email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

꧁สวัสดีค่ะ꧂ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝากเป็นกำลังให้ด้วยนะ 🖋️14 กุมภา_valent

Ep:24 เด็กขี้อ้อน

ชื่อตอน : Ep:24 เด็กขี้อ้อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 07:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep:24 เด็กขี้อ้อน
แบบอักษร

หลายเดือนผ่านไป

"กลางคืนไม่ยอมนอนพอกลางวันหลับปุ๋ย!"

"ลูกใครนะมันน่าจับตีก้นจริงๆ"

เสียงสองเสียงสามดังแว่วมาแต่ไกลเมื่อคุณพ่อมือใหม่ที่เห่อลูกสาวตัวน้อยที่พึ่งคลอดได้เพียง 5วันเศษๆ

"พี่ไม่หิวหรอ ทานข้าวก่อนมั้ย" จะลุกจะเดินช่วงนี้ก็ยากหน่อยเพราะยังเจ็บแผลอยู่ แต่มันก็เป็นความเจ็บที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุด

"ไว้ลูกหลับสนิทแล้วพี่ไปกินเอง"

"ว่าแต่ลลิซทานข้าวแล้วใช่ม้้ย"

พี่โทนี่ที่อุ้มลูกเดินไปเดินมาหย่อนก้นนั่งลงข้างๆฉัน

ตั้งแต่เราคืนดีกันเขาไม่เคยทำให้ฉันต้องหนักใจ แต่จะมีเป็นห่วงบ้างเวลาเขาออกไปทำงาน

"ลลิซดื่มนมไปแล้วไม่ค่อยหิวค่ะ"

ที่จริงมันกินทุก 2 ชั่วโมงจะให้หิวได้ไงละ

"หม่ามี๊ต้องให้นมน้องลลินต้องทานข้าวเยอะๆนะคะ ไม่งั้นน้องลลินไม่มีน้ำนมกินแน่เลย"

ที่พูดอ่ะไม่ได้พูดกับฉันหรอกพูดกับลูกสาวที่ปรือตากึ่งหลับถึงตื่นมองหน้าพ่อ หมั่นไส้ความเสียงสองเสียงสามนี่แหละไม่นึกเลยว่าจะเห็นอดีตคุณหมอจอมเย็นชา ที่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นหัวหน้ามาเฟียจะมีมุมน่ารักๆแบบนี้ด้วย

"หม่ามี๊รู้แล้วค่ะ แต่ตอนนี้หม่ามี๊เจ็บ"

ก็เล่นดูดนมทีนานเป็นชั่วโมงทำเอายอดอกถึงกลับเป็นแผล

จ๊วบ! จ๊วบ!

เสียงดูดดังขึ้นเป็นระยะพร้อมริมฝีปากบางหยักได้รูปขยับขมุมขมิบดูดปากตัวเอง

"ดูดแรงแบบนี้มิน่าละหม่ามี๊ถึงเจ็บ"

"ดูดเบาๆนะรู้มั้ยแด๊ดดี้ยังไม่เคยดูดแรงขนาดนี้เลย"

แล้วคำพูดของพี่โทนี่ทำให้ฉันถึงกลับไปไม่เป็น

"พี่โทนี่!"

"พูดอะไรแบบนี้เล๊า!" พูดแบบนี้ฉันก็เขินเป็นนะ

"ก็พี่พูดจริงพี่ไม่เคยดูดแรงจนหน้าอกลลิซเป็นแผลเลยนะอย่างมากก็แต่ทำให้เสียว"

"เนอะ!เดี๋ยวแด๊ดดี้จะดูดเบาๆเป็นตัวอย่างให้น้องลลินเอง"

"เห็นมั้ยลูกชอบใจยิ้มใหญ่เลย"

แต่ก็ต้องอดที่ยิ้มไม่ได้เมื่อมุมปากเล็กยกยิ้มอย่างกับฟังรู้เรื่องยังไงยังงั้น

"พอเลยทั้งพ่อทั้งลูก" ฉันฟาดมือลงที่แขนพี่โทนี่เบาๆ

"ไม่ต้องมายิ้มเลย!"

"เราตัวดีอย่าไปฟังแด๊ดดี้ให้มันมากนัก"

พูดแล้วก็อดที่จะฟัดแก้มกลมๆไม่ได้ก็เล่นยิ้มไม่หุบแบบนี้จะน่ารักไปไหน

"ยังเจ็บมากมั้ย"

พี่โทนี่เอาลูกนอนไว้บนอกแกร่ง พร้อมเอื้อมมือมาลูบหัวอย่างอ่อนโยน

"นิดหน่อยค่ะ"

"แค่นี้สบายมาก"

ตอนกลางวันถ้าพอมีเวลาฉันต้องรีบพักเพราะกลางคืนตัวเล็กจะงอแงกินนมบ่อย พอมีลูกเป็นของตังเองถึงรู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหน แต่มันก็มีความสุข เพราะนี่คือช่วงเวลาที่ลูกได้อย่างกับเรามากที่สุด

ยิ่งโตขึ้นเท่าไหร่เขาจะยิ่งห่างเหินเราออกไปเท่านั้น ฉันเลยอยากมีเวลาอยู่กับลูกให้มากที่สุดเราสองคนเลยตัดสินใจเลี้ยงลูกเอง ส่วนเรื่องร้านก็ให้บัวตองและลูกน้องพี่โทนี่จัดการกันเองเพราะฉันไม่มีเวลาจะไปดูแลเลย

"พี่รักลลิซนะ"

ริมฝีปากหนาประทับจูบที่หน้าผาก มือข้างหนึ่งลูบหัวฉันเบาๆมืออีกข้างลูบหลังลูกให้ตัวเล็กที่กำลังนอนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนอกแกร่งของคุณพ่อ

"แด๊ดดี้รักน้องลลินเหมือนกันนะครับ!"

พร้อมหอมที่หัวลูกอย่างเอ็นดู

"ไปนอนได้แล้วอีกหน่อยลูกตื่นกินนมจะไม่ได้พักเอา"

ไม่นานพี่โทนี่ก็เอาลูกไปนอนที่แปลก่อนจะเดินกลับมาหาฉัน

"อยากนอนหนุนตักพี่ได้มั้ย" ไม่รู้สิอยากอ้อนเขายังไงไม่รู้

"เมื่อวานอยู่ๆก็งอนวันนี้มาอ้อน"

ถึงปากจะบนแต่ตัวกลับค่อยย่อตัวนั่งลง

"อารมณ์คุณแม่ลูกอ่อนแต่ละวันไม่เหมือนกันเลยจริงๆ"

พร้อมกับมือใหญ่ดึงตัวฉันให้ลงไปนอนหนุนตัวเขา

"แล้วพี่เบื่อมั้ยที่ลลิซเป็นแบบนี้"

บางทีอยู่ฉันก็โมโหเขา โมโหแบบไม่มีสาเหตุ ทั้งๆที่รู้แต่ก็งอนและงี่เง่าใส่

"หึ...พี่จะเบื่อเราได้ไงกัน"

"ฮอร์โมนส์คุณแม่ยังไม่ปกติ คงอีกสักระยะลลิซไม่ต้องคิดมากพี่เข้าใจ "

"มัวแต่พูดนอนได้แล้วคนเก่ง"

แววตาที่เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นที่ฉันเฝ้าหามาตลอดตอนนี้ฉันได้รับแววตานั้นจากเขาทุกวัน

"ลลิซรักพี่นะคะ"

ฉันจับมือเขามากอดไว้แน่นก่อนจะค่อยๆหลับตาลงแล้วค่อยๆเคลิ้มหลับไป

หลายชั่วโมงผ่านไป

"อ้อแอ้ อ้อแอ้!"

"ตื่นขึ้นมาก็หิวเลยนะ"

เสียงร้องอ้อแอ้ๆทำฉันให้ฉันสะดุ้งตื่นอย่างอัตโนมัติ

"อ้อแอ้ อุแว้ อุแว้"

"หม่ามี๊มาแล้วไม่ร้องนะคะ เด็กดีไม่ร้องนะ"

จ๊วบ! จ๊วบ

ช้าแค่นิดเดียวร้องลั่นบ้านเลยแต่พอเอาเข้าเต้าเงียบกริบเลย

"อ่ะ เบาๆค่ะหม่ามี๊เจ็บ"

นมก็คัดเต้าตัวเล็กก็ดูดซะแรงมันเจ็บจี๊ดๆเหมือนเนื้อจะแตกเลยแต่ต้องอดทน

"แบบนั้นแหละดูดเบาๆ คนดีของหม่ามี๊"

อย่างกับฟังรู้เรื่องพอบอกให้ดูดเบาๆก็ดูดเบาๆจริงด้วย

"ไม่ต้องกลัวแด๊ดดี้ไม่แย่งหนูกินหรอก!ไว้หนูโตก่อนแด๊ดดี้กินแน่!"

พร้อมกับพี่โทนี่ที่เดินถือผลไม้เดินออกมาจากในครัว

"หิวมั้ยพี่ทำอาหารไว้ให้แล้ว"

เขาวางผลไม้ลงแล้วนั่งลงข้างๆมองดูตัวเล็กกินนมแล้วเอาแต่ยิ้ม

"ยิ้มอะไรคะ" เห็นแล้วมันก็อดยิ้มตามไม่ได้

"ขอบคุณนะครับ"

"กินมั้ยพี่ป้อน" เขาหยิบส้มป้อนใส่ปากให้ฉัน

"อร่อยมั้ยครับ"

พร้อมกับก้มลงจูบหอมเท้าเล็กๆที่ดิ้นถีบยันหน้าพ่อแต่คนพ่อกับยิ้มหัวเราะอย่างชอบใจ

"พี่ไปสั่งงานก่อนแล้วจะมาดูลูกให้"

ก่อนเขาจะเดินออกไป ตั้งแต่ฉันท้องโตพี่โทนี่ก็เอางานมาทำที่บ้านถึงตัวจะอยู่ที่ไทยแต่เขาต้องทำงานดูแลบริษัทในเครือที่อยู่รัฐเซียไปด้วย แล้วเวลามันก็ค้อนข้างแตกต่างกันมาก บางทีฉันก็สงสารหรือเราควรจะย้ายกลับไปอยู่ที่โน้นกันดีนะ

"ไว้หนูโตกว่านี้สักหน่อยเรากลับไปหาคุณตากันนะ"

พูดถึงป๊าแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้ตอนนี้ป๊าเปลี่ยนเป็นคนใหม่วางมือจากธุรกิจเลี้ยงอเล็กซ์ที่กำลังซนอยู่บ้าน

ดีที่พี่อีธานกับแฟนยอมกลับมาช่วยงาน ส่วนเนตรนภาได้ข่าวว่าเธอก็วนเวียนๆเอาลูกเป็นข้ออ้างไปขอเงินจากป๊าแต่ป๊าไม่ยอมให้เข้าบ้านก็ดีแล้วที่ป๊าไม่ใจอ่อนให้คนแบบนัั้น

"ถ้าเรากลับไปแล้วยัยนั้นมาวอแวพี่โทนี่อีกละ"

แค่คิดมันก็ยอมไม่ได้แล้วแต่ถ้าไม่กลับไปก็สงสารพี่โทนี่ทำงานไม่เป็นเวลาไหนจะช่วยฉันเลี้ยงลูกอีก

ถึงจะมีลูกน้องคอยช่วยแต่บางอย่างก็ต้องบินกลับไปจัดการด้วยตัวเอง

เฮ้อ….คิดแล้วก็ปวดหัว!

"เป็นอะไรนั่งถอนหายใจอยู่ได้"

ตอนนี้ตัวเล็กหลับไปแล้วพอกินอิ่มก็นอน น่าเอ็นดูจริงๆ

"ลลิซว่าไว้ลูกโตสักหน่อยเรากลับไปอยู่รัฐเซียกันดีม้้ย"

"ลลิซไม่อยากให้พี่บินไปบินมาลลิซเป็นห่วง"

"อีกอย่างลลิซไม่อยากห่างพี่นานๆ"

ไม่ได้เจอหน้าสองวันเหมือนไม่ได้เจอเป็นสิบปีเลย

"เอางั้นหรอ?"

เขาย่อตัวนั่งลงข้างพร้อมดึงฉันเข้าไปกอด

"งั้นงานแต่งเราไปจัดที่โน้นเลยแล้วกัน"

"พี่จะได้สั่งให้ทางนั้นจัดการเลย"

พูดถึงงานแต่งเหมือนตอนนี้เขานั้นแหละที่อยากแต่งกว่าฉันอีก

"แล้วแด๊ดพี่" พอนึกถึงเรื่องนี้มันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอยู่เหมือนกันนะ

"อาการแด๊ดไม่ดีขึ้นตอนนี้ต้องให้เครื่องช่วยหายใจ"

เหมือนจะมีคนแอบเข้าไปทำร้ายพ่อพี่โทนี่ถึงบ้านและเหมือนพี่โทนี่จะรู้แต่ไม่เอาเรื่องเพราะพ่อเขาก็ทำกับคนอื่นไว้เยอะ

"ไม่ต้องกลัวพี่จะปกป้องลลิซกับลูกเอง"

"ขอบคุณนะคะ"

ฉันสวมกอดเขาแน่นพร้อมกับมองตัวเล็กที่แอบยกยิ้มมุมปากเป็นระยะ ดูถ้าจะมีความสุขเอามาก

"ไปกินอะไรก่อนพี่ดูลูกให้"

เขาดันตัวฉันออกแล้วมองหน้าตาเขม็ง

"ลลิซอยากกินกับพี่" ไม่ได้อ้อนนานขออ้อนหน่อยแล้วกัน

"อ้อนนักนะ!"

"งั้นรออยู่ตรงนี้"

"ค่ะ!"

เขาจุ๊บปากฉันแล้วเดินเข้าครัว ฉันได้แต่มองตามยิ้มทำไมผู้ชายคนนี้ถึงอบอุ่นได้ขนาดนี้นะ ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนคนละคนกันเลย..

.

.

.

"อ้อแอ้ อ้อแอ้"

" เสียงแจ้วแต่เช้าเลยนะ!"

ตอนนี้พ่อลูกเขากำลังเล่นกัน คุณพ่อกำลังพยายามจับลูกสาววัย 5เดือนนั่งแต่เหมือนคนลูกจะอยากวิ่งมากกว่า พอจับนั่งก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วเอาขาดันพื้นตามองหาแต่ของกินจะเอาเขาปาก

จนตอนนี้ฉันต้องเก็บของเล็กๆน้อยๆทุกชิ้นออกจากห้อง ไม่แค่ห้องนอนนะห้องนั่งเล่นคือเกือบทุกที่นั้นแหละ บอกเลยว่าเห็นตัวแค่นี้แต่ซนมาก!

"อ๊าก!!!"

"ลลิน!กัดแด๊ดทำไม!"

พี่โทนี่ร้องเสียงหลง ก็เป็นแบบนี้มาพักหนึ่งแล้วฟันน้ำนมกำลังขึ้นบางทีดูดๆนมอยู่ยังกัดหน้าอกฉันทำเอาถึงกลับน้ำตาเล็ดก็มี

"มานี่เลยตัวเล็ก!"

พี่โทนี่ลุกขึ้นหลังจากปากเล็กงับที่แขนออกแรงกัดจนหัวสั่น ก็คงจะเจ็บหน้าดู

"แฮ่ อ๊างง กรี๊ด เอิ๊ก เอ๊ก!"

พอโดนพ่อจับตัวนอนราบลงกับเบาะแล้วฟัดพุงก็หัวเราะเสียงดังลั่นบ้าน

"พอแล้ว!"

"ลูกเหนื่อยแล้ว"

ฉันเดินไปอุ้มตัวเล็กที่หัวเราะชอบใจ แล้วพออุ้มออกจากพ่อนะมองพ่อตาละห้อย เลย คือลลินติดพี่โทนี่มาก

"ไปอาบน้ำก่อนค่ะ!"

มันน่าน้อยใจมั้ยละนั่นอุ้มท้องมาเก้าเดือนกลับติดพ่อซะงั้น

"ไม่งอแงนะคะเดี๋ยวแด๊ดดี้รออยู่ตรงนี้"

ปากเล็กคว่ำเบะทำถ้าจะร้องพอพ่อมาพูดด้วยกลับยิ้มแฉ่งเลย มันน่าตีก้นจริงๆ

"หม่ามี๊น้อยใจแล้วนะ!" มันอดไม่ได้ที่จะฟัดแก้ม

"ไปอาบน้ำกันดีกว่าเราจะได้ไปเที่ยวกัน ไหนใครจะไปเที่ยวกับหม่ามี๊น๊าา"

"อ๊ากก แอ้ เอิ๊ก เอิ๊ก"

พอได้ยินว่าจะไปเที่ยวดีใจตบมือใหญ่เลย

"งั้นไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆนะครับ"

พี่โทนี่เดินมาหอมแก้มลูกกับฉันก่อนฉันจะพาลูกเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วจัดการกับเด็กดื้อที่พอได้เล่นน้ำทีไรต้องงอแงไม่อยากเลิกทุกครั้งไป

สวนสาธารณะ

"เอิ๊ก! แอ้ แอ้ "

อะไรจะดีใจตื่นเต้นขนาดนั้นนี่แค่พามาเดินเล่นแถวบ้านเองนะ

"มาพี่อุ้มช่วย"

"จะดิ้นอะไรขนาดนั้นห๊ะ!"

"หม่ามี๊เมื่อยแขนหมดแล้ว"

เอาใส่รถเข็นก็ไม่ยอมร้องจะออกอย่างเดียว นิสัยเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้เหมือนใครกันนะ แต่ก็คงเหมือนฉันนั้นแหละ

"มันน่าตีนัก!" พออยู่กับพ่อนิ่งไม่ดื้อเลย

"เอิ๊ก! อ๊ากก "

พอพูดถูกใจก็หัวเราะชอบใจใหญ่ ไหนจะมือเล็กๆที่ลูบจิ้มทิ้มไปทั่วหน้าหล่อๆ ไม่แค่นั้นยังอ้อนด้วยการเอนหน้ากลมๆเล็กๆปากจิ้มลิ้มซบลงที่ซอกคอพ่ออย่างเอาใจ

"อ้อนได้ใครนะแบบนี้" พี่โทนีเอียงหน้ามามองฉัน

"อะไรไม่ใช่สักหน่อย!"

"ใครอ้อนพี่ลลิซไม่เคย"

ฉันพูดพรางยกมือบีบแก้มเขาพร้อมกับหอมแก้มลูก

"ร้อนตัวพี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย หึ..." เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

"เราไปดูนกทางโน้นดีกว่า"

พี่โทนี่หอมแก้มฉันก่อนจะพาฉันกับลูกเดินไปรอบๆ ตัวเล็กร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นนกบินมาเกาะที่ต้นไม้

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มมีความหนักแน่นเข้มแข็งเหมือนดวงตาพี่โทนี่เลย

อีกมุมของสวนสาธารณะ

"มีความสุขกันจริงนะ คิดหรอว่าฉันจะปล่อยให้พวกแกมีความสุขได้นาน ยังไงโทนี่ก็ต้องเป็นของฉันเขารักฉันคนเดียวไม่ใช่แก! นางลลิซ!"

..สายตาอิจฉาริษยามองไปที่สามพ่อแม่ลูกที่กำลังพูดเล่นหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

"ทำตามแผน!"

"ครับ!"

..พร้อมสั่งลูกน้องรูปร่างหน้าตาน่ากลัวสองคนให้ทำตามแผนที่วางไว้

"หึ...แล้วจะได้รู้กันว่าเขาจะเลือกใครระหว่างแกกับฉันนางลลิซ!"

...หญิงสาวยิ้มกระตุกยิ้มมุมปากก่อนร่างบางในชุดเดรสสีขาวสุดเรียบร้อยจะเดินไปอีกทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว