ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 66 :สายสัมพันธ์ของครอบครัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 66 :สายสัมพันธ์ของครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2564 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 66 :สายสัมพันธ์ของครอบครัว
แบบอักษร

ตอนที่ 66 :สายสัมพันธ์ของครอบครัว

 

เพรโตได้ใช้ดาบยาวของเขา แทงไปที่ลีอาอย่างรุนแรง แต่ลีอาก็ได้ใช้บาเรียของเธอ กางออกมากันการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ทัน

 

โดยที่บาเรียของลีอานั้น ได้ถูกพลังสีดำทมิฬของลูเธอร์ที่กำลังกัดกินร่างกายของเธออยู่นั้น ผสมผสานไปทั่วทั้งบาเรีย จนทำให้บาเรียของเธอกลายเป็นบาเรียสีดำทมิฬจนน่าหวาดกลัว

 

คมดาบของเพรโตได้เข้าปะทะกับบาเรียของลีอา จนเกิดเป็นเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ พร้อมกับที่บาเรียสีดำทมิฬของลีอานั้น ก็ได้กัดกินคมดาบอันแหลมคมของเพรโตจนมันทื่อลงในทันที

 

“ข้ามาที่นี่ก็เพื่อพาเจ้ากลับไป! ลีอา!!” เพรโตตะโกนใส่ลีอา ด้วยท่าทีเดือดดาล พร้อมกับออกแรงกดดาบของเขาลงไปจนสุดแรง

 

“อย่ามายุ่งเรื่องของข้านะ!” ลีอาตะโกนตอบกลับ พร้อมกับสั่งให้บาเรียของเธอ ย่อขนาดให้เล็กลงอย่างรวดเร็ว และได้สั่งให้บาเรียนั้น ขยายขนาดกลับไปเป็นเหมือนเดิมในทันที

 

ทำให้เพรโตถูกบาเรียของลีอา ซัดร่างของเขากระเด็นออกไปไกล

 

“อึ่ก! เจ้าจะต้องรีบไปรักษาอันนาของข้านะ! ย๊ากก!!” เพรโตตะโกนใส่ลีอา พร้อมกับพุ่งตรงเข้ามาโจมตีใส่ลีอาอีกครั้ง ด้วยความรวดเร็ว

 

แต่ทันใดนั้นเอง ฮาเฟเรียก็ได้สั่งให้ทรายจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน และได้สั่งให้ทรายเหล่านั้นเรียงตัวจนกลายเป็นกำแพงขนาดใหญ่ ที่กันการโจมตีของเพรโตเอาไว้

 

แต่เพรโตก็ได้สยายปีกของเขาออกมา และได้โผบินขึ้นบนฟ้าอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบกำแพงขนาดใหญ่ที่กำลังขวางทางของเขาเอาไว้อยู่

 

“เจ้าอย่ามาขวางทางข้า!” เพรโตตะโกนใส่ฮาเฟเรีย พร้อมกับเรียกดาบจำนวนมหาศาลของเขาออกมา และได้สั่งให้ดาบเหล่านั้น พุ่งตรงลงไปโจมตีใส่ฮาเฟเรียด้วยความรวดเร็ว

 

“ฮ่าๆ ถ้างั้นก็รับการโจมตีของข้าเอาไว้สิ! ไอ้คนอวดดี!” ฮาเฟเรียตะโกนตอบกลับด้วยความโมโห พร้อมกับสั่งให้ทรายที่อยู่รอบๆ ตัวของเธอ พุ่งขึ้นไปหาเพรโตที่กำลังกางปีกของเขาลอยอยู่เหนือท้องฟ้าด้วยความรวดเร็ว

 

“ทรายพวกนี้มันทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!” เพรโตตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเรียกดาบจำนวนมหาศาลของเขา ออกมาจากทางด้านหลังอีกครั้ง

 

และได้สั่งให้ดาบเหล่านั้น หมุนวนรอบๆ ตัวของเขาอย่างรวดเร็ว จนราวกับเป็นวังวนน้ำขนาดใหญ่ที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้รอบๆ ตัวของเพรโต ไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถเล็ดลอดเข้ามาในวังวนของเขาได้

 

แต่ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีเม็ดทรายเม็ดหนึ่งหลุดเข้าไปในวังวนนั้นได้สำเร็จ พร้อมกับที่ฮาเฟเรียได้ใช้เวทย์ของเธอ สลับตำแหน่งร่างกายของเธอกับเม็ดทรายเม็ดนั้น ทำให้ฮาเฟเรียสามารถเข้ามาประชิดตัวของเพรโตได้สำเร็จ

 

ฮาเฟเรียได้พยายามใช้มือของเธอ คว้าออกไปจับกับขาของเพรโตอย่างรวดเร็ว

 

แต่เพรโตที่ไหวตัวได้ทัน ก็ได้สั่งให้ดาบเล่มหนึ่งของเขา ลอยกลับเข้ามาข้างในวังวน และได้สั่งให้ดาบเล่มนั้นโจมตีไปฮาเฟเรียด้วยความรวดเร็วเช่นกัน

 

เมื่อดาบของเพรโตได้พุ่งเข้าไปใกล้กับร่างกายของฮาเฟเรีย ทันใดนั้นเอง ดาบเล่มนั้นก็ค่อยๆ ถูกพลังเวทย์ของฮาเฟเรีย ย่อยสลายกลายเป็นเม็ดทรายอย่างช้าๆ ทำให้การโจมตีของเพรโต สามารถสร้างบาดแผลให้ฮาเฟเรียได้เพียงรอยเดียว

 

“อะไรกัน!” เพรโตตะโกนออกมา ด้วยท่าทีประหลาดใจ

 

“ฮ่าๆ เจ้าเสร็จข้าแล้ว..” ฮาเฟเรียตะโกนใส่เพรโต ด้วยใบหน้าที่ฉีกยิ้มออกมาน่าหวาดกลัว พร้อมกับกำลังใช้มือของเธอจับไปที่ขาของเพรโต

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!” ลีอาตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่ายบาเรียสีดำทมิฬของเธอ ออกมาคลุมไปทั่วทั้งมือของฮาเฟเรียอย่างรวดเร็ว

 

“เจ้าทำอะ..อ๊ากก!!” ฮาเฟเรียกำลังหันไปตะโกนถามลีอา แต่ทันใดนั้นเอง พลังสีดำทมิฬจากบาเรียของลีอา ก็ค่อยๆ กลืนกินมือของฮาเฟเรียอย่างช้าๆ จนทำให้ฮาเฟเรียร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

“ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า แต่ข้าจะไม่ปล่อยโอกาสที่เจ้าได้สร้างขึ้นมา เปล่าประโยชน์ไปหรอกนะ!” เพรโตตะโกนขึ้น พร้อมกับสั่งให้ดาบที่กำลังหมุนวนเป็นวังวนของเขา พุ่งตรงไปปักร่างกายของฮาเฟเรียด้วยความรวดเร็ว

 

“ลูกเล่นเดิมๆ ข้าไม่กลัว..” ฮาเฟเรียตะโกนใส่เพรโต พร้อมกับกำลังร่ายเวทย์ของเธอออกมา

 

แต่ทันใดนั้นเอง เวทย์ระงับของเพรโตที่แฝงเข้าไปในบาดแผลของฮาเฟเรีย ก็ได้เริ่มทำงานขึ้นในทันที ทำให้เวทย์ของฮาเฟเรียไม่สามารถใช้ออกมาตามที่เธอต้องการได้

 

และทำให้ดาบที่กำลังพุ่งลงมาของเพรโต สามารถพุ่งลงมาทิ่มแทงไปทั่วร่างกายของฮาเฟเรียได้

 

“อ๊ากก!! นี่มันอะไรกัน! ทำไม! ทำไมข้าถึงใช้เวทย์ของข้าไม่ได้กัน! อ๊ากก!!” ฮาเฟเรียตะโกนออกมา ด้วยความเจ็บปวด 

 

“มันยังไม่จบหรอกนะ” เพรโตพูดขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน พร้อมกับสร้างดาบยาวขนาดใหญ่ของเขาออกมา และสั่งให้ดาบนั้นพุ่งลงไปโจมตีใส่ฮาเฟเรียด้วยความรวดเร็ว 

 

“อ๊ากก!!” ฮาเฟเรียตะโกนออกมา ด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง พร้อมกับที่เธอได้ถูกดาบยาวขนาดใหญ่นั้น พุ่งลงมาใส่ร่างกายของเธอด้วยความรวดเร็ว และได้พาร่างกายของเธอพุ่งลงไปกระแทกกับพื้นดินข้างล่างอย่างรุนแรง

 

แรงจากการกระแทกนั้น ได้ทำให้เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ ที่มีร่างกายของฮาเฟเรีย ที่กำลังนอนจมกองเลือดของเธออยู่ข้างล่างนั่นอย่างน่าอนาถ

 

“ช่างเป็นภาพที่น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง” เพรโตพูดขึ้น ด้วยท่าทางขยะแขยง

 

“ยัง! ข้ายังไม่แพ้เจ้าสักหน่อย! อ๊ากก!!” ฮาเฟเรียตะโกนตอบกลับ พร้อมกับพยายามดึงดาบที่กำลังแทงทะลุร่างกายของเธอออก

 

“ท่าฮาเฟเรีย! ข้า..” ลีอาตะโกนเรียกฮาเฟเรีย พร้อมกับกำลังวิ่งเข้ามาหาฮาเฟเรียด้วยท่าทีรีบร้อน

 

“เงียบปากของเจ้าไปเลยนะ!” ฮาเฟเรียตะโกนแทรกขึ้นมา ด้วยความโมโห

 

“เอ๋” ลีอาพูดออกมาด้วยท่าทีสับสน

 

“เจ้า..มันเป็นเพราะเจ้า! ข้าเลยต้องกลายมาเป็นแบบนี้! ทำไม..ทำไมเจ้าถึงหักหลังข้า! ไอโอแนท!!” ฮาเฟเรียตะโกนถามออกมาด้วยความโมโห

 

“ข้า! อั่ก! อ๊ากก!! ออกไปนะ! ออกไปจากหัวของข้านะ!” ไอโอแนทที่กำลังควบคุมร่างกายของลีอาอยู่ กำลังตะโกนตอบกลับฮาเฟเรีย

 

แต่ทันใดนั้นเอง ลีอาที่ถูกยึดร่างของเธอไป ก็ได้พยายามกลับเข้ามาแย่งร่างกายของเธอคืน จนทำให้ไอโอแนทที่กำลังใช้ร่างกายของลีอา ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

“ไม่ค่ะ! นี่มันร่างกายของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะใช้มัน คุณต่างหากที่จะต้องออกไปค่ะ!” ลีอาตะโกนขึ้นในความคิดของเธอ

 

“ไม่! ข้าไม่ออก! เจ้าจะต้อง..อ๊ากก!!” ไอโอแนทกำลังตะโกนตอบกลับ แต่ทันใดนั้นเอง เพรโตก็ได้ใช้ดาบเล่มหนึ่งของเขาพุ่งตรงไปปักที่ร่างกายของลีอาอย่างรวดเร็ว ทำให้ไอโอแนทกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

“ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าตอนนี้เจ้าคือใครกันแน่ แต่ข้าต้องการเพียงเจ้าของร่างนั้นกลับไปกับข้า” เพรโตพูดกับลีอา

 

“ยัง! มันยังไม่จบหรอก! อ๊ากก!!” ไอโอแนทที่อยู่ในร่างของลีอาตะโกนตอบกลับ พร้อมกับกำลังปลดปล่อยพลังที่อยู่ในตัวของลีอาออกมา

 

“เจ้าอย่าหวังว่าจะได้ทำ..อึ่ก! นี่มันอะไรกัน! ทำไมเวทย์ของข้าถึงใช้กับเจ้าไม่ได้กัน! มันไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนนี้!” เพรโตกำลังพูดกับลีอา พร้อมกับกำลังใช้เวทย์ระงับของเขา เพื่อระงับพลังที่ไอโอแนทกำลังปลดปล่อยออกมา

 

แต่ทันใดนั้นเอง พลังสีดำทมิฬที่อยู่ในตัวของลีอา ก็ได้ออกมากัดกินพลังเวทย์ของเพรโตออกไปจนหมด ทำให้เวทย์ระงับของเพรโตไม่สามารถที่จะยับยั้งพลังของลีอาไว้ได้ 

 

“อ๊ากก!!” ไอโอแนทตะโกนออกมาอีกครั้ง พร้อมกับปลดปล่อยพลังของลีอาออกมา

 

คลื่นพลังสีดำทมิฬของลูเธอร์ที่อยู่ในตัวของลีอา ได้แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรแห่งนี้ โดยทุกๆ สิ่งที่มันได้พาดผ่านก็ค่อยๆ ถูกพลังสีดำทมิฬนั้นกัดกินร่างกายและบ้านเรือนอย่างช้าๆ

 

แต่เพรโตก็ได้สยายปีกสีขาวของเขา บินตรงไปหาอามันราห์ด้วยความรวดเร็ว และได้เรียกดาบยาวขนาดใหญ่ของเขา ออกมากันคลื่นพลังนั้นเอาไว้ได้ทัน แต่ดาบของเขาก็ค่อยๆ ถูกพลังสีดำทมิฬเหล่านั้นกลืนกินไปเช่นกัน

 

“อึ่ก! นี่มันพลังอะไรกัน! ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้!” เพรโตพูดขึ้น ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด พร้อมกับกวาดสายตาของเขามองไปรอบๆ สถานที่ ที่กำลังลุกโชนไปด้วยเพลิงสีดำทมิฬของลูเธอร์

 

“ได้โปรดหยุด! หยุดนะ..ไม่! ข้าจะไม่หยุด! เจ้าไม่เข้าใจข้าหรอกว่าข้าต้องการร่างกายมากแค่ไหน! ข้าจะไม่ยอมหยุด! อ๊ากก!!” ลีอาที่พยายามยึดร่างกายของเธอคืนมา ก็ได้ถูกไอโอแนทยึดร่างกลับไปอย่างง่ายดาย

 

พร้อมกับที่ไอโอแนทกำลัง ร่ายบาเรียสีดำทมิฬขนาดใหญ่ของลีอา ออกมาครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรแห่งนี้อีกครั้ง

 

แต่ทันใดนั้นเอง ฮาเฟเรียก็ได้ใช้เวทย์ของเธอ ควบคุมผืนทรายที่อยู่ตรงหน้าของลีอา ให้พุ่งไปโจมตีใส่ลีอาด้วยความรวดเร็ว

 

แต่ไอโอแนทก็ได้ป้องกันการโจมตีนั้นเอาไว้ได้ด้วยบาเรียของลีอา ฮาเฟเรียจึงได้สั่งให้ทรายเหล่านั้น หมุนวนอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นดั่งสว่าน ที่สามารถเจาะผ่านบาเรียนั้นเข้าไปได้ และได้พุ่งตรงเข้าไปทะลวงร่างกายของลีอาอย่างรุนแรง

 

“นี่มัน..นี่มันอะไรกัน ท่านฮาเฟเรีย” ไอโอแนทได้หันไปถามฮาเฟเรีย ด้วยความประหลาดใจ

 

“เจ้าโง่! เจ้ายังควบคุมพลังนั้นไม่เป็น แล้วยังจะกล้าใช้มันอีกนะ! ดูสิ! ว่าเจ้าทำให้ข้าต้องกลายมาเป็นอะไร! ดู!!” ฮาเฟเรียตะโกนใส่ไอโอแนท ด้วยท่าทีโมโห

 

พร้อมกับที่ร่างกายของฮาเฟเรีย ได้ถูกคลื่นพลังที่ไอโอแนทปลดปล่อยออกมา กัดกินไปทั่วทั้งร่างกายอย่างน่าอนาถ

 

“ข้า..ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้ ข้าขอโทษ! อ๊ากก!!” ไอโอแนทพูดขอโทษฮาเฟเรีย พร้อมกับกำลังปลดปล่อยพลังของลีอาออกมาอีกครั้ง

 

แต่ทันใดนั้นเอง ลูเธอร์ที่พึ่งมาถึงสนามรบแห่งนี้พร้อมกับคนอื่นๆ ก็ได้วิ่งเข้าไปสวมกอดลีอาเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว

 

“เจ้าเป็นใคร! ออกไปนะ! ข้าบอกให้เจ้าออกไป! อ๊ากก!” ไอโอแนทตะโกนถามลูเธอร์ พร้อมกับที่เธอได้ปลดปล่อยพลังออกมาอีกครั้ง

 

“ไม่ต้องห่วงพี่นะ เพราะพี่จะเป็นคนหยุดเธอเอง..ลีอา” ลูเธอร์พูดกับลีอา ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน พร้อมกับร่ายบาเรียของเขาออกมา ขังพวกเขาทั้ง 2 คนเอาไว้ข้างในบาเรียนั้น

 

ทำให้คลื่นพลังที่ไอโอแนทปลดปล่อยออกมา ไม่สามารถที่จะผ่านบาเรียของลูเธอร์ออกมาได้ 

 

“เพรโตฉันมาแล้วนะ!” อันนาตะโกนเรียกเพรโต พร้อมกับวิ่งเข้าสวมกอดเพรโต ด้วยความคิดถึง

 

“อันนา!” เพรโตตะโกนตอบกลับ พร้อมกับโอบกอดอันนาเอาไว้ด้วยความคิดถึงเช่นกัน

 

“นี่เจ้าหายดีได้ยังไงกัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ในสภาพแบบนั้นแท้ๆ” เพรโตถามอันนา ด้วยท่าทางประหลาดใจ

 

“ฉันถูกพลังของลูเธอร์ช่วยเอาไว้น่ะ” อันนาตอบกลับ

 

“อะไรนะ! พลังของเจ้านั่นเนี่ย..” เพรโตกำลังถามอันนาอีกครั้ง ด้วยท่าทีตกใจ

 

“อย่าพึ่งพูดเรื่องนั้นจะดีกว่านะ เพราะตอนนี้เราจะต้องรีบหาวิธีทำให้พลังของลูเธอร์ ที่กำลังกระจัดกระจายไปทั่วแบบนี้ สงบลงไปนะ” อันนาพูดแทรกขึ้นมา

 

“นั่นก็จริง ชีวิตของประชาชนก็ต้องสำคัญกว่าอยู่แล้ว..แต่เจ้ามีวิธีที่จะหยุดมันเหรอ” เพรโตถามกลับ

 

“ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นลูเธอร์ต่างหาก ที่มีวิธีแก้ปัญหานี้” อันนาตอบกลับ

 

“แต่ตอนนี้ เจ้านั่นกำลังขังตัวเองอยู่ข้างในนั้นนะ แล้วจะไปแก้ปัญหาข้างนอกนี่ได้ยังไง” เพรโตถามอีกครั้ง 

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก” จินตอบกลับ

 

“เจ้ารู้ได้ยังไง เจ้านั่นมีข้อพิสูจน์อะไรที่ทำให้พวกเจ้าเชื่อได้” เพรโตหันไปถามกับจิน

 

“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะคำพูด ที่เจ้านั่นได้พูดออกมาละมั้ง” จินตอบกลับ

 

“พวกเจ้านี่ช่างไร้เหตุผลกันจริงๆ” เพรโตพูดขึ้น ด้วยท่าทีหงุดหงิด

 

“เพราะไร้เหตุผลแบบนั้นล่ะ พวกเราถึงได้อยู่ด้วยกันมาตลอดยังไงล่ะ” จินตอบกลับ 

 

.

 

.

 

“นี่ตื่นสิลีอา..ตื่นสิลีอา” เสียงปริศนาดังขึ้นในความคิดของลีอา

 

“อ..อืม เสียงนั่น ใครกัน..เรียกเราทำไมกัน” ลีอาถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

 

“นี่ลีอา เวลานี้ไม่ใช่เวลามานอนนะ รีบๆ ตื่นมาได้แล้ว ลีอา” เสียงปริศนาดังนั้นได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เรียกเราทำไมอีกนะ” ลีอาถามขึ้นมา พร้อมกับค่อยๆ เปิดดวงตาของเธอขึ้นมามองดูไปรอบๆ ด้วยท่าทีสับสน

 

เมื่อเธอกวาดสายตาของเธอมองไปรอบๆ ก็ได้พบแต่เพียงห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ที่มีเพียงสีขาวโพลนถูกทาไปทั่วทั้งห้อง พร้อมกับที่เธอกำลังลอยอยู่บนอากาศ ท่ามกลางห้องสี่เหลี่ยมนี่อย่างอ้างว้าง

 

“ที่นี่มันที่ไหนกัน ขาว..ขาวโพลนไปหมดเลย แสบตาจริงๆ เลย..ว่าแต่เสียงพวกนั้นคือใครกัน แล้วมันดังมาจากไหน” ลีอาถามขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยท่าทีมึนงง

 

“ลีอา พี่อยู่นี่ ลีอา” เสียงปริศนาเดิม ได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง จากทางด้านบนของสถานที่นี้

 

“นั่น นั่นพี่เหรอ” ลีอาเงยหน้าขึ้นไปถามเสียงนั้น

 

“ใช่ พี่เองนะ รีบๆ ขึ้นมาได้แล้ว เราจะได้ออกไปจากที่..” เสียงปริศนานั้นกำลังตอบกลับ

 

“อย่าไปเชื่อเจ้านั้นนะ! เจ้านั่นมันไม่ใช่พี่ของเธอหรอก พี่ของเธออยู่ทางนี้ต่างหาก! รีบลงมาข้างล่างนี่สิ พี่กำลังรอเธออยู่นะ..ลีอา” เสียงปริศนาอีกเสียงหนึ่ง ได้ดังแทรกขึ้นมา จากทางด้านล่างของสถานที่แห่งนี้

 

“เอ๋? นี่มันอะไรกัน..มันเกิดอะไรขึ้นกัน” ลีอาพูดออกมา ด้วยท่าทีสับสน พร้อมกับที่มีมือสีดำจำนวนมหาศาล โผล่ขึ้นมาจากทางด้านล่างของกล่อง และค่อยๆ ฉุดรั้งร่างกายของลีอาลงไปข้างล่างอย่างช้าๆ

 

“เย็น..มือพวกนี้ทำไมมันเย็นจังเลยนะ” ลีอาพูดออกมา ด้วยท่าทีหนาวสั่น

 

“ไม่ใช่นะลีอา! นั่นไม่ใช่พี่นะ! อย่าไปเชื่อเจ้านั้นนะ!” เสียงปริศนาแรกตะโกนห้ามลีอา พร้อมกับที่มีมือสีขาวบริสุทธิ์ โผล่ลงมาจากทางด้านบนของกล่อง และพยายามเอื้อมลงมาคว้าตัวของลีอาเอาไว้

 

“มือ มีมือโผล่มาอีกแล้ว แต่ทำไม มือนั่นกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นกันนะ อยากจับ..อยากจับมือนั่นจัง” ลีอาพูดขึ้นมา พร้อมกับพยายามเอื้อมมือขวาของเธอออกไปจับกับมือนั่น

 

แต่ทันใดนั้นเอง มือสีดำที่กำลังฉุดรั้งลีอาเอาไว้ ก็ค่อยๆ คืบคลานขึ้นไปตามแขนขวาของลีอาอย่างช้าๆ

 

“นี่ลีอา เธอจะยอมเชื่อเจ้านั่น เพียงเพราะว่ามือมันอบอุ่นอย่างงั้นเหรอ” เสียงปริศนาที่สอง ได้มากระซิบที่ข้างหูของลีอาอย่างแผ่วเบา

 

“ใช่ มือนั่นมันอบอุ่น ฉันต้องการความอบอุ่น..” ลีอากำลังตอบกลับ

 

“แต่พี่ให้ได้มากกว่าความอบอุ่นนะ ทั้งเงินตรา อำนาจ และพลัง พี่ให้เธอได้หมดเลยนะ” เสียงปริศนาที่สองพูดแทรกขึ้นมา

 

“ไม่ได้นะลีอา! อย่าไปเชื่อที่เจ้านั่นพูดนะ! รีบจับมือของพี่แล้วออกไปด้วยกันเถอะนะ!” เสียงปริศนาแรกตะโกนเตือนลีอา

 

“แต่..แต่ว่า..” ลีอากำลังตอบกลับ

 

“ไหนเราสัญญากันแล้วไง ว่าเธอจะให้พี่คอยดูแลเธอแทนพ่อกับแม่ล่ะ ไหนว่าจะให้พี่คอยตามใจเธอล่ะ ไหนถ้าหากพี่ทำไม่ได้เธอจะโกรธพี่ล่ะ..” เสียงปริศนาแรกกำลังตะโกนบอกลีอา

 

“เอ๋..นั่นมัน” ลีอาพูดออกมา ด้วยท่าทางประหลาดใจ พร้อมกับค่อยๆ ตะเกียกตะกายขึ้นไปจับมือนั้น

 

“ไม่ได้นะ! ไปทางนั้นไม่ได้นะ!” เสียงปริศนาที่สองตะโกนบอกกับลีอา พร้อมกับพยายามให้มือสีดำฉุดรั้งร่างกายของลีอาเอาไว้

 

“ปล่อยฉันนะ!” ลีอาหันกลับมาตะโกนใส่ พร้อมกับร่ายบาเรียของเธอออกมากันมือเหล่านั้นเอาไว้

 

“อึ่ก! เธอจะขึ้นไปไม่ได้นะ! อย่าไปทางนั้นนะ!” เสียงปริศนาตะโกนบอกลีอาอีกครั้ง

 

“แล้วไหนล่ะ! ที่บอกว่าเราจะไม่จากกันไปไหนน่ะ! ลีอา!” เสียงปริศนาแรกตะโกนบอกลีอา

 

“ค่ะ! เราจะไม่จากกันไปไหนอย่างแน่นอน!” ลีอาตะโกนตอบกลับ พร้อมกับที่เธอสามารถคว้ามือนั้นได้สำเร็จ

 

.

 

.

 

“หนูกลับมาแล้วค่ะ..พี่” ลีอาพูดออกมา ในขณะที่เธอกำลังกอดร่างของลูเธอร์เอาไว้ ด้วยใบหน้าที่กำลังร้องไห้ออกมาอย่างโศกเศร้า

 

“อื้อ ยินดีต้อนรับกลับนะ..ลีอา” ลูเธอร์ตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน พร้อมกับโอบกอดลีอาเอาไว้เช่นกัน

 

“ถ้างั้นเราก็มาเริ่มกันเถอะนะ” ลูเธอร์พูดกับลีอา

 

“ค่ะ” ลีอาตอบกลับ

 

พร้อมกับที่พวกเขาทั้ง 2 คน ค่อยๆ ปลดปล่อยออร่าสีเหลืองอันอบอุ่นออกมาจากร่างกาย และได้แผ่ขยายจนปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรอย่างช้าๆ

 

เมื่อพลังสีดำทมิฬของลูเธอร์ ที่กำลังกระจายอยู่ไปทั่วทั้งอาณาจักร ได้สัมผัสกับออร่าสีเหลืองนี้ ทันใดนั้นเอง พลังสีดำทมิฬก็ค่อยๆ ดับมอดลงไปอย่างช้าๆ พร้อมกับที่บ้านเมืองและผู้คน ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 

“ออร่าอันอบอุ่นพวกนี้มันอะไรกัน” รุยพูดขึ้น ด้วยความประหลาดใจ

 

“นี่คงจะเป็น พลังแห่งสายสัมพันธ์ของครอบครัว” จินตอบกลับ ในขณะที่กำลังจ้องมองไปที่ลูเธอร์และลีอา 

 

“สายสัมพันธ์ของครอบครัวงั้นเหรอ..ถ้างั้นนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ข้ากับเจ้าคือครอบครัวเดียวกันนะ” รุยหันไปพูดกับจิน พร้อมกับนำมือของเขา กุมไปที่มือของจินอย่างนุ่มนวล

 

“อื้อ แน่นอนอยู่แล้วล่ะ” จินหันไปตอบกลับรุย พร้อมกับกุมมือของรุยกลับ

 

“ปะป๋ากับหม่าม้าอย่าลืมหนูสิคะ หนูก็เป็นครอบครัวของทั้ง 2 คนด้วยเหมือนกันนะ” เบลล์พูดขึ้นมา พร้อมกับจับมืของทั้ง 2 คนเอาไว้

 

“ฮ่าๆ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะว่าเจ้าเป็นครอบครัวของเรามาตั้งนานแล้วล่ะ” รุยตอบกลับ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

 

“เอ๋ จริงเหรอคะ” เบลล์ถามขึ้นมา 

 

“ใช่แล้วล่ะ เพราะว่าเธอคือส่วนหนึ่งที่ขาดไปไม่ได้สำหรับพวกเราเลยนะ..เบลล์” จินตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

 

“หนู..หนูรักพวกคุณทั้ง 2 คนนะคะ!” เบลล์พูดขึ้น ด้วยใบหน้าที่ร้องไห้ออกมา ด้วยความดีใจ

 

“ไร้ค่า! เจ้ามันไร้ค่าจริงๆ ไอโอแนท!” ฮาเฟเรียตะโกนขึ้นมา ด้วยความโมโห

 

“อะไรกัน นี่เธอยังไม่ยอมแพ้ไปอีก..” โคกำลังพูดกับฮาเฟเรีย

 

“หุบปาก! ต่อจากนี้ไปต่างหากล่ะ ที่ข้าจะเอาจริง! อ๊ากก!!” ฮาเฟเรียตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อมกับปลดปล่อยพลังของเธอออกมา 

 

เรื่องราวจะเป็นเช่นไร

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น