ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2564 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 1
แบบอักษร

ฝนตกไม่หยุดมาตั้งแต่ช่วงบ่ายถึงค่ำ...

ทำให้อารมณ์ของปานฝันไม่ค่อยสู้ดีนัก รองเท้าผ้าใบคู่ใหม่เปียกปอนเลอะเทอะไปด้วยน้ำสกปรกที่เจิ่งนองบนพื้น วันนี้เลิกงานแล้วเธอไม่ได้กลับบ้านทันที เพราะมี ธุระ ให้ทำต่อ 

'เก็บงานให้ลูกค้าหน่อย เขานัดสามทุุุ่ม'

พ่อของเธอส่งข้อความมาให้ตอนเที่ยงวัน ตอนนี้ิ่ฝ่ายนั้นกำลังเตรียมเดินทางเข้าป่าไปตั้งแคมป์กับก๊วนเพื่อนสมัยเรียน พ่อเธอมักออกท่องเที่ยวกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ปีละครั้งสองครั้ง แต่ละครั้งจะหายไปร่วมเดือน

ปิติเปิดร้านสักลายมากกว่าสิบปีแล้ว ปีหลังๆ พ่อจะให้ลูกศิษย์สองสามคนเป็นคนรับงาน แต่ตัวเขาจะรับงานที่ต้องใช้ความประณีตละเอียดลออ หรืองานจากลูกค้าเก่าแก่เท่านั้น

ในวงการช่างสักปิติมีชื่อเสียงพอสมควร...

เธอเองไม่คิดสนใจจะเป็นช่างสักลาย ทว่าเลือดของศิลปินในตัวก็ทำให้เธอเลือกทำงานด้านศิลปะอยู่ดี ปานฝันในวัยยี่สิบเจ็ดปีทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ในบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง 

ด้วยคลุกคลีกับอาชีพของผู้เป็นพ่อมายาวนาน ทำให้เธอพอจะช่วยงานสักเล็กๆ น้อยๆ ได้ อย่างเช่น การเก็บงานให้กับลูกค้ารายเล็กๆ ที่เนื้องานไม่ได้ซับซ้อนอะไร 

ค่ำแล้วอีกทั้งฝนยังตก ร้านรวงทั้งหลายจึงทยอยปิดกันไปเสียส่วนใหญ่ ในที่สุดปานฝันร้านก็มาถึงที่หมาย ร้านสักของปิติตั้งอยู่บนชั้นแรกของห้องแถวเล็กๆ ในย่านพลุกพล่าน ที่ตอนนี้เงียบเหงาวังเวงกว่าในตอนกลางวันมาก

"มาแล้วเหรอพี่ป่าน" เด็กหนุ่มวัยรุ่นแขนซ้ายลายพร้อยด้วยรอยสัก ส่งเสียงทักทายมาจากหลังเคาน์เตอร์เมื่อเห็นเธอผลักประตูเข้าไป 

"ลูกค้าล่ะโจ้"

"รออยู่ด้านใน" โจ้บุ้ยใบ้ไปทางห้องด้านหลัง เขาทำหน้าที่เฝ้าร้านและคอยต้อนรับลูกค้า

"พอรู้มั้ยว่าใคร?"

"ผมไม่เคยเห็น" เขาพูดพลางย่นหัวคิ้ว "ให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนมั้ย"

ปานฝันสั่นหน้า ลูกค้ารายนี้เป็นผู้ชายเธอรู้อยู่แล้ว รายนี้คงไม่ใช่ลูกค้าประจำ

ร้านของปิติเปิดรับลูกค้ามากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่แล้วเป็นพวกคนมีเงิน แต่มีเงินก็ใช่ว่านิสัยจะดีตามตัวเลขในบัญชีของพวกเขา แต่ถ้าพ่อให้เธอช่วยเก็บงานให้ เขาย่อมไม่ใช่ 'ตัวปัญหา'

อีกอย่างแม้บนตัวจะไม่มีรอยสักแม้แต่รอยเดียว

แม้เธอจะเป็นสาวออฟฟิศธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้จักป้องกันตัวเอง และโจ้ก็เฝ้าอยู่ข้างนอกนี่เอง

"พี่ไปทำงานล่ะ ปิดหน้าร้านด้วย"

"ครับพี่" โจ้รับคำยังคงมองตามสาวรุ่นพี่ด้วยสายตาที่แฝงความกังวลที่อีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจ 

ปานฝันไปทางโถงทางเดินแคบๆ เปิดประตูห้องเข้าไป ลูกค้าของเธอนั่งหันหลังอยู่บนโซฟา ผมหยักศกดำขลับตัดสั้นเผยให้เห็นท้ายทอยขาวสะอาดและศีรษะทุยได้รูป แม้จะนั่งอยู่แต่ก็รู้ว่าฝ่ายนั้นรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่ของเขากว้างมาก

ภาพนั้นดู คุ้นตา อย่างประหลาด ใจเธอเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล 

"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่ารถติดก็เลยมาสาย"

หญิงสาวออกตัวอย่างรู้สึกผิด ตอนนี้สามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว ลูกค้ารายนี้นั่งรอเธอมาร่วมครึ่งชั่วโมง เขาลุกจากโซฟาหนังตััวเก่าแล้วหันกลับมามองเธอ 

"ไม่เป็นไรครับ"

น้ำเสียงของเขาสุภาพ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนในกรอบรียาวจ้องมองมาที่เธอนิ่งๆ 

สองตาของปานฝันเบิกกว้างออกเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาเหมือนรูปปั้นเทพบุตรมิคาเอลของหนุ่มลูกผสม กระเป๋าผ้าที่ถืออยู่ในมือหล่นลงไปกองกับพื้น หัวใจของเธอก็เช่นกัน ชั่วขณะนั้นสมองของปานฝันว่างเปล่าขาวโพลน

เธอรู้จักลูกค้ารายนี้ รู้จักชื่อของเขา

'ผมชื่อเรย์' เสียงแหบห้าวกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

จดจำบางช่วงบางตอนที่เขาเคยพูดกับเธอในครั้งสุดท้ายที่เจอได้ โดยเฉพาะ...

'รู้มั้ยครับ...ตอนที่พี่เมา พี่น่าเอามากเลย'

 To be continued... 

จะกินเด็ก หรือจะถูกเด็กกิน? ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว