ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : AMEzingland Jihen

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 50

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2564 11:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
AMEzingland Jihen
แบบอักษร

“หนุ่มถ้าจะไปอย่าลืมโทรเรียกลุงนะ” 

ทันทีที่จิเฮนก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่เขาโดยสารมาและกำลังจะหันกลับไปปิดประตู ลุงคนขับชราก็ยื่นหน้ามากระซิบจากฝั่งคนขับ พร้อมยื่นนามบัตรที่ระบุชื่อ ‘มูราตะ คาราซาว่า’ พร้อมเบอร์โทรมาให้เขาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย  

เขารับมันมาอย่างเสียไม่ได้ก่อนรถแท็กซี่จะเคลื่อนตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว  

‘เฮ้ออออ ลุงจะไปก็ไปคนเดียวเหอะ’ 

จิเฮนถอนหายออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันหลังกลับไปที่สวนสนุกขนาดใหญ่ อาณาเขตของมันใหญ่มากเสียจนเขารู้สึกตกใจ อาจเป็นเพราะมันผ่านมานานมากๆแล้วที่เขาไม่ได้มาที่สวนสนุก ภาพของสวนสนุกตรงหน้ากับสวนสนุกในความทรงจำของเขาจึงต่างกันมากจนเขาตกใจ 

เขาเดินเข้าไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ที่ทางเข้าสวนสนุก โดยบอกไปว่าเขามาขอพบเจ้าของสวนสนุกในนามของผู้กำกับโมริคาว่า เจ้าหน้าที่คนนั้นจึงออกมาจากป้อมขายตั๋วและพาเขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางในสวนสนุก  

ไม่นานทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารขนาดใหญ่หลังหนึ่งที่อยู่ทางด้านซ้ายของสวนสนุก ที่แม้จะอยู่ห่างออกไปจากตัวสวนสนุกเล็กน้อย แต่อาคารหลังนี้ก็ถูกตกแต่งให้เข้ากับธีมของสวนสนุกเช่นเดียวกัน 

จิเฮนถึงกับตาค้างเมื่อเจ้าหน้าที่คนนั้นบอกว่าตนจะเข้าไปติดต่อเจ้าหน้าที่ประจำโรงแรมของสวนสนุกซักครู่  

'วะ มีสวนสนุกไม่พอยังมีโรงแรมของตัวเองอยู่ในสวนสนุกอีก ต้องรวยขนาดไหนเนี้ย' 

ในขณะที่จิเฮนกำลังฝันหวานว่าทางสวนสนุกจะเลี้ยงอะไรเป็นของต้อนรับ เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวคล้ายกับอีกคนที่หายเข้าไปในอาคารแต่คนละสีกัน ก็เดินออกมาจากตัวอาคารพร้อมกับใบหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก 

“เอ่อ คุณจิเฮนใช่ไหมคะ” 

“ใช่ครับ” 

“คือแบบนี้ค่ะคุณจิเฮน ต้องขอโทษจริงๆนะคะ พอดีท่านเจ้าของสวนสนุกท่านออกไปทำภารกิจเร่งด่วน จึงไม่สามารถมาพบกับคุณจิเฮนได้ในเวลานี้” เจ้าหน้าที่สาวเหมือนเธอกำลังตัดสินใจอะไรที่ยากมากๆอยู่ซักพักก่อนจะพูดต่อออกมาว่า“ถ้ายังไงคุณจิเฮนเดินเที่ยวเล่นในสวนสนุกก่อนดีไหมค่ะ แล้วเดียวท่านเจ้าของกลับมาเมื่อไหร่ ดิฉันจะติดต่อไปหาคุณจิเฮนเองค่ะ” 

ภาพเตียงนุ่มๆและบุฟเฟ่ต์ไม่อั้นปรากฏขึ้นในหัวของจิเฮนทันทีที่เขาได้ยินท่อนแรกที่เจ้าหน้าที่สาวพูด ก่อนมันจะพังทลายลงเมื่อเขาฟังคำพูดของเจ้าหน้าที่สาวจบ 

‘ชิบหายแล้วววววววว บุฟเฟ่ต์ไม่จำกัดก็ไม่ได้กิน แถมแม่คุณจะให้ข้าพเจ้าเข้าเดินเล่นรอในสวนสนุกพร้อมชุดสูทด้วย คนอื่นแม่งต้องมองว่าอีตานี่โดนงานมาเดินเล่น ไม่ก็เป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนที่นัดสาวเด็กๆไว้ในสวนสนุกแน่เลย’ 

แม้สุดท้ายแล้วสมองของจิเฮนให้จะประมวลผลออกมาว่าให้เขาปฏิเสธทันที แล้วค่อยกลับมาพบกับเจ้าของสวนสนุกใหม่ในวันหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาลองคิดดูดีๆแล้ว ถ้าเขากลับไปที่สถานีตอนนี้สิ่งเดียวที่รอเขาอยู่ที่นั่นก็คือความน่าเบื่อภายในห้องแคบๆที่เขาต้องเผชิญมาเกือบหกเดือน เขาจึงตอบรับข้อเสนอของพนักงานสาวและแลกเบอร์โทรศัพท์กับเธอ แม้ตัวเขาเองจะยังไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรในสวนสนุกก็ตาม 

“ถ้าท่านเจ้าของสวนสนุกกลับมาแล้ว ดิฉันจะรีบติดต่อไปนะค่ะ”  

“ครับ ขอบคุณมากครับ” 

ในขณะที่จิเฮนหันหลังและกำลังจะเดินเข้าไปในสวนสนุก เขาก็ได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่สาวอีกครั้ง 

“เอ่อออ คือว่า” 

“ครับว่าไงครับ” 

“คือทางเรามีชุดของพนัก… เอ่อออ ไม่ใช่ค่ะ ชุดที่ค่อนข้างเข้ากับธีมของทางสวนสนุกมากกว่าให้เปลี่ยน ไม่ทราบว่าคุณจิเฮนต้องการจะเปลี่ยนไหมค่ะ” 

ดูเหมือนพนักงานสาวจะเข้าใจความยากลำบากของจิเฮนที่อัดอันไว้ในชุดสูทสีดำไม่มากก็น้อย 

 ‘ฮือออออ ถ้าเข้าใจว่าการเดินล่อนไปล่อนมาในชุดสูทที่สวนสนุกมันยากลำบากขนาดไหน ก็ให้ชั้นเข้าไปพักในโรงแรมไม่ได้รึไงกัน ชั้นอยากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่มๆ อยากกินมาการองแพงๆแบบไม่อั้น อยากลองขึ้นลิฟท์กระจกนั้นดูซักครั้งในชีวิตด้วย’ 

แม้ภายในจะงองแงแค่ไหน แต่ภายนอกจิเฮนก็ยังต้องรักษามาดของเจ้าหน้าที่สืบสวนอยู่ดี 

“ผมไม่รบกวนดีกว่าครับ” 

“ถ้าอย่างงั้น ก็รับเจ้านี่ไปเถอะนะคะ” 

พูดจบพนักงานสาวก็ถอดดาวสีเหลืองบนอกเสื้อของเธอออก ก่อนเธอจะเดินมาใกล้ๆจิเฮนและโน้มตัวเข้ามาติดมันให้กับเขาพร้อมกระซิบเสียงเบา 

“ขอโทษด้วยนะคะ คือเมื่อซักครู่ท่านเจ้าของไม่ได้สั่งว่าให้เปิดห้องพักให้กับคุณจิเฮน ผู้จัดการก็ไม่อยู่ด้วย ดิฉันเลยไม่กล้าตัดสินใจโดยพละการ” 

“อ่าไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” 

‘อำนาจในการตัดสินใจแปรพันตามลำดับขั้น ไม่ว่าที่ไหนก็เป็นแบบนั้นสินะ’ 

เมื่อติดดาวลงบนอกของจิเฮนเสร็จ พนักงานสาวก็โน้มตัวออก 

“ว่าแต่ไอนี่มันคืออะไรเหรอครับ” 

“อันนี้เป็นดาวของแขก VIP ค่ะ สามารถเอาไปใช้ทำอะไรก็ได้ในสวนสนุกฟรี ท่านเจ้าของท่านแจกให้เจ้าหน้าที่ทำงานมาเกินหนึ่งปีคนละอันน่ะค่ะ” 

“ร้านข้าวหน้าเนื้อตรงหน้าทางเข้าก็ฟรีเหรอครับ” จิเฮนถามเสียงเบา ดูเหมือนสิ่งเดียวที่เขาจำได้ระหว่างที่เจ้าหน้าที่อีกคนเดินพาเขาเข้ามา คือร้านข้าวหน้าเนื้อขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าสวนสนุกถัดจากประตูทางเข้าไม่เท่าไหร่ กลิ่นหอมที่โชยออกมาจากในนั้นทำให้ระบบความทรงจำของจิเฮนทำงานได้ดีเป็นพิเศษ 

“ร้านข้าวหน้าเนื้อที่หน้าทางเข้าสวนสนุกก็ฟรีเหมือนกันค่ะ ดิฉันชอบไปทานอยู่บ่อยๆ” 

เจ้าหน้าที่สาวตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม 

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณจิเฮนสนุกกับ Amezingland นะคะ” 

“ครับ จะพยายามนะครับ” 

จิเฮนตอบรับก่อนจะพยักหน้าให้หญิงสาว เธอเดินกลับเข้าไปในอาคารขนาดใหญ่พร้อมรอยยิ้ม ดูเหมือนเธอจะภูมิใจในตัวเองอยู่ไม่น้อยที่สามารถประนีประนอมกับเขาได้สำเร็จโดนไม่โดนด่า เพราะเธอคงคิดว่าตัวเองจะต้องโดนด่าแน่ๆ ในเมื่อสิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการบอกให้แขกของท่านเจ้าของไปเดินเล่นในสวนสนุกรอให้ท่านเจ้าของกลับมา  

ส่วนจิเฮนนั้นไม่คิดอะไรมาก เขาเดินกลับเข้าไปในสวนสนุกพร้อมรอยยิ้มและความคิดในหัวว่า 

‘ตาแก่เจ้าของเอ้ย จะกินล้างกินผลาญให้สมกับที่เรียกมาแล้วไม่อยู่เลยคอยดู’ 

ความคิดเห็น