email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:25 ใจดีเกินไป

ชื่อตอน : Ep:25 ใจดีเกินไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 08:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:25 ใจดีเกินไป
แบบอักษร

เพี๊ยะ!

"โอ้ย! ช่วยด้วย"

"อย่าทำอะไรฉันเลยฉันกลัวแล้ว"

เพี๊ยะ!

"มึงจำไว้ว่าอย่าเก่งกับกูอีก!"

เสียงผู้หญิงกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกผู้ชายตัวใหญ่สองคนรุมทำร้ายทั้งตบทั้งตีเห็นแล้วฉันถึงกลับต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก ทำไมถึงใจคอโหดร้ายกันได้ขนาดนี้

"พี่โทนี่มีคนทำร้ายผู้หญิงพี่ไปดูหน่อย"

"มึงสองคนไปดูดิ"

เขาที่อุ้มลูกที่หลับอยู่บนบ่าสั่งลูกน้องด้วยเสียงราบเรียบดูไม่ได้ตกใจเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติ

"กลับกันเถอะลูกจะได้นอนสบายๆ"

ไม่เพียงไม่สนใจพี่โทนี่ยังรีบพาฉันกับลูกเดินไปขึ้นรถ

"แต่..." ฉันมองไปที่ลูกน้องพี่โทนี่ที่กำลังยืนคุยกับผู้ชายสองคนนั้น

"อย่าไปสนใจเลยขึ้นรถ" เขาเอามือกดหัวดันตัวฉันเข้ารถพร้อมกับส่งลูกให้

"อย่าใจดีเกินไปเดี๋ยวภัยจะเข้าตัว"

มือใหญ่ขยี้หัวฉันเบาแล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกทาง

"พี่หมายความว่าไง" เหมือนเขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

"ดูให้ดีๆก่อนจะสงสาร"

"ลลิซมีความเมตตาต่อคนอื่นพี่ไม่ว่าแต่ดูด้วยว่าคนคนนั้นสมควรจะได้รับมันมั้ย"

ฉันมองไปที่ลูกน้องพี่โทนี่ที่กำลังกระทืบผู้ชายสองคนนั้นจนลงไปนอนกองอยู่กัยพื้น

"นะ...เนตรนภา?"ฉันว่าฉันไม่ได้ตาฝาดไปแน่ๆ

"ผู้หญิงคนนั้นทำได้ทุกอย่างอย่าไปสนใจกลับบ้านเราดีกว่า อีก2 วันแด๊ดดี้จะพากลับรัฐเซียแล้วนะครับ"

เขาก้มหน้าลงจูบที่เท้าเล็กก่อนจะขับรถออกไป

แต่ทำไมฉันรู้สึกใจหวิวๆยังไงไมารู้ ไม่รู้ว่าเนตรนภาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้มาที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

.

.

....บ้าน

พอมาถึงบ้านฉันก็รีบเอาลลินขึ้นไปนอน

"เรียบร้อยครับนาย"

แต่ได้ยินเสียงพี่โทนี่คุยกับลูกน้องดูถ้าเขาเครียดๆเลยเดินลงมาดู

"มีอะไรรึเปล่าคะ" จะเกี่ยวกับเนตรนภามั้ย

"พวกมึงออกไปได้แล้วแล้วดูให้ดีๆละอย่าสะเพร่า"เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงแข็ง

"ไม่มีอะไร ทำไมไม่อยู่กับลูก"

พี่โทนี่ส่งยิ้มให้พร้อมเดินมาหอมแก้มแล้วพาฉันเดินกลับขึ้นไปบนห้อง

"แต่พี่ดูเครียดๆ ต้องมีอะไรแน่ๆเลย"

"งานมีปัญหานิดหน่อย แต่พี่ให้ลูกน้องไปจัดการแล้ว"

เขาหย่อนก้นนั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับมือใหญ่คว้าเอวดึงฉันไปนั่งบนตักแกร่ง

"ลลิซไม่อยากเห็นพี่เครียดแบบนี้ ลลิซชอบเวลาพี่ยิ้ม เวลาพี่น่าบึ้งเหมือนตาลุงแก่ๆเลย "

สองแขนโอบคอพร้อมเอนหน้าผิงไหล่กว้าง

"ว่าพี่เป็นตาลุงแก่เดี๋ยวลุงคนนี้จะจับตีก้นให้!"

เพี๊ยะ!

"พี่โทนี่!"

ฉันมองค้อนเขาอยู่ก็ฟาดฝ่ามือลงที่ก้นฉันอย่างแรง

"หึ...ก็ใครบอกให้น่าตี ไม่ทำหน้าบึ้งสิเดี๋ยวไม่สวยนะ"

ตบหัวแล้วลูบหลังชัด ทำทีมาทำเป็นขอโทษ

"ชิ " ฉันย่นจมูกใส่เขา

"ลลิซกลัวจังเลย เนตรนภาเข้าจะมาทำให้เราแยกจากกันมั้ย"ฉันกลัวจริงๆนะ

"ไม่มีใครมาแยกเราจากกันได้ พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรลลิซกับลูกแน่นอน"

อีกแล้วเขาพูดแบบนี้อีกแล้วฟังแล้วใจคอไม่ดีเลย

"แล้วเรื่องวันนี้"

"ที่เนตรนภา..."

"แค่ละคนฉากหนึ่ง"

ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบพี่โทนี่ก็พูดขึ้นก่อน

"ละคร!" เฮ้อ...ผู้หญิงคนนี้ทำได้ทุกอย่างจริงๆ

"เนตรนภาตอนนี้เหมือนหมาจนตรอก เพราะแว้งกัดทุกคนจนไม่มีที่จะไป"

สายตานิ่งเฉยน้ำเสียงราบเรียบทำให้ฉันไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"พี่รู้ได้ไงว่าเธอเล่นละคร?"

ก็คนมันสงสัยนิ

"ทุกอย่างอยู่ในสายตาพี่หมด ร่วมถึงบทสนทนาของเนตรกับลูกน้องที่อยู่ในสายตาคนของพี่"

เขาพูดยิ้มๆเอามือเกลี่ยไรผมที่ติดแก้มฉันทัดหูอย่างเบามือ สายตาที่อบอุ่นมันทำให้ฉันยิ้มได้ไม่ว่าจะวิตกกังวลมากแค่ไหนก็ตาม

"แล้วเธอจะมาวอแวกับพี่อีกมั้ย แล้วพี่จะไม่ใจอ่อนทั้งลลิซกลับลูกไปหาเธอใช่มั้ย"

แค่คิดมันก็เจ็บจนกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"หึ...ร้องทำไมพี่จะทิ้งลลิซกับลูกไปได้ยังไง รักมากขนาดนี้"

"อดีตพี่ไม่อาจแก้ไขได้แต่ปัจจุบันและอนาคตพี่จะมีแค่ลลิซกับลูก"

"เท่านั้น คนอื่นพี่ไม่สนใจ"

เขาพูดยิ้มๆพรางเช็ดน้ำตาให้ฉันอยากอ่อนโยน

"ก็ลลิซกลัวนิ เธอเป็นรักแรกของพี่ลลิซก็กลัวว่าพี่..." ฉันไม่ควรคิดมากต้องเชื่อใจพี่โทนี่สิ

"ไม่ต้องกลัวพี่ไม่มีทางกลับไปหาผู้หญิงใจร้ายคนนั้นอีกแน่นอน"

"ต้องทำไงน๊า หม่ามี้ถึงจะเชื่อใจแด๊ดดี้แล้วไม่คิดมากแบบนี้"

"....ลลิซเชื่อใจพี่ พี่ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"

ฉันส่ายหัวแล้วโอบกอดคอเข้าไว้แน่น สองสายตาประสานกันก่อนริมฝีปากร้อนจะแตะที่ริมฝีปากฉันอย่างแผ่วเบาพร้อมดูดเม้นริมฝีปากบนสลัลล่างอย่างนิ่มนวล

"เฮ้อ...เมื่อไหร่น้องลลินจะให้แด๊ดดี้กินนมหม่ามี้ได้นะ"

ก่อนเขาจะผละปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาแน่นชิดกับอกฉัน

"อยากกิน"

เขาพูดเสียงแหบพร่าพร้อมลมหายใจพ่นลดหน้าอกฉันแรงๆไม่เป็นจังหวะ มือหน้าลูบไล้เรียวขาอย่างแผ่วเบา ค่อยๆเคลื่อนคล้อยมือหนาสอดล้วงเข้ามาใต้ชุดที่ฉันใส่

หมับ!

"ไปอาบน้ำค่ะ!"

ก่อนทุกอย่างจะเลยเถิดฉันจับมือเขาไว้แล้วรีบลุกออกจากตักไม่งั้นคงไม่รอดแน่

"ไม่ต้องมาทำหน้ามุ้ยเลย" งอแงเป็นเด็กไปแล้วตอนนี้

"ไว้คืนนี้ลูกนอนแล้วลลิซนวดให้นะคะ"

ฉันก้มลงกระซิบเขาก่อนจะเดินไปดูตัวเล็กที่นอนบิดขี้เกียดพลิกตัวหมุนเป็นเข็มนาฬิกาเลย

"ลลิซจะนวดแต่พี่จะนาบ!"

เสียงกระเส่าดังแผ่วเบาข้างๆหูพร้อมปลายจมูกโด่งคลอเคลียตรงซอกคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"พะ...พี่โทนี่"

มือใหญ่ทั้งสองข้างบีบหน้าอกฉันอย่างแรง

"งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนแล้วจะมาดูลูกให้ หึ.."

เขายักคิ้วกวนๆพร้อมยกยิ้มมุมปากแล้วเดินผิวปากเข้าไปอาบน้ำ

"คนบ้ามาทำให้เคลิ้มแล้วก็ไป"

ด้วยความที่เราไม่ได้มีอะไรกันนานแตะนิดโดนหน่อยมันก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

20 นาทีผ่านไป

"......" นี่เขากำลังยั่วฉันอยู่ใช่มั้ย ใบหน้าหล่อๆเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากไรผมที่เปียกหมาดๆไหลลงมาที่หน้าอกแกร่ง ผ่านร่องอกแล้วยังมากระดิกหน้าอกใส่ฉันอีก

ความรู้สึกตอนนี้แค่เห็นซิกแพคกล้ามหน้าท้องเป็นลูกมันก็เสียวมวลที่ท้องน้อง ปากคอเหียดแห้ง ริมฝีปากแห้งพราด จนต้องเลียครั้งแล้วครั้งเล่า

"มองอะไร หืม"

ไม่เพียงเสี้ยววินาทีเขาเดินตรงเข้ามาหาฉัน

"เฮือก!อึก "

ระยะประชิดตัวแบบนี้ทำเอาฉันถึงกับไปไม่เป็นกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ มองท่อนแขนอันใหญ่ดึงตัวฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด

"มองแบบนี้อยากกินพี่?"

คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อฉันเผลอกัดปากตัวเองต่อหน้าเขา

"คนบ้า!" ก็รู้อยู่ยังจะมาถามอีก

"หึ...อายอะไรเรื่องปกติ"

ไม่รู้แหละก็คนมันอายได้แต่กอดเอาหน้ามุดอกแกร่งไว้แน่น

"อยากไปแก้ผ้าแบบนี้ต่อหน้าใครนะ ลลิซหวง!" หุ่นล่ำๆแบบนี้ต้องเก็บเอาไว้ดูคนเดียว

"ครับ!"

"ขึ้หวงนะเรา"

ริมฝีปากร้อนจูบลงที่หน้าผากฉันหนักๆหนึ่งที

"หมั่นเขี้ยว!"

"อยากฟัดทั้งแม่ทั้งลูกเลย!"

พร้อมกับมือหนาบีบแก้มฉันอย่างเอ็นดู

"ไปใส่เสื้อผ้าเลยไป"

เห็นถอดเสื้อแบบนี้ที่ไรใจคอไม่ดีเหงื่อแตกรู้สึกหน้าร้อนพร่าวท้องไส้ปั่นป่วนยังไงไม่รู้

"หึ...เดี๋ยวพี่มา"

เขาหอมแก้มแล้วเดินไปใส่เสื้อผ้าฉันเนี่ยได้แต่มองตามตาละห้อย จะทำไงได้ละอีกหน่อยตัวเล็กก็ถึงเวลาตื่นมากินนม อดใจไว้คืนนี้แล้วกันลลิซ

อดทนไว้ยังไงพี่โทนี่ก็ไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว ยิ่งคิดอารมณ์มันยิ่งฟุ้งซ่าน

"เลิกคิดๆ"

ฉันสะบัดความคิดบ้าๆในหัวที่มันมีแต่ภาพพี่โทนี่ถอดเสื้อเดินออกจากห้องน้ำทิ้ง

"อ้อแอ้ อ้อแอ้"

แล้วรีบเดินไปหาตัวเล็กที่ลืมตามองฉันตาแป๋วพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆจากใบหน้าจิ้มลิ้ม

"หิวยังคะ หม่ามี้เอากินนมแล้วค่อยไปอาบน้ำกันเนอะ!"

พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นริมฝีปากบางเล็กได้รูปก็ร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับแขนขาสั้นๆป้อมๆถีบยันดีดตัวพยายามจะลุกจากแปล

"แอ้! เอิ๊ก!"

พอฉันอุ้มออกจากแปลก็หัวเราะชอบใจใหญ่

"ไม่กินงั้นไปอาบน้ำกันดีกว่า"

พอเอาเข้าเต้ากลับเอาแต่ยิ้มปากเล็กๆก็คาบจุกแต่ไม่ยอมดูด มือเล็กๆอีกข้างก็จับหน้าอกฉันไว้แน่น

"แอ้!!"

"ตกลงจะกินมั้ย หึม"

ก็พอจะเอาออกก็ร้องโวยวายใหญ่

"เอิ๊ก!"

"ยังจะมาหัวเราะอีก"

ตัวแค่นี้ก็รู้จัดแกล้งดูแรงๆสองสามทีแล้วก็ปล่อย พอทำหน้าดุหน่อยก็ทำเป็นหัวเราะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้รักได้ไง

"อารมณ์ดีอะไรครับหัวเราะเสียงดังเชียว" พี่โทนี่พูดอย่างอารมณ์เดินมานั่งข้างๆฉัน

"ขอแด๊ดดี้กินด้วยคนได้มั้ย"

"หือ.." พอพ่อทำทีเป็นอ้าปากมือเล็กก็จิกดึงผมไว้ทันที

จ๊วบ!

พร้อมกับปากเล็กๆที่ออกแรงดูนม แล้วดูดแรงด้วยคงกลัวพ่อจะแย่งกินจริงๆ

"ต้องให้ขู่ถึงจะยอมกินดีๆ"พี่โทนี่พูดยิ้มๆ ไม่รู้ไปเอานิสัยขี้เล่นมาจากใครกัน

"เบาๆครับเดี๋ยวหม่ามี้เจ็บ แด๊ดดี้ไม่แย่งหนูกินหรอกลูก"

ฉันชอบนะเวลาพี่โทนี่พูดกับลูกเสียงสองเสียงสามแบบนี้

เวลาเขายิ้มมันทพให้โลกของฉันน่าอยู่มากขึ้น เขาจะรู้บ้างมั้ยว่ารอยยิ้มของเขามันทำให้ฉันยิ้มตามได้ทุกครั้งที่ไม่สบายใจ

"อิ้มแล้วใช่มั้ย"

ฉันได้แต่มองลูกแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก็กินเยอะซะจนพุงกางแล้วคือตัวอ่อนระทวยเหมือนอย่างในสภาวะร่างกายไม่ทำงานแขนขาไม่สามารถจะขยับได้ทำตาปรือๆกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ยังมีแอบยกยิ้มมุมปากเล็กอย่างหน้าเอ็นดู...

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว