facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อาไฟที่รัก เล่ม2 (8)

ชื่อตอน : อาไฟที่รัก เล่ม2 (8)

คำค้น : อาไฟที่รัก ฝิ่นรักอาไฟ ไฟฝิ่น โรแมนติก ดราม่า NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 620

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2564 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาไฟที่รัก เล่ม2 (8)
แบบอักษร

ณ ผับแห่งหนึ่ง 

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม สีหน้าซีดโทรม เธอราวกับคนจะสติแตกอยู่รอมร่อ 

“แหวนกลับได้แล้ว” อันดาตามหล่อนมาถึงที่นี่ได้ หัวใจเธอชาวาบ 

อันดาเป็นหมอประจำตัวของแหวนก็จริง ทว่าวันนี้เธอเพิ่งกลับมาจากโรงงานของไฟจึงไม่สามารถเป็นหูเป็นตาคอยดูแลแหวนได้ดีพอ 

“อัน เขายังไม่ตายใช่ไหมอัน บอกความจริงแหวนมานะ ไฟก็รู้เรื่องนี้ใช่ไหม ไฟต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ ฮืออ ทำไมต้องปิดบังคนใกล้ตายอย่างแหวนด้วย!” 

“วะแหวน..” 

อันดาถึงกับพูดไม่ออก 

แน่นอนว่าตัวเธอเองก็เพิ่งรู้เรื่องก่อนแหวนเร็วๆ นี้เอง ทว่าคนอย่างไฟถ้าไม่ปรารถนาดีต่อแหวนจริง จะใจร้ายทำให้เธอรู้สึกตายทั้งเป็นอย่างที่หญิงสาวคิดหรือ? ถ้าไม่ใช่ ‘ไอ้ตำรวจสารเลวนั่น’ อันดานึกถึงหน้าอาร์คที่คล้ายคลึงกับไฟทีไรก็ไม่สบอารมณ์ ครั้งหนึ่งเธอก็เคยถูกปั่นหัวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็เพราะหมอนั่น ทว่าลึกๆ อันดากลับรู้สึกโล่งใจนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าอาร์คยังมีชีวิตอยู่ 

“เธอพาต้มยำกุ้งกลับก่อนนะ” หว่องซ่งที่เงียบมานานเอ่ยปาก 

“.....” อันดา อดกลอกตามองบนไม่ได้ หลังจากกลับมาไทย เธอก็ไม่ได้ยินโค้ดลับบ้าบอไร้สาระแบบนี้มาพักหนึ่งแล้ว 

หว่องซ่งและอันดามีหน้าที่พาแหวนกลับไป ส่วนไฟไม่ได้ขับรถไปที่ผับดังกล่าว เขาขับกลับไปที่ออฟฟิศหลังจากคุยกับอานนท์เสร็จ วันนี้เขาจะจับหนู หว่องซ่งคอยดูแลความเรียบร้อยเรื่องแหวนให้แล้ว เขาจึงไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ 

++++++++++++++++++ 

.. 

. 

. 

“แหวน” เสร็จธุระ ไฟถึงแวะมาเจอหญิงสาว 

นี่เป็นครั้งแรกที่แหวนแอบหนีออกไป ทว่าชายหนุ่มร่างสูงกลับแสดงท่าทีเรียบเฉย ไม่ตกอกตกใจ 

จะต้องรู้ว่าแหวนคือคนที่ไฟดูแลมาโดยตลอด ปกติเมื่อรู้ว่าแหวนจะได้รับอันตรายหรือไปสถานที่เสี่ยงอันตราย ไฟมักจะไม่อนุญาตและคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง 

แม้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะไม่ใช่คู่รักกันจริงๆ 

แหวนมองไฟสายตาตัดพ้อ หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ใบหน้าขาวซีดน้ำตานองหน้า 

“ไฟ ขะเขายังไม่ตายใช่ไหมไฟ!” เธอราวกับคนสติแตก ถามคำถามเดิมซ้ำไปมา 

“มันตายไปแล้ว” ไฟบอกแบบนั้น ดวงตาคมกริบล้ำลึกจ้องมองหญิงสาว แหวนก็รู้ดีว่าไฟไม่ค่อยชอบให้ถามถึงพี่ชายฝาแฝดนัก 

สำหรับไฟ ในเมื่อมันอยากตายนัก ก็ให้มันตายไป เขาไม่อยากให้แหวนไปเกี่ยวข้องด้วย 

“ไม่จริง อย่าโกหกแหวนเลยไฟ แหวนไม่เข้าใจ เขามีชีวิตอยู่ทำไมไม่มาใช้ชีวิตปกติเหมือนพวกเรา ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย แค่กๆๆๆ!” อาการป่วยของแหวนนับวันยิ่งกำเริบ เป็นโรคร้ายรักษาไม่หายยังไม่พอ มาเจอเรื่องเครียดสะเทือนจิตใจ ไม่รู้เธอจะทานทน แบกรับได้อีกนานเท่าไหร่ 

“พักเถอะ” 

ไฟบอกหญิงสาวเสียงราบเรียบ 

ไอ้แฝดเวรของเขามันแน่มาก กล้าแม้กระทั่งหลอกคนที่แทบไม่มีแรงเดินให้ออกไปช้างนอก ไฟรู้สึกอยากจะให้อีกฝ่ายตายไปอย่างที่มันกุข่าวลือนัก 

‘จะกลับมาทำซากอะไร’ ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวสายตาราบเรียบ 

แหวนเปรียบเสมือนน้องสาวของเขา เขาดูแลปกป้องเธอมาโดยตลอดถึงทีแรกจะทำเพราะรับปากตาแก่ไว้ก็ตาม 

ทว่าพอแหวนเห็นสีหน้าของไฟ ก็เข้าใจว่าไฟโกรธเธอมากที่แอบหนีไปหาอาร์คที่ผับ แม้จะรู้ว่าที่นั่นอันตรายแต่เธอก็ยังไป 

และทางอาร์คเองพอไม่เห็นไฟรีบร้อนก็หัวเราะขึ้นเสียงดัง เขาเหมือนจะทำอะไรไอ้คนหน้าทนนั่นไม่ได้เลย 

ใครๆ ก็บอกว่าเขาเลือดเย็น แต่ในความจริง คนที่เลือดเย็นมากกว่าเขาก็ยังเป็นฝาแฝดเขานั่นแหละ 

“เอามันให้ตาย อย่าให้เหลือหนอนสักตัว” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับไฟราวๆ 90% 

นั่งไขว่ห้างออกคำสั่งลูกน้องเสียงเข้ม 

- [จบ] - 

 

 

 

เมื่อมาถึงคอนโดของกันต์ ก่อนฝิ่นจะแยกเข้าห้อง เขาก็รั้งพี่ชายเอาไว้ก่อน สีหน้าของกันต์ดูไม่จืดนัก ท่าทางจะมีเรื่องกวนใจจริงๆ 

“เฮียเป็นอะไรหรือเปล่า?” สีหน้ากันต์ไม่ดีเท่าไหร่ตั้งแต่อยู่ที่ร้านแจ่วฮ้อนแล้ว เมื่ออาการแพนิกที่เกิดจากเทียนสัมผัสมือฝิ่นคลายลงแล้ว ฝิ่นถึงมีกะจิตกะใจนั่งถามพี่ชาย ไม่บ่อยนักที่ฝิ่นจะเห็นกันต์สีหน้าอมทุกข์เช่นนี้ 

ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้คำตอบใดจากพี่ชาย และกลายเป็นว่าถูกกันต์ซักถามแทน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตช่วงนี้ เรื่องเทียนที่เข้ามาหาเขาที่ร้านแจ่วฮ้อนเมื่อหัวค่ำบ้าง ทว่าฝิ่นก็คุยเป็นเพื่อนกันต์เพื่อให้พี่ชายสบายใจขึ้น 

“เดี๋ยวช่วงนี้ก็มาอยู่กับเฮียนะ เฮียคิดถึง” กันต์ยิ้มให้น้องชาย 

“ครับ” 

แม้หัวคิ้วของกันต์จะคลายปมลงหลังจากได้คุยเรื่องต่างๆ กับฝิ่น ทว่าดวงตาเขาดันเหม่อลอยเหมือนพยายามไม่คิดเรื่องอื่นในหัว 

คุยเสร็จฝิ่นจึงลุกไปทำเครื่องดื่มอุ่นๆ ให้พี่ชายสักแก้ว 

หวังว่าน้ำผึ้งมะนาว จะทำให้พี่ชายเขาคลายความเครียดลงได้ 

(23.00 น.) 

ค่ำคืนนี้ช่างเงียบสงบและเหงายิ่งนัก พอทิ้งตัวลงนอน สมองของฝิ่นก็ดันคิดถึงเรื่องเก่าๆ จนเผลอหลับก่อนจะสะดุ้งตื่น เหงื่อแตกพลั่กๆ 

เฮือก! 

“อีกแล้วเหรอ!” ฝิ่นคลายมือที่กำลังสั่นเทาเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ เขาลูบหน้าผากมนของตนแล้วเสยผมขึ้นพลางก้มหน้า ฝิ่นนอนไม่หลับ เขามักจะฝันแปลกๆ มันทรมานเสียจนหายใจไม่ออก 

ร่างโปร่งพยายามไม่คิดมาก ลุกขึ้นออกไปรินน้ำในครัวดื่มแล้วถือติดมือมาอีกแก้ว 

‘คนดีอย่าร้อง....ฟังอาพูดก่อนนะ’ 

อึกอึกอึก.. เขากลืนน้ำผ่านลำคอแห่งผากอีกครั้ง ประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของฝิ่น ทว่าก็กลืนหายไปเมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น 

หัวใจของฝิ่นเต้นผิดจังหวะ 

‘ไฟ’ 

เมื่อชื่อที่บันทึกไว้ โชว์หลาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ 

ฝิ่นวางแก้วน้ำลงอย่างว่องไว ชั่งใจอยู่ครู่ ก่อนสายจะตัด เขาถึงตัดสินใจรีบกดรับสาย 

“ครับ” 

“ยังไม่นอนอีกเหรอ?” คำถามที่ฝิ่นมักจะได้ยินจากคุณอาบ่อยๆ น้ำเสียงของไฟยังคงเรียบนิ่งเหมือนอย่างเคย แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เมื่ออีกฝ่ายโทรมาหา 

“ตื่นมาดื่มน้ำครับ” แม้จะแอบเคืองไฟที่ปล่อยให้ตนไปกับพี่ชาย แต่ก็ตอบคำถามอย่างไม่เล่นตัว 

“เปิดประตูให้หน่อยสิ” ไฟพูดเสียงนิ่ง 

ฝิ่นชะงัก หมายความว่าไงตอนหัวค่ำยังไม่เห็นจะสนใจเขาเลย? 

ร่างโปร่งยังไม่ตอบปลายสาย ทว่าขาเรียวกลับวิ่งพรวดออกจากห้องนอนไปส่องตาแมวที่หน้าประตู เขาพบชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่มีรอยช้ำบนใบหน้านิดหน่อย ไม่รอช้าฝิ่นก็รีบเปิดประตูให้ไฟเข้ามา 

ความคิดเห็น