email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จุดจบ (ทำลายพิธี)

ชื่อตอน : จุดจบ (ทำลายพิธี)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2564 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดจบ (ทำลายพิธี)
แบบอักษร

เปรี้ยงงง ! ! !

ซ่าาาา~~~~~

 

เสียงฟ้าผ่าลงมา พร้อมกับลมกระโชกอย่างเเรง ฝนที่กำลังตกอยู่ภายนอกไม่มีท่าทีว่าจะหยุดหรือเบาลงแม้แต่น้อย ต้นไม้น้อยใหญ่ไหวโอนไปตามเเรงลม เงาของมันที่ทอดผ่านแสงจันทร์ลงมาช่างดูเหมือนปีศาจนับร้อยที่กำลังรายล้อมอยู่รอบๆสถานที่แห่งนี้และเหมือนกับมันกำลังจะเข้ามาในห้องนี้ให้ได้

 

ปั้ง !!! ปั้งๆๆๆๆๆๆๆ !

กรี้ดดดดดดด !!

 

“นั่นเธอจะทำอะไร!” เสียงตวาดดังขึ้นหลังจากที่สมาชิกคนนึงทำท่าจะลุกเดินไปที่ประตู

 

“อาจมีคนอยู่ข้างนอกนั่น”

 

“กลับมานั่งที่ ฉันบอกให้กลับมา…….โอ้ยยยย”

 

“นารา เธอเป็นอะไรรึเปล่า”

 

“ไม่ ฉะ ฉันไม่เป็นไร” หญิงสาวบอกกับสมาชิกไปอย่างนั้น แต่สิ่งที่เเสดงออกมามันกลับตรงกันข้าม ตัวเธอเริ่มมีอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัดสีหน้าแสดงออกถึงความทรมาน มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นมาจับกลุ่มผมสวยขยำมันเเน่นเพื่อบรรเทาออาการเจ็บปวดที่เธอกำลังต่อสู้กับมันอยู่

 

“ ใคร ? ใครสวดอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุด!! ฉันสั่งให้หยุด!! “ เธอตวาดออกมา พร้อมกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

 

พ้างงงงง !!

 

เสียงประตูเปิดออกอย่างเเรงพร้อมกับบุคคลปริศนาที่มาเยือน แปลกที่อยู่ๆฝนฟ้าที่ตกลงอย่างแรงเมื่อไม่นานมานี้มันกลับสงบเงียบลง เงียบเหมือนมีคนกดสวิตช์ให้หยุด เงียบเหมือนเมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

 

“ฮ่าๆ เจอกันหน่อยเป็นไง เอาละทุกคนผมมีเรื่องเดียวที่อยากจะขอความร่วมมือนะครับตอนนี้ขอให้ทุกคนเชื่อฟังผมนะ แล้วก็...

วิ่ง ไปให้เร็วที่สุดแล้วห้ามหันกลับมามองอีก ไปสิครับ วิ่ง!! ไป!!”

 

“ไม่นะ ไม่!!” ทุกคนในห้องเหมือนจะงงๆแต่ก็ยอมทำตามคำพูของบุคคลปริศนาที่มาเยือนเเต่โดยดี ไม่รู้สิเหมือนกับเขามาช่วยชีวิตทุกชีวิตเอาไว้อย่างนั้นแหละ หลังจากนั้นเขาก็เหมือนกับจะพึมพำอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่ทำให้อีกฝ่ายต้องกรีดร้องออกมาอย่างทรมานอีกครั้ง

 

"มหายักขะ เทพะอนุตะรัง เทพะดา เทพะเอรักขัง ยังยังอิติ เวสะวะนัน"

 

“หยุดก่อนเมฆ เดี๋ยวเขาจะแย่เอา”

บุคคลปริศนาอีกคนกล่าวห้ามไว้แต่…..

 

พลั่ก!!

 

ร่างนั้นล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ทันทีที่เสียงสวดพึมพำนั้นเงียบลง

 

"เฮ้ย!! / เฮ้ย!!"

 

"ชะ ช่วยด้วย ช่วยหนูด้วย" ร่างบางปรือตาขึ้นมามองเเววตาแสดงออกถึงความเหนื่อยล้า ก่อนจะเปล่งคำพูดด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้งก่อนสติจะเลือนลางไปในที่สุด

 

“โอ้ะโอวววว นี่ไม่ใช่ฝีมือผมคนเดียวนะ”

“มันคงใช้ร่างนี้ไปสื่อกลาง" มิณทร์พูดขึ้นก่อนจะหยิบบางอย่างในกระเป๋าสะพายข้างออกมาคล้องไว้ที่คอให้หญิงสาว "นี่จะช่วยคุ้มครองเธอนะ"

 

"เอาไงต่ออะมิณทร์"

 

"ก็คงต้องโทรแจ้งพ่อแม่เขาแหละ แต่ตอนนี้พี่ว่าพาน้องเขาไปโรง'ก่อนจะดีกว่า"ทั้ง 3 คนออกมาจากห้องๆนั้น โดยไม่ลืมที่จะพรหมน้ำมนต์ไปรอบๆบริเวณ ก่อนจะขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดและทำการโทรแจ้งไปยังผู้ครองของหญิงสาว

 

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

 

'แกคิดว่าจะหยุดฉันได้งั้นหรอ ไม่มีทาง'

เสียงหนึ่งดังก้องออกมาจากในห้องที่ว่างเปล่า มันเป็นดั่งเสียงคำราม เสียงแห่งความโกรธแค้น เงามืดที่จับกลุ่มกันอยู่ตรงมุมห้องนั้นมันเหมือนกำลังจ้องมายังบุคคลทั้งสองที่พึ่งทำลายพิธีบางอย่างไปอย่างอาฆาตแค้น ก่อนที่มันจะสลายตัวกลายเป็นอากาศไปในที่สุด

🕳️

 

ความคิดเห็น