก็บอาการไว้ได้หรือไม่

แค่เพียงสบตาเขาใจเธอยังเต้นแรงขนาดนี้ ถ้าเขาสารภาพรักคงไม่ต้องพูดถึง

“เราไปกันเลยไหมครับ”

“ออ…ค่ะไปกันเลยดีกว่า”

รถหรูเคลื่อนตัวจากคอนโด ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงภัตตาคารร้านอาหารหรู ชั้นดาดฟ้าเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เหล่านักธุรกิจส่วนใหญ่มักพาแฟนสาวมาดินเนอร์ นั่นก็เพราะบรรยากาศที่ไม่พลุกพล่านจนเกินไปซึ่งเหมาะสมต่อการสารภาพความในใจต่อหญิงสาว

หลังจากทั้งคู่ทานอาหารจนอิ่มหนำสำราญเสียงเพลงจังหวะหวานก็ดังขึ้น พลอยประภาเผลอยิ้มเมื่อเห็นบริกรสาวเดินมาพร้อมช่อดอกทิวลิปหลากหลายสี พลอยประภาเคยได้ยินมาว่า ดอกทิวลิปแสดงถึงความรักที่จริงใจ ซื่อสัตย์ รักในแบบที่เสียสละและไม่หวังสิ่งตอบแทน บริกรสาวเดินมายังโต๊ะของทั้งคู่แล้วยื่นช่อดอกไม้งามให้กับภูมินทร์

ชายหนุ่มรับด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาวร่างเล็กโน้มตัวมองใบหน้าหวานที่แหงนมองเขาอยู่ก่อนหน้า พลอยประภาใจหายวาบ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วดวงตากลมโตกะพริบถี่ แม้อยากเบือนหน้าหนีทว่าอีกฝ่ายประคองใบหน้าหวานเอาไว้

“สวยจัง”

“ค่ะ?”

“เอ่อ…วิวครับคุณพลอย วิวสวยมากเลย” ภูมินทร์ยืดตัวจนสุด หมุนตัวกลับพลางลอบระบายลมหายใจความรู้สึกเมื่อครู่เหมือนถูกตรึงอยู่ในภวังค์ ยากต่อการถอนตัวยิ่งนัก

“เราไปยืนดูวิวทางนั้นไหมครับ ผมมีเรื่องอยากถามคุณพลอยด้วย”

พูดพลางยื่นมือให้อีกฝ่าย ดวงตาสวยทอดมองชั่วครู่ก่อนตัดสินใจกอบกุมฝ่ามือหนาของเขาหยัดร่างเล็กของตนเองลุกยืนข้างร่างสูงใหญ่ นาทีนี้พลอยประภารู้สึกอบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจเธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้ยืนข้างกายภูมินทร์

"บรรยากาศตอนดึก ได้มาดูวิวจากที่สูงๆแบบนี้มีความสุขจังเลยค่ะ"

“ผมดีใจนะครับที่คุณพลอยมีความสุข คุณรู้ไหมว่าผมรอวันนี้อย่างใจจดใจจ่อทั้งตื่นเต้นแล้วก็กลัว”

ความคิดพลอยประภาหยุดชะงัก เมื่อเอวบางถูกกอบกุมจากคนเบื้องหน้าภูมินทร์รั้งร่างเล็กเข้าแนบลำตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งตรงช่วงท้องของอีกฝ่าย

พลอยประภาเพียรขจัดความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าใจเธอก็ยังเต้นแรง

"หัวใจคุณพลอยเต้นแรงจัง" ใบหน้าหวานแดงก่ำคำพูดของเขาฆ่าเธอทางอ้อม

“เอ่อ...ที่พ่อเลี้ยงบอกว่ากลัว พ่อเลี้ยงกลัวอะไรเหรอคะ”

“กลัวคุณไม่รักไงครับ ผมกลัวมากรู้ไหม”

"ห๊า!" พลอยประภารีบก้มหน้างุด เขินจนทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องวางตัวอย่างไรดี ให้ตายเถอะ! ความรู้สึกแบบนี้ทำเธอใจฟูเสมือนได้กลับไปเป็นเด็กสาววัย 18 อีกครั้ง

“ดอกไม้ช่อนี้สำหรับคุณครับ หลังจากวันนี้ให้ผมเรียกคุณว่าแฟนได้ไหม”

“คือพลอย”

"ผมรักคุณ"

"พ่อเลี้ยง!"

นัยน์ตาสบประสาน ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มภูมินทร์อยู่ใกล้จนพลอยประภารู้สึกถึงใบหน้าคมที่โน้มต่ำมาใกล้ ลมหายใจอุ่นเป่ารดพวงแก้มแดงเรื่อพลอยประภาไม่คิดขยับเขยื้อนท้าทายอีกฝ่ายด้วยการจ้องมองดวงตาคมคู่นั้น

กระทั่งริมฝีปากร้อนสัมผัสเรียวปากบางตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจรู้ เปลือกตาสวยหลับพริ้มโดยอัตโนมัติมือหนาเคลื่อนประคองดวงหน้างาม ดูดดื่มความหวานด้วยจูบอันนุ่มนวล

คนร่างเล็กถูกรั้งให้แนบกายแน่นขึ้น บทเพลงหวานดังคลอเคล้า เสริมสร้างบรรยากาศห้วงความรักซึ่งอยากต่อการควบคุมอารมณ์ปรารถนาที่อยู่ในใจ

"ผมเรียกคุณว่าแฟนได้ไหม"

"ถ้าพ่อเลี้ยงสะดวกแบบนั้น พลอยก็ไม่ปฏิเสธ"

"ขอบคุณนะครับที่รัก"

"พ่อเลี้ยง!"

 

***** 

กรี๊ด!! นุ้งพลอยมีแฟนแล้วคร่า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว