ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.37 | รังควาน🔥

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 777

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2564 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.37 | รังควาน🔥
แบบอักษร

 

EP.37

 

ฉันนิ่งอึ้งกับสิ่งที่พี่เมฆเพิ่งจะพูดออกมาเมื่อสักครู่ เขากำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม คงไม่ได้คิดที่จะถอนหมั้นกับคุณหนูพัชเพราะฉันจริงๆ หรอกนะ

เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงจะรู้สึกแย่กับตัวเองไปตลอดชีวิตโทษฐานที่เข้าไปเป็นมือที่สามของทั้งสอง…

อย่างที่ฉันบอก แม้เราจะเคยรักกันหรืออาจจะยังรักกันอยู่ แต่ก่อนหน้านี้เรื่องของฉันและพี่เมฆมันก็จบลงไปแล้ว ฉะนั้นตอนนี้ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับการกำลังเป็นมือที่สามของคนอื่น

ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยเหมือนตอนแม่ของฉัน

“พูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ พี่มีสติและคิดดีแล้วก่อนที่จะพูด” พี่เมฆสบตาฉันอย่างจริงจังจนฉันสัมผัสได้ว่าเขาคิดแบบนั้นจริงๆ

ทำไมนะ ทำไมพี่เมฆถึงไม่โสด หากตอนนี้เขากำลังโสดฉันจะรู้สึกดีใจมากที่สุดเลย

แน่นอนว่าฉันอยากกลับไปคืนดีกับเขา แต่ก็อยากกลับไปแบบที่ไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวด

“เรื่องของเรามันไม่เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พี่ลืมแล้วเหรอคะว่าแม่มุกเป็นเมียน้อยพ่อพี่ พี่จะรับได้และทนมองหน้ามุกไหวเหรอคะ”

ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะหวังว่ามันจะทำให้พี่เมฆฉุกคิดขึ้นมาได้แล้วกลับมาเกลียดฉันเหมือนเดิม ถ้าให้เลือกระหว่างพี่เมฆในตอนนี้กับพี่เมฆในตอนที่ยังเกลียดฉัน ฉันขอเลือกแบบอย่างหลังเสียดีกว่า

ถึงจะเสียใจ แต่ก็ไม่ต้องมาลำบากใจเหมือนอย่างตอนนี้

“พี่จะพยายามทำให้ได้มุก พี่จะพยายาม เพราะยังไงพี่ก็ลืมมุกไม่ได้อยู่แล้ว” สีหน้าพี่เมฆดูสับสนและลังเลขณะที่พูด เขาคงกำลังพยายามที่จะต่อสู้กับความรู้สึกด้านลบของตัวเองอยู่

“แล้วแม่พี่ พี่สาวของพี่ล่ะคะ พวกเขารับไม่ได้หรอกค่ะ พี่เมฆตัดใจเถอะนะคะ มุกเองก็จะพยายามตัดใจเหมือนกันค่ะ”

ฉันทิ้งท้ายเอาไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินจากมา โดยไม่ฟังหรือหยุดยั้งตามเสียงเรียกของเขา

“มุก! เดี๋ยวก่อนสิมุก!”

 

กว่าจะทำใจให้เดินพ้นเขามาได้ฉันก็เกือบตายอยู่เหมือนกัน ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะก็เห็นว่าพราว กชและแชมป์กำลังนั่งรอฉันอยู่

พอเห็นฉันทุกคนก็มีสีหน้าที่เป็นกังวลทันที

“มุกเป็นยังไงบ้าง ท่านอธิการบดีว่าอะไรแกไหม” พราวเป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามาหาฉัน ก่อนจะตามด้วยกชและแชมป์

“ไม่ได้ว่าอะไร คือพี่เมฆ…เขาเอาเงินยัดน่ะ” ฉันเอ่ยประโยคหลังด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง บอกตรงๆ ว่าฉันละอายใจเอามากๆ ที่ต้องบอกเพื่อนแบบนี้

“จริงเหรอ อย่างท่านอธิการบดีเนี่ยนะรับเงินใต้โต๊ะ” กชถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก็แน่ล่ะ ภาพภายนอกที่นักศึกษาทุกคนได้เห็นของท่านอธิการบดีมันเป็นอีกแบบนี่เนอะ

ภายนอกท่านดูใจดีมีเมตตา มีความโอบอ้อมอารีไม่เคยวางอำนาจหรือทำตัวเป็นใหญ่และรังแกนักศึกษาเลยสักครั้ง

“อืม…ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”

“ว่าแล้วเชียว ที่เห็นแสดงออกว่าใจดีผิดปกติก็เพราะอยากกลบเกลื่อนความทุจริตของตัวเองสินะ” คราวนี้เป็นแชมป์บ้างที่บ่น

“แล้วสรุปคือท่านยอมปิดข่าวให้ใช่ไหม” พราวถามต่อด้วยความลุ้น

“ใช่ เดี๋ยวเขาจะติดต่อพี่เมฆไปอีกทีน่ะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่ามุก ทำไมถึงดูไม่ดีใจเลยล่ะ” ฉันคงแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนมากไปหน่อย แชมป์ถึงได้ถามขึ้นแบบนั้น

“ก็จะอะไรล่ะ มุกมันไม่ชอบการเอาเงินยัดเพื่อปัดความผิดน่ะสิ” กชอยู่กับฉันมานานจึงรู้จักนิสัยใจคอฉันเป็นอย่างดี

“อืมใช่ แต่ฉันก็ขอให้อาจารย์สมพรลงโทษฉันด้วยการพักการเรียนนะ”

“ฉันว่าแล้วว่าแกต้องไม่ยอมให้เรื่องจบโดยที่แกไม่ได้โดนลงโทษเลย” พราวหรี่ตามองฉันราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว พราวเองก็รู้จักฉันดีเช่นกัน

“บอกตรงๆ นะ ถ้าฉันไม่กลัวว่าเรื่องจะได้ยินไปถึงหูแม่ ฉันจะไม่มีวันยอมให้พี่เมฆเอาเงินปิดข่าวนี้อย่างเด็ดขาดเลย”

ที่ผ่านมาแม่ฉันต้องจมอยู่กับคำตราหน้าและคำด่าทอต่างๆ มามากพอแล้ว ขืนถ้าได้ยินเรื่องน่าอายของฉันกับพี่เมฆแม่คงจะตรอมใจจนถึงขั้นล้มป่วยเลยก็ได้ เพราะแม่มักจะบอกกับฉันเสมอว่าอย่าทำตัวเหมือนแม่ในอดีต

“แล้วสรุปแกพักการเรียนกี่วันเหรอ” พราวถาม

“สองอาทิตย์น่ะ ฉันกลับก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกัน บ๊ายบาย” ฉันโบกมือลาเพื่อนๆ แล้วเดินออกจากมหาวิทยาลัยทันที วันนี้มันรู้สึกเหนื่อยมากซะจนไม่มีแรงที่จะพูดหรือทำอะไรต่ออีกแล้ว

 

 

ฉันเลือกที่จะนั่งแท็กซี่กลับมาบ้านเพราะไม่รู้ว่าจะไปไหนดี กะจะบอกแม่ว่าไม่สบายเลยขอลากลับมาพัก ส่วนวันต่อๆ ไปค่อยหาเรื่องโกหกใหม่ว่าทำไมถึงไม่ไปเรียน

ตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากนอนโง่ๆ อยู่บนเตียง แต่เหมือนว่าชะตาฟ้าจะไม่เคยให้ฉันได้สมหวังกับสิ่งที่ขอเลยสักครั้ง เพราะทันทีที่ฉันก้าวขาลงจากแท็กซี่ก็ได้พบเข้ากับรถตู้คันหรูของคุณแม่พี่เมฆจอดอยู่ที่หน้าบ้าน

ฉันไม่ได้แวะไปร้านกาแฟน่ะ

“กลับมาแล้วเหรอนังตัวดี” นี่คือคำทักทายแรกจากคุณแม่ของพี่เมฆ

“คุณมาที่นี่กันทำไมคะ”

“มาสั่งสอนลูกเมียน้อยที่ชอบแย่งผัวชาวบ้านอย่างแกไง!”

 

 

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

อย่าทำน้องงงงงงง แงงงง

1 เมนต์ = 1 ล้านกำลังใจ (ไม่อ่านเงาน้า 🥰)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว