ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.36 | ไม่แคร์กันเลยเนอะ?🔥

ชื่อตอน : EP.36 | ไม่แคร์กันเลยเนอะ?🔥

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 813

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2564 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.36 | ไม่แคร์กันเลยเนอะ?🔥
แบบอักษร

 

EP.36

 

“มุก พี่ขอแค่เรื่องนี้ไม่ได้เหรอ” พอเห็นว่าหงุดหงิดใส่ฉันแล้วไม่เป็นผล พี่เมฆก็เริ่มร้องขอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“แต่เราทำผิดกันจริงๆ นะคะ” ฉันยังยืนยันที่จะไม่รับการช่วยเหลือจากพี่เมฆ

“โธ่มุก นั่นมันในป่านะ ไม่ได้ทำหน้ามหาลัยสักหน่อย”

“มันอาจจะไม่ได้ผิดขนาดนั้นแต่ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดีแหละค่ะ”

“มุกลูก…แต่อาจารย์ว่าเรื่องนี้ปล่อยให้ตาเมฆเขาจัดการเถอะ เราลืมไปแล้วหรือไงว่าข่าวสมัยนี้มันไปไวแค่ไหน อยากให้แม่เรารู้และผิดหวังเหรอ”

อาจารย์สมพรพูดแทรกขึ้นมาขณะที่ฉันกำลังเถียงกับเมฆ ฉันเป็นต้องเงียบปากและคิดตามคำพูดของอาจารย์

ฉันไม่ปฏิเสธนะว่าที่อาจารย์พูดมันก็ถูก ฉันไม่อยากให้ข่าวนี้ได้ยินไปถึงหูของแม่ แต่ก็ไม่อยากที่จะแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้

เฮ้อ…ฉันควรทำยังไงดีเนี่ย…

“อาจารย์รู้ว่ามุกเป็นคนรักความถูกต้อง อาจารย์ไม่ปฏิเสธว่าเรื่องที่พวกเธอทำมันผิด แต่ไหนๆ เรื่องก็มาขนาดนี้แล้ว ลองคิดดูดีๆ ว่ามุกจะแลกจริงๆ เหรอ มันจะคุ้มสำหรับมุกใช่ไหม”

ความคิดของฉันเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินอาจารย์พูด ฉันไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็คงต้องยอมให้พี่เมฆปิดข่าวสินะ บอกตรงๆ ว่าฉันไม่อยาก แต่ถ้าปล่อยให้ข่าวหลุดออกไปแล้วถึงหูแม่ขึ้นมา…

ขอโทษนะตัวฉันที่ต้องทำให้ผิดหวัง

“ค่ะ…” ฉันเอ่ยตอบไปสั้นๆ ไม่อยากรับปากให้เต็มเสียงเต็มคำอะไรนัก ที่ฉันยอมทั้งหมดก็เพราะว่าเห็นแก่แม่คนเดียวล้วนๆ เลย

“ได้ยินแล้วใช่ไหมครับท่าน จะเรียกเท่าไรก็โทรบอกผมแล้วกัน” พี่เมฆหันไปบอกกับท่านอธิการบดีที่ตอนนี้มีสีหน้าคล้ายกำลังคิดว่าจะเรียกค่าปิดปากเท่าไรดี

เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาเลยจริงๆ เมื่อกี้ยังวางท่าโมโหใส่พี่เมฆที่เอาเงินฟาดหัวอยู่เลย มันคงเป็นเพียงแค่การแสดงสินะ…

จิตใจของมนุษย์ยากแท้จะหยั่งถึงจริงๆ

หลังจากนั้นฉันและพี่เมฆก็ถูกปล่อยตัวออกจากห้องพร้อมกับอาจารย์สมพร ส่วนเรื่องค่าปิดปากท่านอธิการบดีจะแจ้งกับพี่เมฆอีกที

“อาจารย์คะ หนูมีเรื่องจะขอร้องอาจารย์ค่ะ” ฉันเรียกรั้งอาจารย์ไว้หลังเดินออกจากห้องของท่านอธิการบดีได้สักพัก

“มีอะไรเหรอ”

“ถึงหนูจะยอมให้พี่เมฆเอาเงินปิดปากท่านอธิการบดี แต่หนูอยากให้อาจารย์ลงโทษหนูด้วยการพักการเรียนสองเดือนค่ะ” ฉันบอกอย่างแน่วแน่ บอกแล้วว่าที่ยอมก็เพราะไม่อยากให้ข่าวถึงหูแม่เท่านั้น

และเพื่อให้ฉันไม่รู้สึกผิดมากจนเกินไป ก็ขอรับบทลงโทษแบบที่ควรจะโดนก็แล้วกัน

“เรื่องมันไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก เอาเป็นว่าพักสักอาทิตย์นึงก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”

อาจารย์สมพรส่งยิ้มให้ฉันก่อนที่ท่านจะเดินกลับไปยังห้องประจำของตัวเอง ที่อาจารย์ไม่ห้ามหรือขัดฉันเป็นเพราะว่าท่านรู้ว่าห้ามยังไงก็ไม่ได้ผล

อาจารย์สมพรเป็นผู้ใหญ่อีกคนที่รู้จักนิสัยฉันดี

“มุกจะทำให้ตัวเองลำบากทำไมพี่ไม่เข้าใจ” คล้อยหลังที่อาจารย์เดินไปได้ไม่นานพี่เมฆก็ก้าวขาขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขาขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“มุกไม่อยากเอาเปรียบคนอื่นค่ะ”

“ตอบแบบนี้แปลว่ามุกหาว่าพี่เอาเปรียบคนอื่นเหรอ?”

“มุกไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนะคะ พี่เมฆอยากแก้ปัญหาแบบไหนมันก็เรื่องของพี่เมฆ มุกจะแก้ปัญหาแบบไหนมันก็เรื่องของมุก”

“พูดแบบนี้ไม่แคร์กันแล้วใช่ไหม” ดวงตาของพี่เมฆวูบไหวและสั่นระริกจนฉันรู้สึกผิด เมื่อกี้ฉันพูดแรงไปหรือเปล่านะ

ไม่หรอก…ถ้าอยากให้เราตัดใจจากกันได้มันก็ต้องใช้ไม้แข็งแบบนี้นี่แหละ…

“มุกจะไปแคร์คู่หมั้นคนอื่นทำไมล่ะคะ” ฉันปั้นสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไรเพื่อให้พี่เมฆถอดใจได้ง่ายขึ้น

“แล้วถ้าพี่ไม่มีคู่หมั้นมุกจะกลับมาให้โอกาสพี่อีกครั้งไหม?” สีหน้าของพี่เมฆดูจริงจังมาก มากจนทำเอาหัวใจของฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

“พะ…พี่หมายความว่ายังไงคะ…”

ถ้าการที่พี่มีคู่หมั้นมันทำให้มุกปิดโอกาสและตีตัวห่างออกจากพี่…พี่ก็จะถอนหมั้นกับน้องพัช

 

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

มาดึกหน่อยขออภัยนะคะพอดีไปกำจัดแมงมุมมาค่ะ กว่าจะเอาออกได้เกือบ 2 ชม. เลย😂

ยังมีคนอ่านเรื่องนี้อยู่ไหมคะ? คอมเมนต์น้อยมากๆ น้อยจนใจหาย ถ้ายังอ่านอยู่ช่วยกันเมนต์หน่อยน้า🥺

1 เมนต์ = 1 ล้านกำลังใจ (ไม่อ่านเงาเน้อ💓)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว