email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่ NC+

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่ NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2564 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่ NC+
แบบอักษร

ตอนที่ 6 

โดย แยมขนมปัง 

 

 

 

#FHANDEE 

"มึงจะกลัวอะไร อีกไม่กี่อึดใจมึงก็จะมีผัวถึงสามคนเลยนะ หึหึ ยินดีด้วยไอ้ฝันเปียก" 

ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาง่ายดายพร้อมทั้งรอยยิ้มเหยียดของคนที่จับจ้องมองผม มันทำให้ผมแทบพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงร้องไห้มองตัดพ้อคนใจร้าย ถึงแม้ใครต่อใครจะคอยเตือนผมมาโดยตลอดว่าทะเลร้ายกาจมากแค่ไหน แต่ผมไม่คิดเลยว่าเขาจะมาทำกับผมถึงขนาดนี้ 

"เหี้ยเอ๊ยย ขาวเนียนไปทั้งตัวเลยนะมึง" เนื้อผิวของผมเผยออกมาให้เห็นหลังจากที่มือหยาบของมอสฉุดดึงกระดุมเสื้อนักเรียนของผมออกหมด แม้ผมพยายามจะดิ้นตัวหนียังไง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของผู้ชายคนนี้ได้เลย 

"ฮึ่ก หยุดเถอะ ฮื้อออ ระ...เรากลัว ฮึ่ก หยุดเถอะนะ ฮึ่ก อย่าทำอะไรเราเลย ฮึ่กฮื้อออ" นี่คือสิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้ แต่สีหน้าและสายตาของคนที่คร่อมทับร่างผมอยู่แทบไม่มีแววเห็นใจผมเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ ยิ่งผมร้องไห้หนักเท่าไหร่ ผมก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองผมราวสัตว์กระหาย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ผมกลัวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ 

"ยิ่งร้องแม่ง ยิ่งทำกูมีอารมณ์" มอสพูดพลางปลดกางเกงตัวเอง แววตาของผมสั่นระริก คาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้  

พลั่ก 

"โอ๊ย!" ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีปล่อยเท้าใส่หน้าท้องของมอสเต็มแรงจนร่างแกร่งตกลงไปจากเตียง เมื่อร่างกายของผมเป็นอิสระ ผมก็รีบหนีลงจากเตียงนอนเพื่อจะมุ่งตรงไปยังประตูห้องทันที 

หมับ 

ปึก! 

"อ๊ะ!"  

"มึงจะหนีไปไหนฮะ!" 

ผมวิ่งได้เพียงสามก้าวก็ถูกมือแกร่งของมอสที่ล้มอยู่กับพื้นข้างเตียงจับข้อเท้าของผมไว้จนผมสะดุดล้มลงมากองกับพื้นจนรู้สึกเจ็บจุก ทว่าเมื่อผมเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าตอนนี่ผมล้มนอนอยู่ตรงหน้าของชายที่ยังคงนั่งกอดอกก้มมองผมนิ่ง ๆ นิ่งจนผมไม่อาจคาดเดาได้ว่าทะเลกำลังคิดอะไรอยู่  

"มึงมานี่เลย"  

"ไม่นะ! ฮึ่ก" มอสพยายามจะลากข้อเท้าผมให้กลับไปบนเตียงนอน ผมเลยใช้มือคว้าขาแกร่งตรงหน้าแล้วกอดรัดเอาไว้แน่นเป็นตัวยึดจนแก้มและหน้าอกแนบติดกับขาของชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างลืมตัว 

"มึงนี่ก็ฤทธิ์เยอะจริง ๆ เลยนะ แต่แบบนี้แหละกูชอบ ฮ่า ๆ" มอสพูดแล้วหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัวพร้อมเพิ่มแรงฉุดรั้งข้อเท้าของผม แต่ผมก็ไม่ยอมยังคงกอดขาคนตรงหน้าไว้แน่นพลางปล่อยน้ำตาออกมาอย่างหนักโดยที่ร่างกายมันสั่นยิ่งกว่าเก่า 

ผมเงยหน้ามองทะเลทั้งน้ำตา จึงรู้ตัวว่าตัวเองกำลังกอดขาของทะเลอยู่ แต่ผมก็ไม่คิดจะปล่อย เพราะหากผมปล่อย ผมต้องโดนชายน่ากลัวอย่างมอสลากขึ้นเตียงแน่ ตาคมจ้องมองผมนิ่ง ๆ ไม่ต่างจากในตอนแรกแทบไม่วางตาคล้ายเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง 

"ทะเล ฮึ่ก ช่วยเราด้วย ฮึ่ก เราขอร้อง ฮึ่ก เรากลัว ฮึ่ก ฮื้อออ" ผมนึกคำพูดอะไรไม่ออกเลยนอกจากคำว่ากลัว สถานการณ์ในตอนนี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกลับผมเลย ผมใจสั่นระริกไม่ต่างจากร่างกาย และไม่รู้ว่าควรทำยังไงให้หลุดพ้นไปจากเรื่องเลวร้ายตอนนี้ แม้ทะเลจะร้ายกาจแค่ไหน แต่คนที่สามารถสั่งให้มอสหยุดได้ก็มีแค่ทะเลเท่านั้น ผมกอดขาทะเลแน่นขึ้น มองสบตาเขาด้วยดวงตาที่เอ่อนองระรื่นไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ ที่ยังคงรินไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง หวังว่าคนตรงหน้าจะเห็นใจและรับรู้ได้ถึงความกลัวของผม "นะทะเล ฮึ่ก เราขอร้อง" 

"มึงปล่อยขาไอ้ทะเลเลยนะไอ้เด็กใหม่ อยากให้กูใช้กำลังนักใช่ไหมฮะ!" 

พรึ่บ! 

มอสดึงข้อเท้าของผมสุดแรงจนตัวของผมขยับเข้าไปหาร่างแกร่งตามแรงฉุดดึงของมอส นั่นจึงทำให้มือของผมหลุดออกจากขาของทะเล ผมไม่แม้แต่จะได้ดิ้นตัวลุกขึ้นหนี ก็ถูกแขนแกร่งของมอสโอบรั้งตัวก่อนจะเหวี่ยงผมกลับขึ้นมาบนเตียงนอนอย่างแรงจนผมนิ่วหน้าด้วยความจุก ร่างแกร่งไม่ปล่อยให้ผมมีโอกาสหนีเป็นรอบที่สองก็ขึ้นมาคร่อมทับผมทันที 

"อย่า ฮึ่ก ไม่!! หยุดนะ!!! ฮึ่ก ช่วยด้วย!! ฮื้ออออ หยุดเถอะ ฮึ่ก ฮื้อออ"  

มอสไม่เอ่ยพูดอะไรสักคำเขาก็ก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอของผมพร้อมทั้งจับตรึงข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้แน่น แม้จะพยายามดิ้นยังไง แต่ทั้งร่างกายของผมก็ถูกร่างแกร่งของมอสยึดไว้เสียแล้ว ความร้อนชื้นจากริมฝีปากหนาซุกไซ้ขบเม้มซอกคอของผมไม่หยุด ถึงผมจะพยายามเอียงคอหนียังไงแต่ก็ไม่เป็นผล ความกลัวเข้าครอบงำทั้งกาย หวาดกลัวจนเหงื่อท่วมตัว หัวใจบีบรัดเจ็บปวดไปหมด ผมร้องออกมาลั่นด้วยความหวาดหวั่น ร้องไห้จนปวดเบ้าตาทว่าอีกฝ่ายก็ไม่มีวี่แววที่จะหยุดการกระทำอันหยาบโลนในครั้งนี้เลย 

จุ๊บ จ๊วบ 

"ฮื้มม โคตรหอม" 

"ฮึ่ก หยุดเถอะได้โปรด ฮึ่ก ฮื้อออ เราขอร้อง ฮึ่ก ฮื้อออ ยะ...หยุดสิ ฮื้อออ" 

ต่อให้ผมจะพูดเว้าวอนขอร้องยังไง แต่มอส ฮึ่ก มอสก็ไม่คิดจะหยุดเลย ฮึ่ก ฮื้อออ ผมเจ็บแสบไปทั้งซอกคอคล้ายอีกฝ่ายจะใช้ฟันซี่คมขบกัดซอกคอของผมอย่างสนุกปาก มือหนาบีบรัดข้อมือผมแน่นจนผมเจ็บร้าวไปถึงกระดูก ท่อนล่างถูกกายของมอสนั่งทับไว้จนแทบจะขยับไม่ได้ ผม ฮึ่ก ผมควรทำยังไงดี ฮึ่ก ฮื้ออ 

"หยุดก่อนไอ้มอส"  

เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งเงียบเอ่ยขึ้น ทำให้คนที่กำลังซุกไซ้ผมอยู่เป็นต้องหยุดการกระทำอันแสนน่ากลัวแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนของเขา ผมหายใจหอบแรงพลางหันหน้ามองตามเสียงนั้นเช่นกันอย่างมีหวัง หวังว่าเรื่องเลวร้ายจะจบลงเพียงเท่านี้ 

ทะเลไม่ได้เอ่ยพูดอะไรต่อแล้วลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงนอน แขนแกร่งยกขึ้นกอดอกอีกครั้งพลางมองสำรวจกายของผมด้วยสายตาที่ทำเอาผมใจเสียอย่างบอกไม่ถูก 

"อะไรของมึงอีกวะทะเล จะมาขัดกูทำไมเนี่ย ของกำลังขึ้น" 

"มึงออกไปก่อน"  

มอสขมวดคิ้วมองหน้าทะเลอย่างไม่เข้าใจ ส่วนผม หัวใจผมแทบโล่งที่ได้ยินถ้อยคำนั้นของทะเล บางทีนี่อาจจะเป็นเพียงการกลั่นแกล้งก็ได้ ทะเลคงไม่คิดให้เพื่อนของเขาทำเรื่องแบบนั้นกับผมจริง ๆ ใช่ไหม  

"ทำไมวะ ก็ไหนมึงบอกจะให้กูเอามันไง" 

"เออมึงได้เอาแน่..." ตาคมหันมามองหน้าผมด้วยสายตากรุ้มกริ่มจนผมหวั่นใจ "แต่กูขอเอาก่อนแล้วกัน"  

ผมตาเบิกโพลง หายใจสะดุดกับคำพูดของทะเล ยิ่งเห็นสีหน้าและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายก็ทำให้หัวใจของผมพลันดิ่งวูบกะทันหันร้าวรานไปทั้งความรู้สึก 

"ไหนมึงบอก มึงไม่เอาไง" 

"แต่ตอนนี้กูอยากเอาไง มึงออกไปก่อนไป กูเสร็จแล้วมึงค่อยมาต่อ"  

"เออ ๆ อะไรวะ นี่กูเห็นว่ามึงเป็นคนล่อมันมานะ ไม่งั้นกูไม่ยอมให้หรอก" ร่างแกร่งที่คร่อมทับผมอยู่ยอมถอยลุกออกไปอย่างง่ายดายเพียงเพราะคำพูดของผู้ชายที่ร้ายยิ่งกว่า มอสหันมองผมด้วยสายตาโลมเลียร่างกายของผมราวกับเสียดาย จนผมต้องใช้มือดึงเสื้อนักเรียนที่ตอนนี้ไม่ได้ติดกระดุมสักเม็ดมาปิดบังกาย "มึงเสร็จแล้วรีบออกไปเลยนะ ขัดอารมณ์กูจริง ๆ" มอสพูดบอกทะเล ก่อนจะบ่นพึมพำแล้วเปิดประตูออกไปจากห้อง  

แกร็ก 

ทะเลจัดการล็อกประตูห้องก่อนจะเดินกลับมาหาผมที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งติดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างรีบร้อน ความเงียบที่ปกคลุมรอบตัวผมในตอนนี้มันทำผมกลัวเสียยิ่งกว่าตอนที่กำลังจะโดนมอสรังแกเสียอีก โดยเฉพาะสายตาคู่ดุดันที่ยังคงจับจ้องมองร่างกายของผมอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าไม่วางตา 

หมับ! 

"มึงจะติดกระดุมให้กูเสียเวลาถอดอีกทำไม" มือแกร่งคว้าจับข้อมือของผมที่กำลังรีบติดกระดุมเสื้อของตัวเองไว้แน่นหลังจากที่ผมเกือบจะติดกระดุมเสื้อเสร็จ 

"ทะเล ฮึ่ก ทะเลปล่อยเราไปเถอะนะ ฮึ่ก เราไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้ทะเลไม่พอใจ ฮึ่ก แต่เราขอโทษด้วยแล้วกัน ฮึ่ก ทะเลปล่อยเราไปเถอะ ฮึ่ก เราขอร้อง" 

"กูปล่อยก็ได้" ผมคลี่ยิ้มทันทีที่ได้ยิน "หมายถึงปล่อยเข้าไปในตัวมึงอะนะ" 

พรึ่บ! 

ทะเลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วขึ้นมาคร่อมทับตัวผมอย่างรวดเร็วโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาจัดการดึงเสื้อของผมอย่างแรงจนกระดุมเสื้อนักเรียนหลุดขาดออกจากเสื้อกระเด็นกระจายไปบนที่นอนและพื้นห้องทำเอาเสื้อของผมขาดหลุดรุ่ยไม่เป็นชิ้นดีก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอของผม 

"อ้ะ...ฮึ่ก ทะเล ฮึ่ก หยุดนะ! ฮึ่ก หยุดสิ! ฮึ่ก ฮื้ออ หยุดเถอะ"  

ผมพยายามจะดิ้นตัวหนีเพื่อให้หลุดพ้นจากการกระทำอันแสนน่ากลัวของอีกฝ่าย แต่ดิ้นยังไงผมก็ไม่สามารถหลุดออกจากกายแกร่งที่กดร่างบอบบางของผมแนบติดเตียงจนผมแทบขยับตัวหนีไม่ได้ ทะเลแข็งแรงมาก มากเสียยิ่งกว่ามอสซะอีก เพราะตอนนี้ผมขยับกายไม่ได้เลย 

ผมไม่เข้าใจทะเลเลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทะเลไม่มีวี่แววที่จะทำแบบนี้กับผม แต่ทำไม ทำไมจู่ ๆ ทะเลถึงได้ ฮึ่ก ถึงได้ทำกับผมแบบนี้  

"ฮึ่ก ทะ...เลอย่าทำอะไรเราเลย ฮึ่ก เราไหว้แล้ว ฮึ่ก ฮื้ออ" มือเรียวเล็กทั้งสองข้างของผมพนมเข้าหากัน เอ่ยวิงวอนแผ่ว ๆ ด้วยความร้าวรานหวังให้อีกฝ่ายเห็นใจ โดยที่ยังคงดิ้นตัวให้หลุดออกจากทะเลไปด้วย 

"มึงจะดิ้นทำไม!!" ทะเลตะคอกเสียงลั่นด้วยความโมโหที่ผมเอาแต่ดิ้นตัวไม่หยุด 

"ปล่อยเราเถอะ...ฮึ่ก เราขอร้อง ไม่นะ ไม่ อย่า!"  

เสื้อของผมถูกถอดออกจากกายแล้วเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นข้างเตียงด้วยฝีมือของชายร่างแกร่งทำให้ร่างกายท่อนบนของผมไร้สิ่งใดมาปกปิด ถึงผมจะพยายามขัดขืนยื้อเสื้อแล้วแต่ก็สู้แรงของทะเลไม่ได้ ตอนนี้ทะเลเหมือนจะนิ่งไป ดวงตาคมมองโลมเลียร่างกายที่เปลือยเปล่าท่อนบนของผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนผมเสียวสันหลังวาบ มองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่สั่นระริก  

"อ้ะ! อื้ออ" ผมหลุดเสียงน่าอายออกมาเมื่อใบหน้าคมโน้มลงมาจูบซับสลับใช้ปลายลิ้นร้อนลากเลียไปตามโครงไหปลาร้าของผมจนผมรับรู้ได้ถึงความชื้นร้อนของลิ้นอีกฝ่าย ฝ่ามืออุ่นลากมือลูบขึ้นลงหน้าอกกับหน้าท้องของผมไปมาพร้อมทั้งบีบเคล้นไปทั้วเนื้อผิวจนผมเจ็บระบม ผมจึงเริ่มดิ้นตัวอีกครั้ง ถึงยังไงผมก็ไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวผมหรอก 

ผั๊ว! 

"อึ้ก!!" ผมกุมท้องตัวงอด้วยความเจ็บจุกจนแทบสิ้นสติอยู่รอมร่อเมื่อทะเลใช้มือปล่อยหมัดต่อยเข้าท้องของผม 

"กูบอกว่าอย่าดิ้นไง กูว่ามึงเก็บแรงไว้ดีกว่านะ เพราะหลังจากกูเอามึงเสร็จ มีเพื่อนกูต่อคิวรอเอามึงต่อหลายคน" 

"มะ...ไม่นะ ยะ...อย่าทำแบบนั้น" 

"งั้นมึงก็นอนนิ่ง ๆ แล้วยอมกูซะดี ๆ"  

ผมส่ายหน้าพรืด 

"ไม่เอา ฮึ่ก เราอยากกลับบ้าน ฮึ่ก ทะเลให้เรากลับบ้านถะ...อื้ออออ" ผมไม่ทันพูดจบประโยค ก็ถูกริมฝีปากหนากลืนเสียงของผมหายเข้าไป ทะเลใช้ริมฝีปากบดขยี้ริมฝีปากของผมอย่างรุนแรงและคุกคาม ยิ่งผมพยายามต่อต้านขัดขืนหันริมฝีปากหนีเท่าไหร่ ทะเลก็ยิ่งเพิ่มแรงขบกัดดึงริมฝีปากของผมมากขึ้นเท่านั้น ผมรู้ว่านี่คือสิ่งที่เขาเรียกว่าการจูบ ตะ...แต่ผม มะ...ไม่เคยรู้เลยว่าสัมผัสของการจูบมันจะเจ็บแสบไปทั้งปากแล้ววูบวาบไปทั้งช่องท้องแบบนี้ เพราะนี่ 

เป็นจูบแรกของผม... 

ผมเคยจินตนาการมาโดยตลอดว่าการจูบคงเป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก แต่เปล่าเลย ตอนนี้สิ่งที่ผมรู้สึกได้มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้น ริมฝีปากหนาขยับขบเม้มริมฝีปากของผมอย่างดุดันจนมีเลือดซึมเอ่อออกมาให้ผมเจ็บระบมจนเผลอเปิดปากร้อง และนั่นทำให้บางอย่างที่นุ่มร้อนแทรกซึมเข้ามาในโพรงปากของผมอย่างรวดเร็วจนผมรู้สึกแปลก ๆ บทจูบที่รุนแรงทำให้มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปากของผม ผมเจ็บ เจ็บจนชาไปทั้งปากแต่ก็ไม่อาจต้านแรงจูบของอีกฝ่ายได้เลย ทะเลดูดดุนปลายลิ้นของผมแทบไม่เว้นจังหวะให้ผมหายใจ 

"อื้อออออ" ผมเริ่มดิ้นทุรนทุรายประท้วงร้องขออากาศหายใจ ทะเลถึงได้ถอนริมฝีปากหนาออก ทว่าผมไม่ทันได้โกนอากาศเข้ามาในปาก ใบหน้าคมก็โน้มลงมาสูดหอมดอมดมไปทั่วทั้งเรือนกายของผม 

แผล็บ 

"อ้ะ!!" ผมสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บเมื่อทะเลใช้ฟันซี่คมกัดยอดอกสีชมพูของผมอย่างแรงก่อนจะใช้ปลายลิ้นตวัดเลียลงบนรอยเขี้ยวฟันรอบยอดอกของผมที่เขาเป็นคนสร้างไว้ 

"ฮื้มม" 

"อ้ะ อึ้ก อ้า...แฮก อื้ออ" ผมรู้สึกแปลก ๆ มันซ่านสั่นไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูกจนร่างกายดิ้นเร้าอย่างห้ามไม่อยู่ ยอดอกอีกข้างที่ริมฝีปากหนาไม่ได้เย้าหยอก ก็ถูกปลายนิ้วอุ่นขยี้ถูไถบีบดึงตุ่มไตจนมันชูชัน ผมแทบทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากส่งเสียงร้องน่าอายพร้อมปล่อยน้ำตาที่ไม่รู้เมื่อไหร่มันจะเหือดแห้งออกมา และผมก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงความวาบหวิวเบื้องล่างจนผมต้องเอียงก้มหน้ามองก็พบว่าตอนนี้ผมไม่แม้แต่จะมีชั้นในปกปิดของสงวนไว้ ผมเปลือยเปล่าไปทั้งตัวโดยที่แทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันถูกถอดออกไปจากปลายเท้าของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ 

"มึงแม่ง ฮื้มมม น่าเอาฉิบหาย" เสียงกระเส่าถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากที่ยังคงขับกัดไปตามเนื้อผิวกายของผมสร้างความเจ็บปวดไปทั่วทุกซอกส่วนที่ริมฝีปากร้อนลากผ่าน 

"ทะเล...ฮึ่ก...หยุดเถอะ" ผมพูดเสียงสั่นและหอบแผ่วอย่างคนหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน ทั้งร่างกายไหวสะท้านด้วยแรงสะอื้นไห้ที่ยังไม่หยุดหย่อนเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ใช้เขี้ยวคมขยับกัดทำรอยสร้างความเจ็บเอาไว้ทั่วเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของผมอย่างโหดร้าย "นะทะเล...ฮึ่ก...เราขอร้อง...ฮึ่ก...ปล่อยเราไปเถอะ ฮึ่ก เราอยากกลับบ้าน" ความอ่อนแอถาโถมปะปนมาพร้อมกับความหวาดกลัวชายบนร่างที่ยังคงเล่นสนุกกับร่างกายของผม 

ใบหน้าคมผละขึ้นมามองหน้าของผมจนเราสบสายตากัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นดูมีอำนาจน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก แม้ใบหน้าของผมจะส่อแววเจ็บปวดและหวาดผวาเพียงใด ทว่าคนกระทำกลับฉายรอยยิ้มพึงพอใจราวกับสิงโตที่กำลังจ้องมองหนูตัวเล็กที่บาดเจ็บ อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเอ่ยพูดอะไรสักคำ เขาเคลื่อนตัวลงต่ำจับขาของผมทั้งสองข้างแยกออกจากกันเผยสิ่งลับจนผมตาโตตกใจรีบใช้มือปกปิดพร้อมทั้งขยับตัวขึ้นหนี แต่ก็โดนมือหนาจับลากข้อเท้าผมกลับลงมานอนตำแหน่งเดิมก่อนที่ทะเลจะแทรกตัวเข้ามานั่งระหว่างขาของผม  

"อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้" 

"อย่านะทะเล ฮึ่ก ไม่เอา " 

"แต่กูจะเอา" แขนแกร่งทั้งสองข้างสอดเข้ามาใต้ข้อพับขาของผมแล้วยกขึ้นจนสะโพกของผมลอยเหนือที่นอนนิด ๆ "ตอนแรกกูก็ไม่คิดจะเอาผู้ชายด้วยกันหรอกนะ แต่ผิวขาวเนียนของมึง..." ตาคมมองโลมเลียพร้อมใช้มือหนาลูบมือขึ้นมาบนตัวผมจนผมต้องใช้มือปัดป้อง "กับเสียงร้องและน้ำตาของมึงมันทำกูมีอารมณ์ แล้วยิ่งมึงขยับดิ้นพล่านขัดขืนแม่ง...ทำกูแทบเสร็จเลยวะ" 

"ฮึ่ก...อย่าทำอะไรเราเลย ฮึ่ก เรากลัวแล้ว ฮึ่ก ฮื้ออ" 

"ชู่~" มือหนาเอื้อมมาปิดปากของผมไว้ "มึงไม่ต้องกลัวไปหรอก กูแค่อยากจะให้ของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่ก็เท่านั้นเอง รับรองมึงต้องชอบจนครางลั่นแน่" ทะเลพูดจบก็ยกเรียวขาของผมขึ้นก่อนจะสอดแทรกสิ่งแปลกปลอมบางอย่างเข้ามาในช่องทางของผมที่มันไม่ควรมีสิ่งใดรุกรานเข้ามา 

สวบ... 

"อื้ออออออ!!!!" ผมสะดุ้งเฮือกร้องเด้งตัวขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดอย่างทรมาน สองมือแกร็งแน่นจนเห็นข้อเด่นชัด แทบไม่กล้าขยับตัวเพราะความเจ็บเบื้องล่างมันแล่นขึ้นมาตามกระดูกไขสันหลังราวกับร่างกายกำลังถูกแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ ผมเจ็บ เจ็บจนไม่อาจจะหาสิ่งใดมาเปรียบเปรยได้ เจ็บราวกับจะขาดใจตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

"ซี๊ดดด ฮื้มมม นี่เข้าไปได้แค่ส่วนหัวยังรัดกูแน่นเลยนะมึง" 

"ฮึ่ก ทะ...ทะเล ฮึ่ก เราเจ็บ ฮึ่ก เจ็บ อะ...เอาออกไป! เฮอะฮึ่ก ระ...เราเจ็บเอาออกไป!" ผมใช้มือที่สั่นระริกดันหน้าท้องแกร่งให้ผละออกจากผม สิ่งที่เขาใส่เข้ามาในตัวผมมันไม่ต่างจากการเฉือนเนื้อของผมเลย 

"มึงก็อย่าเกร็งดิวะ! กูเข้าไม่ได้ ซี๊ดดดด รัดกูจนกูเจ็บหมดแล้วสัด" ทะเลขมวดคิ้วนิ่วหน้า ก่อนจะใช้สองมือจับล็อกสะโพกของผมไว้แน่น 

"ฮึ่ก พอแล้ว ฮึ่ก เอาออก ปะ..." 

สวบ!! 

"อ้ากกกก!!! อื้ออออ!!!" ผมกรีดร้องดังก้องไปทั้งห้องด้วยความเจ็บแบบสุดชีวิต ร่างกายสั่นสะท้าน เมื่อทะเลฝืนกระแทกแกนกายของเขาเข้ามาในตัวของผมสุดแรงจนมันเข้ามาได้สุดลำ ผมรับรู้ได้ถึงช่องทางของผมที่มันฉีกขาดเจ็บแสบเหมือนเวลาเป็นแผลสดแล้วมีใครเอาแอลกอฮอล์มาราดลงบนแผลทั้งขวด เขาดันเข้ามาทั้งที่ไม่เคยมีสิ่งใดรุกล้ำช่องทางนั้นของผมมาก่อนแต่เขาก็ยังกระแทกของใหญ่เข้ามาโดยไม่สนว่าผมจะรู้สึกยังไงหรือเจ็บปวดแค่ไหน 

"ทำไมมันแน่นแบบนี้วะ ฮื้มมม แน่นกว่าของผู้หญิงอีก แถมตอดดีฉิบหาย"  

ทะเลพูดเสียงพร่าใบหน้าแสดงความเสียวซ่าน ต่างจากผมที่ความเจ็บไหลไปทั่วร่างกาย กลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้งให้รู้ว่ามีของเหลวสีแดงขุ่นซึมไหลออกมาจากช่องทางของผมเป็นแน่แท้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะปรานีผมเลยแม้แต่น้อย มือแกร่งจับประคองสะโพกของผมก่อนเริ่มขยับสะโพกสอบของเขาเข้าออกช่องทางของผม 

"ฮื้มมมมแน่น" ทะเลส่งเสียงคำรามในลำคออย่างพึงพอใจก่อนจะขบกัดฝังรอยเขี้ยวคมลงบนผิวเนื้อขาด้านในของผม แม้เขาจะกัดมันอย่างแรงราวกับจะให้เนื้อของผมหลุด แต่ความเจ็บมันก็ยังสู้ช่องทางที่กำลังโดนสิ่งน่ากลัวขยับกระแทกเข้าออกไม่ได้ ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนเราจะสามารถเอาสิ่งสิ่งนั้นเข้ามาในช่องทางหลังของคนอื่นได้แบบนี้ นี่สินะของขวัญของคนโหดร้าย เพราะคนอย่างทะเลคงไม่มีอะไรจะมอบให้ผมนอกจากความเจ็บปวด 

"อ้ะ...อ้ะ...อื้ออ...ฮึ่ก...อื้อออ" ผมเม้มริมฝีปากแน่นด้วยไม่อย่างให้เสียงน่าเกลียดออกมาจากปากของผม ถึงผมอยากจะดิ้นหนีหรือต่อต้าน แต่ผมก็ไม่สามารถเอาชนะการกระทำที่ป่าเถื่อนของทะเลได้ เขายังคงกระแทกกระทั้นแกนกายเข้าออกช่องทางของผมย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ แทบไม่ปล่อยให้เวลาสูญเสียไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ลำแท่งร้อนผ่าวที่ดุดันเสียบเข้ามาครูดกับผนังผิวเนื้อชั้นในช่องทางของผมจนผมเจ็บแสบปวดร้าวราวกับมีใครเอามีดมาแทงร่างกายของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าตรงตำแหน่งเดิม เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ผมรู้เพียงว่าความเจ็บปวดในตอนแรก ตอนนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาไปทั้งร่างกายไม่ต่างกับคนเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต  

สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้คือการปล่อยสายตาและจิตใจให้เลื่อนลอย น้ำตาปริ่มไหลออกมาเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นสายเลือด ในตอนนี้ผมกลับนึกถึงหน้าพ่อกับแม่ ตั้งแต่เกิดมา ไม่ว่าผมจะหกล้ม มีบาดแผลหรือมีใครมารังแก พ่อกับแม่ก็จะคอยปกป้องและอยู่เคียงข้างผมเสมอ แต่ในตอนนี้ผมกลับต้องแบกรับความเจ็บปวดทรมานที่ผมไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนในชีวิตอย่างไม่รู้ว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่ 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

"ฮื้มมมมม มึงนี่สุดยอดเลยวะไอ้ฝันดี ซี๊ดด" ทะเลยังคงกระแทกแท่งร้อนเข้ามาไม่หยุด สองมือหนาบีบขยี้ขย้ำไปทั้วเนื้อตัวของผมจนผิวของผมแทบไม่เหลือที่ให้เขาสร้างรอยเพิ่มแล้ว ใบหน้าคมแสยะยิ้มมองผมก่อนจะโน้มลงมาใช้ฟันซี่คมกัดดึงตุ่มไตบนยอดอกของผมสลับไปมาทั้งสองข้างราวกับต้องการให้มันขาด ก่อนริมฝีปากหนาจะเลื่อนขึ้นมากัดริมฝีปากของผมอย่างรุนแรงจนมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของผม แต่ผมกลับไร้ความรู้สึกไปเสียแล้ว เพราะร่างกายมันเกินขีดจำกัดของความเจ็บจนมันชินชาไปหมดทุกส่วน ผมทำผิดอะไรนักหนาเหรอ ทำไมผมต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ด้วย ไหนแม่เคยบอกว่าหากเราทำดีเราก็จะพบเจอแต่สิ่งดี ๆ แต่นี่ผมยังทำดีไม่พอใช่ไหม ผมถึงต้องมาเผชิญเรื่องอำมหิตแบบนี้ 

หมับ! 

"ครางออกมาสิวะ! มึงจะปิดปากทำเหี้ยอะไรฮะ" มือหน้าบีบกรามผมแน่นจนมือของอีกฝ่ายมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาคล้ายจะให้กรามผมแตกเลยก็ว่าได้ ผมจึงต้องเปิดปากเพราะความกลัว เขาไม่ใช่คน เขามันเป็นปีศาจไร้ความรู้สึกที่กำลังเล่นสนุกกับการทรมานผม แต่ผมก็หวาดกลัวเขาเกินกว่าจะต่อต้าน 

"ฮึ่ก ฮื้อออ อ้ะ ฮึ่ก อ้า..."  

"หึหึ ดีมาก เสียงหวานเหมือนกันนะมึงน่ะ ร้องออกมาดัง ๆ สิ ฮื้มมม ได้อารมณ์โคตร ๆ" 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

ยิ่งผมส่งเสียงร้องออกมาเท่าไหร่ ทะเลก็ยิ่งกระแทกเข้ามาแรงและลึกขึ้นเท่านั้นจนความเจ็บกลับมาอีกครั้ง ผมหลับตานิ่งเอียงหน้าซบหมอนปล่อยน้ำตาออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ภาวนาขอให้เรื่องนี้มันจบเสียที 

"ฮื้มมม อีกนิด ฮื้มมม กูใกล้แล้ว" 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

"อ้ะ! อ้าาาา อึ่ก อ้า!" 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

ร่างแกร่งกระแทกแท่งร้อนถี่รัว ซอยเข้ามาในช่องทางของผมไม่ยั้งจนตัวของผมสั่นคลอนตามความรุนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้  

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

"ซี๊ดดดดดด ฮืมมมม" 

ทะเลกระแทกระรัวเข้ามาย้ำ ๆ ต่อเนื่องอีกสามสี่ครั้ง ก่อนที่ใบหน้าคมจะเชิดขึ้นส่งเสียงคำรามลั่นพร้อมทั้งปลดปล่อยอะไรบางอย่างเข้ามาในตัวของผม จนผมรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาถึงช่วงท้องน้อย ผมรู้สึกวูบโหวงช่องทางทันทีที่ทะเลถอดถอนแท่งร้อนออกไป ก่อนที่กายแกร่งจะหายใจหอบเหนื่อยพลางจ้องมองผม ผมเองก็หอบเหนื่อยหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับร่างกาย มันเจ็บ มันระบม ปวดแสบไปหมด แต่อย่างน้อยมันก็จบลงแล้ว  

ปึง! ปึง! ปึง! 

"ไอ้ทะเล! เสร็จยังวะ ออกมาได้แล้ว กูอยากเอาไอ้เด็กใหม่จะแย่แล้วเนี่ย!" 

ปึง! ปึง! ปึง! 

"นั่นดิ พวกกูรอนานจนจะไม่ไหวแล้วนะ มึงเปิดประตูเลย! กูคุยกับไอ้มอสไอ้คูปองแล้วว่าจะเข้าไปเอาไอ้อ่อนนั่นพร้อมกันทีเดียวสามคนเลยจะได้ไม่เสียเวลา" 

กึก 

ผมตาเบิกกว้างแววตาสั่นระริกกับถ้อยคำน่ากลัวและน่ารังเกียจที่ผมได้ยินมาจากหน้าประตูห้อง ผมหันขวับมองร่างแกร่งที่พึ่งทรมานผมเมื่อครู่ทันที เลยทำให้เราสบตากันพอดี เพราะทะเลก็มองผมอยู่ก่อนแล้ว 

"มะ...ไม่นะทะเล ยะ...อย่านะ ฮึ่ก" ผมส่ายหน้าระรัวพลางพูดขอร้องทะเลไปด้วยทั้งน้ำตา แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยจนผมหวั่นใจ จึงยันเศษซากร่างกายที่เหลืออยู่ขึ้นมา ก่อนจะขยับเข้าไปหาทะเลทั้งที่ยังเจ็บอยู่ ใช้สองมือเกาะแขนแกร่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้ทะเลลุกไปเปิดประตู 

ปึง! ปึง! ปึง! 

"ไอ้ทะเล! ทำไมนานจังวะ" 

เสียงของมอสยังคงตะโกนเรียกอยู่ที่หน้าประตูห้อง ทะเลขยับตัวเหมือนจะลุกลงจากเตียงผมจึบโถมตัวเข้ากอดเอวสอบไว้แน่นไม่ปล่อยจนกายเปลือยเปล่าของเราสองแนบชิดติดกัน ผมไม่อยากรังเกียจและขยะแขยงร่างกายของตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว แค่ถูกทะเลทรมานผมแค่คนเดียวผมก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น หากผมต้องโดนคนอื่นกระทำซ้ำอีกคราวนี้ผมคงได้ตายจริง ๆ แน่ 

"ทะเล ฮึ่ก ระ...เราขอร้อง ฮึ่ก ฮื้อออ ยะ...อย่าไปเปิดประตูนะ ฮึ่ก ฮื้ออ" 

"กูไม่เปิดให้พวกมันก็ได้" ผมมองตาคมอย่างมีหวัง "แต่ต่อจากนี้มึงต้องทำตามคำสั่งกูทุกอย่าง ห้ามขัดขืนแม้แต่เรื่องเดียว" 

"....." ผมนิ่งเงียบ เม้มปากแน่น สิ่งที่ทะเลต้องการมันไม่ต่างอะไรกับการที่ให้ผมมอบชีวิตของผมให้เขาเลย  

"เอาไง หรือมึงอยากจะโดนเพื่อนกูเข้ามารุมโทรมมึงก็ได้นะ กูให้สิทธิ์มึงเป็นคนเลือกเลย" ทางเลือกที่ทะเลมีให้ผมมันไม่ต่างกับการให้ผมเลือกว่าจะกระโดดลงไปในเหวลึก หรือกระโดดลงไปในกองไฟเลย ผมคิดแทบไม่ตก ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี "หมดเวลาคิดละ งั้นเชิญมึงมีผัวเพิ่มอีกสามคนเลยก็แล้วกัน" 

พรึ่บ 

ร่างแกร่งขยับตัวเตรียมจะลุกลงจากเตียงนอนเพื่อจะไปเปิดประตูให้คนน่ากลัวที่ไม่ต่างจากตัวเขาเข้ามา เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงขยับตามเข้าไปจับแขนแกร่งไว้แน่นไม่ปล่อยให้เขาได้ลงจากเตียง 

"กะ...ก็ได้ ฮึ่ก เรายอมทำตามที่ทะเลสั่งทุกอย่าง ฮึ่ก ตะ...แต่ทะเลอย่าให้เพื่อนของทะเล ทะ...ทำอะไรเราเลยนะ ฮึ่ก นะทะเล" ผมพูดด้วยสติที่แทบจะเลือนรางเต็มทน เพราะความเจ็บของร่างกายที่เริ่มถาโถมเข้ามาให้ผมรู้สึกจนเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ตาคมมองผมนิ่ง ๆ ก่อนที่มุมปากหนาจะกระตุกยกยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า มือแกร่งดันตัวผมออกแล้วผลักผมจนผมล้มกลับมานอนลงบนเตียง แล้วร่างแกร่งก็ลุกเดินไปเปิดประตู หัวใจผมหล่นวูบด้วยความตื่นกลัวว่าทะเลจะเปิดให้เพื่อนของเขาเข้ามาทรมานผมต่อ แม้ผมอยากจะวิ่งเข้าไปรั้งทะเลไว้ แต่ผมก็ไม่เหลือแรงมากพอ 

แอด 

"สัด กว่าจะเสร็จนะ" มอสพูดทักพลางชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง ผมจึงรีบคว้าผ้าห่มมาปิดบังกายเท่าที่จะทำได้ 

"มึงออกมาได้ละ พวกกูจะได้เข้าไปต่อ แม่งยืนฟังเสียงครางของไอ้ฝันดีจนพวกกูของขึ้นกันหมดแล้วเนี่ย" บีกันพูดพร้อมลูบมือตรงส่วนแกนกายของตัวเอง 

"พวกมึงไปหาที่ลงที่อื่นก่อนไป" เพื่อนของทะเลทั้งสามคนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ผมเองก็เช่นกัน 

"หมายความว่าไงวะ" คูปองถาม 

"กูว่าตอนนี้กูได้ของเล่นใหม่แล้ววะ ไว้กูเล่นมันจนเบื่อก่อนแล้วกัน แล้วกูค่อยยกให้พวกมึง" 

"อะไรกันวะ ไหนตอนแรกมึงบอกมึงไม่สนใจผู้ชายไง" บีกันโวยขึ้น 

"เออหน่า พวกมึงก็รู้ว่ากูเล่นไม่นานเดี๋ยวกูก็เบื่อ ไว้คืนนี้กูหาสาวที่ร้านเหล้าให้แถมเลี้ยงเหล้าเลยโอเคไหม"  

"เออ ๆ ก็ได้วะ เสียเวลาพวกกูฉิบหาย" มอสพูด 

"คืนนี้มึงหมดตัวแน่ไอ้ทะเล กูจะไถมึงค่าที่ให้พวกกูมายืนของขึ้นอยู่แบบนี้" บีกันว่า  

"หึหึ เออ" 

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ทะเลปิดประตูแล้วจัดการล็อกไว้เหมือนเดิมก่อนที่เขาจะเดินกลับขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วจ้องมองผม ผมถอนหายใจออกมาแรงอย่างโล่งอก ที่ทะเลไม่ปล่อยให้เพื่อนของเขาเข้ามาทรมานผมเหมือนที่เขาทำ 

เฮือก! 

ผมสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ ๆ ทะเลก็กระชากผ้าห่มที่ผมคลุมกายไว้ออก ก่อนที่เขาจะขึ้นมาคร่อมทับตัวของผมไว้อีกครั้ง 

"คำสั่งแรกของกู คือการให้มึงนอนอ้าขาให้กูเอาต่อละกัน" ผมตาเบิกกว้างกับคำพูดหยาบโลนของอีกฝ่าย มือหนาเริ่มลากลูบไล้เรือนกายเปลือยเปล่าของผมอีกครั้ง  

"ฮึ่ก ทำไมต้องทำกับเรา ฮึ่ก แบบนี้ด้วย" ผมเอ่ยถามทั้งน้ำตา ภายในอกข้างซ้ายมันร้อนรานเหมือนมีไฟสุมเจ็บร้าวไปหมด ร่างแกร่งไม่ได้เอ่ยตอบผมในทันที แต่กลับยื่นมือมาเกลี่ยน้ำตาที่ข้างแก้มของผม 

"น้ำตานี่มันช่างเหมาะที่จะอยู่บนใบหน้าของคนอ่อนแอแบบมึงจังว่ะ" ถ้อยคำเย็นยะเยือกของคนไร้หัวใจพูดพร้อมแสยะยิ้มมองผมอย่างเหยียดหยาม ก่อนที่เขาจะโน้มลงมาขบกัดซอกคอของผมอีกครั้ง ส่วนผมก็ทำได้เพียงนอนแน่นิ่งพูดอะไรไม่ออก การทรมานบทใหม่เริ่มขึ้นอีกครั้งโดยที่ผมทำได้เพียงนอนปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาอย่างคนสิ้นหวังที่จะหลุดพ้นจากปีศาจตนนี้ 

. 

. 

. 

. 

กลับมาแล้วน้า ขอโทษที่หายไปนานเลย จะพยายามลงให้ได้บ่อย ๆ นะคะ ^^ 

1 คอมเมนต์ดี ๆ = ร้อยกำลังใจ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว