ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ต้นน้ำกำลังจะโดนแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ต้นน้ำกำลังจะโดนแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2564 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ต้นน้ำกำลังจะโดนแล้ว
แบบอักษร

ตอนที่ 5 ต้นน้ำกำลังจะโดนแล้ว

เสียงสายฝน ที่ตกลงมาพัดกระหน่ำอย่างแรง ทำให้เม็ดฝนที่หยาดตกลงมาจากลบนท้องฟ้า ในค่ำคืนที่คนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นนั้นถูกนำมาฝัง น้ำฝนก็ไหลเซาะเนินหินที่กลบปิดเรือนร่างของคนตัวเล็กร่างบางออก เหลือเพียงเนินหินบางๆ ทำให้คนที่รู้สึกตัวตื่น ที่ถูกดินกลบฝั่งนั้นอยู่ ก็ได้สติตื่นขึ้นมา หลังจากที่คนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำนั้น ถูกแวมไพร์หนุ่มอย่างโซมินจุนดูดเลือดออกไปจากตัวจนหมด จนร่างกายของคนที่ไร้เลือดนั้นหลับหมดสติไปเพราะขาดเลือดในการไหลหมุนเวียนในร่างกาย

จนมาตอนนี้ ตอนที่คนตัวเล็กร่างบางนั้นภายในกายของต้นน้ำ ที่ร่างกายผลิตเลือดขึ้นมาใหม่ เพราะคนที่โดนดูดเลือดไป ภายในกายนั้น มีเลือดที่ผลิตขึ้นมาใหม่อยู่ ที่ไหลเข้ามาภายในกายของคนตัวเล็กร่างบางนั้น ในครั้งที่โดนคนเป็นแวมไพร์นั้นปล่อยน้ำลาวาขุ่นสีขาวเข้าไปในกาย จนทำให้คนที่ได้รับน้ำลาวาขุ่นสีขาวเข้าไปในกายนั้น มีเชื้อของแวมไพร์ไหลเข้าไปอยู่ พร้อมกับลูกของแวมไพร์หนุ่มที่ออกมาจากแก่นกายอันใหญ่โตของแวมไพร์อย่างโซมินจุนนั้น เมื่อได้เข้าไปในร่างกายของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ก็ได้นำความเป็นแวมไพร์มาจากพ่อ มาสร้างภูมิคุ้มกันให้กับคนเป็นแม่ ในขณะที่ลูกแวมไพร์นั้นตั้งครรภ์อยู่ในท้องของคนที่เป็นมนุษย์ธรรมดา

เป็นเหตุให้คนที่เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดานั้น เมื่อตั้งท้องกับคนที่เป็นแวมไพร์ ทำให้ร่างกายที่เป็นมนุษย์ปกตินั้น มีการสร้างภูมิคุ้มกันขึ้นมาปกป้องลูกของตนเอง โดยเชื้อแวมไพร์ที่ปล่อยเข้าไปในร่างกายของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ

ดังนั้นหลังจากที่ต้นน้ำถูกดูดเลือดออกไปจากกายจนหมด ภูมิคุ้มกันของคนตัวเล็กร่างบางที่มี ก็ผลิตเลือดขึ้นมาใหม่ ทำให้เมื่อร่างกายผลิตเลือดขึ้นมาใหม่เยอะพอสมควร ที่จะหล่อเลี้ยงร่างกายให้กับคนเป็นมนุษย์ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อฝนตกลงมากระทบกายก็ทำให้คนที่หลับไปนั้นมีสติตื่น เมื่อเนินหินนั้นถูกน้ำไหลเซาะพังทลายลง พร้อมกับแรงของคนที่ถูกฝังนั้นพยายามตะเกียกตะกายผลักดินออกจากเรือนร่าง ทำให้ดินที่กลบฝังร่างของคนทั้งตัว หลุดพังทลายลงไป ทันทีเมื่อน้ำฝนไหลเข้าปากของคนที่ถูกฝังอยู่ ร่างกายของคนที่อ่อนแอก็กลับขึ้นมามีแรงเพียงนิดหน่อย มีพอที่จะผลักดินตามเรือนร่างของตนนั้นออก

แต่แล้วเมื่อดินที่ฝังกลบร่างกายนั้นไหลออกจากเรือนร่างไปหมดเพราะน้ำฝน คนตัวเล็กร่างบางก็สลบลงไปอีกครั้ง เพราะความหมดเรี่ยวแรง ถึงแม้ว่าร่างกายภายนอกนั้น จะไม่มีรอยช้ำรอยโดนทําร้ายร่างกายแม้แต่อย่างใด เพราะรอยเหล่านั้นหายไปเพราะเกร็ดเลือดของแวมไพร์ที่อยู่ภายในตัว ที่หล่อเลี้ยงเนื้อร่างกายของคนเป็นมนุษย์ให้กลับคืนมาเป็นดังปกติ

แต่เรี่ยวแรงของคนที่ไม่ได้ทานข้าว อีกทั้งยังโดนทำร้ายทั้งจิตใจ ที่เลือดของแวมไพร์ที่อยู่ภายในกายของคนที่เป็นมนุษย์ธรรมดานั้น ไม่สามารถเยียวยาได้ ทำให้คนตัวเล็กร่างบาง จึงต้องสลบไปอีกครั้ง ท่ามกลางสายฝนตกปรอยๆลงมาใส่คนที่หลับหมดสติไป

บนปราสาทของคนที่เป็นทั้งแวมไพร์และมาเฟียที่มีอิทธิพล ในเช้าวันใหม่นั้น โซมินจุนก็เดินมาที่ห้องของน้องสาวของตน ที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ที่นอนหลับไหลไปเพราะการโดนรุมข่มขืน พร้อมกับยาสารพัดพิษ พี่โซล่าน้องสาวของโซมินจุนนั้นได้กินเข้าไป จนร่างกายของคนที่รับไม่ไหวนั้น กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ในปราสาทแห่งนี้ ที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ของมนุษย์ที่กำลังทำหน้าที่ช่วยชีวิตของคนที่นอนหลับไปเป็นเจ้าหญิงนิทราไว้อยู่ ท่ามกลางที่พี่ชายยืนมองเรือนร่างของน้องสาวตนอย่างช่วยอะไรไปไม่ได้ นอกจากได้ยืนมอง

ความสงสารของพี่ชายที่มีต่อน้องสาวต่างบิดา ได้แต่มองน้องสาวคนที่หลับไปแบบหมดสติเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่บนเตียง

โซมินจุนมองน้องสาวของตนที่เป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่บนเตียง ก่อนจะเดินไปหน้าต่าง ในทิศทางคนที่ทำร้ายน้องตนนั้นได้ตายไปแล้ว ที่ถูกฝังอยู่สุสานท้ายปราสาทในกลางป่า ทันทีเมื่อโซมินจุนเดินไปที่ริมหน้าต่าง ในทิศทางที่คนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำนั้นถูกฝังด้วยดิน สายตาของคนเป็นแวมไพร์ก็มองออกไปที่หน้าต่างเจาะทะลุเข้าไปในกลางป่า ทำให้สายตาอันเยี่ยวไกล ที่ความเป็นแวมไพร์นั้น มองไปได้ในระยะที่ไกลโพ้น ก็ถึงกับหนวดที่อยู่ใต้จมูกนั้นกระตุกขึ้นมาทันที เมื่อเห็นคนที่เรือนร่างไม่ได้ใส่เสื้อมีเพียงกางเกงที่สวมอยู่ กำลังกระดิกตัวตื่นขึ้นมา ที่ดินกลบฝังร่างของคนที่ตายไปนั้น ได้ถูกน้ำชะล้างไหลออกจากเรือนร่างของคนที่ฆ่าน้องสาวของตน

โซมินจุนเห็นคนที่ตนสั่งให้ลูกน้องนำไปฝังไว้ที่สุสานกลางป่าท้ายปราสาทของตน กำลังจะพยายามประคองตัวลุกขึ้นมา โซมินจุนที่รู้มาตั้งแต่เด็ก ว่าตนนั้นสามารถกระโดดลงจากที่สูงลงแล้ววิ่งไปได้อย่างรวดเร็ว ก็ไม่รอช้าที่จะรีบกระโดดจากตึกปราสาทของตนในห้องของน้องสาว แล้วเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็วยังสุสานที่มีศพนั้นฟื้นขึ้นมา

คนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าตนนั้นยังไม่ตาย ก็ค่อยๆประคองเรือนร่างของตนนั้นให้ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับเรือนร่างนั้นที่มีดินติดตามตัว เพราะน้ำฝนที่ตกลงมาเมื่อคืนอย่างแรงนั้น ไม่สามารถชำระล้าง สิ่งที่ติดตามตัวของคนตัวเล็กร่างบางนั้นไปได้ทั้งหมด ไปทันทีที่ต้นน้ำเงยหน้าขึ้นมามอง ก็เจอชายที่ใส่ชุดสีดำนั้น ที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่บางทีบางเวลา คนที่ต้นน้ำเจออยู่ในตอนนี้ ก็กลายเปลี่ยนเป็นอีกคน

เมื่อร่างกายชายหนุ่มหล่อเหลา ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กร่างบาง ความทรงจำทุกอย่างของต้นน้ำ ที่จดจำได้ว่าชายตรงหน้าของตนนั้นไม่ใช่มนุษย์ทั่วไป นอกจากลักษณะอาการต่างๆ พร้อมทั้งการทำร้ายดูดกินเลือดของตนนั้น ความคิดของคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าชายตรงหน้าคือตัวอะไร เมื่อคนตัวเล็กอย่างต้นน้ำเห็นชายที่อยู่ด้านหน้าตน ดังนั้นก็รู้สึกเกิดความกลัว จนร่างกายของคนที่กลัวนั้นสั่นไหว

โซมินจุนได้แต่มองหน้าคนที่เพิ่งตื่นมาจากหลุมกองดิน พร้อมกับเอ่ยวาจาขึ้น ต่อสายตาของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ที่กำลังมองโซมินจุนอยู่ด้วยความกลัว

" ถ้ามึงเป็นมนุษย์ ทำไมมึงยังไม่ตาย " เป็นเสียงของโซมินจุนที่เอ่ยถามคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำที่อยู่ในความกลัว

สองมือของต้นน้ำที่ได้ยินโซมินจุนถามต้นมาเช่นนั้น ความกลัวและความจับใจความไม่ได้ ว่าชายที่อยู่ตรงหน้ากับตนนั้นคุยอะไร คนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ได้เพียงแต่ยกมือขึ้นมาแล้วไหว้ชายหนุ่มพร้อมกับเอ่ยพูดเบาๆ

" คุณอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมเป็นมนุษย์ธรรมดา แล้วผมก็ไม่เคยทำร้ายอะไรพวกคุณเลยนะครับ คุณปล่อยผมไปได้ไหม " เป็นเสียงของคนตัวเล็กร่างบาง ที่เอ่ยพูดขึ้นมาเพราะความกลัว แต่คนที่ได้ฟังอย่างโซมินจุนนั้นไม่ได้รู้สึกสงสารคนที่อยู่ในความกลัวนั้นเสียเลย เพราะในใจของโซมินจุนคนที่เป็นทั้งมาเฟียแวมไพร์อยู่ในตัวนั้น มีแต่ความเกลียดและความโมโหให้กับคนที่ทำร้ายน้องของตน ก่อนที่โซมินจุนคนที่เป็นทั้งมาเฟียและแวมไพร์นั้นจะพูดออกมา

" มึงหุบปากซะ กูไม่รู้ว่าทำไมกูฆ่ามึงไม่ตายถึง 2 ครั้ง แต่มึงจะเป็นอะไรก็ช่าง ดี.....มึงตายยากแบบนี้ กูจะได้ทรมานมึง ให้สาสมกับที่มึงทำกับน้องกู "

" คุณพูดอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ ผมไปทำอะไรให้น้องของคุณอย่างนั้นหรอครับ " เป็นเสียงของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ที่ตอบคนที่พูดกับตนไป เพราะต้นน้ำนั้นไม่เข้าใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มหล่อ ที่อยู่ตรงหน้าตนนั้นพูดมาจริงๆ แต่ยิ่งต้นน้ำนั้นพูดขึ้นมา พร้อมกับการปฏิเสธการกระทำของตน โซมินจุนก็โมโหให้กับคนที่พูดขึ้นมาทันที ส่วนโซมินจุนนั้นเข้าไปใกล้กับคนตัวเล็กร่างบางที่นั่งอยู่ที่หลุมฝังศพอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มือนั้นบีบไปที่คอของคนที่พูดจบ

คนตัวเล็กร่างบางเมื่อโดนบีบคอเข้า ด้วยแรงมหาศาลของคนที่เป็นแวมไพร์ คนที่หายใจไม่ออกอย่างต้นน้ำ ได้แต่ใช้มือที่มีเรี่ยวแรงเล็กๆน้อยๆของตนนั้น แกะมือของแวมไพร์ออก แต่การกระทำของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำนั้นก็ไร้ผล จึงทำให้ใบหน้าเกิดความแดงขึ้นเพราะการขาดอากาศหายใจ แต่เป็นโซมินจุนนั้นบีบคอคนตัวบางร่างเล็กที่อยู่ในหลุมได้ไม่นาน โซมินจุนคนที่เป็นแวมไพร์ก็คลายมือของตนออกจากลำคอของคนที่ตนบีบ

!! แต่ก็...!! เป็นเสียงของคนที่สูดอากาศหายใจเข้าไปภายในปอดด้วยความแรง หลังจากที่ขาดอากาศหายใจอยู่น่าน แต่ระหว่างนั้นเป็นเสียงของโซมินจุนที่เอ่ยขึ้น

" กูเปลี่ยนใจแล้ว กูจะไม่ฆ่ามึง แต่กูจะทำให้มึงได้รับความทุกข์ทรมาน เหมือนที่มึงทำกับน้องกู สายธาร " เป็นเสียงของโซมินจุนที่เอ่ย พร้อมกับจดจำชื่อของคนที่เป็นคนคิดทำร้ายน้องของตนได้ดีไม่มีวันลืม

!! ป๊าบ !! เป็นเสียงฝ่ามือของโซมินจุนที่กระทบเข้ากับใบหน้าของคนตัวเล็กร่างบางนั้นจนสลบ

หลังจากนั้นโซมินจุนก็พาร่างของคนที่ตนนั้นตบจนสลบเพียงครั้งเดียว อุ้มพาไปที่คฤหาสน์ของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่โซมินจุนนั่นจะพาคนที่สลบไป เพราะแรงตบของตน พาเข้าไปในห้องเล็ก ที่อยู่ที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของตน อยู่บนชั้นเดียวกันของปราสาท โซมินจุนนำคนที่สลบไปเพราะแรงตบ นำไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำแล้วเปิดน้ำเข้าในอ่าง

ทันทีเมื่อโซมินจุนนั้นเปิดน้ำเข้าไปในอ่างจนเกือบจะเต็ม ทำให้น้ำที่อยู่ในอ่างนั้นไหลเข้ารูจมูกของต้นน้ำ

!! แอ่ก ๆ !! เป็นเสียงการสำลักน้ำที่ไหลผ่านเข้าไปในจมูกไหลลงเข้าปอดของคนตัวเล็กร่างบาง ทำให้คนที่หลบหมดสติไปนั้นมีสติตื่นขึ้นมา

" มึงรีบล้างโคลนตามตัวมึงออกซะ " เป็นเสียงของโซมินจุนที่เอ่ยพูด จนคนที่เพิ่งสำลักน้ำเสร็จแล้วมองมาตามเสียงที่เอ่ยคุยกับตน

" คุณ คุณจะทำอะไรผมอีกครับ ผมกลัวแล้ว ผมไปเถอะนะครับ "

" ตอนนี้กูไม่ทำอะไรมึง แต่มึงรีบชำระล้างกายของมึงซะ ถ้ามึงช้า ไม่แน่ กูอาจจะกัดคอมึงอีกก็ได้ มึงก็รู้แล้วนี่ ว่ากูไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา "

คนที่ได้ยินอย่างต้นน้ำ ที่รู้ดีว่าชายที่อยู่ภายในห้องน้ำเดียวกัน พร้อมกับคุยกับตนอยู่นี้ หาได้ใช่มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่ ภายในใจของต้นน้ำที่มองชายตรงหน้ามีแต่ความกลัว ไม่ว่าจะกลัวยังไง คนตัวเล็กอย่างต้นน้ำก็ต้องเอ่ยตอบออกไป เพื่อจะให้คนที่ต้นน้ำไม่รู้ว่าคือตัวอะไรกันแน่นั้น อย่าได้ทำร้ายตน

" ครับ ผมจะรีบทำตามที่คุณสั่งเดี๋ยวนี้ครับ " พูดจบคนที่กลัวอยู่ในอาการสั่น ก็รีบอาบน้ำชำระร่างกาย ด้วยน้ำที่ไหลเต็มอ่างอาบน้ำอยู่ในตอนนี้

จู่ๆโซมินจุนที่มองไปยังเรือนร่างของคนที่กำลังอาบน้ำอยู่ หลังจากโคนที่ติดตามตัวนั้น ไหลออกไปตามน้ำที่อยู่ในอ่าง จนเหลือแต่ผิวที่ไร้ร่องรอยของการโดนทำร้าย มีเพียงสีผิวพรรณนุ่มนวลอันสีน่าทะนุถนอม แต่โชคร้ายเสียหน่อย ที่ผิวกายอันงดงามอันนี้ มาอยู่ในเรือนร่างของคนที่แวมไพร์อย่างโซมินจุนนั้นเกลียด

โซมินจุนมองคนที่อาบน้ำอยู่สักครู่ ก่อนโซมินจุนนั้นจะแอบกลืนน้ำลายลงคอ หลังจากที่มองตุ่มไตสีชมพูทั้งสองข้างของคนที่อาบน้ำอยู่ ยิ่งมองนานขึ้น พอโซมินจุนที่รู้ว่าร่างกายของตนตอนนี้ต้องการอะไร ก็เดินออกไปจากห้องน้ำ ที่แก่นกายของโซมินจุนนั้นกำลังแข็งตัวอยู่ เดินออกไปจากห้องน้ำแห่งนี้ด้วยอาการที่ไม่เคยเป็น แต่ทันทีที่โซมินจุนเดินออกไปจากห้องน้ำ ก็นึกขึ้นได้ ว่าเหตุใดต้นจะต้องเดินออกมา ในเมื่อร่างกายของคนที่อยู่ในห้องน้ำนั้นจำเป็นจะต้องทดแทนให้กับชีวิตน้องสาวของตน เหมือนดังเช่นร่างกายของน้องสาวตนที่โดนไป โซมินจุนจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง แล้วกระชากร่างกายของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำที่อยู่ในอ่างอาบน้ำนั้นขึ้นมาด้วยความโมโห

!! อ่ะ !!เป็นเสียงร้องเจ็บของคนตัวเล็กร่างบาง ที่โซมินจุนนั้นกระชากต้นน้ำออกมาจากอ่างอาบน้ำ ทั้งที่คนตัวเล็กอย่างต้นน้ำนั้นยังอยู่ในอ่างอาบน้ำอยู่ พร้อมกับกางเกงที่สวมใส่เปียก โซมินจุนลากคนที่ตนเกลียดนั้นออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะนำมาผลักลงที่เตียงนอนของห้องที่นี่ จนคนที่โดนผลักมาที่เตียง หลังจากอาบน้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำอยู่ ก็เอ่ยขึ้นมา

" คุณจะทำอะไรครับ ไหนคุณบอกว่าให้ผมอาบน้ำไงครับ ผมก็ทำตามที่คุณสั่งแล้วไง อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมกลัวแล้ว "

" หุบปากของมึงซะ มึงไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับกูทั้งนั้น กูจะทำอะไรกับมึงก็ได้ เป็นสิทธิ์ของกู " เป็นเสียงของโซมินจุนที่พูดเอ่ยตอบ

ทันทีเมื่อโซมินจุนพูดจบ ความกลัวของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำนั้น ก็ลุกขึ้นนั่งแล้วถอยหลังขยับตัวไปจนแผ่นหลังนั้นติดที่หัวเตียง เป็นโซมินจุนที่ขยับขึ้นไปบนเตียงแล้วค่อยๆขยับไปหาคน ที่นั่งใช้แผ่นหลังของตนพิงที่หัวเตียงอยู่

ด้วยความกลัวของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ ต้นน้ำจึงขยับตัว หมายจะลุกเดินลงออกไปจากเตียง เพราะกลัวชายหนุ่มหล่อที่ขยับร่างเข้ามาหาตน

!! ป๊าบ !! เป็นเสียงหลังฝ่ามือข้างซ้ายของโซมินจุน ที่ตบเข้ากับใบหน้าของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ จนต้นน้ำที่โดนตบไปที่ใบหน้านั้น ถึงกับล้มนอนหงายลงเตียงไปทางเดิม

จนคนที่โดนตบด้วยความกลัวอย่างต้นน้ำ ทันทีที่ได้ล้มนอนลงไปบนพื้นเตียงนอน.ต้นน้ำก็ประคองตัวของตนลุกขึ้นมาอีกครั้งหมายจะลุกหนี แต่เป็นโซมินจุนนั้นที่ใช้มือข้างหนึ่งจับแขนของคนตัวเล็กไว้ พร้อมกับใช้หมัดข้างขวานั้นชกไปที่ลำตัวของคนตัวเล็กร่างบางอย่างต้นน้ำ

จนคนที่โดนหมัดของชายหนุ่มที่เป็นถึงแวมไพร์เข้าไป ล้มตัวนอนลงเป็นกุ้งมาอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับอาการนิ่วหน้า เพราะบริเวณท้องนั้นโดนชก จนคนเป็นแวมไพร์อย่างโซมินจุนนั้นเอ่ยพูด

" กูบอกมึงแล้ว ว่ามึงไม่ต้องลุกไปไหน กูจะทำให้มึงได้รับรู้ กับสิ่งที่มึงทำกับน้องของกู " พูดจบโซมินจุนก็จับคนที่นอนตะแคงใช้มือกุมหน้าท้องของตนอยู่เพราะความจุกนั้น พลิกตัวให้คนตัวบางร่างเล็กที่จุกอยู่ที่ท้องนั้น ให้นอนหงาย พร้อมกับที่โซมินจุนนั้นใช้กำปั้นของตนชกเข้าไปที่หน้าท้องของคนที่กำลังจุกอยู่อีกครั้งหนึ่ง

" อ่ะ " เป็นเสียงร้องของคนตัวเล็กร่างบางที่โดนหมัดชกเข้าไปที่ท้องอีกครั้งเป็นครั้งที่นที่2

จบตอน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว