facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่่ 37 : ตามหา

ชื่อตอน : ตอนที่่ 37 : ตามหา

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2559 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่่ 37 : ตามหา
แบบอักษร

                1 เดือนผ่านไป

                “ตอนนี้เรากำลังออกหมายจับนาย กวิน ลิทธิเกรียงไกล ลายมือของเขาตรงกับที่เจ้าหน้าที่เก็บไว้เพื่อตรวจสอบเรื่องระบบเบรคพบว่ามันถูกของมีคมกรีดหลายจุดจนรั่ว เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจจะตัดให้ขาดแต่ต้องการให้น้ำมันเบรคซึมไปเรื่อยๆจนหยุดทำงานจนเบรคไม่สามารถใช้งานได้ ทางเจ้าหน้าที่กำลังตามหาที่อยู่ปัจจุบันแต่ไม่พบ เบื้องต้นพ่อแม่ของเขารับเรื่องไว้แล้วเรียบร้อยครับและพร้อมจะให้ความร่วมมือทุกอย่างแต่เจ้าตัวไม่ติดต่อกับพ่อแม่ทำให้พวกเราตามตัวได้ยาก

                เจ้าหน้าที่ตำรวจวางแฟ้มคดีให้สิระเปิดอ่านเอกสารด้านใน ขณะที่คิมหันต์ยังคงนอนหลับสนิทมานานนับเดือน ข้างหางตาข้างซ้ายและสันกรามมีรอยบาดจากเศษกระจกจากอุบัติเหตุ มีเพียงน้ำเกลือและเครื่องช่วยหายใจสายออกซิเจนที่ประทังร่างกายของเขาให้สามารถทรงตัวอยู่ได้ตามปกติ โดยมีป้าแหม่มเสือและเจ๊เต๋าคอยเฝ้าดูอาการ สิระทำหน้าที่ตามเรื่องคดีแทนผู้เป็นพ่อและวสันต์ทำหน้าที่ตามหาเมษาที่ตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้และไม่รู้ว่าหายไปอยู่ที่ไหน

                สองวันก่อนหน้า

                ถนนลึกฉิบหาย

                “พ้นโค้งหน้าก็ถึงแล้ว

                “ให้ไวๆอยากซัดหน้าไอ้กวินไม่ไหวแล้ว มึงต้องเจอกู สัด!!”

                วสันต์สบถหนักด้วยอารมณ์โมโห สิระหักพวงมาลัยเข้าโค้งมองเห็นบ้านไม้หลังเก่าของเมษาที่เคยมาเยี่ยมเยียนอยู่บ้าง วสันต์เปิดกระจกรถชโงกหน้ามองยิ้มขำในลำคอรอไม่ไหวจนสิระต้องเหยียบคันเร่งจนตัวรถพุ่งทยานจนถึงตัวบ้าน เขาดับเครื่องยนต์อยู่หน้าลานกว้าง ก้าวขาลงหวังว่าวันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่องแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อหน้าประตูบ้านเมษาปิดสนิทขึ้นป้ายประกาศขาย

                ขาย……..”

                สิระยืนนิ่งไม่คิดว่าเมษาจะหนีไปซะดื้อๆ เงื่อนงำหลายอย่างมีเพียงคิมหันต์เท่านั้นที่รู้ แต่เจ้าตัวไม่สามารถพูดออกมาได้ ลำพังลืมตามองยังเป็นไปได้ยากสำหรับคิมหันต์ ในเมื่อร่างกายของเขาอยู่ได้ด้วยเพราะเครื่องช่วยจากหมอ

                ไรวะ!!!!!อย่าบอกนะว่าแม่งหนีตำรวจแล้วพาเมษาไปด้วย

                “โอยย ปวดหัวๆๆๆแล้วนี่เบอร์เมษาก็ถูกปิดไปแล้ว ไลน์ก็ติดต่อไม่ได้

                สิระทิ้งตัวลงนั่งหน้าบ้าน กุมขมับด้วยความเหนื่อยหน่ายคล้ายท้อถอย อยากช่วยเพื่อนจับคนร้ายอย่างกวินที่ตั้งใจทำให้สายเบรครั่วจนคิมหันต์ต้องประสบอุบัติเหตุหนัก อยากช่วยตามหาเมษาเผื่อสองคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่เหมือนทุกอย่างมันยากไปหมด ทั้งทางตำรวจเองก็ยังตามจับไม่ได้ ทางเมษาที่ตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้เช่นกัน

                พ่อหนุ่มๆ สนใจซื้อบ้านหรอ

                หญิงวัยชราเปิดประตูบ้านจากฝั่งตรงข้ามตะโกนถาม เธอรีบสวมรองเท้าเดินข้ามสะพานมาหาทั้งสองเพราะคิดว่าสิระและวสันต์สนใจในบ้านหลังนี้ เข้าทางทั้งสองเช่นกันเพราะเผื่อจะได้รู้ข้อมูลของกวินและเมษาบ้างก็ยังดี

                เปล่าครับ ผมมาตามหาเจ้าของบ้านหลังนี้อ่ะครับ เมษา ป้ารู้จักมั้ย

                “ม เมษา…”

                “ครับ พอจะรู้จักมั้ย

                “พ พวกคุณเป็นใคร

                “เพื่อนครับ

                “ทำไมหรอป้า หน้าตาดูไม่ดีเลยนะฮ่าๆ

                ดูท่าแล้วคุณป้าคงไม่ให้ความร่วมมือ สิระสังเกตเห็นพฤติกรรมตั้งแต่เอ่ยถามหาเมษา หล่อนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปแถมยังไม่กล้าสบตาด้วย วสันต์เปรยพูดเดินเข้าไปใกล้ ทำเอาหญิงชราหวาดหวั่นจนต้องเดินถอยหลังหนี เห็นอย่างนั้นสิระจึงดึงมือคนรักไว้ให้กลับไปรอในรถไม่ให้ยียวนกวนประสาทจนเสียแผน

                คือผมเป็นเพื่อนของเขาครับ แล้วก็รู้จักกับวินด้วย เดือนที่แล้วยืมเสื้อไอ้วินมันไปใส่พอดีว่าจะเอาของมาคืน พอกลับมาอ้าวย้ายบ้านทั้งทีทำไมไม่บอกกัน

                “รู้จักวินด้วยหรอพ่อหนุ่ม ถ้างั้นคุณสองคนก็ไม่ใช่คิมหันต์สินะ

                ชื่อของบุคคลที่สามถูกกล่าวให้ได้ยิน สิระแปลกใจไม่รู้ว่าทำไมคิมหันต์ถึงตกเป็นประเด็นสำคัญในครั้งนี้

                ไม่ครับ ฮ่าๆ

                หัวเราะขำสองมือล้วงเข้ากระเป๋าเสื้อแจ๊กเก็ต เห็นว่าหญิงวัยชรามีท่าทีที่เปลี่ยนไปคล้ายเบาใจเมื่อเขาสองคนไม่ใช่คิมหันต์ตามที่กวินสั่งฝากฝังบางอย่างไว้

                อูยยย โล่งอกไปทีคิดว่าผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์ซะอีก

                “คนที่ชื่อคิมหันต์ทำไมครับป้า มีปัญหาอะไรกับไอ้วินรึเปล่า

                เข้าแผนตามที่สิระวางไว้ อาศัยความใจไวปากไวของป้าให้เป็นประโยชน์และแล้วเขาก็ได้หยิบยกการหลอกถามตีสองหน้าเข้าหาเพื่อรับขอข้อมูล

                ไอ้วินมันบอกป้าไว้ ถ้าผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์มาที่นี่ห้ามบอกเด็ดขาดว่ามันกับเมษาย้ายไปอยู่ไหน แต่ป้าก็ไม่รู้หรอกนะว่ามีปัญหาอะไรกันรึเปล่า

                “หาเรื่อง ? อ่อครับแล้วป้ารู้รึเปล่าว่าเมษาย้ายไปไหน

                “ไอ้วินมันบอกว่าคิมหันต์คอยทำร้ายร่างกายเมษาอยู่เรื่อยเห็นบอกว่าคบหากันอยู่ แต่หลังๆมาทะเลาะหนักเมษาแจ้งความเลยหนีเข้ากรุงเทพ จังหวะนี้แหละวินมันเลยพาหนี ป้าคุยกันครั้งสุดท้ายเห็นบอกว่าจะไปหางานทำที่กรุงเทพแต่ก็ไม่รู้ว่าทำงานที่ไหน ยังไงถ้ารู้ล่ะก็อย่าไปบอกผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์เด็ดขาดนะ ป้าไม่อยากเดือดร้อน อีกอย่างป้าห่วงเมษาไม่อยากให้เจอกับผู้ชายคนนั้นอีก

                กวินสร้างเรื่องไว้ไม่น้อย ถึงเวลาแล้วที่จะตามหาเมษาตามที่หวังไว้ อย่างน้อยคงไม่ยากเกินไปสำหรับผู้ชายที่ชื่อว่าสิระ โบกมือลายกมือไหว้อย่างนอบน้อมก่อนทิ้งท้ายประโยคปริศนาให้ป้าสงสัยเล่นๆ

                ลาล่ะครับป้า ป่านนี้ไอ้วินคงรอพวกผมจนตัวสั่นแน่ ฮ่าๆ

                ปัจจุบัน

                ห้องพักพิเศษกำแพงสีขาวและผ้าม่านเปิดออกรับแสงแดดยามเช้า มันเป็นเวลาสิบโมงกว่าๆที่ถ้าเป็นวันปกติคิมหันต์คงกำลังช่วยป้าแหม่มรดน้ำต้นไม้ แต่วันนี้มันไม่ใช่เพราะเขากำลังนอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วยโดยมีคนรอบข้างต่างกำลังรอปาฏิหาริย์และร่วมกันอธิษฐานให้ผู้ชายคนนี้ฟื้นตื่นมา

                คุณหนูคะตื่นขึ้นมาคุยกับป้าหน่อยสิคะ

                ป้าแหม่มกุมมือคิมหันต์แล้วบีบเบาๆหวังให้อีกคนจะรู้สึกตัวบ้าง แต่ร่างสูงยังคงนอนนิ่งหลับตาสนิทอยู่บนเตียงไม่มีการตอบสนอง ใบหน้าของเขาซูบออกสีขาวซีด ลำตัวและแขนขามีเพียงผิวหนังและเนื้อส่วนน้อยผอมโกรกจนเห็นกระดูก ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ร้องไห้จนตาบวมช้ำไปหมด เสือเองตอนนี้ก็ไม่เป็นอันทำงานทำการเพราะมัวแต่ห่วงรุ่นพี่ที่รู้จัก

                ป้าแหม่มถ้าเฮียฟื้นนะ เสือจะวิ่งรอบสนามโรงบาลซัก 20 รอบเลยคอยดู

                ฟุบหน้าลงเตียงจับมือคิมหันต์วางไว้บนหัวตน อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ เสือหลับตาลงสะอื้นอ่อนแอทันทีที่นับวันท้อแทบรอไม่ไหว อยากให้เฮียลุกขึ้นมาดุตามที่เคยทำแต่ก็ทำไม่ได้ กลางห้องพักพิเศษมีเพียงเสียงสะอื้นของทั้งสอง โดยมีวสันต์นั่งกุมหัวอยู่ห่างๆบนโซฟากลั้นน้ำตาไว้ ใจสู้คิดว่าเพื่อนจะต้องไม่เป็นอะไร สิระถอนหายใจมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นปุยเมฆลอยตามลม ทำอะไรไม่ได้นอกจากขอฝากความหวังไว้กับท้องฟาที่สดใส หวังให้เพื่อนตนฟื้นตื่นขึ้นกลับมาเป็นเหมือนเดิม

                “ฮือเฮียเมื่อไรจะตื่นวะ …. เฮียไม่คุยด้วยเสือเหงามากนะรู้มั้ย…”

                คิมหันต์นอนนิ่งหลับตาสนิท เครื่องช่วยหายใจทำงานอย่างช้าๆทำให้หน้าอกของเขายุบยวบตามแรงดันอากาศ เสือซุกหน้าลงฝ่ามือหยาดน้ำตาไหลรดลงซ้ำๆ บ้างจับมือคิมหันต์ให้ลูบหัวตนเหมือนอย่างที่คิมหันต์เคยทำ มันพอทำให่อุ่นใจขึ้นบ้างเมื่อไออุ่นจากฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของเขา แต่คงดีไม่น้อยถ้าคิมหันต์ได้สัมผัสมันด้วยตัวของเขาเอง

                ด้านเมษา

                12.00 .

                ครั้งแรกที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในกรุงเทพ เมษาเดินไปตามทางเท้าหลังจากพักงานในช่วงกลางวัน ทำไมถึงได้ทิ้งบ้านเกิดแล้วมาใช้ชีวิตในเมืองกรุง นั่นก็เพราะในใจมันมีคำสัญญาของใครบางคนที่ต้องการสานต่อให้เป็นจริง

                ติ้ง ต่อง!!! ติ้ง ต่อง!!!

                เสียงออดบ้านพิพัฒนภูวดลดังขึ้น เมษาชโงกหน้ามองเห็นว่าไม่ผิดหลังแน่เพราะเขาจำบ้านหลังนี้ได้ บ้านของคิมหันต์คนที่สัญญากันไว้ว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนและขอกำไลข้อมือ You can trust me ที่เคยสวมใส่ ยืนอยู่พักใหญ่ชักแปลกใจทั้งที่ความจริงป้าแหม่มน่าจะออกมารับกลับเงียบสนิทไม่มีเสียงตอบรับผ่านลำโพงระบบอัติโนมัติ ใช้นิ้วกดซ้ำๆเผื่อคนข้างในไม่ได้ยิน เมษาปาดเหงื่อยกมือขึ้นป้องหน้าผาก แดดในเวลาเที่ยงตรงทำให้รู้สึกมึนหัวขึ้นมาแต่ก็ไม่ยอมท้อถอยจึงยืนรออยู่อย่างนั้น ตัวบ้านปิดสนิทในใจคิดว่าทุกคนคงกำลังพักผ่อน

                คุณๆ มีธุระอะไรรึเปล่า

                เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามเปิดประตูถาม

                มาหาเจ้าของบ้านหลังนี้อ่ะครับ พี่เห็นเค้าออกไปข้างนอกรึเปล่าผมกดกริ่งนานแล้วไม่มีคนออกมาซักที

                “อ๋อ พี่เห็นเค้าย้ายของไปไหนกันไม่รู้ ไม่อยู่ซักพักแล้วนะ

                “ย้ายของหรอครับ

                “ใช่ ปกติพี่จำรถบ้านนี้ได้นะแต่เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเจ้าของบ้านเข้าออกเลย คนที่สักเยอะๆไม่เห็นจะเป็นเดือนแล้ว น้องลองกดซ้ำดูเผื่อป้าแม่บ้านจะทำงานอยู่

                “อ่าไม่เป็นไรครับเค้าคงไม่อยู่จริงๆ ขอบคุณครับ…”

                “วันหลังค่อยมาเนอะพี่ก็ไม่รู้ว่าเค้าไปไหนกัน แต่ไม่เจอตัวเจ้าของบ้านเลยส่วนป้าแกนานทีมีกลับมาบ้าง

                สับสนไปหมด ในใจคิดบางทีคิมหันต์อาจจะหนีไปแล้วก็ได้หรือบางทีเขาอาจกำลังมีความสุขกับอดีตคนรักเก่าถึงได้ปล่อยให้บ้านหลังใหญ่ร้างไร้คนอยู่ เมษายืนมองบานกระจกใสในห้องนอนคิมหันต์ มันไม่มีแม้แต่เงาของร่างสูงคน มีเพียงข้าวของเครื่องใช้และหลายสิ่งอย่างที่เมษาเคยได้จับต้อง แต่ตอนนี้แม้แต่จะเข้าไปในตัวบ้านยังทำไม่ได้ ต่อให้กดกริ่งเรียกฝากข้อความเสียงไว้ยังไงก็ไม่มีคนตอบกลับมา กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นเงยหน้าขึ้นฟ้ากลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย

                เมษา Said.

                พรุ่งนี้จะมาหาใหม่นะคิมหันต์

                21.00 .

                กวินอย่า…. พี่เหนื่อย พี่อยากพักผ่อน

                “แค่จูบเองพี่เมษา

                “พี่บอกว่าไม่

                ห่มผ้าหันหลังใส่ หลังจากทำงานมาทั้งวัน เมษาเหนื่อยหน่ายทั้งกายและใจที่ต้องทิ้งบ้านมาอาศัยอยู่ในกรุงเทพ แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังรู้ไม่ถึงหูของพ่อและแม่หนำซ้ำยังไม่รู้ว่าตอนนี้คิมหันต์เป็นเช่นไร เจ้ากรรมกวินตั้งใจทำโทรศัพท์เมษาตกน้ำให้มันพังจนขาดการติดต่อกับทางฝั่งของคิมหันต์ ไม่แปลกที่วสันต์โทรหาไม่ติด สิระไลนร์หาไม่ได้ ลำบากและเหนื่อยกว่าที่เป็นอยู่ เพราะต้องทำงานหนักหาเงินในเรื่องของค่าใช้จ่ายไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าบ้านที่สามารถนำสุนัขมาอยู่ด้วยได้

                แต่พี่เมษาไม่เคยให้วินจูบเลยนะ

                “เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน

                “เพราะพี่ไม่รักวินใช่มั้ย พี่ยังรักไอ้คิมหันต์อยู่ พี่เมษาใจร้าย

                “อย่าใช้คำว่าไอ้กับเค้า ถ้าได้ยินอีกไม่ต้องมาพูดกัน

                “พี่รักมันอยู่ ใช่มั้ย ไหนบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันไง มันไม่รักพี่หรอก มันบอกว่าจะกลับมาหาพี่มันก็ไม่กลับ พี่ยังรอมันอยู่อีกหรอ เมื่อไรพี่จะเลิกโง่ซักที เมื่อไรพี่จะรักวิน

                “พี่จะโง่มันก็เรื่องของพี่ หยุดพูดเถอะวิน พี่จะนอน

                “ไม่!!!วินไม่หยุด

                “งั้นก็ออกไปคุยกับน้ำตาลแทนแล้วกัน

                “ไหนตอนนั้นพี่บอกว่าพี่ไม่ได้เป็นอะไรกับมันไง

                “พี่โกหก

                “พี่เมษาใจร้าย

                “พี่บอกให้นอน

                “ไม่!!!”

                กวินโถมตัวทับขึงมือเมษาไว้เหนือหัว ก้มลงใช้จมูกซุกไซร้ตามซอกคอขาวหวังทำอย่างที่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์คงจะมีสิทธิในตัวพี่เมษาไปทุกอย่าง คนตัวเล็กขัดขืนสุดแรง สะบัดมือออกตบฉาดเข้าแก้มจนกวินหน้าหันไปตามแรงตบ ผู้เป็นน้องกุมแก้มตัวเองไว้ก่อนหันมาหาทั้งขอบปากมีคราบเลือดไหลซึม

                พี่เมษา…. พี่เกลียดวินขนาดนั้นเลยหรอ

                “ฮึก!!!...ย อย่าทำแบบนี้ มันทำให้พี่กลัวฮือ….”

                “วินขอโทษ….ว วินขอโทษ

                “ออกให้ห่างพี่ พี่กลัวฮึก!!!...ออกไป

                สะอื้นหันหน้าหนี เมษานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตมันยากที่จะลืมเลือนภาพของไอ้แมคและไอ้ไทด์ที่พยายามขืนใจ ไม่พอหนักกว่านั้นตอนนี้คนตัวเล็กต้องการคิมหันต์ที่สุด เหตุผลที่เข้ากรุงเทพเพียงเพราะต้องการมาหาคนรัก ต้องการพูดทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจหลังจากร่างสูงไม่กลับไปหาตามสัญญา หารู้ไม่ว่าบ้านพิพัฒนภูวดลไม่มีคนอยู่นั่นเพราะเจ้าตัวนั้นนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ยังจำได้ไม่ลืมภาพที่ตัวบ้านปิดสนิทกดกริ่งเท่าไรก็ไม่มีคนตอบ มันคืออะไรกันแน่ ในใจเมษาสับสนไปหมด คิมหันต์หายไปไหนเมษาไม่สามารถรับรู้ ร่างสูงไม่ได้ผิดสัญญาเพียงแค่เขาไม่สามารถทำทุกอย่างตามที่พูดไว้ในเมื่อร่างกายมันไม่พร้อมถึงแม้ใจจะสู้แค่ไหนก็ตาม ซึ่งตอนนี้เหมือนว่าชีวิตคู่ของทั้งสองถูกวางให้เป็นเส้นขนาน

                เมษา Said.

                คิดถึง

                คิดไปไกลจนภาพของผู้หญิงที่ชื่อว่าหน้าฝนพุดขึ้นมาในความคิด เมษาสะอื้นหนักใต้ผืนผ้าห่ม ป่านนี้ร่างสูงคงมีความสุขกับคนรักเก่า สัญญาที่ให้ไว้กลายเป็นเพียงลมปาก หารู้ไม่ว่าคิมหันต์กำลังนอนรอความหวังอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างหมดหวังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นตื่นขึ้นมา

                “วินขอโทษวินขอกอดพี่เมษาได้มั้ย

                “อื้มมม

                วินสวมกอดจากด้านหลังซุกหน้าลงใต้ผ้าห่ม เมษาสะอื้นกอดผ้าเช็ดหน้าที่คิมหันต์ทิ้งไว้ให้เมื่อต้นเดือนก่อน มันเป็นเพียงตัวแทนของเขาที่พอจะระบายความรู้สึกที่มีอยู่ได้ อยากขอโทษกับสิ่งที่ทำทั้งอยากกอดให้หายคิดถึง

                ด้านคิมหันต์

                ตำรวจยังหาตัวไอ้กวินไม่เจอเลยป้า ผมกับไอ้สิก็หาเมษาไม่เจอ

                “ค่ะ แต่ยังไงคนผิดซักวันก็ต้องได้รับโทษ

                “ผมแค่อยากให้สองคนได้เจอกัน เผื่อเรื่องที่มันทะเลาะกันจะเบาลงบ้าง

                “ป้าก็คิดแบบนั้น…”

                “ผมจะไปตามหาเมษาที่ไหนดีป้าแหม่ม ไปที่บ้านก็ประกาศขายไปแล้ว โทรก็ไม่ติดเบอร์ก็ถูกปิด ไลน์ก็ติดต่อไม่ได้ รู้แค่ว่าตอนนี้อยู่กรุงเทพ ไอ้สิมันบอกจะตามหาให้เจอให้ได้ แล้วมันง่ายที่ไหนล่ะ…”

                “ป้าอยากให้คุณหนูตื่นขึ้นมา ถ้าเป็นคุณหนูต้องตามหาหนูเมษาเจอแน่ค่ะ ป้าคิดแบบนั้น ว่าถ้าเป็นคุณหนูต้องตามเจอแน่ และเมื่อเจอหนูเมษาแล้ว ผู้ชายที่ชื่อกวินก็จะต้องได้รับโทษ

                “ไอ้คิมมันเก่ง มันต้องตื่นมาแน่นอนป้าแหม่ม มันต้องตื่น

                “ค่ะ แล้วคุณสิระตามเรื่องคดีเป็นไงบ้าง

                “มันเข้าออกโรงพักเป็นว่าเล่น เห็นตำรวจกำลังหาข้อมูลไอ้วินอยู่ พ่อแม่มันก็พยายามติดต่อหามัน มันจะไม่ยุ่งยากแบบนี้เลยถ้าเราติดต่อเมษาได้ ผมไม่เข้าใจทำไมเบอร์เมษาโดนปิด หรือว่ากำลังหนีไอ้คิมหรือช่วยไอ้วินหนีตำรวจ

                “ไม่หรอกค่ะ หนูเมษาไม่มีทางทำแบบนั้น”        

                “ผมเหนื่อยแทนมันแล้วป้า วสันต์เหนื่อยแล้วไอ้สิคงอยากได้ตัวไอ้วินมารับโทษ แต่ผมอยากได้ตัวเมษาพามาหาไอ้คิมมากกว่า

                “รอคุณหนูตื่น เราเจอตัวหนูเมษาแน่ค่ะ

                “หวังว่าจะเป็นแบบนั้น

                กุมหัวนั่งกลั้นน้ำตาไม่ให้ป้าแหม่มได้เห็น ในเมื่อสถานการณ์มันแย่เขาไม่อยากให้แย่กว่าเก่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ต้องฟังผ่านปากของตำรวจว่าไม่มีข้อมูลของกวินแม้แต่น้อย ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ต้องฟังคำจากปากหมอว่าค่าความดันของคิมหันต์ปกติ ทุกอย่างเกิดขึ้นวนอยู่ซ้ำๆจนวสันต์มองไม่เห็นทางออกที่พอจะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายคิดอะไรไม่ได้ เพราะตนดันไม่รู้ว่าเมษานั้นกำลังตามหาคิมหันต์เหมือนพวกเขาตอนนี้ที่ต้องการตามหาตัวเมษาเช่นกัน

 

มาแล้ววววตอนที่ 37 ขออภัยที่แจ้งผ่านเฟสไปว่าตอนเส้นขนาน

ตั้งขื่อผิดตอนจ้าาาา 

 

อ่านกันได้เลย

 

อ่านเสร็จอย่าลืมขอพรให้คิมหันต์ฟื้น พ้วงงงงๆ

 

แต่งไปร้องไห้ไป http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000210.gif สงสารคิมหันต์สุดๆเลย

 

2016-06-24

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว