ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4.เข้าทางลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 472

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2564 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.เข้าทางลูก
แบบอักษร

----แมทธิว---

 

หลังจากวันนั้นมาทุกอาทิตย์ผมต้องกลับมาพักที่รีสอร์ท ซึ่งผ่านไปได้4 สัปดาห์แล้ว โดยที่ผมไม่ได้บอกให้ใคร ๆ รู้ว่าผมไปไหน เวลาผ่านไปผมเริ่มสนิทกับลูก ๆ ขึ้นเรื่อย พวกแกน่ารักและฉลาดกันมากโดยเฉพาะลูกชายผม

 

"คุณลุงขาวันนี้มีอะไรมาฝากน้องบลิ้งค์หรือเปล่าคะ"น้องบลิ้งค์เอ่ยขึ้นเมื่อผมเข้ามาเช็คอินที่รีสอร์ท

 

"ยัยน้องอีกแล้วนะ เดี๋ยวพี่จะฟ้องแม่หนึ่ง"จริงกับลูกชายผมไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่หรอกครับ เพราะแกดูจะเข้าถึงอยากมาก และดูจะหวงแม่มากด้วย

 

"มีอยู่แล้วครับ นี้ไงครับ แล้วแม่พวกเราไปไหนหละ ลุงมาไม่เคยเห็นเลย"ใช้ผมจะมาทุกอาทิตย์ก็จริง แต่วันเสาร์เช้ากลับวันอาทิตย์สาย ๆ หนะ แต่ผมไม่เคยเจอเธอเลยสักครั้ง มีครั้งนั้นเท่านั้นแหละ

 

"อ๋อแม่หนึ่งไปเรียนคะ จะกลับอีกทีก็พรุ่งนี้คะ"อ๋อไปเรียนนี่เองมิน่าถึงไม่เจอ เธอยังไม่จบหรือไง หรือว่าเพราะเรา

 

"แล้วพวกหนูหละไปโรงเรียนกันหรือยัง"ผมจึงเอ่ยถามลูก ๆ เรื่องการเรียนบ้าง

 

"หนูกับพี่กำลังจะขึ้นอนุบาลสองคะ แต่ช่วงนี้โรงเรียนปิด แต่หนูชอบที่โรงเรียนปิด แต่อีกเดือนกว่า ๆ โรงเรียนจะเปิดแล้ว หนูไม่อยากไปโรงเรียนเลยคะ"จากที่หน้ายิ้ม ๆ พอพูดถึงเรียนโรงเรียนจะเปิดก็หน้าหุบยิ้มทันที

 

"ทำไมหละครับไปเรียนไม่ดีตรงไหน"ผมเอ่ยถามลูกสาว

 

"ก็ไม่ดีเพราะต้องอยู่ห่างแม่หนึ่งนะสิคะ"ผมมองหน้าลูกสาวที่อยู่ในความเศร้า

 

"พวกหนูเรียนโรงเรียนประจำหรอ"ไม่มีเสียงตอบ เด็กทั้งสองหน้าเศร้าเหมือนกันไม่เว้นแม้แต่ลูกชาย เด็กคงอยากอยู่กับพ่อแม่ทุกคนแหละ ลูกผมก็ยังเล็กอยู่ด้วย โรงเรียนที่หนึ่งส่งให้ลูกไปเรียนคงดีกว่าโรงเรียนแถวนี้แหละ คงนึกถึงอนาคตพวกแกจริง ๆ

 

"ลุงลืมไปเลยว่าลุงซื้อของเล่นมาให้พวกหนูด้วยหนะ"ผมหยิบอีกถุงจะส่งให้พวกเด็ก ๆ

 

"แต่แม่หนึ่งไม่รับของจากคนแปลกหน้านะยัยน้อง"ลูกชายเอ่ยขึ้นขัดทันทีที่ผมจะส่งของให้

 

"แต่เราเจอกันหลายครั้งแล้วคงไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วหรอกมั้ง"ผมเอ่ยขึ้นเพื่อต้องการให้พวกแกรับของ

 

"พี่ไบร์ทเราเจอคุณลุงมาหลายครั้งแล้วคงไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอก"ลูกสาวมักจะขัดคำสั่งพี่ชายเป็นประจำอยู่แล้ว

 

"ยัยน้องเธอหนะมันเด็กเห็นแก่ได้ ระวังเถอะ"เหมือนลูกชายผมจะไม่ยอมรับของเล่นจากผมนะ

 

"โห้ตุ๊กตาหน้ารักจักคะ มีชุดให้เปลี่ยนหลายชุดเลย ขอบคุณนะคะลุงแมท"ลูกสาวเอ่ยขอบคุณด้วยความดีใจ พร้อมเรียกชื่อผมแต่ผมไม่ชอบคำว่าลุงเลยแต่ต้องรอเวลา

 

"โห้ชุดต่อเลโก้ที่พี่ชอบด้วยพี่ไม่อยากได้หรอพี่ไบร์ท"ลูกสาวหยิบชุดต่อเลโก้ออกมาจากถุง ลูกดูตาลุกแววด้วยความอยากได้ แต่ใจหนึ่งก็อยากเชื่อฟังคำของแม่ด้วยเอง น่าจะเพราะเป็นเลโก้ใหม่ล่าสุดที่ประเทศไทยยังไม่มี ผมโทรหาเพื่อนผมที่เป็นเจ้าของโรงงานโดยตรงเพื่อขอซื้อจากมัน แล้วให้ส่งมาสั่งแคมป์คนงานในเมืองคำรุ้ง

 

"รับไปเถอะครับลุงซื้อมาแล้ว ถ้าเราไม่เอาลุงก็ไม่รู้จะเอาไปให้ใคร ลุงตั้งใจซื้อมาให้เราเลยหนะ"

 

"แต่..."ลูกชายเหมือนจะทวนคำของแม่ตัวเอง

 

"ถ้าเราไม่รับลุงคงต้องเอาไปทิ้งแล้วหละ"ผมหยิบของเล่น แล้วกำลังจะเดินไปที่ถังขยะ

 

"ลุงครับถ้าลุงจะทิ้งผมรับก็ได้ ขอบคุณนะครับลุงแมท"ลุงชายเอ่ยพร้อมยิ้มดีใจที่ได้ของเล่น ที่ซื้อเลโก้ให้ลูกชายเพราะเห็นว่าแก่เคยเอามาเล่นแล้วผมเห็นพอดีแหละ

 

"ทำไมถึงชอบเล่นเลโก้หละ"เมื่อลูกชายได้ของเล่นสักพักก็เอาออกมาต่อทันที ผมเลือกที่เหมาะกับวัยแกหนะไม่ได้อยากเกินไป แต่มีหลายชุดอยู่

 

"อนาคตผมอยากเป็นวิศวะกรครับ"ผมยิ้มออกมาทันที ผมคิดว่ามันคงจะอยู่ในสายเลือดเป็นแน่

 

"แล้วทำไมอยากเป็นหละ"ผมถามลูกชายต่อ

 

"เห็นในรายการทีวีก็เลยอยากเป็นครับ เห็นแล้วมันดูเท่ดี"ลูกชายเอ่ยพร้อมต่อเลโก้ไปด้วย

 

"แล้วหนูหละคะอยากเป็นอะไร"ผมเอ่ยถามลูกสาว

 

"หนูอยากมีแฟนรวย ๆ จะได้ไม่ต้องทำงานคะ"แต่คำตอบที่ได้จากลูกสาวทำให้ผมต้องตกใจกับแก แกเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนกัน

 

"เพราะเธอขี้เกียจหละสิยัยน้อง"พี่ชายเอ่ยขัดแต่ลูกสาวไม่สนใจเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ ผมคิดว่าสักวันความคิดลูกสาวผมคงจะเปลี่ยนไปหนะ

 

----น้ำหนึ่ง----

 

หลังจากฉันกลับเรียนปริญญาโทที่มหาลัยรัฐบาลชื่อดังในเชียงใหม่ซึ่งฉันเลือกเรียนภาคสมทบเป็นวันเสาร์อาทิตย์อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบแล้วหละ สาขาที่เรียนก็คือบริหาร

 

"ว่าไงเด็ก ๆ ทำอะไรกันอยู่เอ่ย"ฉันเอ่ยถามเด็ก ๆ ที่กำลังเล่นของเล่นกันอยู่ แต่ของเล่นพวกนี้ฉันจำได้ว่าไม่เคยซื้อให้พวกแก

 

"เด็ก ๆ ไปเอาของเล่นที่ไหนมาเล่นกันเนี้ย ใครให้หนูมา บอกแม่หนึ่งมาเดียวนี้"ฉันเคยบอกลูกแล้วว่าไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้า ฉันก็คิดว่าพ่อแม่ และสองคงไม่ซื้อให้เป็นแน่เพราะฉันเคยสั่งทั้งสามไว้แล้ว

 

"ว่าไงน้องบลิ้งค์น้องไบร์ท"ทั้งสองจากกำลังมีความสุขกับของเล่นของตัวเองอยู่กับมีสีหน้าเคร่งเครียดกับคำถามที่ฉันถามทันที

 

"ลุงแมทเป็นคนซื้อให้คะ"ชื่อนี้ฉันจำได้ตลอดเกือบหนึ่งเดือนฉันมักได้ยินชื่อนี้จากลูก ๆ โดยเฉพาะน้องบลิ้งค์

 

"แม่หนึ่งครับผมรู้ว่าผมผิด แต่ถ้าผมไม่รับลุงแมทก็จะทิ้งมันลงถังขยะ ผมเสียดายเลยต้องรับมา"ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแปลกเกี่ยวกับคุณแมทนี่แล้สแหละว่าทำไมต้องชอบซื้อให้พวก ๆ เด็กด้วยและของเล่นพวกนี้ก็ดูจะแพง เขาจะมาไม้ไหนกันนะ

 

การเข้าทางลูกจะทำให้พิชิตใจแม่ได้หรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ที่รู้คือลูกสาวได้แน่ ๆ แต่ไม่รู้ว่าลูกสาวจะยอมรับเป็นพ่อหรือเปล่านะ หรือว่าเห็นแกได้อย่างที่ลูกชายบอกก็ไม่รู้ต้องมาติดตามกันคะ

 

หากมีข้อผิดพลาดติชมกันได้เช่นเคยนะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว