ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่7

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2564 22:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7
แบบอักษร

ย้อนกลับไปเมื่อ3วันก่อน 

[ลุค พาร์ท] 

@เอวาซคลับ 

"สวัสดีหลานรัก...คิดถึงลุงล่ะสิถึงได้มาหาถึงนี่"  

"หึ...ชั้นไม่เคยนับคนที่ทรยศเพื่อนของตัวเองว่า 'ลุง' หรอกนะ"  

"ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะ...มาถึงถิ่นชั้นขนาดนี้ คิดว่าจะได้กลับออกไปง่ายๆงั้นหรอ" 

ปังงง!! 

"อ๊ากกก" ผมหยิบปืนและยิงที่หัวของลูกน้องปีเตอร์ 

"กรี๊ดดด!!" แขกในคลับต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ และวิ่งหนีออกจากคลับไป จนเหลือแต่พวกปีเตอร์และพวกของผม 

....วันนี้ผมกับเดวิดมาหาไอ้แก่ปีเตอร์ที่คลับของมัน ผมต้องการมาเคลียร์ปัญหาที่มันชอบขัดขวางธุรกิจของผม 

"มึงง!!" ไอ้ปีเตอร์และลูกน้องมันหยิบปืนขึ้นมาจ่อฝั่งผม หึ...ผมเข้ามาถิ่นมัน นั่นก็หมายความว่าผมไม่ได้กลัวมันไงล่ะ 

"ยิงเตือนครั้งที่1...ถ้ากูยิงครั้งที่2 หัวมึงจะหลุดจากบ่า!" ผมก็จ่อปืนไปที่หัวของไอ้แก่ปีเตอร์อย่างไม่ยอมเช่นกัน 

"จุ๊ๆๆ...นี่มันถิ่นกู กูว่าคนที่หัวจะหลุดจากบ่า คงเป็นมึงมากกว่า!!" 

ปังๆๆๆ!! 

....หลังจากนั้นฝั่งผมกับปีเตอร์ก็ยิงปะทะใส่กัน มันวิ่งหนีเข้าไปยังห้องๆหนึ่ง ผมจึงรีบวิ่งตามมันไป ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยให้มันรอดไปได้!! 

"อ่ะะ!..อึก!" ผมเตะเข้าที่ขาจนมันล้มลง จากนั้นผมก็เตะปืนออกพร้อมกับเอาปืนจ่อหัว 

"หึ...กูปล่อยให้มึงทำกับครอบครัวและธุรกิจของกูมามากพอละ คนทรยศเพื่อนอย่างมึงมันสมควรตาย!!" ผมพูดเสียงดัง ตอนนี้มันนอนอยู่กับพื้น โดยที่ผมเหยียบแขนมันไว้ด้วย 

"ถุยย! พ่อมึงก็ส่งคนมาเผาบ้านกู กว่ากูจะสร้างตัวได้มันยากลำบากแค่ไหนมึงรู้มั้ย!!" 

"มึงมันชั่วเองต่างหากปีเตอร์!...มึงมันโลภไม่รู้จักพอ มึงทรยศพ่อกู และแม่กูก็ต้องพิการเพราะมึง!!" 

"ฮ่าฮ่าฮ่า...คุณหญิงทิพย์น่ะหรอ มันวิ่งหนีแล้วก็ตกบันไดลงไปเอง กูไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย..อ๊ากก..อั่กก!.." ผมกระทืบมันหลายครั้งด้วยความโกรธแค้น เพราะทนฟังความเลวทรามของมันไม่ไหว 

....ตอนผมอายุ15 ผมตื่นเช้ามาก็รับรู้ข่าวที่ผมไม่สามารถทำใจได้ ไอ้ปีเตอร์มันจับตัวแม่ผมไปเพื่อหวังจะข่มขืน แต่แม่ผมวิ่งหนีออกมาแล้วก้าวพลาดจึงตกบันไดลงมา และหมอก็บอกว่าแม่ของผม 'ขาหัก' ไม่สามารถเดินได้อีกต่อไป สมองก็ได้รับความกระทบกระเทือน แม่ผมรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลของเรโนเวอร์เป็นปี แต่ก็ยังไม่สามารถเดินได้ จึงต้องนั่งรถเข็นตั้งแต่นั้นมา 

"นายท่านครับ!...เรากลับกันเถอะครับ ตำรวจกำลังมา" เดวิดวิ่งเข้ามาหานายของตน และรีบดึงแขนไว้ เพราะตำรวจกำลังมาที่นี่ ส่วนไอ้ปีเตอร์ก็โดนกระทืบจนเละแล้ว 

....จากนั้นเดวิดก็พานายของตนมาขึ้นรถและสั่งให้ออกรถทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่านายของตนถูกยิงที่แขนด้วย 

[จบ ลุค พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

"อื้ออ...โอ้ยย เจ็บ!" ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็งงว่าที่นี่ที่ไหน ผมขยับตัวจะลุกจากที่นอนก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บที่ต้นขา...รอยแผลผมถูกเช็ดทำความสะอาดคราบเลือด แถมยังมีผ้าพันไว้แล้วด้วย...ใครทำแผลให้ผม! 

"ตื่นแล้วหรอจ้ะ...สามีของชั้นไปเจอหนูเข้าก็เลยช่วยไว้...ชั้นก็เลยทำแผลให้น่ะจ้ะ" 

....ผู้หญิงดูสวยสง่าและมีอายุท่านหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น เขาเข็นรถเข้ามาใกล้ผมและพูดบอกด้วยท่าทีเป็นมิตร รอยยิ้มของเขานั้น...ช่างสวยงามเหลือเกิน 

"ขอบคุณครับที่ช่วยผม...เอ่อ ที่นี่คือที่ไหนครับ" ผมไหว้เขาอย่างนอบน้อม ผมรู้สึกได้ว่าเขาเป็นมิตรและใจดีมาก 

"ที่นี่คือบริษัทของตระกูลเรโนเวอร์จ้ะ" 

"เรโนเวอร์!!...นี่ผมจะหนีจากคนตระกูลนี้ไม่พ้นจริงๆใช่มั้ย!" ผมคิดในใจ อย่าบอกนะว่าผมกำลังหนีเสือปะจระเข้! 

"ไม่ต้องกลัวนะจ้ะ ชั้นไม่ทำอะไรหนูหรอก...ดูจากสภาพร่างกายแล้ว หนูคงผ่านเรื่องแย่ๆมาใช่มั้ยจ้ะ" คุณป้าเอื้อมมือมาจับผมไว้พลางลูบที่มือผมเบาๆ สงสัยผมคงตกใจมากไปหน่อย 

....จู่ๆก็มีผู้ชายร่างสูงดูมีอายุเดินเข้ามาในห้อง น่าจะเป็นสามีของคุณป้าซึ่งเขาช่วยผมไว้

"เอ่อ...ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมไว้ ไม่อย่างนั้นผมคงตายเพราะเลือดหมดตัวแน่ๆ"

"ไม่เป็นไร แค่ปลอดภัยก็ดีแล้ว"

....ดูจากรูปร่างหน้าตาและการแต่งตัว คงไม่ใช่พนักงานในบริษัทแน่ๆ คุณลุงท่านนี้ก็ดูเหมือนมีพลังงานบางอย่างที่น่าเกรงขาม ส่วนคุณป้าก็ดูเหมือนคุณหญิงคุณนาย พวกเขาเป็นใครกัน...

"ชั้นชื่อไรอัน เป็นเจ้าของบริษัทนี้ ส่วนนี่ก็คุณหญิงทิพย์ ภรรยาของชั้น" คุณลุงแนะนำตัวเหมือนรู้ว่าผมอยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่เดี๋ยวนะ! เป็นเจ้าของที่นี่งั้นหรอ หรือว่าพวกเขาจะเป็น...เอ่อ คงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่มั้ย

"ผะ..ผมหายดีแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณอีกครั้งครับ" ผมพูดเสียงตะกุกตะกัก เพราะถ้าเป็นอย่างที่ผมคิด ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับผม!

"อยู่พักรักษาตัวที่นี่ก่อนเถอะจ้ะ ชั้นรู้สึกถูกชะตากับหนูเหลือเกิน แถมยังตัวเล็กน่ารักอีกด้วย" ผมกำลังจะลุกหนีแต่คุณป้าก็จับแขนผมไว้ก่อน

"อยู่ที่นี่จนกว่าจะหาย นี่เป็นคำสั่งจากชั้น" คุณลุงพูดเสียงเข้มนิดหน่อย เอ่อ..ผมกลัวเขาจัง

....ผมที่ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องทำตามที่คุณลุงสั่ง เพราะผมยังเจ็บแผลอยู่ ขยับขานิดหน่อยก็เหมือนแผลจะฉีก

...................................................................................................................................................................................................... 

2วันถัดมา 

[ลุค พาร์ท] 

เพล้งงง!!

"โถ่เว้ยยย!! แค่เด็กผู้ชายคนเดียวพวกมึงยังหาไม่เจออีกรึไง!!"

"นายท่านอย่าพึ่งขยับแขนมากนะครับ เดี๋ยวแผลจะฉีก"

"เดวิด! ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาเด็กนั่นให้เจอ ส่วนแผลมันจะเป็นยังไงชั้นไม่สนใจทั้งนั้น!!"

....นี่ก็2วันแล้วที่คนของผมหาเด็กนั่นไม่เจอ พอผมปะทะกับปีเตอร์วันนั้น ผมก็อยู่รักษาตัวที่คลับเพราะถูกยิงที่แขนโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย และเมื่อกลับมาบ้านก็รู้ว่าเด็กนั่นหนีไปแล้ว ผมสั่งให้ลูกน้องเปิดดูกล้องวงจรปิดทุกตัวแล้วให้ตามรอยไป แต่ก็ยังไม่เจอ!

"ไปตามหาให้เจอ ถ้าไม่เจอก็เตรียมตัวตายซะ!!" ผมพูดสั่งลูกน้องเสียงดังลั่นบ้าน และหันไปหายายหอมที่ยืนตัวสั่นอยู่กับนายน้อม

"หึ...หลานของยายชักจะพยศมากเกินไปแล้วนะ" ผมพูดเสียงเบาลงแต่ยังคงความแข็งกร้าว

"ฮึกก..อย่าทำอะไรไออุ่นเลยนะคะ ปล่อยหลานดิฉันไปเถอะ"

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก...ยายน้อมก็เหมือนกัน ปล่อยให้หนีไปได้ยังไง!" ผมพูดกับยายหอมและหันมามองคาดโทษยายน้อมไว้

[จบ ลุค พาร์ท] 

วันรุ่งขึ้น 

@บริษัทเรโนเวอร์ 

....3วันแล้วครับที่ผมอยู่ที่นี่ ผมได้รับการดูแลอย่างดีจากคุณหญิงทิพย์ (คุณท่านไรอันให้เรียกอย่างนี้ครับ) แต่ก็น่าแปลก พวกเขารู้แค่ชื่อของผมเท่านั้น แต่ทำไมคุณหญิงทิพย์ถึงดูแลและดีกับผมขนาดนี้ แม้แต่ห้องนี้ที่ผมนอนพักอยู่ก็ยังเป็นห้องของเขา....เขาทำให้ผมคิดถึงพ่อแม่และยายเลย

"ลูกชายชั้นกำลังมาที่นี่ แผลหนูก็เริ่มหายแล้ว จะเป็นอะไรมั้ยถ้าชั้นจะขอให้หนูออกไปกับชั้นหน่อย"

"เอ่อ..คือผม..กะ..ก็ได้ครับ"

....สุดท้ายผมก็ตอบรับไปอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ผมก็ช่วยคุณหญิงทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยจนเริ่มสนิทกัน ผมชอบเข็นรถพาคุณหญิงออกมาเดินเล่นด้านนอก ทั้งๆที่ผมก็เจ็บขาอยู่ แต่ทั้งหมดก็เพราะว่าเขาดีกับผมเหลือเกิน....

....ผ่านไปซักพักก็มีคนมาตามคุณหญิง และผมก็เข็นรถพาคุณหญิงออกมายังห้องทำงานของคุณท่านไรอัน และเมื่อผมเข้ามาก็ทำให้ผมยืนนิ่งและตัวแข็งทื่อ เหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

"นะ..นายท่าน!"

"ไออุ่น!!"

....เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ เป็นเขาจริงๆด้วย คนที่ทำให้ผมต้องหนีออกมา คนที่กระทำย่ำยีผม...เขาคือคุณลุค!!

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**คนที่ช่วยไออุ่นไว้ก็คือพ่อของนายท่านเรานี่เอง!

**ตอนหน้ามีNCแน่นอน หนูไออุ่นจะเป็นยังไงต้องรอติดตามนะค้าา

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ☺

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว