บอสหน้าใสหัวใจเย็นชา 你好! 老板!
9. หวานรักเมืองเหนือ 50%
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

9. หวานรักเมืองเหนือ 50%

บทที่ 9 

หวานรักเมืองเหนือ 

  

“บอสจะดื่มอะไรไหมคะ เดี๋ยวเฟิร์นไปซื้อให้”

ชิดชญาเอ่ยถามบอสที่กำลังนั่งรอเช็คอินขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่

ครั้งนี้คนที่ไปธุระจริง ๆ มีแค่สามคนคือ บอส เกาซิ่งและชิดชญา

ส่วนไอ้ฮวง...

เป็น ‘แขกพิเศษ’ ของคุณนภัทร

ทั้งหมดมากันครบและรอขึ้นเครื่องพร้อมกัน

เฉินเฉียวอิงเตรียมควักกระเป๋าส่งเงินให้ แต่ชิดชญายกมือห้าม

“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเฟิร์นเลี้ยงเอง”

“แหม...อิเจ๊” เสียงวายุสอดขึ้นในทันใด “ผีอะไรเข้าสิงถึงได้เลี้ยงบอสล่ะ”

“ก็บอสเลี้ยงข้าวฉันหลายครั้งแล้วนี่”

“แล้วน้องฮวงไม่เคยทำกับข้าวให้เจ๊เลยใช่ไหม? ” น้องชายประชด

“ฉันก็เลี้ยงทั้งหมดนี่แหละ อย่าบ่นได้ไหม แล้วมาช่วยฉันถือด้วย! ลุกมาเร็ว! ” 

ชิดชญารับออเดอร์จากทุกคนครบแล้วก็พาน้องชายไปซื้อเครื่องดื่มสี่แก้ว

ตอนเธอเปิดกระเป๋าตังค์ก็ต้องแปลกใจ

คีย์การ์ดห้องบอสยังอยู่ในกระเป๋าเธอ...

วันนั้นเธอไม่ได้วางไว้ให้เขาแล้วหรอกหรือ?

ท่าทางเธอจะทำงานจนมึน

“บอสคะ”

เธอยื่นเอสเปรสโซเย็นให้เขาพร้อมกับคีย์การ์ด แต่ชายหนุ่มรับไปแค่กาแฟ และพยักพเยิดไปที่คีย์การ์ดในมือเธอก่อนจะบอก

“เก็บไว้”

“แต่เฟิร์นไม่ต้องใช้นะคะ”

“เก็บไว้ก่อน”

บอสรับสั่งก็ต้องทำสินะ

แต่ว่ามันแปลก ๆ 

เธอนั่งลงและลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา

ถ้าเธอเพิ่งรู้จักเขาวันนี้เป็นวันแรกจะไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นบอส

วันนี้เฉินเฉียวอิงไม่เหลือคราบบอสเลยสักนิด เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มร่างบางในชุดเสื้อยืดสีขาวที่คลุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายตารางสีแดงตัวหลวม ๆ กับกางเกงยีนส์สามส่วนและรองเท้าผ้าใบ ปล่อยผมหน้าม้าธรรมชาติ

เวลาไม่ใส่สูทเขาก็ดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่ง...

แต่ที่ทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวก็ไอ้ท่าทางเย็นชานี่แหละ

ถึงจะรู้สึกมีอะไรแปลก ๆ พิกลที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

แต่มันก็คง...

“อุ้ย! แหะ ๆ ”

ชิดชญาสะดุ้งเมื่อชายหนุ่มหันหน้ามาปะทะกับสายตาที่เธอกำลังจ้องเขาอยู่พอดี

เดี๋ยวจะเขารู้หมดว่าเธอกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

แต่เห็นสายตาแข็ง ๆ เหมือนกำแพงอย่างนี้แล้ว...

เลิกสงสัยก็ได้วะ

 

ชิดชญาขึ้นเครื่องและนั่งริมหน้าต่าง โดยมีบอสนั่งข้าง ๆ  

เกาซิ่งนะเกาซิ่ง...จองตั๋วแบบเอาตัวรอดไปนั่งกับไอ้ฮวง  

ที่จริงสองคนนั่นก็สนิทกันอยู่แล้ว เพราะมักจะนัดกันไปกินหมูกระทะด้วยกันเป็นประจำ แถมบางครั้งยังแอบนัดกันนอกรอบโดยไม่ชวนชิดชญาเสียด้วย 

ชิดชญานึกต่อว่าเพื่อร่วมงานอยู่ในใจที่จงใจเลือกที่นั่งแสนประเสริฐให้กับเธอ 

เป็นที่นั่ง ‘สัมผัสบารมีบอส’ 

ความจริงบอสควรจะนั่งกับไอ้ฮวงถึงจะถูก คงจะได้จ้อไปตลอดทาง ซึ่งบอสก็น่าจะชอบใจมากกว่านี้ 

กึ้ก! 

เครื่องบินตกหลุมอากาศ เสียงผู้โดยสารบางคนร้องออกมาอย่างตกใจ  

ชิดชญาเพียงอุทานออกมาเบา ๆ  

แต่มือของเธอถูกเฉินเฉียวอิงยึดไว้แล้ว 

หญิงสาวมองมือเรียวยาวที่กุมลงบนมือเธอ 

ไม่สิ...ไม่ใช่แค่กุม แต่เขายึดมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย! 

ชิดชญาหันไปมองชายหนุ่มก็เห็นเขาหน้าซีด หน้าตาตกใจขวัญเสียสุด ๆ  

มือของเขาเย็นเฉียบ 

บอสเสียอาการอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน 

“บอสเป็นอะไรรึเปล่าคะ? ” 

“ไม่เป็นไร”  

เขาตอบเสียงเบา แต่ไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังหายใจเข้าออกแบบตั้งสติ  

เขาไม่ได้แกล้งแน่ ๆ  

มือเขาสั่นและเย็น 

“บอสคะ ไม่ต้องกลัว” 

เป็นครั้งแรกที่ชิดชญามองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนกว่าที่เคย ก่อนจะเอามือกุมทับลงไปบนมือที่สั่นเทาของเขา 

บอสผู้เก่งกล้าทำไมต้องตกใจกับแค่เครื่องบินตกหลุมอากาศ... 

ชิดชญากุมมือเขาจนหายสั่น 

“ดีขึ้นไหมคะ? ” 

“อือม์” เขาพยักหน้าช้า ๆ  

หญิงสาวค่อย ๆ คลายมือออก ก่อนจะตัดสินใจถาม 

“บอสกลัวตกหลุมอากาศเหรอคะ แล้วเวลาเดินทางทุกครั้งทำยังไง” 

เขานิ่งไป 

ชิดชญารู้แล้วว่าเขาไม่สะดวกตอบ 

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้นะคะ” 

  

เครื่องลงจอดที่สนามบินเชียงใหม่ก่อนเที่ยง 

นภัทรขับรถเก๋งห้าประตูมารับด้วยตัวเองและพาไปที่รีสอร์ท โดยบอกว่าได้ให้คนที่รีสอร์ทเตรียมรถอีกคันไว้แล้วเพื่อให้เฉินเฉียวอิงใช้ขับระหว่างอยู่ในเชียงใหม่ 

ที่พักเป็นวิลล่าหนึ่งหลังมีสี่ห้องนอนซึ่งพอดีสำหรับเฉินเฉียวอิงและผู้ติดตามทั้งสาม 

รีสอร์ทริมแม่น้ำปิงบรรยากาศเต็มไปด้วยสวนดอกไม้ และวิลล่าแบบโมเดิร์นผสมล้านนาแห่งนี้มีนภัทรเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ เจ้าตัวเคยคุยอวดว่าที่พักในเชียงใหม่หลายแห่งมีเขาเป็นหุ้นส่วน ดังนั้นเขาสามารถจัดหาที่พักรับรองให้ได้หลากหลายแบบ 

จะว่าไปนภัทรที่จริงแล้วจัดเป็นพ่อเลี้ยงระดับแถวหน้าของเชียงใหม่เลยก็ว่าได้ 

ไอ้ฮวงมันมีบุญ... 

ชิดชญานึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่นภัทรแอบนัดเธอลงไปคุยที่โรงอาหารของอาณาจักรจิวเวลรี่ 

วันนั้นเขาอิดเอื้อนอยู่นานกว่าจะสารภาพความจริง 

  

“คุณเฟิร์นให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหมครับ? ” 

“เรื่องอะไรคะ? ” 

“คือ...ไปเชียงใหม่คราวนี้ผมแค่อยาก...อยากขอโอกาสได้...” 

นภัทรหน้าแดงก่ำเขินสุดฤทธิ์จนชิดชญาไม่กล้าขัดจังหวะ แต่เมื่อเห็นยืดยาดมากเลยต้องเร่ง ไม่งั้นวันนี้ก็ไม่รู้เรื่องซะที 

“ได้อะไรคะคุณนภัทร? ” 

“ได้พิสูจน์ตัวเองกับ...คุณฮวง” 

“ไอ้ฮวง? คุณนภัทรชอบฮวงเหรอคะ? ” 

ชิดชญางงแตก 

ให้ตาย! ทำไมเธอไม่เคยเอะใจ! 

ใช่...ทุกครั้งที่ลงไปกรุงเทพฯ เขามักจะถามถึงแต่ไอ้ฮวงทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเจอกันเลย เธอไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าที่แท้นภัทรพยายามจะตีสนิทกับน้องชายเธอ 

นภัทรพยักหน้าที่แดงก่ำแบบยอมรับเต็ม ๆ  

ชิดชญามองออกว่าเขาคงใช้ความพยายามอย่างมากที่จะพูดเรื่องนี้ออกมา 

“คุณเฟิร์นไม่ว่าอะไรนะครับ” 

“เฟิร์นก็ไม่ว่าหรอกค่ะ แต่เฟิร์นไม่รู้ฮวงมันจะว่ายังไงนะคะ” 

เธอพูดความจริง... 

เพราะตัวเธอเองยังไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วน้องชายเธอเป็นแบบไหนกันแน่ คนที่บ้านเธอก็ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้ ทุกคนมีแต่ความรักให้ไอ้ฮวงแบบไร้เงื่อนไข 

ไอ้ฮวงมันโชคดี มีแต่คนรัก 

ส่วนเธอเป็นพี่สาวและเป็นเหมือนเพื่อน ก็เคยถามมันเหมือนกันว่าตกลงมันเป็นประเภทไหนกันแน่ 

คำตอบที่ได้รับก็คือ 

‘ก็เป็นคนนี่แหละ ทำไมจะต้องมานิยามกันให้มากนัก’ 

พอถามว่าชอบผู้ชายหรือผู้หญิง... 

‘ชอบผู้ชายหรือผู้หญิงมันสำคัญอะไร ทำไมคนเราต้องมาคิดเยอะกันนักวะ ถูกชะตากับใครก็เป็นความรักได้ทั้งนั้นแหละ’ 

ความจริงตอนมัธยมไอ้ฮวงมันก็ฮอตในหมู่สาว ๆ อยู่หรอก 

แต่เพราะความปากจัดกัดเก่ง สุดท้ายผู้หญิงที่มาจีบกลับเห็นมันเป็นเหมือน ‘เพื่อนสาว’ ไปเสียอย่างนั้น 

ส่วนตอนอยู่เกาหลีมันจะใช้ชีวิตยังไงเธอไม่แน่ใจ 

แต่สรุปว่าเท่าที่ชิดชญารู้ก็คือ... 

น้องชายเธอไม่เคยมีแฟนให้เห็น 

กลับมาที่นภัทร... 

“เรื่องนี้ผมไม่บังคับจิตใจคุณฮวงนะครับ เพียงแต่ผมขอให้คุณเฟิร์นเปิดโอกาสให้ผมได้ใกล้ชิดกับคุณฮวงได้ไหมครับ? ” 

“ก็ได้ค่ะ เฟิร์นแค่เปิดทางให้เฉย ๆ นะคะ แต่เรื่องอื่นต้องแล้วแต่ฮวงค่ะ” 

“ขอบคุณครับคุณเฟิร์น! ” 

  

ที่จริงไม่ต้องขอบคุณหรอก 

ชิดชญาเดาได้ว่านภัทรน่าจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่ลงแข่งแล้ว! 

เพราะถ้าให้ไอ้ฮวงเลือก มันต้องเลือกบอสก่อนอยู่แล้ว 

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้... 

เธอจะปิดโอกาสใครก็ใช่ที่ 

นภัทรก็ไม่ได้แย่ แค่โปรไฟล์แพ้บอสอยู่นิดหน่อย และที่สำคัญออกจะเสียเปรียบด้านระยะทางด้วย 

อย่างไรก็ตามชิดชญาคิดว่าอาจเป็นเพราะเขายังไม่มีโอกาสได้ ‘แสดงฝีมือ’ 

ให้ลองดูหน่อยจะเป็นไรไป 

ไอ้ฮวงไปตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน 

กลับหน้าเรื่อง
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น